Maand: april 2010

Hoe de wind waait, waait m’n vestje.

Ik had altijd een hoge pet op van de wetenschap maar nu dreig het toch een beetje gehad te hebben met deze club elkaar tegensprekende schizofrenen. Sjonge jonge zeg. Eerst beweren ze dat homofilie pedofilie aanwakkert en zoals gebruikelijk gaat de kop van de boodschapper van het slechte nieuws eraf. En nu staat er vanochtend weer een geleerde in de krant die beweert dat je geen verhoogde weerstand tegen kanker hebt als je elke dag groenten en fruit eet. Ik kan er echt pissig om worden, wetenschappers die niet eens iets onomstotelijk kunnen bewijzen. En het enige wat ik kan doen is er pissig om worden want bewijzen wie er nu gelijk heeft, daarvoor heb ik niet geleerd.

Ik heb enkel mijn gezond verstand, maar wat is dat waard? Moet mijn gezonde verstand dan de wetenschap voortaan maar negeren? Ach, het zal allemaal wel meevallen met die opwarming van de aarde. Het was hartstikke koud afgelopen winter. Zo dan maar? Ik zou willen dat wetenschappers alleen nog maar dingen mogen beweren waar iedere wetenschapper het over eens is. Dus dat het ook gewoon zo is. Is dat nu teveel gevraagd? Want op deze manier is wetenschap ook maar een manier om argumenten te verzamelen die je het beste uitkomen. 

Matthijs draait nooit door.

Ik weet niet wat het is met Matthijs, maar ik vind Matthijs zo neutraal. Hij stoort me niet en ik ben geen enorme fan van hem maar ik vind hem wel op zijn plaats in DWDD. Dus als het Matthijs niet is, dan moet het haast wel door het programma en de gasten komen, dat ik graag kijk. Aan de andere kant, een paar jaar terug werd DWDD ook wel eens door een ander gepresenteerd en dat vond ik toch minder. Dus Matthijs moet kwaliteiten bezitten. Als ik erover nadenk zou ik geen enkele karaktereigenschap van Matthijs kunnen noemen. Is hij moedig, is hij geduldig, is hij aardig of diepzinnig? Geen idee! Tot nu toe had ik geen idee. Ik wist helemaal niks over hoe Matthijs in elkaar stak. Maar daar kwam vanavond verandering in.

Er zaten twee min of meer over het paard getilde internetjournalisten, de één wat meer dan de ander maar allebei ontbrak het ze niet aan een ongezonde dosis arrogantie. De één was een verwend kindje, de ander was iemand met een doorsnee gezicht, die dat doorsnee gezicht compenseerde door in een smoking-achtige outfit te lopen. Internetjournalisten willen vanzelfsprekend ook bewijzen dat ze echte journalisten zijn, dus doen ze een aantal uitspraken over de onbelangrijkheid van de krant en de tv ten opzichte van internet. Bijvoorbeeld als je de krant leest dat dat eigenlijk niet meer van deze tijd is, en dat jongeren een tv programma niet op een bepaalde tijd gaan bekijken, maar op een tijd die het hen uitkomt. Ik liet het heel even op mij inwerken. Die het hen uitkomt? Hoorde ik dat nu goed? Ja hoor, die het hén uitkomt. Daar moeten we de oorlog mee winnen zeg! Het jaar 2010 heeft zeker voordelen, maar heeft er iemand wel eens goed over nagedacht wat op lange termijn de consequenties zijn van het afschaffen van dienstplicht en het bij de voornaam mogen noemen van de leraar? Wat is dat voor een onzin dat je voor je 18e ook een mening mag spuien zeg! Ja, het is echt onzin. Dat kan ik ook bewijzen dat het onzin is. Denk alleen maar aan de mening die u zelf had toen u 18 was en u weet nu dat het onzin was en dat u beter uw mond had kunnen houden.

