Chansons II

Het succesvolle programma Chansons kreeg een vervolg en ook dat kijken we. Ik denk wel dat het het laatste seizoen is dat het programma gemaakt wordt, want op een gegeven moment ben je wel uitgepraat en heb je laten zien wat je wilde laten zien. Lijkt mij.

Nog steeds is het leuk, maar waar ik vorig seizoen verrukt was, (dat woord hoor je nooit meer) ben ik dat nu ietsje minder en moet ik wat vaker lachen om de twee hoofdrolspelers, Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps en vooral om hun wisselwerking. Iemand had ze moeten vertellen dat één van twee een andere kleur kleding had moeten aantrekken want nu lopen ze als twee parkeerwachters in het donkerblauw naast elkaar.

Matthijs is geboren om DWDD te presenteren maar in dit programma is zijn houterigheid wat moeizaam, vooral naast de veel spontanere Rob Kemps. Ze paraderen naast elkaar en bespreken dan de geschiedenis van het chanson. Daarbij herhalen ze elkaar veel en gooien ze hier en daar een Franse term naar de microfoon om hun gebrekkige Frans te verhullen.

Rob: het is 1962 en wie loopt hier, op deze plek?

Matthijs: Piaf!

Rob: Oui! Edith Piaf!

Matthijs: de mus.

Rob: inderdaad, en waarom noemde zij zich de mus? Die bijnaam kreeg ze van een nachtclub eigenaar omdat ze als een verlegen musje op het podium stond.

Matthijs: en we gaan haar graf bezoeken, want ze ligt hier op:

Matthijs en Rob kort achter elkaar: Père Lachaise.

Vervolgens komen ze nog in contact met een Fransman die hun een anekdote vertelt.

Rob: Bonjour! Comment allez-vous?

Matthijs: Bonjour! (Luid)

Vervolgens steekt de Fransman een verhaal af van enkele minuten, Matthijs staat naar de grond te kijken, armen over elkaar, aandachtig luisterend, knikt na elke zin ten teken dat hij het begrijpt en herhaalt soms vragend een woord. “Ici?” En wijst dan naar de plek voor zich.

Nou, dat vind ik nu best grappig allemaal. Drôle, Oui! Père Lachaise. On-y-va! Oui! Ik herken de stijl.

Vriendelijk

Afgelopen zondag ging ik ouderwets door mijn rug. Sindsdien heb ik pijn. Meestal zeurend, soms ondraaglijke pijnscheuten. Concentreren op mijn werk is veel moeilijker zo. Steevast om vijf uur hou ik er mee op, en vlucht naar de bank om te kunnen liggen.

Pijnstilling ben ik mee gestopt, het hielp niks. Donderdag bij de fysiotherapeut geweest, maar niet mijn favoriete, die was niet op korte termijn beschikbaar. Tussen de middag probeer ik even met de hond te lopen, maar ik kom amper de auto uit.

Omdat ik vandaag niet hoefde te zitten ging het iets beter, en reed ik weer met de hond naar het bos. De stille plek, waar ik laatst over schreef en waar ik zelden mensen tegenkom. Vandaag dus wel. Een oudere dame met een klein keffertje, dan ben ik genoodzaakt om mijn hond aan de riem te doen, want ze kan agressief doen, en als ik haar vastmaak helemaal.

Het bukken om haar vast te maken deed al pijn, toen ze het hondje in de gaten kreeg begon ze woest te trekken en te blaffen en in mijn staat krijg ik haar niet onder controle. Ik liep de bosjes in om de mevrouw en het keffertje voorbij te laten, met mijn lieve maar agressieve kreng dat mij extra pijn in mijn rug bezorgde door haar hysterische getrek. Tot overmaat van ramp bleef de vrouw staan en vroeg waar ik heen moest. Ik sta toch verdomme niet voor niks in de bosjes, mens, loop door! Ze riep en gebaarde nog een paar dingen die ik niet kon horen door die takkehond van mij, en ik verbeet mijn pijn. Toen liep ze eindelijk door en omdat ik zo ben opgevoed bleef ik pogingen doen om vriendelijk te kijken. Maar ik dacht: “sterf ter plekke, helleveeg, en je hond erbij!” Daarna had ik weer even tijd nodig om te herstellen en verliep het rondje zonder verdere noemenswaardige incidenten.

