Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Spuug!

Ik vind dat bewakingscamera’s en deurbelcamera’s verboden moeten worden. Een eerlijke inbreker kan zo nooit meer zijn brood verdienen, zeker niet in deze tijden waarin inbrekersgereedschappen ook niet meer aftrekbaar zijn, en dit is geen grapje, die waren vroeger aftrekbaar. Maar al die idioten met een camera, het is werkelijk te gênant voor woorden. Ik zit laatst ergens op visite, hebben de overburen zo’n unidentified hanging object aan de muur hangen aan hun rijtjeswoning van 220.000 euro. Ik wed dat die niet alleen in de gaten houdt of er geen kat in hun voortuin loopt, maar dat de halve straat in de gaten gehouden wordt. Mijn neefje heeft net zijn rijbewijs en wilde achteruit inparkeren, achter de auto van de overburen met de camera. Dat inparkeren ging nogal lastig, wat logisch is als je net je rijbewijs hebt, maar overbuurman en overbuurvrouw stonden met hun dikke neuzen tegen de voorruit gedrukt om te kijken of mijn neefje hun auto niet raakte. Hij deed er een keer of vier over, en al die tijd stonden die twee koppen angstig voor het raam. Pas toen hij geparkeerd stond, gingen ze weer zitten op hun nutteloze reten. Ik heb zelden zoiets gênants gadegeslagen.

Het zijn gewoon vervangers van de spiegels die mensen vroeger buiten hadden hangen zodat ze vanuit hun stoel de straat in de gaten konden houden. Die deurbellen dienen geen ander nut dan dat, want inbrekers bestaan al lang niet meer. Ga godsamme iets doen met je leven in plaats van op je deurbel te kijken! En het is niet alsof dit nieuw is hè, want ik kaart nooit nieuwe dingen aan, integendeel, ik kom overal te laat achter, dus driekwart Nederland heeft al zo’n bel besteld bij de Nationaal Socialistische Beweging. Grote kans dat u er ook al een heeft!

Nou, ik bel lekker niet bij u aan hoor, ik vind het echt weer Nederland op zijn smalst, spruitjeslucht op maandag. Gadverdamme wat een volksverlakkerij zo’n bel! Als je erop drukt hoor je ook “Tering!” We gaan met z’n allen naar de kloten op deze manier, bij mij hangt het touwtje nog gewoon uit de brievenbus, net als bij Jan Terlouw. En kom rustig binnen, de hond is erg waaks, maar vriendelijk.

Serieus, doe eens even normaal zeg, met je slimme deurbel! Een beetje belangrijk lopen doen met een bel! Nog even en er worden radarsystemen verkocht aan particulieren om de straat in de gaten te houden. Weet je wat je in de gaten moet houden? Of er geen oude mensen zitten te vereenzamen, kut!

Het verstrooide brein

Maandagochtend iets na half negen en mijn telefoon gaat. Een onbekend nummer. Ik neem op, wil mijn naam zeggen maar hoor al dat het mijn dochter is. Ze belt met de telefoon van een vriendin. Ze heeft haar telefoon in de bus laten liggen.

Ze is al meerdere keren haar airpods kwijtgeraakt, de eerste keer gewoon kwijt, die hebben we toen kunnen vervangen met airpods van een jongen waarvan de moeder vermoedde dat haar zoon die gestolen had maar dat niet kon bewijzen, maar ook daar raakte ze er al spoedig een van kwijt. Toen heeft ze een headphone gekocht want die raak je niet zo snel kwijt, maar kennelijk was dat niet cool genoeg, dus wilde ze weer airpods kopen. Ik ging daar voor liggen, omdat ze die al twee keer was kwijtgeraakt dus spoedig daarna kocht ze nieuwe airpods. Na een dag of twee was ze ze verloren tijdens de hond uit laten, en liep ik in het donker met een zaklantaarn te zoeken, maar kon ze niet vinden. Niet veel later bleken ze gewoon in haar jaszak te zitten.

