Zwaailoos

Omdat Hans besmet is met mijn autoliefdes krijgt hij een speciale behandeling bij de kinderopvang. Ik mag hem 's ochtends speciaal naar een ander klasje brengen omdat hij vandaar uit beter kan zwaaien naar papatoto als die wegrijdt.
Ik zeg dan altijd: Ga je zwaaien naar papa-auto? Dan keert papa nog even om in de straat en dan kun je zwaaien.
Vanochtend keerde ik om in het smalle straatje en er stond een onbekende moeder met een Peugeopel of zoiets de weg te versperren. Ik wachten, zij wachten. Ik dacht bij mezelf: "aan de kant takketrol" en bleef vriendelijk naar haar kijken. Ik had het idee dat ze mijn plaatsje wilde hebben omdat ze wat moeite had met achteruit inparkeren. Ik bleef vriendelijk kijken en siste in mezelf "nou schiet eens op troel, ik moet er door, mijn zoontje staat te wachten. Ze zat moeilijk te kijken en probeerde haar auto in een enorm gat te parkeren waarvan zij dacht dat het nooit kon passen. Toen ze er schuin in stond zag ik mijn kans schoon en wurmde mij erlangs. Ik had mijn raampje open en zei haar vriendelijk gedag en dacht bij mezelf "aan de kant met dat barrel." Ze antwoordde met: "eenrichtingsverkeer".

Ik verstond het pas toen ik haar voorbij was en keek eens achterom bij het einde van het straatje. Inderdaad, eenrichtingsverkeer. En dan ga ik over de zeik. Ze veranderen hier in dit stomme gat elke week de verkeersregels. Eerst mag je ergens 80, dan 60 en als ze dan nog niet genoeg bekeuringen binnenhalen maken ze er een 30-km zone van. En nu dit weer. Welke stomme V-hals heeft dit nu weer bedacht? Wat denken ze nou, dat ik in mijn positie voortaan de richting van de pijl opga en mijn allerliefste zoontje van 2 teleurgesteld en zwaailoos ga achterlaten?

Nah, dan kennen ze mij nog niet. Toen ik achttien was, was tegen het verkeer inrijden mijn specialiteit. Speciaal daarom ben ik ooit eens gevraagd om een Ferrari te besturen in de achtervolgingsscene in de film "Against all odds" Dat werd gelijk met afstand de beste achtervolgingsscene ooit gemaakt.

Lachen. HAHAHAAA

Mensen die keihard lachen om hun eigen grap kracht bij te zetten kan ik nog wel pruimen, vervelender vind ik het als het in zo'n geval een grap is ten koste van een ander, bijvoorbeeld van mij. De grap is gemaakt en door hun keiharde geblaat (en ondertussen naar medestanders zoekende ogen) ontnemen ze mij de kans om er snel op te reageren zodat je ze wel voor hun smoel moet slaan. Overmacht!
Tegenwoordig (lees: op mijn leeftijd) kan ik er natuurlijk niet meer steeds op los beuken en in ons beschaafde kikkerland wordt van je verwacht dat je met iedereen discussieert tot de dood erop volgt. Je bestookt elkaar met woorden, niet met de vuist.
De koning van de lach om eigen grap is natuurlijk Emile Ratelband. Misschien herinneren de oudere lezers onder ons nog een uitzending van Kopspijkers waar Ratelband het bloed onder de nagels van professor Piet Vroon lachte, en ze Vroon tegen moesten houden omdat hij anders Ratelband tegen de vlakte had geslagen.
Kijk, dat was nou zo'n typisch geval waarin onze maatschappij tekort schoot.

Lachen. HAHAHAAA

Mensen die keihard lachen om hun eigen grap kracht bij te zetten kan ik nog wel pruimen, vervelender vind ik het als het in zo'n geval een grap is ten koste van een ander, bijvoorbeeld van mij. De grap is gemaakt en door hun keiharde geblaat (en ondertussen naar medestanders zoekende ogen) ontnemen ze mij de kans om er snel op te reageren zodat je ze wel voor hun smoel moet slaan. Overmacht!
Tegenwoordig (lees: op mijn leeftijd) kan ik er natuurlijk niet meer steeds op los beuken en in ons beschaafde kikkerland wordt van je verwacht dat je met iedereen discussieert tot de dood erop volgt. Je bestookt elkaar met woorden, niet met de vuist.
De koning van de lach om eigen grap is natuurlijk Emile Ratelband. Misschien herinneren de oudere lezers onder ons nog een uitzending van Kopspijkers waar Ratelband het bloed onder de nagels van professor Piet Vroon lachte, en ze Vroon tegen moesten houden omdat hij anders Ratelband tegen de vlakte had geslagen.
Kijk, dat was nou zo'n typisch geval waarin onze maatschappij tekort schoot.

Mack is op de helft en diep zult u gaan…

Als ik nadenk over mijn eigen leven moet ik constateren dat ik al een end ben. 38 word ik morgen dus dan heb je statistisch bekeken het meeste brood wel op. De eerste 10 jaar duurde een eeuwigheid ondanks dat ik me de eerste twee niet kan herinneren. De volgende vijf jaar duurde zeker een halve eeuw, de vijf jaar daarop minstens tien maar de laatste 18 gingen in een jaartje of vier voorbij. En dat is zorgelijk. Want het gaat vast alleen nog maar sneller naarmate je ouder wordt. Op een goeie dag ben je tachtig en moet je constateren dat het voorbij is. In blessuretijd wachten op het eindsignaal.
Maar het kan ook morgen al voorbij zijn. Of gisteren. Of bij je geboorte of zelfs nog daarvoor. Overtreffende trap: De grootste pechvogels eindigen in een tissue. Denk daar maar eens over na, meelezende pubers!

