Zijn eerste verjaardag gaat Hans doorbrengen in het ziekenhuis. Longontsteking. Het is begonnen als een virusinfectie maar nu stelden ze duidelijk een bacteriële infectie vast. Hij had niet bepaald de avond van z'n leven met twee longfoto's, een infuus waarbij twee keer geprikt moest worden en een aantal keren een kapje met stoom moeten inademen. (Ik kan er niet meer opkomen hoe dat heet.)
Mevrouw Mack slaapt vannacht in het ziekenhuis, haar stoppen-met-roken-poging is nu officieel mislukt. Een dag of vier zal hij naar verwachting wel moeten blijven. Daarna hoop ik hem hier weer gezond terug te zien en voorlopig eens uit dat ziekenhuis weg te blijven. Maar daar heb je als eenvoudige sterveling helaas niks over te vertellen.
Ik mis je.
Vorig jaar werd mij door de huisarts afgeraden om onnodig leed met me mee te dragen. Hans was net geboren en tussen de ziekenhuisbezoeken door zocht ik op internet naar 'meconium'. Net toen ik een dramatisch afgelopen verhaal aan het lezen was, ging de bel. De huisarts. Ze kwam kijken hoe het met Hans was, maar wist niet dat die nog in het ziekenhuis lag. Omdat ik niet kan liegen moest ik mijn rode ogen verklaren uit het feit dat ik net een verhaal aan het lezen was over een baby die haar geboorte niet had overleefd. "Daar moet je ook helemaal niet naar kijken." adviseerde ze opbeurend. "Daar word je niet sterker van."
Net lag ik in bed, ik voelde mij wat rillerig na 40 kilomet minuten harlopen, mevrouw mack zette één van haar favoriete programma's aan. "Ik mis je" van de E.O. Jongetje, leukemie, ik wist genoeg. Uit eerdere ervaringen is gebleken dat bepaalde indrukken die ik op televisie opdoe, een veel te grote impact op mij kunnen hebben, met angst, diazepam, seroxat en weet ik wat voor troep allemaal nog wel niet meer, tot gevolg.
Mevrouw Mack bood mij aan om beneden te gaan kijken. "Nee hoor, schatje, ik ga ondanks mijn zieke en rillerige lijf wel even achter de computer zitten."
Ja, ik doe dat niet graag, maar een relatie betekent soms opofferingen.
The stig (12)
De jongens van Topgear hebben een nieuwe 'reasonably priced car', dus van de oude Suzuki Liana werd afscheid genomen. Maar niet voordat The Stig zelf een snel rondje op het Topgear-circuit neerzette.
Stig kwam uit op 1.44.4, wat tweetiende sneller is dan de nummer twee, ex-formule 1 coureur Nigel Mansell. Een schier onmogelijke prestatie van de in het wit geklede geheimzinnige coureur.
Tweetiende is niet veel, maar wel als je ze op Nigel Mansell pakt. Eigenlijk is er maar één man die daartoe in staat geacht moet worden. Ayrton Senna. Ik moet hieruit nu wel een ongelofelijke conclusie trekken. Ayrton Senna heeft, net als Elvis, zijn dood in scène gezet.
Elvis woont op Hawai en Senna beunt bij als "the Stig".
Fijne eerste moederdag
Moederdag… Toch wel iets bijzonders, vooral de eerste keer. Maar zoals zoveel dingen dit jaar liep deze dag ook niet zoals de bedoeling was.
Ik ben net herstellende van een keelontsteking. Niet zo erg, maar dit was de achtste keer dat ik ziek ben sinds mijn hartinfarct, en die tel ik dan niet mee. Maar gelukkig begon ik me vrijdagavond beter te voelen dus het geplande weekend kon doorgaan.
Zaterdag eind van de middag halen we Hans uit bed en hij voelde aan alsof hij in de fik stond. 39.9 koorts. Kan. Zal nog wel vaker gebeuren. Ik heb hem een zetpil gegeven en hem naar bed gedaan. 's Avonds om 23.30 hem er nog even uitgehaald en getemperatuurd: 40.4 was de oogst. Ik heb de huisartsenpost gebeld, wetende dat ze er niks aan doen. Ik wilde bevestiging en die kreeg ik ook.
Vanmorgen was de oogst 40.0, maar nu spuugde hij het vocht ook uit. Resultaat: Naar de huisartsenpost. De huisarts keek hem na en ik citeer: "Hij is erg ziek". Nou, daar wordt je als ouders niet vrolijk van. Omdat de huisarts bang was voor een longontsteking werd de kinderarts van huis gehaald. Helemaal omdat Hans zijn longetje niet goed is. Ik had al helemaal het gevoel dat ik met Hans in het ziekenhuis kon blijven.
