Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Onbeschreven blad.

Wat voor tatoeage zou je laten zetten en waar?

Ik zag gisteren een tatoeage en voor de eerste keer dacht ik: “ok, dit is wel cool.” Het was een tatoeage met het logo van Sun Records en daaronder de letters TCB. Je moet een kenner zijn om te weten dat dat naar Elvis refereert, maar dat ben ik inmiddels.

En Wendy van Dijk, die heeft een tekst in een mooi handschrift op haar arm getatoeëerd en zolang ik niet weet wat daar staat vind ik het ook wel aardig. Of Douwe Bob, die heeft ze in zijn nek en samen met zijn pakken en zijn knappe voorkomen vind ik dat ook wel wat hebben.

Maar verder vind ik tatoeages helemaal niks. Zonde van de inkt. Ik zou dus geen tatoeage nemen, ook geen subtiele, dus hoef ik ook niet na te denken waar ik hem zou laten zetten. Het zou ook belachelijk staan onder de douche, dat weet ik zeker. Bovendien vind ik dat tatoeages voorbehouden hadden moeten blijven aan zeelieden en Indianen. Popeye bijvoorbeeld, die kan het hebben. Maar tegenwoordig wil bijna iedereen zich onderscheiden dus neemt bijna iedereen een tatoeage. “We’re all individuals” roepen ze in koor.

U hoort het al en u wist het al, ik ben wat ouderwets. Hoewel ik het zelf niet ouderwets vind, ik ben gewoon niet zo’n trendvolger. (Ik bedoel hier eigenlijk meeloper, maar je weet nooit welke getatoeëerde er meeleest)

En die tekst van Wendy is vast iets heel zeikerigs, een levensmotto of zoiets. Ik heb helemaal geen motto, mij overkomen dingen maar meestal overkomt mij niks. Dus waarom zou ik dan Live life to the max tatoeëren? Slaat nergens op. Misschien moet ik een QR code laten tatoeëren op mijn onderarm. Puur uit praktische overweging en niet uit esthetische. En dat je dan hier uitkomt.

Met dank aan Trump.

Nadat ik een proefrit had gemaakt ik een Volvo, besloot ik het niet te doen. Maar twee weken lang dacht ik aan de auto. Niet omdat ik hem extreem mooi vond maar omdat hij geweldig reed, niet te duur was en bij een bevriende garagist stond. En omdat de mijne, die ik wel extreem mooi vond, vaak een klein euveltje had.

Toen kwam Trump op tv met z’n gezeik en ik was het zat. Als die kerel de wereld naar de kloten wil helpen, prima, maar dan wacht ik ook niet langer. Ik appte vanuit mijn bed de garagist dat ik me bedacht had en de auto toch wilde kopen. Vandaag heb ik hem opgehaald. 251 pk, dat zouden we vroeger een kanon hebben genoemd. Ter vergelijk, in mijn eerste Autovisie jaarboek uit 1988 stonden een Porsche 911 Carrera en een Ferrari 328 met respectievelijk 230 en 240 pk. En nu heeft Mack, in wiens hoofd het nog steeds 1988 is, een auto met 250 pk! Had hem dat vroeger verteld en hij was gek geworden van blijdschap. Nu is hij in z’n nopjes. Met mijn broer maakte ik een ritje, hij reed, trapte het gas in en zonder enige moeite wees de teller 190 aan. Dit is een wagen!

Mijn Peugeot parkeerde ik precies tussen alle te koop staande auto’s. Om te laten zien dat ik het er niet mee eens was dat die naar “de handel” ging. Afscheid is eenmaal niet makkelijk. Maar goed, ben er al overheen.

Zeker.

Is het u ook opgevallen dat we met z’n allen een nieuw stopwoord aan het ontwikkelen zijn? Jan-Joost van Gangelen doet het om de haverklap, maar hij is niet de enige, je hoort het steeds vaker. Het gaat om het woordje “zeker” als bevestigend antwoord op een vraag. Dus in plaats van dat je “ja” zegt, of “jazeker” of “vast en zeker”, is het nu alleen “zeker” geworden.

