Ik las vandaag in de krant dat voor Rusland en Japan de tweede wereldoorlog nog steeds niet voorbij is. Tot op de dag van vandaag weigert Rusland de twee eilandjes Habomai en Shikotan terug te geven.
Handig. Voor als je weer ruzie krijgt. Hoef je elkaar niet eerst weer de oorlog te verklaren.
Nah! vindt de brabantse meneer jou dan een stinkend kwijlgedrocht hè?
Da's nie leuk hè? Kwijl hem maar keiveel onder hoor, Spekkie. Méezunzagtegéé!
Net overkwam het me. Ik wist niet meer hoe je een streepje op een e kreeg. é dus. Terwijl ik dat al honderden keren heb gedaan.
Soms weet ik mijn pincode niet, of mijn telefoonnummer of postcode.
En altijd cijfercombinaties die je aan het twijfelen brengen. Nooit lettercombinaties.
Om even terug te komen op het vorige logje, het is altijd naar om een gewond beest te zien.
Het hert probeerde weg te komen, maar het kon niet meer staan. Ik hoop dat een dierenarts haar nog heeft kunnen helpen.
Zelf heb ik niet zo'n beste reputatie als het om aanrijdingen met beesten gaat. De eerste dag dat ik een auto had, reed ik gelijk een konijn dood. Ik heb een keer of drie bij de dierenarts gestaan met een door mij aangereden beest, een keer heb ik nadat ik een vos had geraakt het beest uit z'n lijden moeten verlossen.
Een poosje geleden botste er een mooi bruin vogeltje op m'n motorkap. Het schoot precies met z'n koppie tussen de ruitenwisser. Het hapte nog twee keer naar adem en liet toen het leven. De blik op de wijd opengesperde snavel maakte mij berouwvol duidelijk dat ik te hard had gereden. Ik kon niet gelijk stoppen en werd gedwongen nog een poosje naar het door mij vermoorde beestje te kijken.
Ook toen die keer dat ik een kat naar de berg van st. André reed, gebeurde dat tijdens een paar tellen volgas optrekken.
En gisteren scheurde ik weer zo hard mogelijk door dat bos waar vanochtend de gewonde hinde lag. 's Avonds op de terugweg reed ik er heel rustig.
Ik realiseer me heel goed dat zulke dingen kunnen gebeuren. En toch na een tijdje als de herinnering vervaagd is, rij ik weer harder.
Voor zulk dom gedrag is er vast een spreekwoord. Maar ik kan er niet opkomen. En anders moet er één verzonnen worden.
Van Björn kreeg ik een kopfoto toegestuurd. Er is toch iemand gezwicht voor mijn verkapte smeekbede een kopfoto te sturen. Hoe-ie het doet, ik heb geen idee, maar ik vind hem mooi.
De gele M zal vooral mijn vriendin erg aanspreken en een bulldog-achtig beest met onderbijt maakt het geheel compleet.
Wist u trouwens dat Bjorn de reden is dat ik ben gaan web-loggen? Geheel per ongeluk kwam ik een keer op zijn site en kwam zo in aanraking met het begrip 'web-log'.
Of u Björn hiervoor wilt bedanken of u wilt juist wraak nemen: Hier kunt u dat doen.
Björn bedankt!
Met Sophie gaat het goed. Ze slaapt liefst op ons bed en eronder legt ze graag een muis. Soms merken we dat pas als een definiëerbare lucht zich in de slaapkamer verspreidt.
Ze is aardig ingeburgerd in de straat en gaat regelmatig uit logeren daar waar iemand een slaapkamerraam open heeft staan.
Afgelopen zomer bij een turks echtpaar. En die waren toch wel geschrokken toen ze midden in de nacht wakker werden en er lag een kat tussen hen in te slapen.
Omdat katten onrein zijn, moest het bed worden verschoond, de kamer moest gestofzuigd en er moest gebeden worden opdat de slaapkamer weer rein zou worden.
We hebben onze verontschuldingen aangeboden en we hopen dat het niet weer gebeurt, maar Sophie laat zich niet dwingen.
's Avonds, als ik boven achter de pc zit, zie ik haar schaduw langs het raam gaan en laat haar binnen. Via de vensterbank springt ze op mijn toeghdgestenbord en drukt haar neus in mijn gezicht, het bedankje voor het openen van het raam.
Met Sophie gaat het goed. Ze slaapt liefst op ons bed en eronder legt ze graag een muis. Soms merken we dat pas als een definiëerbare lucht zich in de slaapkamer verspreidt.
Ze is aardig ingeburgerd in de straat en gaat regelmatig uit logeren daar waar iemand een slaapkamerraam open heeft staan.
Afgelopen zomer bij een turks echtpaar. En die waren toch wel geschrokken toen ze midden in de nacht wakker werden en er lag een kat tussen hen in te slapen.
Omdat katten onrein zijn, moest het bed worden verschoond, de kamer moest gestofzuigd en er moest gebeden worden opdat de slaapkamer weer rein zou worden.
We hebben onze verontschuldingen aangeboden en we hopen dat het niet weer gebeurt, maar Sophie laat zich niet dwingen.
's Avonds, als ik boven achter de pc zit, zie ik haar schaduw langs het raam gaan en laat haar binnen. Via de vensterbank springt ze op mijn toeghdgestenbord en drukt haar neus in mijn gezicht, het bedankje voor het openen van het raam.
Ik had een weekje een andere lay-out. Standaard bij web-log. En ik vond hem best mooi. Heel mooi eigenlijk tot ik vandaag iemand zag die dezelfde lay-out had.
En omdat ik in het echt ook al niet opval, (Ferrari, blond lang haar, oorbelletje) heb ik hem toch maar gewijzigd in de oude. Dat bevalt me toch beter. Ik hoop dat u het mooi genoeg vindt, want veel beter kan ik niet. En als u denkt "wat doet dat TOPGEAR" erboven? Dat was een experimentje dat ik niet meer weg krijg. Dus ik vraag om uw begrip.
Als u een betere kopfoto voor me heeft, 753 breed en maximaal 120 hoog, dan hou ik me aanbevolen. Geen pornografisch materiaal alstublieft want er kijken hier kinderen mee.
Vandaag moesten wij vanwege het vervoer van vier stoelen met twee auto's uitrukken. Ik met mijn turbo (geendiesel) en mevrouw Mack met haar altijd functionerende, 1.3 16 kleppen Starslet.
Het parcours bestond uit 10 kilometer binnenweg, 40 kilometer snelweg en een stuk of zes rotondes.
De race (waar naar achteraf bleek, alleen ik aan mee had gedaan) werd door mij ruimschoots gewonnen. Zelfs zo ruimschoots, dat ik op de plaats van bestemming de stoelen al had uitgeladen en zij, zodra ze aankwam, mij aantrof, rustig achteroverleunend, midden op straat op een stoel gezeten.
Ik heb zelden een gezicht zo op onweer zien staan…
Mack 