Nou ja, het verwende jochie meende ook dat de mensen die nu nog een abonnement op de krant hadden, wel snel zouden uitsterven en dat we dan wel van  dat ouderwetse en onbetekenende medium af zijn. En ik moet hem zelfs nageven dat hij het met zo’n stelligheid zei, dat ik heel even aan het tegendeel twijfelde. Ik ben best geduldig maar ik zie ook op tijd wanneer iemand een bats voor z’n bek nodig heeft. Tafeldame Pauline Cornelisse was het met mij eens, dat merkte ik aan haar licht verontwaardigde tegenargumenten. En Matthijs, die volgens mij toch een groot deel van zijn carrière bij de krant heeft rondgehangen, moet deze opmerking toch pijn gedaan hebben. Maar nu weet ik een karaktereigenschap van Matthijs. Matthijs bewaart zijn zelfbeheersing. Matthijs kan absorberen. Matthijs gaat vrolijk verder en de wereld draait door.

Zomers van vroeger

Vroeger ging ik ’s zomers vaak naar Elburg. Het was een rijk en vrij gevoel, 21 jaar oud, de wereld kon nog alle kanten op, een Mazda 323 met een Ten Cate surfplank op dak. Iets te hard stoven we richting Veluwemeer. Bijbehorend surfpak en trapeze maakten de looks compleet. We gingen met een vast clubje vrienden en vriendinnen. We vertrokken ’s ochtends en pas tegen de avond reden we weer terug. We zwommen, surfden en zonden. (verleden tijd van zonnen, niet van zondigen) Het was eind mei en bloedheet. Tegen half zeven begon het wat kouder te worden en dan kleedde je je weer aan, en ging je zitten in de behaaglijke warmte van de auto die de hele dag in de zon had gestaan. De cassetterecorder speelde Djobi Djoba. Soms gingen we ’s avonds naar de Griek en daarna met een rood verbrande kop naar de disco. Een omhelzing van een meisje maakte de dag compleet. Het had een videoclip van Wham kúnnen zijn als het zich in de winter had afgespeeld. Het waren van die dagen dat het je aan niks ontbrak en waarvan ik nu nog blij ben dat ik ze meegemaakt heb. Het ultieme geluksgevoel gevangen in een zomerse herinnering.

North and South

Nu mevrouw Mack gedwongen op de bank hangt, heb ik uit een stoffige la zes videobanden opgedoken met daarop de voltallige afleveringen van North and South. Deze serie heb ik voor zover ik weet nooit gevolgd, maar het valt me toch op dat ik wel erg veel gezichten uit de serie herken. Natuurlijk Patrick Swayze en David Carradine, maar ook Johhny Cash en Kirstie Alley. En dan heb je er nog een aantal die ik niet bij naam ken, zoals die donkere kattekop, die Ashton heette in de serie.

Terwijl de televisie aanstaat en ik achter de laptop zit hoor ik mooie acteerprestaties. Laten we vooropstellen dat er uitstekend geacteerd werd, maar dan wel bezien in het zonlicht van 25 jaar geleden. Vooral de vrijscènes zijn prachtig. Alleen al op het gehoor kan ik herkennen wie er staan te kopkluiven. Patrick Swayze (Orry Main) is een nobel persoon dus die zoent met tederheid en lipgeluiden. Hij kijkt zijn geliefde indringend aan en zij zwijmelt weg. Ashton zoent een maagdelijke jongeman vooral met verleidend taalgebruik. "Do you want more, I’ll give you more. Why don’t you take it all," en brengt de maagdelijke jongenshand naar haar borst. De geschrokken jongenman trekt verschrikt zijn hand terug en zegt dat hij dit niet kan doen. In deze tijd natuurlijk absoluut ondenkbaar dat een maagd deze kans laat schieten, maar op televisie kan alles. Ashton verandert in een seconde weer van een verleiding in een tierende duivel en ik hoor mijn oma op dat moment zegggen: "oh, wat een kattekop, dat zwartje hè?"