Nu ik het gezegd heb gaat het u zeker en vast ook opvallen. Mij vallen dit soort dingen altijd op omdat ik niet van overbodige veranderingen hou. We hebben al genoeg woorden, dus om er steeds weer nieuwe termen bij te halen, omdat taal zogenaamd leeft, is wat mij betreft onzin. Een jaar of twintig geleden zeiden veel vrouwen ineens om de haverklap: “geweldig” waar ze vroeger “wat leuk” of “enig” gezegd zouden hebben. En waar ze vroeger zeiden: “Chinees eten is lekker”, zeggen ze nu: “Sushi, ik hou ervan.” Niet alleen is Chinees eten niet meer in de mode, het is ook kennelijk ook niet meer lekker.

Mijn vermoeden, waar ik vroeger “mijn ergernis” zou zeggen is dat je nét even anders uitdrukken nodig is om je los te maken uit de saaie groep en over te stappen naar de hippe groep. Je wilt tenslotte bij de hippe groep horen. Dat denk ik tenminste, maar ik weet zeker dat niet iedereen dat met mij eens is. Dat hoeft ook niet, als je het niet met elkaar eens bent wil dat niet zeggen dat er ook twee waarheden zijn.

Nou ja, ik trapte er laatst ook zelf een keer in en tot mijn eigen teleurstelling antwoordde ik met het woordje “zeker.” Het gaat bijna vanzelf.

Vrede

Wat heb je aan vrede als daar afpersing tegenover staat? Wat heb je aan vrede als die wordt afgedwongen door machtige en rijke mannen die alleen nog maar machtiger en rijker willen worden? Geef Rusland wat het wil, geef Amerika een deal, want dan zijn wij in Europa tenminste veilig en kan carnaval gewoon doorgaan? Zulke vrede, daar heb je niks aan. In zulke vrede zal Rusland doen wat het wil en zullen we slaven worden van het extreme kapitalisme. We varen al in die richting.

Het is dan wellicht beter om te moeten vechten. Dan maar geen carnaval maar een collectieve heropvoeding van de westerse mens. Misschien wel ten koste van miljoenen. Ik weet niet hoe het was gelopen als de Tweede Wereldoorlog niet was gebeurd. Dan zou ik nu waarschijnlijk niet de kapjes hebben gegeten waar ik het gisteren over had. Niet omdat ik de oorlog heb meegemaakt, maar omdat mijn opa’s en oma’s dat wel hadden en mijn ouders opvoedden met die oorlog nog vers in het geheugen. En mijn ouders voedden mij op in dezelfde stijl, omdat het er nog inzat. Maar bij mijn generatie lijkt het mis te gaan, de oorlog is verdwenen en wij geven het nog maar half door.

En nu zijn we rijker dan ooit, hoeven minder arbeid te verrichten, we hoeven niet in militaire dienst, we hebben toegang tot medische zorg, we mogen niet meer beledigd worden en we zijn allemaal het middelpunt van het heelal. Misschien is de migratie beperken nog niet zo’n slecht idee. Daardoor kan de economie niet meer groeien en neemt de welvaart af. Waardoor ook het besef zal toenemen dat je arrogant gedragen niet zo’n goed idee is. En de noodzaak om aardig gevonden te worden toeneemt. Want carnaval in je eentje vieren is ook maar niks.

Retro

Ik had bij een vorige werkgever, na 11 jaar overdreven zwoegen, een horloge gekregen. Een dure, veel duurder dan ik zelf ooit zou uitgeven aan een horloge. Ik heb niet eens ooit zo’n bedrag aan een fiets uitgegeven. De andere gezinsleden wel. Ik eet hier ook altijd het oude brood en de oude chips op, zodat de rest altijd verse producten heeft, het zou zielig voor ze zijn als ze een oud kapje moesten eten of op een gewone fiets naar het dorp moesten. Nou ja, dat is een heel ander verhaal.

Dat horloge vond ik altijd supermooi, maar het had maar één wijzer waardoor de tijd net wat lastiger af te lezen was, zeker na mijn 45e, maar het liep ook altijd een beetje achter. Wat ik vreemd vond, want ik zou denken dat als het achterloopt, het dan steeds verder achter zou gaan lopen, maar nee, een minuut of vijf en daar bleef het dan bij. Voor een dergelijk Zwitsers precisiewerk slaat dat natuurlijk nergens op. Daarbij had het geen batterij of opwindmechanisme, maar het bleef lopen zolang je het droeg. Maar als je het 36 uur niet omhad, stond het weer stil. Irritant ding.

