Uit 35 sollicitaties…

Mijn wat lage logfrequentie van de laatste tijd heeft veel te maken met mijn gemoedstoestand, en die is wat nerveus. Ik heb een maand geleden gesolliciteerd als Hoofd Boekhouding bij een bekend bedrijf in Vaassen en inmiddels ben ik aangenomen. Ik vond mijzelf nogal veilig vastgeroest zitten bij mijn huidige werkgever en dat gaf een dubbel gevoel. Het werk is plezierig, het salaris redelijk, de collega's zijn prettig, ik sta bijna nooit in de file maar ik werk er al bijna 11 jaar en ik heb niet de rust in mijn hoofd om, nu ik nog jong ben, veilig te blijven zitten tot aan mijn pensioen.

Lees verder “Uit 35 sollicitaties…”

Top 2000

Ik ben aan de late kant, maar toch nog op tijd. De radio 2 top 2000 komt er weer aan. Ik heb een typisch katholiek lijstje ingediend want het hele jaar luister ik niet naar radio 2, behalve met kerst.

Kerst is een bijzonder feest. Kerst is het feest van de versterkte gevoelens, of ze nu blij of triest zijn. En je moet er natuurlijk mee opgevoed zijn. De meeste mensen in Europa zijn dat. Ik ben er redelijk in geslaagd mijn kinderherinneringen aan kerst te bewaren. Buiten donker en koud, binnen warm, kerstfilms, kerstboom, sneeuw, opa en oma op bezoek, een lieve papa en mama, kerstliedjes op school en een onderwijzer die een prachtig kerstverhaal vertelde. Meer geluk paste er niet op mijn DNA. Als ik er zelf iets aan had kunnen doen was het gewoon egoïstisch geweest, jezelf zoveel toe bedelen. Maar dat kon ik uiteraard niet en dan neem je het maar. Maar als ik het kon zou ik het delen met anderen die het nodig hebben.

Wat ik wel kan delen is mijn top 2000-lijstje. Komt-ie.

U2 – Beautiful day (2000)
Waterboys – The whole of the moon (1986)
Jackson Browne – The load out/Stay (1977)
Joan Osborne – One of us (1996)
Gé Reinders – Bloasmuziek (1999)
Rolling Stones – Beast of burden (1978)
Eagles – Lyin' eyes (1975)
Elvis Presley – In the ghetto (1969)
New Radicals – You get what you give (1999)
Labi Siffre – (Something inside) So strong (1987)

Ruimtereis

Volgens de relativiteitstheorie van Einstein moet het mogelijk zijn om minder snel oud te worden.
Het komt erop neer dat als iemand met bijna de lichtsnelheid een ruimtereis zou maken, hij volgens de achterblijvers op aarde maar ook volgens de reiziger zelf, minder snel oud is geworden dan de achterblijvers.

Ikzelf begrijp de relativiteitstheorie niet want zij voorspelt dat gelijke klokken langzamer en sneller kunnen lopen. Volgens mij is dat niet zo, dat is slechts wat je waarneemt omdat je eigenlijk het verleden inkijkt.
Maar volgens Einstein wel dus laten we er maar even van uitgaan dat die gelijk heeft.
Als iemand mij kan uitleggen waarom de lichtsnelheid voor iedere waarnemer gelijk is, HEEL GRAAG!

Voor degenen die afhaken, waaronder ikzelf, kunt u hier zelf een relativiteitstheoretische ruimtereis maken en eens zien hoeveel jaar u jonger weet te blijven dan de achterblijvers op aarde. Door middel van lichtsignalen meten de achterblijvers hoe oud u bent en andersom.

Bij het een na laatste veld vult u in hoe snel u reist in % van de lichtsnelheid (c) en in het laatste veld vult u in hoe vaak u signalen naar uw achterblijvers op aarde uitzendt.

Hehehe

Uit: mededelingen van de belastingdienst november 2006.

4 Te kopiëren pagina's uit het nieuwe Nederlandse paspoort

U moet de identiteit van uw werknemer vaststellen en een kopie van zijn identiteitsbewijs bewaren
(zie paragraaf 2.1 van het Handboek 2006). In de mededeling van mei 2006 hebben wij u geïnformeerd over
de pagina’s die u moet kopiëren uit een Nederlands paspoort. Sinds augustus 2006 is er een nieuw model van
het Nederlandse paspoort. Uit dit nieuwe paspoort moet u bladzijde 2 kopiëren.

Die laatste zin. Die hebben ze erin gezet omdat ze er bij een controle tegenaan waren gelopen dat een bedrijf alleen kopieën van de kaft in de personeelsdossiers bewaarde. En daar konden ze nog niks tegen doen ook! Briljant.

Zo slim als een….