Maar het mooiste zijn de stiekeme vrijscènes van David Carradine (een soort Rijk de Gooijer) die een door-en-door slechterik speelt. Die zoenen niet teder maar staan met een slavin achter een hooiberg. Terwijl de camera inzoomt  hoor je het valse lachen van David. "Hèhèhè" doet David terwijl de donkere slavin aan zijn tepel zuigt. Ja, een nobele man laat zich natuurlijk nooit aan zijn tepel zuigen. Wat zeg ik? Die kunnen dat niet eens verdragen.

Slecht

Er hebben deze week anderhalf miljoen mensen gekeken naar een documentaire over een drievoudige moord in Zoetermeer, gepleegd door een vader die er niet uitziet als een moordenaar. Ik heb deze documentaire gemist, net als het hele familiedrama moet ik bekennen. De gezichten van de vermoorde onschuldigen komen me niet eens bekend voor.

Maar vader ging vreemd, loog tegen familie en minnaressen en werkte zich onvermijdelijk in de nesten. En toen een Poolse minnares hem thuis kwam opzoeken in de veronderstelling dat hij alleen woonde, heeft hij zijn vrouw en dochtertjes maar vermoord. En daarna een fantastisch weekend met de Poolse beleefd. Logisch. Hij zag geen uitweg meer, schijnt hij later verklaard te hebben. Hij voelde zich in zijn vrijheid aangetast door zijn vrouw, van wie hij niet meer hield en heeft zich op geheel eigen wijze van zijn last ontdaan.

Maar ergens houdt mijn begrip op. En dat is hier. Dat je wilt leven met de schande van je gezin bedriegen moet je zelf weten, maar wie krijgt nu zoiets voor elkaar? Er zijn mensen met zware geestesziekten maar daarvan weet de omgeving en de psychiatrie dat ze een probleem hebben. Deze man zag geen uitweg meer en kon zich dus slechts beroepen op depressiviteit. En kennelijk is een rechter daarin meegegaan want in plaats van een eerder opgelegd levenslang, is de straf omgezet naar 20 jaar. Maar als je je depressief voelt, dan kun je naar de dokter. Dat hoeft niet altijd te helpen, maar het kan. En als je het niet doet, en het leven liever als ondraaglijke last ziet, dan kun je nog steeds zelfstandig nadenken. Er zijn legio depressieven die hun leed bij zichzelf houden. Dat zijn de dapperen, de edelmoedigen en de volhardenden. Deze man is gewoon een kille moordenaar. Als ik dit op mijn geweten had, eiste ik de maximumstraf tegen mezelf. Voor medelijden is geen enkele reden meer.

Wat gereformeerde vrouwen willen

Iedereen wordt geacht de wet te kennen, maar ik ken hem helaas niet. Ik weet het een en ander over gewoonterecht en over je zaken toe-eigenen, maar grondwetten daar snap ik helemaal niks van. Want wat is nu het probleem met de Staatkundig Gereformeerde Partij? De SGP mag voortaan geen vrouwen meer uitsluiten van functies die nu nog alleen door mannen bekleed mogen worden. De SGP maakt hier een probleem van, maar dat probleem is er helemaal niet. Ze kunnen rustig vrouwen toelaten tot de verkiesbare plaatsen, want SGP-vrouwen willen graag gediscrimineerd worden en zullen dus (voor de buitenwereld) onderdanig zijn aan de man. Net als moslimvrouwen, die willen graag hoofdoekjes dragen. Is gediscrimineerd willen worden eigenlijk niet net zo goed een grondrecht?

Ik heb best veel sympathie voor SGP’ers, want zij worden twee keer zo hard veroordeeld door de maatschappij voor hetzelfde vergrijp. Ook een SGP’er licht de belasting op namelijk. Alleen áls het uitkomt dan zijn de rapen gaarder dan dat iemand anders de belasting tilt. Maar SGP’ers zijn slechts gewone mensen die er ook weinig aan konden doen dat hun wieg in Staphorst stond. Maar ik vind dat we de SGP’er moeten respecteren en hem vrij moeten laten in zijn geloof. Hij doet niemand kwaad. Het is alleen jammer dat hij de bijbel gereferkeerd uitlegt.

