Een nieuwe dierenarts

Onze jongste qua katachtigen, Sophie, was vanavond in een fel gevecht verwikkeld geraakt met een collega uit de buurt. Sophie stond juist op het punt om de genadeklap toegediend te krijgen, toen mevrouw Mack kon ingrijpen. Een hevig ontdane en druppels bloed verliezende Sophie vluchtte ons huis in. Wij hebben maar even de dierenarts gebeld of we langs mochten komen. Natuurlijk, dat mocht maar ook wij kregen er van langs. Dat kwam zo.

Deze dierenarts staat in het dorp goed bekend en is enorm begaan met beesten. Iedereen kan een gevonden gewond beest zo bij hem brengen, free of charge. De andere kant van deze dierenarts is, dat zijn marketing nooit van de grond is gekomen. Er hangt nu nog een uithangbord aan zijn praktijk met daarop slechts vier cijfers om zijn telefoonnummer aan te geven. Hij werkt serieus nog met kaartenbakken in plaats van een computer. Ik vond de man dus prima, maar mevrouw Mack die toch de hoofdeigenaar was van Mack (de echte) die wij destijds hadden, vertrouwde het niet helemaal om met zo’n ingewikkelde hond naar zo’n dorpskwakzalver te gaan. Een Alfa Romeo geef je ook niet aan een beunhaas, dat idee.

Wij gingen dus met Mack (de echte) en de twee katten, Sophie en Bob  naar een andere dierenartsenpraktijk, met dierenartsen in witte lange jassen, dierenartsassistentes en waar een indruk van steriliteit hing. Maar sinds Mack (de echte) er niet meer is, hebben wij onze katten ook verwaarloosd. Ja, ze kregen wel eten en onderdak enzo, maar inenten of aaien, nee, dat zat er niet meer in.

Maar vanavond moesten wij dus snel een keuze maken, welke dierenarts, de marketeers of de kwakzalver? De kwakzalver. Hij achterhaalde onze geschiedenis simpel en vroeg argwanend waarom we bij hem kwamen. "Ja, Linda, waarom eigenlijk," vroeg ik en koos de kant van de dierenarts en pleitte mezelf vrij. Nou, daar redde ze zich nog aardig uit en de dierenarts accepteerde het. Maar hij vond wel dat we de katten moesten laten inenten. "Ja, logisch! Waarom heb je dat eigenlijk niet gedaan, Linda," zette ik het kruisverhoor van de dierenarts nog even extra kracht bij.

In elk geval, Sophie is behandeld, bijna per ongeluk een narcosemiddel toegediend gekregen in plaats van anti-biotica, (potjes stonden naast elkaar op een tafeltje met de spuiten er nog in), ik mocht assisteren door wat papier uit een automaat te pakken waarmee de wond werd schoongeveegd (niks geen steriel gaasje) en op de tafel waar ik dat papier pakte lag een ander papiertje met daarop iets wat nog het meest op een bebloede kipfilet leek. Het is echt ongeloofelijk dat dit nog bestaat! Maar goed, wij hebben een nieuwe dierenarts, en een goeie want iedereen kent hem hier in het dorp.

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log, dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

12 gedachten over “Een nieuwe dierenarts”

  1. Och, arme Sophie. dat was toch dat katje dat was aan komen wandelen?
    Ja, ik zag laatst ook weer eens een kat vechten die niet in het hok naar de dierenarts wou, en dat gaat dan fel.

    Like

  2. Nee Laurent, jij maakt het helemaal spannend. Dat was Frits, die hebben we een dag later naar het asiel gebracht. Sophie is een opdringerige mauwerd en Bob hebben wij genomen omdat de vorige eigenaresse (mijn zus) hem wilde lynchen. Bob heeft maar een halve staart.

    Like

  3. Ik moest ook eens naar de dierenarts. Ik wilde een kat wassen, hij wilde niet en klom via mijn rug over het douchegordijn. Toen moest mijn rug gehecht worden. Owkee, ietwat overdreven, maar toch.

    Like

  4. Wij noemen hem “ome Jan”.
    Maar begrijp ik nou goed dat jullie met z’n tweeën met de poes naar ‘ome Jan’ zijn gegaan? Of zelfs met het hele gezin, want waar waren Tammar en Hans op dat moment? Ach, zo’n familiebezoekje doet ‘ome Jan’ ook goed, geeft een goede indruk van jullie hechte gezinsliefde voor de poes.

    Like

  5. @Mellody: normaal ga ik aleen maar ik was nog niet goed genoeg om alleen te gaan, vandaar. De kinderen waren uit logeren omdat ik vanmorgen weer geopereerd ben…
    Jaja, de Macksoap in volle gang dus Sophie kon er ook nog wel bij.

    Like

  6. Ja, ho even, er zijn mij diverse mensen bekend die men zelfs veel verder dan jullie dorp overal kent en die ik toch echt geen enkel levend wezen zou toevertrouwen(leve de gevangenis en oorlogsdocumentaires)

    Like

  7. Hopelijk is ze er snel weer bovenop.
    Wat die inentingen betreft. Dat hebben wij ook nooit gedaan nadat ze 2 waren. Puddy werd 11 en Stumpy is inmiddels 17. Dussss….ze kunnen best zonder.

    Like

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.