Julia

Wat Tammar niet door heeft, is dat wij gek op haar zijn, ondanks haar ontoelaatbare gedrag. Linda was met Hans naar de bioscoop, en omdat Tammar vanwege haar straf toch niks te doen had, keken wij ook een film. Ik zocht hem uit, het werd Notting Hill, die ik van naam kende maar nooit had gezien. Ik wist ook niet dat Julia Roberts er in speelde.

Ik denk dat er geen betere film bestaat in dit soort situaties. Dochter van veertien die haar telefoon kwijt is en zo haar leed iets dragelijker maakt, en vader van 53 die zich nooit goed gerealiseerd had hoe mooi Julia eigenlijk is. Haar glimlach is vele malen mooier dan die van Mona Lisa en haar ogen zouden een rots nog doen wankelen. Haar lippen zijn aanlokkelijk als Snapchat voor een pubermeisje en haar verdere imperfecties maken haar onweerstaanbaar.

Zo had ik haar nog nooit bekeken. En dan wordt ze in haar rol als een bekende filmster verliefd op een eenvoudige boekhandelaar, wat niet heel veel anders is dan boekhouder, wat ik toch ook geweest ben. Ik vond Hugh Grant, de boekhandelaar, toch nog vrij nuchter blijven, ondanks het onwaarschijnlijke dat hem overkwam. Ik was als inlever in de film al verder heen dan hij.

Er zijn liedjes over Julia. Dat ze zo schoon is. Dat zelfs haar naam mooi is. Dat ze bij mij hoort. En ik denk dat ik er ook eentje ga schrijven.

Alsof het gedrukt staat

Onze dochter geeft problemen en liegt. Ik wilde er niet aan en geloofde haar. Ik neigde naar haar kant in de strijd tussen Linda en haar. Ik vond dat Linda haar iets te veel op de huid zat. Er moest een andere verklaring zijn voor de aanwijzingen die er waren dat ze loog. Dat dacht ik.

Totdat Linda ineens het onomstotelijke bewijs leverde en dochter geen kant meer op kon. Terwijl ik kort daarvoor nog gezegd had dat ik haar geloofde maar dat als mocht blijken dat ze toch loog, er een groot probleem voor haar ontstond. Dan ga je toch niet blijven liegen, leek mij.

Ik ben er dus met beide benen ingegaan terwijl Linda al door had dat het niet klopte. Ze voorspelde nota bene al precies hoe ze haar kon betrappen, en exact op die manier gebeurde het. Ik voelde mij zwaar genaaid, en werd ook weer even met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik heb een dochter die keihard kan liegen. En die nu ze betrapt is, ons de schuld geeft van haar gedrag en niet vol berouw is. Ze is een ander kind dan ik was…

Puinhopen

We gaan gezellig naar Qatar om daar de wereldtitel binnen te hengelen. Rutte en Willem Alexander zullen juichen voor het Nederlands elftal, niet voor het stadion. Ik ben te ver heen om hier nog iets van te vinden, het is wellicht waar wat Rutte zegt, dat de economische belangen zo groot zijn dat je je het niet kunt permitteren om heel principieel te zijn. We weten al eeuwen dat het zo werkt, dus waarom nog verontwaardigd zijn, zeker nu het in het belang is van ons allen.

Het mooie is, we gaan deze keer ook winnen. Niet omdat we zo goed zijn, maar door een cynische speling van het lot. Mij interesseert het al niet, al die keren dat het me wel interesseerde vlogen we eruit, dus nu niet. Maar vooral omdat juist Nederland dan de cup wint in het corrupte land zonder voetbaltraditie waar slavernij nog hoogtij viert. En dat dan altijd aan ons blijft kleven.

Verder luister of kijk ik niet meer naar Poetin. Als ik zijn gebrabbel hoor verdiep ik me maar in mijn telefoon. Die kun je omkeren wat je wilt, de werkelijkheid blijft altijd overeind staan. Als je tenminste niet dat draaislot hebt aangezet. Ik versta hem toch niet, ik hoor alleen Annechien steeds het woord “illegaal” blijven herhalen als het over de Russische annexatie gaat. Stiekem hoop ik dat Vlad kijkt en zich net zo aan haar ergert als ik aan Poetins leugens.

En dan was er nog een stukje over Thierry Baudet. Dat hij zelf een harde klap van de molen heeft gehad is bekend. Dat hij gepest is en wraak probeert te nemen op de samenleving staat buiten kijf. Dat hij gelooft dat we bestuurd worden door reptielen is opmerkelijk. Het enige wat ik me dan afvraag is of hij dat echt gelooft, of dat het een briljante truc is. Niet dat ik die truc snap, want ik zou denken dat daarmee de laatste van je aanhangers je definitief vaarwel gaan zeggen. Maar dat is slechts gebaseerd op mijn hoop dat Nederlanders nuchter en redelijk zijn. Want echt, dat waren ze ooit, daar stonden we om bekend.