Hierarchie

Hans zit op judo. Maar nu echt; met judopak en witte band. Omdat ik vandaag vrij was bracht ik hem een keertje. Zelf heb ik een jaar of zes gejudood dus ik voelde wel iets van trots. Die pakken zijn veel mooier dan vroeger en de band is dikker. Het omknopen van de band was ik nog niet verleerd. Ik leverde hem in judopak af bij de leraar, 2e dan, en maakte een diepe buiging. Sensei ni rei. Judoka’s onder elkaar. "Hadjime" riep ik en de leraar had natuurlijk gelijk in de gaten dat hij te maken had met een blauwe band. Hij zei "Kashihara" en dat betekent zoveel als: ie mut de bek dicht hold’n.

Het pianospel van Mack

Door de operaties van Linda en de reactie van Hans daarop bracht ik vanochtend een boek ter sprake dat ik ooit eens aangeraden kreeg van een onverwoestbaar kind. "Het onverwoestbare kind" van Lilian B. Rubin. Niet dat er sprake is van alarmerend gedrag, maar Hans wil niet weg (school, logeren) als Linda met pijn en/of ziekte thuis zit. Je kunt het bijna al zien aankomen. Als ik pijn heb, doet hem dat niks, maar hij weet waarschijnlijk dat ik pijn kan uitschakelen. Maar meestal laat ik het gewoon aan staan vanwege de waarschuwende functie van pijn. 

Maar dat boek…het gaat over kinderen die compleet belachelijke dingen hebben meegemaakt in hun jeugd, maar desondanks niet in zelfmedelijden zijn verdronken maar er weer bovenop zijn geklommen. Een voorbeeldje: een Fins meisje (ongeveer 8 jaar) wordt verteld dat ze met haar moeder op vakantie gaat naar Amerika, maar als ze bij de boot aankomen draagt haar moeder haar over aan de bootsman en vaarwel. Naar een pleeggezin met wie ze niet eens kon communiceren.  Echt gebeurd. Te belachelijk om er over na te denken. Ik was er na het lezen van het verhaal nog erger aan toe dan dat hele meisje.

Maar dat bracht mij erop dat ik vroeger ook zes weken uit huis ben geweest. Maar dat ging wel even iets anders. Mijn vader moest aan zijn rug worden geopereerd en lag daarvoor zes weken in het Academisch Ziekenhuis in Utrecht. Wij woonden in Brabant en ik moest gewoon naar school. Het gezin waar ik in huis was had ik zelf gekozen nadat ik bij een eerder gezin was weggelopen. In het weekend zag ik mijn familie wel weer. Maar toch. Kinderstress. Ik heb het verdrongen. Ze leerden mij daar elke dag een beetje piano spelen en schaken. Ik weet niet wat ik het beste geleerd heb maar ik denk schaken. Mijn schaakniveau stelt weinig voor maar ik weet tenminste het hele bord te gebruiken. Met piano zit er maar één deuntje in mijn geheugen geprogrammeerd. Boer wat zeg je van mijn kippen. Pink middelvinger pink middelvinger wijsvinger middelvinger ringvinger middelvinger duim. Ik dacht dat het een E was waarop je moest beginnen. Maar met trial en error komt dat goed.

Een nieuwe dierenarts

Onze jongste qua katachtigen, Sophie, was vanavond in een fel gevecht verwikkeld geraakt met een collega uit de buurt. Sophie stond juist op het punt om de genadeklap toegediend te krijgen, toen mevrouw Mack kon ingrijpen. Een hevig ontdane en druppels bloed verliezende Sophie vluchtte ons huis in. Wij hebben maar even de dierenarts gebeld of we langs mochten komen. Natuurlijk, dat mocht maar ook wij kregen er van langs. Dat kwam zo.