Mijn eerste horloge kreeg ik van mijn opa en oma voor mijn heilige communie, ik noemde dat nooit heilig trouwens, maar nu ineens wel, en ik begreep ook niet wat het was, behalve dat ik stomme sandalen aan moest en brood moest bakken. Nou ja, ik moest bij het bakproces aanwezig zijn. Dat horloge was van het merk Velona en ik was er erg blij mee. Het had een kleine secondewijzer en ik denk dat ik het nog steeds ergens heb.

Verder heb ik nog wel een aantal horloges gehad, maar daar heb ik weinig speciale herinneringen aan, op één na, die ging op zonnenergie en die ligt op de bodem van het Emstergat. Want ook die was mooi, dus die verloor ik. Net als mijn Casio financial consultant fc-100, de beste rekenmachine ooit, ook verloren.

In elk geval, op de basisschool, 4e klas, toen ik nog mijn opwindhorloge had, kregen de eerste jongens een kwartshorloge. Dat was cool, want, zo vertelden ze, er zat een computer in. Mijn vader, die deze week alweer 40 jaar dood is, kreeg er ook één. Een Casio. Ik zag op internet een retro horloge dat erg leek op die van mijn vader. En omdat ik de advertentie steeds aanklikte, bleef hij terugkomen. En gisteren, nadat ik een tegenvoorstel naar sales had gedaan en daarmee 8 euro extra omzet naar ons team toe trok, besloot ik dat ik het moest kopen. En zo geschiedde. En vandaag werd het bezorgd. Ik ben zo blij als een kind. 32 euro!

Lef

Hans verkocht een game-laptop, 3 maanden oud, via marktplaats, afgesproken prijs was 1000 euro. Er waren twee geïnteresseerden, maar de eerste was iemand uit Den Haag. Ik had me nergens mee bemoeid, maar Hans vroeg mij of we diegene even bij de bushalte op konden halen. In de auto zei Hans dat hij niet het idee had dat de ander heel goed Nederlands sprak, en dat klopte. En ook geen Engels, alleen Turks zei hij. Hij vertaalde met z’n telefoon. Hij kwam uit Syrië en was hier zeven maanden.

Het riep bij mij wat vragen op, maar vooral hoeveel lef deze jongeman moest hebben om zonder kennis van de taal bij vreemden in de auto te stappen en mee naar hun huis te rijden. Ik vertelde dat we een hond hadden en of dat een probleem was. Toen hij het vertaald had zei hij geen probleem. Maar toen hij de hond zag deinsde hij achteruit en durfde niet naar binnen. Ik deed de hond in de tuin waarop hij binnenkwam. Ik verwachtte een korte inspectie maar Hans had de boel gereset waardoor er opnieuw geïnstalleerd moest worden en dat nam zomaar drie kwartier in beslag. Hij merkte kleine beschadigingen op en vroeg om de factuur en de doos. De doos had Hans niet meer en hij wist ook niet hoe de krasjes erop kwamen. Dat is wel typisch Hans, lekker slordig met je spullen omgaan en de doos weggooien.

Ik dacht dat de prijs al overeengekomen was maar ik dacht ook dat de laptop in nieuwstaat was. Ik zei Hans om er 100 euro vanaf te doen maar op de telefoon van de man stond: staat u mij toe hem voor 850 te kopen. Heel netjes, maar nee. Hans maakte het hem ook nog duidelijk, 900 of niet. Linda zat zich sowieso al te ergeren aan de andere kant van de kamer en ik vroeg haar het aan mij over te laten. De situatie werd een klein beetje ongemakkelijk en de man zei dat hij nog een half uur nodig had om de installatie te voltooien. Hij en Linda stonden op het punt hem eruit te werken maar ik zei, hij komt helemaal uit Den Haag, geef hem even.