Ze werkt veel en moet van ons meer geld op de bank hebben dan iets daadwerkelijk kost, want ze moet een buffer hebben. Dus laatst kwam ze op het idee van een refurbished model, want het moet bij die kinderen een iPhone zijn, en dan zou ze genoeg geld hebben, inclusief buffer. Ik denk dat dit drie weken geleden was.

Je weet van te voren al dat het fout gaat, en dit kind kan er niet eens iets aan doen. ADHD, of ADD zorgt voor een verstrooid brein. Ik ben er mee opgehouden te denken dat dit ligt aan het feit dat er geen consequenties volgen, want dan leert ze het wel, nee, deze leert het voorlopig niet.

Linda belde haar telefoon die werd opgenomen en vroeg of de vinder de telefoon aan de chauffeur wilde geven. De chauffeur zou over een kwartier in Epe staan, dus ik race daarheen, met losse veters want ik had geen tijd meer om ze te strikken en kom een paar minuten voor de afgesproken tijd aan. Echter, volgens de locatie was de chauffeur nog in Zwolle, dus ik begreep het niet helemaal. Tegen beter weten in vroeg ik het twee chauffeurs die bij de halte stopten, maar dat sloeg natuurlijk nergens op als haar telefoon nog in Zwolle, inmiddels Wapenveld, was. Ik besloot te wachten, maar bij Heerde maakte de bus een afslag naar de snelweg en kwam dus nooit meer langs de afgesproken halte. Linda had intussen weer contact met de chauffeur, die had zich vergist en zou op een oprit stoppen langs de snelweg. Ik racete naar de snelweg en inderdaad stond daar de reddende engel.

Later dacht ik, ik had het haar zelf moeten laten uitzoeken, ik had ook het adres van die chauffeur kunnen vragen en dan had ze er naar toe kunnen fietsen, en ik voelde mij slecht. Een curling ouder met een prinsesje. Omdat het nog steeds niet helemaal geloof, dat ADHD. Ik geloof trouwens geen enkel excuus voor iets wat ik zelf wel tot een goed einde zou brengen, en zou zelfs zover willen gaan dat ik volslagen intolerant ben en andersdenkenden sowieso niet geloof.

Het enige wat ik vertikte was om de telefoon naar haar school te brengen. Een dagje zonder. Sjonge jonge wat ben ik keihard. Ik heb het genoemde boek gelijk besteld.

Bal

Onze hond is ruim acht maanden en heel gehoorzaam. Bovendien enorm gefixeerd op een bal. Het regende en ik ging naar het bos, had de bal bij me en voor het eerst liet ik Lori loslopen daar waar dat niet mag. Lori week geen tien meter van mijn zijde en als ik zeg dat ze de bal los moet laten, laat ze die gelijk los, in de hoop dat ik hem weggooi. Maar als ik dat niet doe, dan wijkt ze geen meter van mijn zijde. Niks bestaat dan nog, alleen ik en de bal.

Dan loopt ze naast me, alleen maar naar mij kijkend, als een volledig afgerichte hond en eindelijk, na vier honden hebben we er dan één die luistert als een soldaat naar een sergeant. Daarbij is ze razendsnel, behendig en ook nog eens heel aanhankelijk. Als ik op de bank ga liggen springt ze vaak bij me, wurmt zich tussen de leuning en mij en gaat liggen snurken.

De eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat zonder bal het wat anders gaat. Dan is ze soms vijftig meter bij me vandaan en als ik haar aanlijn loopt ze zodanig te trekken dat je er pijn in je arm van krijgt. Maar met bal is alles anders.

Ik ga er maar geen gewoonte van maken om haar los te laten waar het niet mag, maar het loopt wel geweldig als je gewoon kilometers door het bos loopt zonder dat je je druk hoeft te maken dat ze achter wild aan gaat, of dat ze je arm uit de kom trekt aan de lange lijn. Maar op dit soort regenachtige dagen, als er toch verder niemand loopt en de boswachter ook liever binnen blijft, en ik heb de bal bij me, ja dan ben ík maar even ongehoorzaam in plaats van de hond. Want wat is er mooier dan een man en zijn trouwe hond, samen door de onmetelijke wildernis trekkend, op zoek naar weet ik veel? Het maakt een oerinstinct in mij los, waarbij al mijn zintuigen op vlijmscherp staan en waarbij elke fout dodelijk kan zijn.

