"Nou jongen," zei mijn vader dan, "als jij later een meisje treft dat op dansles wil ga je echt wel mee hoor."
"Dus echt niet, ik ga echt niet voor gek staan."
"Maar als je op een bruiloft bent, en je wordt gevraagd mag je nooit weigeren."
"Van wie niet? Dat maak ik zelf wel uit. Dansen is stom."
"Nou, we zullen wel zien tegen die tijd."
Ha! Een soortgelijk gesprek heeft 30 jaar geleden plaatsgevonden. Toen was ik al van het type "een jochie een jochie, een woord een woord."
Slechts één keer in mijn rampzalige adolescententijd ben ik ten (stijl)dans gevraagd, en in de drukte stond ik niet eens echt voor gek, bovendien is kennis van de polonaise op de meeste bruiloften genoeg. Om bovenstaande reden zijn wij op de gratis ochtend getrouwd. (Ook omdat ik een bruidegom met gefohnd kapsel er altijd belachelijk uit vind zien.) Mevrouw Mack heeft bij mijn weten ook niks met dansen, die kan alleen Pat Benatar's schouderdans en headbangen. En een beetje striptease, maar dat mag geen naam hebben.