Toen hij klaar was wilde hij betalen met 850 euro. Toen was Linda er klaar mee en zei dat hij op moest houden waarop de man 900 betaalde. Ik bracht hem terug naar de bushalte, en als hij niet zo had zitten zeuren had ik hem naar de trein gebracht. Maar ik bleef het bewonderenswaardig vinden, ik zou zoiets toch nooit uithalen, en al helemaal niet in een ander land, uit angst dat ze me zouden vermoorden en ergens in een container achterlieten.

Autoliefde

In november 2022 kocht ik na lang zoeken mijn huidige auto, een witte Peugeot 508 sedan uit 2011, met automaat en leren bekleding. Ik had er een in zuid Frankrijk zien rijden en besloot toen dat ik er ook eentje moest. Omdat de auto bekend stond om zijn onbetrouwbaarheid liet ik de motor reviseren om de nodige ellende te voorkomen.

Echter is het motorblok niet het enige onderdeel dat kapot kan dus ik heb nogal de nodige storingen gehad. Het eerste halfjaar werd dat allemaal onder garantie verholpen door de zeer slordige verkoper, maar daarna gingen de storingen door. En steeds hoopte ik dat het wel een keer klaar zou zijn. Ook de gereviseerde motor begon ineens weer olie te verbruiken, maar ook dat is weer opgelost. Ik vind een storing niet zo erg, je krijgt er een band met je auto door, maar ik hou niet van brandende waarschuwingslampjes dus ik laat ze wel oplossen. En het moeten niet steeds dezelfde euvels zijn die kapot gaan.

Inmiddels is mijn auto uit 2011 volledig nieuw opgebouwd uit onderdelen van na 2022, dus hij rijdt als een trein. Afgelopen drie weken was ik slechts drie keer bij de garage dus dat viel mee. Maar de laatste keer zag ik dat hij een zwarte Volvo V60 T5 had staan en ik informeerde naar de auto. Ik kreeg uitleg, een inruilvoorstel en ik maakte een proefrit. Het was een 250 pk monster uit 2018 dat zo mogelijk nog beter reed dan de mijne. Hij was ietsje kleiner achterin maar nog acceptabel, en hij was veel moderner.

Maar daar zat onder andere het probleem. Apple Car Play, dus het was de bedoeling dat ik met Spotify moest gaan werken in plaats van met cassettebandjes een USB-stick. En je kon het dashboard een stijl meegeven via de instellingen, dus de meters konden rood, zwart, of chroom omrand, kinderachtig! Trouwens, er was geen olietemperatuurmeter en zelfs geen koelvloeistoftemperatuurmeter! Kennelijk niet nodig. Nee, dit stond te ver van mij vandaan, tenminste nu nog. Daarbij was de auto zwart, een station die je op elke straathoek ziet staan. Volgens de garagehouder, en ook volgens Linda was het een chique auto, met ledverlichting en designuitlaten. Maar dat interesseert mij niet, chique. Uiteindelijk zie ik een zwarte dertien in een dozijn station en vind ik de mijne mooier, zeker op de Franse wegen.

En alsof mijn auto het aanvoelde loste de laatste motorstoring waar een nieuw onderdeel voor besteld moet worden zichzelf op. Het onderdeel werkt kennelijk weer. Ik maakte nog eens een rondje in mijn eigen auto en besloot de Volvo af te zeggen.

Incidentele herinneringen

In 2017 schreef ik een logje genaamd ‘weerstand’ waarin ik het had over een oude man die toen ik zestien was (1986) vaak door onze straat liep om zijn hond uit te laten. Ik schreef dat omdat ik van nature moeite heb met het verstrijken van de tijd, en dat alles in mum van tijd voorbij gaat en binnen de kortste keren lang vervlogen geschiedenis is.

In 2017 was het 31 jaar later en ik zag de man plotseling weer. Ik geloofde het eerst zelf niet want hij leek amper ouder geworden. Hij had als het ware weerstand geboden aan het verstrijken van de tijd. Een lezer geloofde het ook niet en vroeg of het niet zijn zoon kon zijn. Dat had gekund, maar ik was er vrijwel van overtuigd dat hij het was.

Nu is het weer acht jaar later en deze week stond zijn overlijdensbericht in de krant. 98 was hij, ik had het in 2017 dus goed gezien, toen was hij 90. En in 1986, toen hij in mijn beleving een oude man was, was hij 59. Ik ben 55, dus bijna een oude man.