De kinderarts heeft hem nagekeken en vond het wel meevallen, met zijn longetjes wel te verstaan. Zijn keel is vuurrood en daar "zal het mannetje veel pijn aan hebben". Maar we mochten weer naar huis.
Nu is zijn koorts gezakt en slaapt hij. Wij hebben natuurlijk de mama's/oma's afgebeld en zijn de rest van de dag al thuis.
Deze mama is weer sigaretten gaan kopen, zwak maar waar.
Ik hoop dat mijn mannetje zich snel weer iets beter voelt want hij is zelfs zo lief geweest om de nieuwe cd van pearl Jam en de DVD van Anouk te kopen voor me.
Ik wacht op de dag dat ik kan zeggen dat niemand in dit huishouden ziek is geweest deze week…. Dat is ergens vorig jaar voor het laatst geweest.
Forza Italia!
Italië wordt wereldkampioen. Dat zou tenminste het beste zijn voor de Europese economie. Ik denk dus ook dat alle doelpunten van andere landen afgekeurd zullen worden om zo de economie een handje te helpen.
Daarop vooruitlopend hebben wij voor Hans al een voetbalpakje van het Italiaans elftal gekocht. Als jullie nu heel hard roepen, jongens en meisjes, komt er misschien wel een foto van…
Ze proberen ons gek te maken.
Mevrouw Mack heeft een nieuwe fiets. Een knaloranje moederfiets met kinderzitje en boodschappentassen. Toen ik het gevaarte vanavond in de veel te kleine schuur wilde parkeren klonk er ineens een luide "PING". Maar hoe ik ook zocht, er was niets te zien wat leek op een bel. Duidelijk een nieuwe ontwikkeling in de fietstechniek.
Toen ik de fiets aan een nader onderzoek onderwierp vielen mij nog meer noviteiten op. Licht zonder dynamo, een dubbele standaard als bij een motor, schijfremmen, airbags, versnellingen, luchtbanden…wat een wonder der techniek.
Mijn laatste fiets werd gestolen in 1990 en sindsdien heb ik nooit meer een andere gekocht. Het was nog zo'n zelfde als mijn opa had in de oorlog van 14-18, met houten banden en met een dynamo die meer energie opwekte dan het totale windmolenpark van de Flevopolder.
Terwijl ik de fiets van mijn vrouw naar de schuur reed bedacht ik mij dat mijn generatie in een moeilijke tijd leeft. Bijna een eeuw lang reden we rond op hetzelfde soort fiets, maar net nu er van ons topprestaties worden verwacht, verandert alles elk half jaar onder je kont vandaan. En ik hóu helemaal niet van veranderingen. Moet je eens nagaan wat er tientallen of zelfs honderden jaren perfect heeft gefunctioneerd en wat er precies in onze tijd zo nodig moest veranderen om het veranderen. Ik noem: de gulden, superbenzine, dagboeken, doorschrijfgrootboeken, wegenkaarten, WAO, carburateurs, de lagere school, belastingschijven, bruin en witbrood, en weet ik wat allemaal nog wel niet meer. Net als je het snapte was het weg. Bovendien wordt van ons verwacht dat we perfect met een computer kunnen omgaan zonder dat we het ooit op school geleerd hebben. En wat wij wel kunnen, behoorlijk Nederlands, is ineens volkomen onbelangrijk. Bovendien wil ik wedden om zeven euro vierendertig dat tegen de tijd dat wij met pensioen gaan, er niets meer verandert omdat dan ineens alles al uitgevonden is. Never Change A Winning Team is mijn motto.
Een harde les.
Al vroeg leerde ik een harde les. Ik dacht namelijk altijd dat het mogelijk was om een positieve bijdrage te kunnen leveren aan de wereld, maar kwam er na een paar lessen natuurkunde achter dat dat dus helemaal niet kan. Er is namelijk een natuurkundige wet, die beweert dat de aarde een constante massa heeft. Dus hoe groot de wereldbevolking ook is, het totaalgewicht van de aarde blijft altijd hetzelfde (tenzij André Kuipers gelanceerd wordt natuurlijk). Ik was altijd in de veronderstelling dat als ik 5 kilo aankom, dat de aarde dan ook vijf kilo meer zou gaan wegen. En dat de aarde dus door mij alleen al ruim 90 kilo meer weegt. (Reken ik mijn kleren niet eens mee.)
Allemaal onzin dus dat idealisme, wat je ook doet, de massa blijft altijd hetzelfde.
