Mack

Als ik op de radio over een familiedrama (vader schiet zes kinderen dood) hoor vind ik dat meestal erg. Op een schaal van één tot tien vind ik dat wel een acht. Later als het op het journaal komt en een getuige uit de buurt komt tekst en uitleg geven, dan zakt de waardering naar zeven of zes. Dat ligt dan meestal aan die getuige. Trainingsjack aan, mat in de nek, gouden ketting om, ik ben wel zo bevooroordeeld dat ik dan ineens het drama beter kan plaatsen. Meestal ben ik wel opgelucht dat het geen doorsnee gezin was waar zoiets gebeurde. Uw waardering voor mij kan nu, indien nog mogelijk, ook twee of meer punten zakken, maar verderop in het logje gebeurt dat toch dus vandaar dat ik me niet druk maak om het te zeggen.

Hetzelfde heb ik met mensen die vreemde dingen meemaken. Iemand ziet een marsmannetje of kabouters in het bos. Als je dan later de betreffende persoon op televisie ziet, weet je gewoon dat die persoon ze niet allemaal op een rijtje heeft. Ik vind het ook altijd erg prettig als de persoon in kwestie gestudeerd heeft. Piet Vroon bijvoorbeeld die zich zijn geboorte zei te herinneren vind ik geloofwaardig, als Hendrik uit Den Bosch hetzelfde beweert, vind ik hem een aandachtsorgel.
Voor mijzelf ben ik de meest geloofwaardige persoon op aarde. Alles wat ik vertel is waar, en als het niet waar is, weet ik daarvan. Mijn vorige logje was geen grapje, ik beweer dus dat het waar is.
Als een van u, (behalve de P., want dat is een orakel) hetzelfde zou beweren zou ik denken dat u een beetje labiel bent geworden of dat u chronisch gebrek aan aandacht heeft. In het meest gunstige geval zou ik denken dat uw verbeelding goed ontwikkeld is. Ik zou u in elk geval niet geloven, want het zou belachelijk zijn iemand die logjes schrijft te geloven.
Goed, nu komen we dus waar ik (niet) naar toe wilde, u neemt mij, voorzover u dat al deed, na mijn vorige logje niet meer serieus. U mág mij uit zelfbescherming niet meer serieus nemen, anders lachen uw naasten u uit. U kent mij niet dus u denkt gewoon dat ik een klap van de molen heb gehad. Ik ben nu de persoon geworden die ik zelf niet zou geloven. Tien jaar avondschool ten spijt.

Ik had sinds vrijdag weer behoorlijke rugpijn. Vanochtend ging het wel weer maar na het stofzuigen, vaatwasser uitruimen en autowassen had ik het toch weer goed voor elkaar. Vanmiddag onderweg naar een verjaardag dacht ik: Shit, Ibuprofen vergeten. Als commando raak je weliswaar niet echt in paniek, maar toch…
Toen ik binnen was en een plekje had gevonden zag ik een vrouw mij nogal paniekerig en doordringend aankijken. Omdat ik me daar altijd vrij ongemakkelijk van ga voelen, keek ik maar eens de andere kant op. Even later keek ik weer en het mens zat mij nog steeds aan te kijken alsof het helemaal niet goed met me ging, maar afgezien van rugpijn ging het verder prima.
Opeens werd mij door mijn beruchte schoonzus meegedeeld dat ik even naar binnen moest omdat de mij paniekerig en doordringend aankijkende mevrouw mij kon helpen. Zij had toen ik binnenkwam ineens veel pijn in haar rug gekregen en kennelijk kwam dat door mij. Het zweet liep haar over het voorhoofd, en ze vroeg of ik even op een krukje wilde gaan zitten. Ze kwam achter mij zitten en zonder dat ik kon zien wat ze deed (ik dacht dat ik een massage zou krijgen) voelde ik mij een beetje licht worden. "Oh, je hebt het wel erg" zei ze tot twee keer toe. Het viel wel mee, maar in gezelschap ga je daar natuurlijk niet tegenin. Na een paar minuten zei ze dat het klaar was en ging ze haar handen wassen. Ik kon haar natuurlijk niet af laten gaan dus ik zei dat de pijn weg was, maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat dat ook grotendeels zo was. En iedereen was verwonderd, ikzelf vond het eigenlijk vanzelfsprekend dat het haar zou lukken. Ik ben vast betoverd.

Ooit heb ik in mijn jeugd wetenschappelijk onderzoek gedaan naar de kruisspin. De resultaten van dit onderzoek, die u verder in geen enkel proefschrift terugvindt maak ik nu pas bekend.
Ik heb hier zolang mee gewacht omdat ik mij pas sinds kort realiseer welk een baanbrekend onderzoek ik heb verricht, en omdat er vroeger geen web-log bestond natuurlijk.

-Als je een wesp in een spinnenweb gooit, lukt het de wesp niet de spin te steken voordat hij is ingesponnen. (En daarna al helemaal niet.)
-Als je een andere spin in een spinnenweb gooit, lukt het die spin te ontsnappen zonder vast te lopen op het vreemde web, voordat de eigenaar-spin hem te pakken heeft.
-Als je een heel klein stukje pannenkoek in een spinnenweb gooit, en je maakt met je vinger op die plaats trillende bewegingen, trapt de spin in de valstrik en wikkelt het stukje pannenkoek razendsnel in, en bewaart hem voor mindere tijden.

Door dit onderzoek ben ik de spin gaan waarderen. Als ik er eentje in huis aantref vang ik hem levend en laat hem buiten weer los.

Als ik een nieuw logje schrijf staat er boven in beeld: Een nieuw bericht opstellen: Vind je dat nou leuk? Grote lummel! Het is een oude truuk die al werd toegepast door de Duitsers in WO II. Een beetje negatieve propaganda de ether in strooien en dan hopen dat de vijand gedemotiveerd raakt. Tegenwoordig zie je het veel bij voetbalwedstrijden. De tegenstander uit z'n concentratie proberen te brengen bij een penalty. En nu probeert Ilse-media het bij mij. Maar ik ken die truuks. Ik schrijf onverstoorbaar voort. Clarence Seedorf mag van geluk spreken dat ik geen voetballer ben geworden.