Zal er in 2067 ook iemand zijn die zich mij van vroeger herinnert? Als die man die altijd met z’n loslopende herdershond door de buurt liep? En dat iemand me dan in 2060 weer ziet en denkt, verrek? Ja, dat gaat vast gebeuren. Want ieders hoofd zit vol met incidentele herinneringen aan mensen van wie je niet weet wie ze waren. Maar omdat ze iets deden wat je opviel heb je ze onthouden.

Vergeetput

Trump heeft het voor elkaar, hij heeft heel bestuurlijk Amerika aan de touwtjes. Of het nu zijn minister van defensie is of zijn vice president, ze dienen exact dezelfde taal te spreken of ze vliegen eruit. In Rusland vallen ze dan per ongeluk uit een raam, maar heel ver is Amerika daar niet meer van verwijderd. Een compleet belachelijke man die Trump, wat volgens mij iets zegt over de Amerikanen. Ik denk dat we ze maar moeten laten gaan, ze lijken reddeloos verloren.

De vice-president, nog niet droog achter zijn oren, staat Europa te verwijten dat we proberen hier de beschaving, de wet en de vrijheid te verdedigen en is het volgens hem wachten tot de volgende moslimextremist een aanslag pleegt. Misschien dat hij nog niet geboren was in 2001, dat zou kunnen, maar dat zegt de man in wiens land aanslagen op scholen schering en inslag zijn. Het is wachten op de volgende. De minister van defensie deelt doodleuk mee dat Rusland de veroverde gebieden mag houden en zet Poetin weer in het zadel. Echt levensgevaarlijke gekken zijn het.

Macron roept de Europese leiders bij elkaar. Ik mag toch hopen dat ze Amerika uit de Navo flikkeren. Een onbetrouwbaarder bondgenoot is er niet. En als ze daar toch uit gaan, laten we ze dan verder negeren. We halen het standbeeld van Columbus neer en vergeten de Verenigde Staten. We maken er een grote oubliëtte van. Dan gaan we over tien jaar wel weer eens kijken wat er nog van over is.

Denkbeeldige lasso

Ik weet het niet hoor, waar dit verhaaltje heengaat. Het wordt schunnig, maar het houdt me bezig. En waarom, dat weet ik niet. Kennissen van ons doen mee aan een garbage run en zitten in Scandinavië. Ze sturen ons steeds filmpjes van hun avonturen die vooral Linda interesseren. Zij zijn een stel, maar twee jongemannen zijn ook mee. Ik ken de jongemannen een beetje, beiden zijn automonteur.

De kennis stuurde mij een filmpje van het huis waar ze overnachtten en hij liep al filmend over de gang. Hij loopt de kamer van de twee monteurs binnen die even gek gaan doen zoals alleen jonge mannen dat kunnen. Dus de een gaat over het bed hangen, en de ander neemt hem van achteren. Zogenaamd dan, de kleren zijn gewoon aan. De gebukte begint te kreunen zoals alleen mafkezen dat kunnen, maar dan zie ik iets in dit grappige tafereeltje dat ik niet meer uit mijn hoofd krijg. Degene die de ander zogenaamd berijdt zwaait ineens heel even een denkbeeldige lasso boven zijn hoofd. En ik denk, verrek, zo deed onze generatie jongens dat vroeger zelf ook, met die denkbeeldige lasso. Wat is dat? Is het om te symboliseren dat je aan het rodeorijden bent of is het een soort uiting van macht? Dat je de controle over de ander hebt en dat op die manier laat zien? Het leek wel een automatische reactie, dat lasso zwaaien. Iedereen die dit grapje ooit maakte zwaaide met de denkbeeldige lasso.

Nu ik er over nadenk klopt het ook helemaal niet met die lasso. Als deze grap gemaakt wordt dan symboliseer je dat je op een wilde stier zit en hou je een arm in de lucht, voor het evenwicht en ten teken dat je de situatie meester bent. Je symboliseert niet dat je op je eigen paard zit en een kalfje vangt. Gaat deze grap nu al decennialang fout?

Goed. Laat maar. Ik ben raar soms.