Nou ja, laat me maar even. Mocht binnenkort het einde der tijden aanbreken dan weet ik toch zeker twee dagen te overleven.

Foutje bedankt.

Vanwege de waterschade die we hebben, hadden we een schade gemeld bij de inboedelverzekering. Die had ik een paar jaar geleden ook eens ingeschakeld bij een kapot gevallen telefoon, maar toen werd niet uitgekeerd omdat hij buiten was gevallen en niet binnen. De schade lijkt mee te vallen, ik denk een eurootjes of 300 + een nieuwe vaatwasser ad € 1000,-

Deze keer kan ik de schade niet claimen omdat de lekkage uit de vaatwasser kwam en niet uit de leidingen. Ik werd er niet eens boos om, ik moest er wel om lachen. Je wordt keihard genaaid door de verzekeringsmaatschappij en je weet eigenlijk ook wel dat dat gebeurt. Maar zonder verzekering durf je ook weer niet. En hoewel ik, of ik moet een voorval zijn vergeten, nooit de verzekering oplicht, ga ik dat binnenkort toch maar wel doen. Niet omdat ik geld van ze wil, maar om te zorgen dat ik mijn voor niks betaalde premie terugkrijg.

Dus ik ga wat factureren maken met daarop een duur horloge, een telefoon, een laptop, en die heb ik allemaal in de wc laten vallen. Verder heb ik hagelschade, aardbevingsschade, er kwam een tsunami door de achterdeur en er viel een meteoriet door m’n dak. Met AI moeten er toch mooie foto’s te produceren zijn.

Ik heb sinds een jaar geen verzekering meer voor mijn auto, alleen WA. Ik heb tientallen jaren voor niks betaald en als ik eens iets claimde ging de no-claim korting eraf. Mijn autoradio werd gestolen, ik had een politierapport maar geen aankoopbon, dus geen uitkering. Er werd een computer uit mijn auto gestolen, ruit ingetikt, computertas weg, geen uitkering. Het is compleet voor niks.

Als ik dood ga weet ik nu al dat de verzekering niet gaat uitkeren, want mijn doodsoorzaak is uitgezonderd in de kleine lettertjes. Stel, het is een auto-ongeluk dan staat er dat ongelukken in Peugeots uitgesloten zijn, en als het een hartstilstand is, dan wordt alleen uitgekeerd als er een originele aankoopbon van het hart kan worden overlegd. Is het kanker, dan keert de verzekering uit als ik rechtstreeks aan kanker ben overleden en niet aan de gevolgen van kanker.

Kortom, daar trappen wij niet in meneer Van Stoffelen. Foutje bedankt!

Kutdag

Het was een absolute kutdag en ik begrijp niet dat ik me nog zo laat opnaaien door zoiets. Het moet de machteloze frustratie zijn. De vaatwasser deed het niet, dus ik probeerde hem een paar keer. Toen is hij gaan lekken en nu ligt er water onder het laminaat. Als ik erop sta hoor je het klotsen. Ik had eerst niet door waar het water vandaan kwam, omdat het door de hele keuken lag. Ik moest wat plinten loshalen die ook nat zijn geworden en het is de vraag of ik die weer goed krijg.

Ondertussen deed mijn dochter tijdens de crisis niks dan irritante herrie op haar telefoon voortbrengen en stak geen poot uit, ook niet toen ik haar sommeerde. De hond pieste van blijdschap in huis toen de uitlaatservice kwam, maar dochter wilde het niet opruimen want dat vond ze vies. Ik ben door het lint gegaan, heb als Mathijs van Nieuwkerk tegen haar staan schreeuwen en heb haar telefoon afgepakt.