Er zijn enorme puinhopen in de wereld. En ze komen steeds dichterbij ons nette landje.

Het nieuws van 17 oktober.

Goedenavond.

In de strafzaak waarin verdachten van betrokkenheid bij de dood van een zevenentwintigjarige man terecht staan, vindt het OM het strafverzwarend dat de verdachten blijven zwijgen. De rechter gaat hier niet in mee en heeft bepaald dat de bekentenissen onder dwang moeten worden verkregen.

Nederland blijft in de strijd tegen de Russische agressie wapens leveren aan Oekraïne die ze net niet nodig hebben. Dit om de Russen niet tegen het zere been te schoppen.

Een hobbyboerin wil niet betalen voor een wolfwerend hek ter bescherming van haar schapen omdat andere mensen de wolf zo graag terugwillen. Laatstgenoemden hebben de wolf persoonlijk verzocht zich weer in Nederland te vestigen. “Het is tuig van de richel dat met de wolf samen afgeschoten moet worden. Leer boeren iets over de natuur zeg, de wereld op zijn kop! Lang voor er wolven bestonden waren er al hobbyboeren met schapen in een weiland!”, aldus de boerin.

De aanvoerders van Feyenoord en Excelsior weigerden de aanvoerdersband in regenboogkleuren te dragen. Dit veroorzaakte grote opschudding in de media. Verder nergens. De beide aanvoerders wensen anoniem te blijven en in verband met hun lastige achternamen respecteren wij die wens.

En dan het weer met met Willemijn Hoebert. Denk aan de Franse uitspraak. Dus Guillaumine Hoebert. In verband met de belachelijke jurk die ze vandaag weer heeft uitgekozen, adviseert het KNMI u voor één keer zelf uit het raam te kijken om te weten wat het voor weer wordt.

Ik wens u een fijne avond.

Ontdekkingsreiziger

Er is een weg, een gehucht verder, die heet de Valkeniersweg. Een prachtige naam voor een weg, maar deze weg is doodlopend volgens het bord. Ik was er in de veertig jaar die ik hier woon nog nooit in geweest en vandaag moest daar maar eens verandering in komen.

Ik wist dat de weg dood moest lopen tegen de hekken van de kroondomeinen, want in het kroondomein zelf loop ik wel geregeld op de Valkeniersweg. Niet dat dat aangegeven staat, want het is een bospad, maar op de kaart had ik gezien dat dat de Valkeniersweg heette. Vanuit de kroondomeinen kun je niet tot aan dat hek komen omdat zeker een kilometer bos niet toegankelijk is voor mensen.

Steeds als ik met de auto die Valkeniersweg passeerde vroeg ik mij af waar die precies dood zou lopen en vandaag besloot ik dat er maar eens een einde moest komen aan veertig jaar onzekerheid. Ik had net de hond uitgelaten en reed rechtsaf, de doodlopende weg in, een lichte opwinding voelend omdat ik, ontdekkingsreiziger, weer op het punt stond iets nieuws te ontdekken.

De eerste driehonderd meter over de zandweg waren prachtig, totaal onbekend gebied voor mij. Na driehonderdenéén meter kwam mij deze weg ineens erg bekend voor. Hier loop ik bijna dagelijks met de hond. Op de Valkeniersweg, zonder dat ik dat wist. Ik draaide de auto om op de oprit van een van de huizen die ik hier kende en reed terug naar huis, een ervaring rijker, een illusie armer.

Eikels

Al weken, zo niet maanden, hoor ik eikels vallen. Met een hardere klap dan je verwacht, vallen er zeker twee per minuut. De straat ligt vol met eikels, je zou er haast over uitglijden.

Ik ben blij dat mijn auto niet direct onder een eikenboom staat, volgens mij moet dat deukjes in het dak geven. Ik denk ook al tijden dat er één op mijn hoofd gaat vallen, maar dat is nog niet gebeurd, zelfs niet toen ik op de Eikenweg fietste. Maar nu ik het heb benoemd heb treedt de bezwering in werking en zal het morgen ongetwijfeld gebeuren, tenzij ik binnenblijf. Ben benieuwd of het zeer doet.