Ik heb gisteren het toppunt van luiheid slimheid gezien. Ik liep langs de Arkervaart waar een visser zat te vissen. Een paar meter naast hem zat een reiger. Niet op een paal, niet in het riet, gewoon op het beton van de kade. Net toen ik langs kwam had de visser beet. Hij haalde de vis van de haak en gooide hem de reiger toe. De reiger ving de vis en vloog ermee naar de overkant. Een snelle slik en de vis was weg. Dit alles in een seconde of vijftien. Ik vond het een mooi staaltje samenwerking tussen mens en dier.

Zo slim als een….

Ik heb gisteren het toppunt van luiheid slimheid gezien. Ik liep langs de Arkervaart waar een visser zat te vissen. Een paar meter naast hem zat een reiger. Niet op een paal, niet in het riet, gewoon op het beton van de kade. Net toen ik langs kwam had de visser beet. Hij haalde de vis van de haak en gooide hem de reiger toe. De reiger ving de vis en vloog ermee naar de overkant. Een snelle slik en de vis was weg. Dit alles in een seconde of vijftien. Ik vond het een mooi staaltje samenwerking tussen mens en dier.

Gemiste kans.

Kent u het gevoel dat je iets leest wat door een geleerde is geschreven, maar dat je voelt dat er iets niet klopt? Of eigenlijk, dat je ook nog weet waar de denkfout zit? Ik zit met zo'n probleem dat er nu voor heeft gezorgd dat ik voor de achtste keer hetzelfde boek aan het lezen ben. Het boek heet "het heelal" van Stephen Hawking.
Natuurlijk denk je eerst dat je het nooit beter kunt weten dan een van de meest briljante natuurkundigen ooit. Vervolgens ga je denken dat als het echt niet goed zou zijn, er wel anderen op dat idee gekomen waren. Maar na verloop van tijd ga je toch twijfelen of je zelf in al je eenvoud niet nog veel briljanter bent. Of Hawking het probleem niet nodeloos ingewikkeld benadert. Maar omdat je nooit natuurkunde hebt gehad, ben je bang een flater te slaan en daarom schrijf je Hawking geen brief met de vraag of hij rekening gehouden heeft met het feit dat. Nee, dat doe je niet want natuurlijk heeft hij daar rekening mee gehouden. Hij lacht je om je onnozelheid. Maar toch blijft het knagen. We zullen het nooit weten.

Gemiste kans.

Kent u het gevoel dat je iets leest wat door een geleerde is geschreven, maar dat je voelt dat er iets niet klopt? Of eigenlijk, dat je ook nog weet waar de denkfout zit? Ik zit met zo'n probleem dat er nu voor heeft gezorgd dat ik voor de achtste keer hetzelfde boek aan het lezen ben. Het boek heet "het heelal" van Stephen Hawking.
Natuurlijk denk je eerst dat je het nooit beter kunt weten dan een van de meest briljante natuurkundigen ooit. Vervolgens ga je denken dat als het echt niet goed zou zijn, er wel anderen op dat idee gekomen waren. Maar na verloop van tijd ga je toch twijfelen of je zelf in al je eenvoud niet nog veel briljanter bent. Of Hawking het probleem niet nodeloos ingewikkeld benadert. Maar omdat je nooit natuurkunde hebt gehad, ben je bang een flater te slaan en daarom schrijf je Hawking geen brief met de vraag of hij rekening gehouden heeft met het feit dat. Nee, dat doe je niet want natuurlijk heeft hij daar rekening mee gehouden. Hij lacht je om je onnozelheid. Maar toch blijft het knagen. We zullen het nooit weten.

Mijn X-factor

Wij kijken op zaterdagavond als het even kan, de X-factor. Ik zeg eigenwijs ix en niet ex, zoals je het uit hoort te spreken. Ik weet zeker dat ik met Engels 'ix' leerde als we de x bedoelden, en niet ex. Ik zeg toch ook niet Henk-Jan Smets? Over Henk-Jan Smits gesproken, sommigen vinden het een botte eikel, ik vind hem humoristisch en kundig. Hij pikt de talentjes er feilloos uit en alles wat beneden het niveau zit stuurt hij weg. En bot is hij naar mijn mening alleen als de geauditeerde dat verdient. Als ze geheel onterecht vol zijn van zichzelf of als ze het niet eens zijn met de jury dan kan Henk-Jan wel eens bottig worden. Maar dat heb je dan geheel aan jezelf te danken. In het leven dien je je mindere punten te erkennen.
Ikzelf bijvoorbeeld bezit wel de X-factor maar niet als ik op een stip voor een jury moet gaan staan zingen. Zou ik dat toch doen dan zou ik niet in de volgende ronde komen. Gelukkig ontbreekt er bij mij geen onderdeel in mijn hersenen waardoor ik ga denken dat ik het wel zou gaan maken in de muziek.
Mijn X-factor zit goed verstopt en komt er pas uit als ik me prettig voel. Op mijn werk, al loggend, al autorijdend, op een feestje, in al die situaties zou je zweren dat ik eigenlijk artiest ben. Maar dat is niet zo. Ik ben gewoon publiek. En dat moet er ook zijn. Anders zou het vak van artiest weer waardeloos zijn.