Dat gevoel raak ik niet meer kwijt. Het gebeurde tussen de middag en ‘s avonds had ik er nog last van. Het is een klote gevoel, onmacht, geen idee hoe je het moet oplossen en het liefst zou ik iets in elkaar trappen.

Moesten we nog naar Roué Verveer ook, had ik al helemaal geen zin in en ik kon er ook niet om lachen, de eerste twee minuten. Daarna gelukkig wel. Ondertussen heb ik geen idee of we een nieuwe vloer moeten of dat we hiermee wegkomen. Een nieuwe vaatwasser is al wel besteld. Natuurlijk, het geld klotst hier tegen de plinten. En het water ook.

Overpeinzingen op een maandagmiddag.

Terwijl ik met nog slechts een lichte pijn in mijn been over de parkeerplaats van het ziekenhuis liep, maar veel anderen zag strompelen, veelal ouden van dagen, dacht ik aan mijn vader. Eigenlijk communiceerde ik met hem. Je mag dan wel vroeg dood zijn gegaan, maar deze ellende is je in elk geval bespaard gebleven. Wekelijks heb ik gesprekken met mijn moeder, die vreest wat kan komen in plaats van de winter van haar leven nog te gebruiken om nog even schijt te hebben aan alles.

Zelf ben ik aangekomen in de vroege meteorologische herfst, de zomer was mooi en lang, maar nu, begin september, is het ook nog zomers. Ik maak me om veel dingen druk, maar om ziekte van mezelf wat minder. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dankbaar dat ik nog behoorlijk fit ben, of nog wel eens een compliment krijg van een vrouw. Maar slechter worden zal mij niet goed afgaan, schat ik zo in.

Er waren tijden dat ik mijn sterfelijkheid begon te beseffen en inzag dat ook ik het niet zou ontlopen. Ik had er nooit aan gedacht en als kind vertrouwde ik erop dat God voor mij een uitzondering zou maken. Maar toen sloeg de angst en de paniek toe, en die heeft jaren geduurd. En nu weet ik het niet. Nu denk ik dat een lang leven overschat wordt. Dat je de dood moet aanvaarden, misschien wel in dankbaarheid, omdat je de eindstreep hebt gehaald. Het gaat wel eens door mijn hoofd dat als ik ongeneeslijk ziek zou worden, ik in elk geval ook de voordelen zou zien. Dat de druk van het moeten presteren verdwijnt en dat je geen zorgen meer hoeft te hebben over een kernoorlog of over een vernederend leven als oudere die behandeld gaat worden als een kind.

En toch rook ik niet en beweeg ik veel want kennelijk wil ik gezond blijven. Maar waarom, als je leven zich toch in de eerste vijftig jaar afspeelt? Hebben Herman Brood of André Hazes niet een beter leven gehad? Wat zou dat laatste deel nog hebben toegevoegd?

Ik keek het interview met Dries van Agt en hing aan diens lippen. Dat wilde ik ook, een dergelijk charisma en zo’n scherp verstand. Ik las overlijdensberichten van een meisje bij Tammar op school, vorige week doodgereden, en ik voelde me zo leeg. Ik leek even de pijn te voelen van haar nabestaanden die intens verdrietig moeten zijn, en zich haast moeten afvragen of hun eigen leven nog verder moet. Een kind verliezen moet het ergste zijn.

De uitslag van de echo is er nog niet, maar degene die het onderzoek uitvoerde zag niks bijzonders. Ik stop dus gelijk met de bloedverdunners en ik begin weer met de hond uitlaten. Ook wonderbaarlijk hoe snel een spierscheuring geneest. Ik zeg het niet hardop hier, want dan krijg ik ruzie, maar volgende week sport ik weer. Ik reed naar huis, en maakte een kleine omweg langs de Havo waar ik vroeger op zat. Er zaten een paar leerlingen buiten op een bankje, ik dacht aan Astrid die bij me in de klas zat, 38 jaar geleden.