Ik kan mij niet herinneren dat er eerder zoveel eikels vielen. Het zal met de droogte te maken hebben, vermoed ik. Ik ken nog wel een paar eikels die mogen vallen, wat mij betreft. Als je iemand een eikel noemt, bedoel je dan eigenlijk de eikels die ik zojuist beschreef of bedoel je dan die brandweerhelm? Ik bedoelde altijd de vrucht van de eikenboom en vond het vrij onschuldig. Anders had ik wel lul gezegd, om verwarring te voorkomen. Eikel is, hoe je het ook bedoelt, een minder sterk scheldwoord dan lul, want ook in het geval van de helm vind je iemand maar een gedeeltelijke lul, niet een totale.

En mijn laatste vraag: eikenboom is het volgens spellingcontrole. Terwijl ik liever eikeboom zeg. Want de boom bestaat toch niet uit meerdere eiken? Eikenhouten vloer heeft wel die eigenschap. Je kunt je dingen afvragen.

Dreiging

“I hope the Russians love their children too,” is een zin uit het prachtige nummer van Sting uit de jaren tachtig. Toen vond ik het vooral mooi en angst voor een bom was, verspreid over de periode van de koude oorlog, niet zo groot. Als ik er nu over nadenk is het mij duidelijk dat Poetin niet van zijn kinderen houdt. Anders uit je niet zulke dreigementen.

Criminelen kunnen beter dreigen dan brave burgers. Zij kunnen jou ongehinderd kapot dreigen, maar zelf kun je daar weinig tegenover stellen. Poetin draait eerst de rol van de agressor om, en dreigt dan met nucleaire vergeldingsacties. Ik persoonlijk raak daar verontrust van. Vooral omdat “wij”, “de brave burgers” niet keihard terugdreigen uit angst voor escalatie. Wij leveren defensieve wapens in plaats van het Kremlin kapot te schieten. Als Rusland een atoombom gooit, durven wij er dan een terug te gooien of zijn we dan bang dat hij dat als een daad van agressie ziet waartegen hij zich wel moet verdedigen? Maakt hij gebruik van de angst van het westen en weet hij dat zijn eerste kleine nucleaire bom bestraft zal worden met nog meer sancties?

Moet hem niet eens duidelijk gemaakt worden dat hij heel Moskou op het spel zet met zijn persoonlijkheidsstoornis? Of snapt hij het buiten beeld wel, en speelt hij een rol? Wat hij in elk geval voor elkaar heeft is dat ik de allesoverschaduwende dreiging voel. Waar de koning vast Koningsdag 2023 inplant, ben ik benieuwd of mijn nieuwe auto nog komt voordat de infrastructuur hier platgebombardeerd word. Misschien dat ik er nog een weekje mee kan rijden.

Ik heb mijn Russische ex-collega niet meer gesproken sinds de invasie. Ze mag dan mooi zijn, ze is ook pro Poetin. En ze liet wel eens fijntjes vallen dat het Nederlandse leger totaal niet opgewassen is tegen het Russische. Ik wist zeker dat ze gelijk had. Ik zou haar nog wel eens willen bellen nu, nu blijkt dat dat leger helemaal geen leger is, maar georganiseerd terrorisme. Ik zou wel eens willen weten hoe ze nu over Vlad denkt.

Is het oktober zelf niet, dan is er wel iets anders wat zorgt dat je in een depressie raakt.

Bewolkt

Mijn vorige logje is om technische redenen verwijderd. Dat zit zo: ik schreef het gisteren in bed, net als dit trouwens, maar omdat ik te moe was en niet tevreden over het eindresultaat (ja, ik doe aan kwaliteitscontrole) heb ik het in de concepten gezet. Omdat ik vanmiddag op mijn werk even iets anders wilde doen, opende ik het logje op mijn werkcomputer, paste het hier en daar aan, en publiceerde het. Ik was redelijk tevreden.

Toen ik hem ‘s avonds weer op mijn telefoon opende, gaf hij aan dat ik nog moest publiceren. Wat ik al gedaan had, ik had immers al reacties. Maar ik deed wat mij gevraagd werd, al bleek dat later die versie van gisterenavond te zijn. Ja hallo! Die rommel moet ik hier niet, en de goede versie was nergens meer te vinden. Misschien staat die nog op mijn werkcomputer. Want dat zou logisch zijn. Zo werkt de cloud. Één plek waar je alles opslaat. Ik heb kennelijk twee wolken.