Zou dood zijn erg zijn? Geen idee. Zou je het gevoel hebben dat je nog van alles wilt maar niet meer kunt? Of bestaat er geen ziel en maakt het dus niks uit of iemand je morgen in je achterhoofd schiet zonder dat je het in de gaten hebt? Of is er de hemel en komt dus alles goed? Misschien reïncarneren we wel. Misschien mag je zelfs je ouders wel uitkiezen! (Zorg dat je op dat moment nuchter bent)
Atheïst zijn is sowieso een slechte keuze. Want je krijgt gelijk of je krijgt ongelijk. En als je ongelijk krijgt lachen ze je uit en als je gelijk krijgt kun je niet meer denken: "Zie je nou wel? Ik had gelijk." Ik weet nu al dat ik me daar in mijn kist dood aan zou liggen ergeren mocht dat de uitkomst zijn.
Niet dat ik denk dat er niks meer is. Tuurlijk is er wat. Tsss. Maar wat ik nu denk is niet belangrijk. Als ik 80 ben denk ik er misschien heel anders over. Als ik nog kan denken tegen die tijd. Maar dat zit wel goed. De verwachting is dat er binnen een jaar of 10-15 een medicijn met een remmende werking tegen Alzheimer komt. Als het bij mij nu inzet kan ik drie IQ-punten per jaar verliezen, en heb ik er over 15 jaar nog steeds meer dan Winnie de Jong om maar eens een voorbeeld te noemen.

Wat wel mooi is, is dat ik Hans' jeugdige leeftijd mee beleef. Die heeft op dit moment nog een eeuwigheid te gaan voordat hij tien is. In zijn bijzijn herinner ik steeds meer van mezelf toen ik heel klein was en soms begrijp ik hem omdat ik me herinner hoe het bij mij voelde. Ik krijg een beetje kindertijd terug door hem. En in mijn kindertijd was ik onsterfelijk.

Mack is op de helft en diep zult u gaan…

Als ik nadenk over mijn eigen leven moet ik constateren dat ik al een end ben. 38 word ik morgen dus dan heb je statistisch bekeken het meeste brood wel op. De eerste 10 jaar duurde een eeuwigheid ondanks dat ik me de eerste twee niet kan herinneren. De volgende vijf jaar duurde zeker een halve eeuw, de vijf jaar daarop minstens tien maar de laatste 18 gingen in een jaartje of vier voorbij. En dat is zorgelijk. Want het gaat vast alleen nog maar sneller naarmate je ouder wordt. Op een goeie dag ben je tachtig en moet je constateren dat het voorbij is. In blessuretijd wachten op het eindsignaal.
Maar het kan ook morgen al voorbij zijn. Of gisteren. Of bij je geboorte of zelfs nog daarvoor. Overtreffende trap: De grootste pechvogels eindigen in een tissue. Denk daar maar eens over na, meelezende pubers!

Zou dood zijn erg zijn? Geen idee. Zou je het gevoel hebben dat je nog van alles wilt maar niet meer kunt? Of bestaat er geen ziel en maakt het dus niks uit of iemand je morgen in je achterhoofd schiet zonder dat je het in de gaten hebt? Of is er de hemel en komt dus alles goed? Misschien reïncarneren we wel. Misschien mag je zelfs je ouders wel uitkiezen! (Zorg dat je op dat moment nuchter bent)
Atheïst zijn is sowieso een slechte keuze. Want je krijgt gelijk of je krijgt ongelijk. En als je ongelijk krijgt lachen ze je uit en als je gelijk krijgt kun je niet meer denken: "Zie je nou wel? Ik had gelijk." Ik weet nu al dat ik me daar in mijn kist dood aan zou liggen ergeren mocht dat de uitkomst zijn.
Niet dat ik denk dat er niks meer is. Tuurlijk is er wat. Tsss. Maar wat ik nu denk is niet belangrijk. Als ik 80 ben denk ik er misschien heel anders over. Als ik nog kan denken tegen die tijd. Maar dat zit wel goed. De verwachting is dat er binnen een jaar of 10-15 een medicijn met een remmende werking tegen Alzheimer komt. Als het bij mij nu inzet kan ik drie IQ-punten per jaar verliezen, en heb ik er over 15 jaar nog steeds meer dan Winnie de Jong om maar eens een voorbeeld te noemen.

Wat wel mooi is, is dat ik Hans' jeugdige leeftijd mee beleef. Die heeft op dit moment nog een eeuwigheid te gaan voordat hij tien is. In zijn bijzijn herinner ik steeds meer van mezelf toen ik heel klein was en soms begrijp ik hem omdat ik me herinner hoe het bij mij voelde. Ik krijg een beetje kindertijd terug door hem. En in mijn kindertijd was ik onsterfelijk.

Nierstichting

Onder het eten gaat de bel.
Ik sta geërgerd op en begeef mij naar de voordeur. Voor de deur staat een mevrouw met een bus in haar hand. Aarghh!
"Goedemiddag, ik kom voor de nierstichting."
"Nou, dan bent u hier aan het verkeerde adres." zeg ik norsig.
De vrouw kijkt verschrikt en vraagt met een zenuwachtig lachje: "is dat zo?"
"Ja," zeg ik "want hier woon ik."

Gelukkig snapte ze hem gelijk en vroeg toen of ik nog wat over had voor de nierstichting.
Tuurlijk. Zeg dat dan gelijk.

Categorie: Het schoot eruit voor ik er erg in had.