Ik reed naar huis en zag drommen naar huis fietsende scholieren. Wat me opviel was dat ze werkelijk allemaal een accu onder hun bagagedrager hadden. Daar waar Astrid en ik spierkracht moesten leveren om thuis te komen. Het laatste stuk was het ergst. Koud, nat en uitgehongerd kwam ik dan thuis. Nu ben ik 54 en gesterkt door mijn snelle herstel, zie ik de herfst zonnig tegemoet. Zoals Dries van Agt opmerkte: in het ergste geval is er niets.

Komodovaraan

Ik weet niet hoeveel mensen in Nederland bloedverdunners gebruiken, maar het moeten er tallozen zijn. Ik gebruik ze nu ook, hopelijk morgen voor het laatst, want het zint me helemaal niet. Hoe kan het lichaam accepteren dat het bloed dunner wordt? En hoe kunnen die pilletjes nu zorgen dat al die liters bloed dunner worden? Dat moest haast wel een of ander spinnengif zijn. Ik weet dat de Komodovaraan een gif heeft dat het stollen van het bloed tegengaat, en dat zo’n beest een koe of iets dergelijks een beet geeft, en haar vervolgens een paar dagen lang op afstand volgt. De koe heeft niets in de gaten, ze heeft een klein wondje, maar dat gaat niet meer dicht en het beest bloedt dood. Weer zoiets wonderlijks in de natuur. Niet zozeer dat het bestaat, maar dat de varaan dit weet en geduldig afwacht. Hoe is de varaan daar eigenlijk achtergekomen?

Afijn, ik begreep dus dat bloedverdunners het bloed niet echt dunner maken, maar dat het medicijn de stollingscapaciteit vermindert. Dat lijkt me geen goede zaak, ongeacht of duizenden, misschien wel honderdduizenden het gebruiken. Want het zorgt wellicht voor minder interne problemen, maar wat als ik op het slagveld sta en mijn arm wordt afgehakt door een zwaard? Dan moet je niet hebben dat je bloed niet stolt natuurlijk.

Aan de andere kant, trombose kan zorgen voor longembolie, en dat wil je ook niet. Dus slik ik met tegenzin de bloedverdunners, ga in ontbloot bovenlijf voor de spiegel staan en concludeer dat bloedverdunners uiterlijk in elk geval niks met je doen. Want ze klinken wel of je na het gebruik ervan door je lichaam heen kunt kijken. Morgen wordt het onderzocht en als het geen trombose is kan ik ophouden met dat gif van de komodovaraan vrijwillig tot me te nemen.

M’n beste

Veel kan ik niet over hem schrijven, want ik weet niet veel van hem. Hij had een kaarsrechte scheiding aan de linkerkant, hij had een zachte G en hield van fietsen. Hij was natuurlijk minister- president anders hadden we hem niet gekend. Maar ik was altijd zeer onder de indruk van deze keurig nette man, die uiterst correct en netjes sprak, met een vleugje humor in z’n zorgvuldig gekozen woorden verstrengeld, die bovendien ook nog behoorlijk Frans sprak. Gewoon een kleurrijke figuur die op niet alledaagse manier samen met z’n Eugenie op 93- jarige leeftijd uit het leven is gestapt, zoals dat heet.

Uitgevallen

Ik ben een beetje uitgevallen. Twee weken geleden kreeg ik pijn in mijn scheen tijdens het lopen. Ik googlede en dacht aan een scheenbeenvliesontsteking. Mijn opa zei altijd, als het vanzelf gekomen is, gaat het ook vanzelf weer weg, dus ik liet het erbij. De maandag erop ging ik voorzichtig badmintonnen maar ik kwam er al gauw achter dat dat niet ging. Mijn scheen voelde warm aan, wat volgens mij duidde op een ontsteking. De week erop probeerde ik het weer, de pijn was grotendeels weg. Echter, mijn been was opgezet en ik voelde een lichte verkramping in mijn kuit. Ik hield het dus weer voor gezien. Gisteren was het nog dik, maar ik had nergens last van. Ik ging dus weer badmintonnen en had me voorgenomen te gaan winnen. Toen het 18-18 stond voelde ik iets scheuren op de plek waar ik vorige week de verkramping voelde. Het deed niet echt zeer, net of de druk ergens af moest. Ik dacht nog twee seconden dat ik door kon, maar ik kon niet meer lopen.