Bikkel
Toen ik nog een bikkel was, ik heb het over begin jaren 90 van de vorige eeuw, moest ik een keer naar het ziekenhuis om een bultje uit mijn bovenarm te laten verwijderen. Ik begaf mij op 18 mei 1993 met mijn moede al mijn moed naar het Julianaziekenhuis, waar op de dag af twaalf jaar later ook onze zoon Hans geboren zou worden, al kon dat toen nog niemand bevroeden. Ik kende mevrouw Mack nog niet eens, laat staan dat ik wist dat onze zoon Hans zou gaan heten.
In elk geval, ik word naar een behandelkamer geleid waar de lypoom, want zo heette dat ding volgens mij, verwijderd ging worden. Ik had nog geen idee hoe, maar daar zou ik vanzelf achter komen.
Ik ging liggen en een zuster kwam binnen. Ze kleedde zich uit, en…oh nee, dat was toen helemaal niet.
Veel werd mij nog niet duidelijk maar het kwam er op neer dat de dokter zo zou komen.
De dokter kwam ook zo en zonder zich voor te stellen ging hij aan de gang. "Komt-ie!" waarschuwde hij na een minuutje en ik beet op mijn tanden. Zo'n mes in je arm kan best zeer doen wist ik nog van de oorlog in Korea.
Ik voelde niks. Ik rekende op een snelle beweging van het mes maar er kwam slechts een verdovingsspuit. Wist ik veel. Daarna voelde ik helemaal niks meer en staarde maar wat naar het plafond. "Klaar." zei de dokter na een poosje en weg was hij. Nooit meer teruggezien. Even later kwam de zuster die een pleister op de wond plakte en mij vertelde dat ik een week later terug moest komen. Prima. Tot over een week.
Misschien dat er onder u een enkele slimmerik zit die al in de gaten heeft welke chirurgische ingreep er bij mij had plaats gevonden, maar ik niet. Ik ben gaan werken en 's avonds gaan surfen op het Veluwemeer. Het deed pijn maar het was te houden. Een week later bleken de hechtingen wel gehouden te hebben, maar het litteken was iets breder geworden dan de bedoeling was. Anderhalve centimeter ongeveer. Ik had echt geen idee dat er hechtingen in mijn arm zaten. De dokter zei niets, en ik vroeg er niet naar. Over vroeger gesproken, vroeger durfde ik sowieso veel meer dan tegenwoordig. Is dat herkenbaar of zou het juist andersom moeten zijn?
(Bijna dit hele verhaal is waargebeurd, behalve dat het op 18 mei was, dat is om het verhaal mooi te maken. Maar het was wel mei 93, dat weet ik zeker. Jolie had vandaag ook te maken met een norse chirurg.)
Discriminatie
Ik wil helemaal niet discrimineren maar…..
Dat vind ik altijd een mooie openingszin omdat je weet dat degene die hem gebruikt daarna enorm gaat discrimineren. "het zijn altijd Marokkanen die de goudkarpers uit je vijver jatten." Zoiets.
Volgens mevrouw Mack maak ook ik verdacht veel grappen over negers en ander gespsgekleurden. Ja, dat is ook zo. Want die gasten zijn zo lui, ze worden altijd tweede. Let maar op, Frank Rijkaard wordt tweede in de Champions-League. Dat luie zit er gewoon in. Nooit een keertje er vol voor gaan.
Gisteren liep er op ons veldje een klein en te dik negerinnetje dat haar 'fokking' bek niet kon houden en de blanke jongetjes van hun fiets trok.
Nu wil mevrouw Mack helemaal niet discrimineren maar ze stuurde het meisje weg, opdat de fatsoenlijke blanke jongetjes gewoon rustig konden fietsen in onze blanke buurt. Het rook gewoon naar een vooroordeel en ik zei dat ik er een logje over ging schrijven. "Ja, maak mij even zwart!" zei ze.
Het werd stil op straat…
Toen ik gisteren thuis kwam zat Hans op het veldje voor ons huis, tussen nogal wat buren, wat beduusd te kijken naar de spelende honden Choco (4), Joy (1) en Joep (12 weken). Om de halve minuut kwam een van de drie Hans een lik in z'n gezicht geven ten teken dat hij geaccepteerd was in de troep. Toen Hans mij in de gaten kreeg verscheen er een lachje en twee armpjes strekten zich uit in mijn richting. Een duidelijke omkooppoging. Ik hapte toe en samen hadden wij een onweerstaanbaar effect op alle buurvrouwen. Eitjes deden een Mexicaanse springboon-imitatie en baarmoeders hingen een B&B bordje bij de ingang. Onnodig te vermelden dat de verloven van alle echtgenoten voor die avond werden ingetrokken…