Deze dierenarts staat in het dorp goed bekend en is enorm begaan met beesten. Iedereen kan een gevonden gewond beest zo bij hem brengen, free of charge. De andere kant van deze dierenarts is, dat zijn marketing nooit van de grond is gekomen. Er hangt nu nog een uithangbord aan zijn praktijk met daarop slechts vier cijfers om zijn telefoonnummer aan te geven. Hij werkt serieus nog met kaartenbakken in plaats van een computer. Ik vond de man dus prima, maar mevrouw Mack die toch de hoofdeigenaar was van Mack (de echte) die wij destijds hadden, vertrouwde het niet helemaal om met zo’n ingewikkelde hond naar zo’n dorpskwakzalver te gaan. Een Alfa Romeo geef je ook niet aan een beunhaas, dat idee.

Wij gingen dus met Mack (de echte) en de twee katten, Sophie en Bob  naar een andere dierenartsenpraktijk, met dierenartsen in witte lange jassen, dierenartsassistentes en waar een indruk van steriliteit hing. Maar sinds Mack (de echte) er niet meer is, hebben wij onze katten ook verwaarloosd. Ja, ze kregen wel eten en onderdak enzo, maar inenten of aaien, nee, dat zat er niet meer in.

Maar vanavond moesten wij dus snel een keuze maken, welke dierenarts, de marketeers of de kwakzalver? De kwakzalver. Hij achterhaalde onze geschiedenis simpel en vroeg argwanend waarom we bij hem kwamen. "Ja, Linda, waarom eigenlijk," vroeg ik en koos de kant van de dierenarts en pleitte mezelf vrij. Nou, daar redde ze zich nog aardig uit en de dierenarts accepteerde het. Maar hij vond wel dat we de katten moesten laten inenten. "Ja, logisch! Waarom heb je dat eigenlijk niet gedaan, Linda," zette ik het kruisverhoor van de dierenarts nog even extra kracht bij.

In elk geval, Sophie is behandeld, bijna per ongeluk een narcosemiddel toegediend gekregen in plaats van anti-biotica, (potjes stonden naast elkaar op een tafeltje met de spuiten er nog in), ik mocht assisteren door wat papier uit een automaat te pakken waarmee de wond werd schoongeveegd (niks geen steriel gaasje) en op de tafel waar ik dat papier pakte lag een ander papiertje met daarop iets wat nog het meest op een bebloede kipfilet leek. Het is echt ongeloofelijk dat dit nog bestaat! Maar goed, wij hebben een nieuwe dierenarts, en een goeie want iedereen kent hem hier in het dorp.

Telegram

Ik ben een kind van de roemruchte jaren zestig. Ik kan zeggen dat ik de opkomst van de Beatles en de Stones heb meegemaakt. Ja, een geweldige tijd was dat. Ik weet het nog goed, die eerste drie maanden van mijn leven die nog in de jaren zestig plaatsvonden. Een geweldig relaxte tijd was het. Ja, ik kan wel zeggen dat je wat gemist hebt als je uit de jaren zeventig bent, want die waren toch minder. Ook leuk hoor, maar beduidend minder. Maar goed, hoe kwam ik hierop? Oh ja, ik herinnerde mij dat ik ooit eens een telegram heb ontvangen. Het kwam van mijn opa want die snapte hoe dat werkte doordat hij zijn leven lang bij de PTT heeft gewerkt. Het was een felicitatie waarvan ik niet meer weet met welke gelegenheid, maar ik vermoed dat het was toen ik geslaagd was voor de Havo. En dan heb ik het over een echt authentiek PTT telegram, dat nog met seinpalen over de wereld werd verzonden. Hallo Mack stop gefelicteerd met diploma stop wij bellen nog stop opa en oma stop (bewust geen punt hier) De hele essentie van een telegram was juist dat je dan niet meer hoefde te bellen, maar het is toch mooi dat ik dit uiterst belangrijke en historische communicatiemiddel nog heb mogen beleven. Ik denk dat als je iedereen die nog nooit een telegram in zijn leven heeft ontvangen, de rijbevoegdheid ontzegt, dat je dan het fileprobleem hebt opgelost.