Ik googlede en dacht aan een zweepslag. De volgende dag (vandaag) kon ik nog niet lopen en ik keek naar foto’s van een zweepslag. Enorme bloeduitstortingen op de foto terwijl mijn kuit er nog piekfijn uitzag. Misschien moest ik toch even de dokter raadplegen.

De dokter maakte zich geen zorgen over de zweepslag, maar wel over het opgezette onderbeen. Dat had ik al twee weken. Ik zou daarvoor al helemaal niet de dokter hebben gebeld, en voor de zweepslag ook niet, ware het niet dat ik niet zeker was.

Hij wilde me naar het ziekenhuis hebben, maar vrijdagmiddag zou lastig zijn dus nu wordt het maandag. En intussen zit ik aan de bloedverdunners. En mag ik niet ver lopen. Het zekere voor het onzekere. Terwijl mijn bloed echt al heel dun moet zijn door de wijn, dus dat is een beetje dubbel.

Ik verwacht dan ook maandag, na de check met de bloedverdunner te mogen stoppen. Misschien kan ik maandagavond nog met carnaval mee hossen.

Woke

Wat mensen al decennialang irriteert zijn reclames. Waren dat in de jaren tachtig nog wasmiddelenreclames, tegenwoordig zijn het alle reclames. Misschien moet ik voor mezelf spreken. De politieke correctheid in reclames irriteert me. Kijk ik in mijn eigen straat, dan wonen daar 35 mensen, waarvan een met een donkere huidskleur. Ik weet wel dat je moet zeggen, iemand van kleur, maar dat vind ik volkomen debiel. Ook iemand met kleur slaat nergens op, kleurling of kleurrijk, allemaal raar. We verzinnen de raarste dingen om maar niet voor racist te worden versleten. Ik bijvoorbeeld, ben wit. Nou echt niet, als ik vraag mijn huis wit te schilderen en ze gebruiken mijn huidskleur dan betaal ik de rekening niet. Kinderen zeggen vaak “bruine mensen” en die hebben het goed. Volwassenen zeggen zwarte mensen, en zij hebben het fout.

Het is uiterst link om je op dit pad te begeven, want feitelijk mag je iemands kleur niet eens zien, anders zou je al voor racist uitgemaakt kunnen worden. Maar we snappen allemaal wel dat je iemands huidskleur gewoon waarneemt met je ogen. Daarom ergert het mij zo dat de werkelijkheid in mijn ver van Amsterdam gelegen dorp, steevast wordt ontkend. Er is geen reclame meer waar een Nederlands gezin met blond haar met elkaar samenleeft. Bestaat niet meer, of wordt glashard ontkend. Terwijl ik zeker weet dat hier de hele wijk voor meer dan negentig procent uit Nederlandse gezinnen bestaat.

Ik word gewoon ontkend. Mijn nog steeds in meerderheid voorkomende situatie wordt ontkend op televisie. En de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen, ook de werkelijkheid van de allochtone (spellingscontrole ontkent dit woord) Nederlanders wordt ontkend. Namelijk dat we klieken. In reclames doen we dat niet. Daar wordt een blonde vrouw altijd wakker naast een zwarte man. Of andersom. In elk geval bestaan er geen gezinnen meer met dezelfde kleur. Uitgestorven! En nu kan ik dit nog schrijven, over een poosje ontkent spellingscontrole de woorden man en vrouw. Je kunt op je vingers natellen dat dit verkeerd gaat aflopen voor de mensheid en dat de dieren, die zich niet ontwikkelen, ons gaan overleven.