Reclameslogans.

Wat is het allerbelangrijkste voor een bedrijf? Goed presteren dacht ik vroeger maar inmiddels weet ik dat een goede reclameslogan nog veel belangrijker is. En degenen die ze bedenken krijgen daarvoor enorm veel geld.

Dus met onderstaande slogans is veel geld verdiend. Let op!

Apple (computers): "Think Different"
Livera (lingerie): "Live. Life. Love. Livera."
Deutsche Bank (bank): "A passion to perform"
Dell (computers): "Easy as Dell"
DHL (transport- en koerierbedrijf): "We move the world"
Fortis (bank): "Getting you there"
Honda (motoren) : "The power of dreams"
Microsoft "Your potential. Our passion"
Nokia (telefonie): "Connecting people"
Opel (auto's): "Fresh thinkin, Better cars."
Philips (elektronica): "Sense and simplicity"
Seat (auto's): "Auto emoción"
Vodafone (GSM-telefonie): "Make the most of now"
Volvo (auto's): "Volvo for life"

Het zijn allemaal vuile communistische leugens! Allemaal doodsaaie merken met duffe directies die net doen alsof je leven beter wordt door hen. De enigen die er beter van worden zijn reclameburo's die hun eigen schijnwereld in stand houden. Alsof er ook maar iemand gelooft dat ze bij Apple denken. En wat nou als je vette buurvrouw ook Livera draagt? Iets oerdegelijks als de Deutche Bank verpesten met een Engelse slogan? Failliet moeten ze! Dell is Hell, dat moet het zijn! DHL we move the world, Ha, hier hebben we de schuldige van global warming! Fortis hoe weet je in godsnaam waar ik heen wil? The power of dreams? Zet je pet verdomme eens af in je Civic! Microsoft. Uw potentie. Onze passie. Gatverdamme! Connecting people. Nee, daar zit je op te wachten als je ooit een Siamese tweeling was. En Opel, beter dan wat? Beter dan een bananenschil? Philips. 'Works, but not for long' lijkt me veel beter. En zijn ze bij Seat vergeten dat er ook een Seat Marbella bestaat? Vodafone heeft iets verzonnen wat ze zelf niet snappen en bij Volvo gokken ze erop dat u niet oud wordt.

Graag gedaan.

Verwarring alom

Zingen verwarren met kattengejank is natuurlijk niet iets wat serieus kan. Dat gebeurt alleen in strips. Tot vanavond dan, toen ik dacht dat Sophie gewond in de tuin lag te kreunen, maar toen ik het raam opendeed om te kijken bleek het mijn overbuurmeisje te zijn dat luidkeels aan het zingen was.
Laatst maakte ik ook al mee dat iemand dacht dat Hans lag te huilen maar bij nadere inspectie bleek dat Stonesmuziek te zijn. Het is maar goed dat ik geen Stonesfan ben, anders stuurde ik hem iedere avond met een vieze luier naar bed.

Welkom Mack

Welkom Mack! De directeur is er deze week niet, je vaste plaats is nog niet klaar, we hebben nog geen inlognaam voor je, en niemand weet of snapt hier iets. Degene die je heeft aangenomen werkt hier inmiddels niet meer en de aandeelhouder vertrouwt niets en niemand dus doe niets zonder zijn toestemming en vraag vooral nooit waarom.

Dit was de gekorte en gekuiste versie van de eerste twee dagen van mijn nieuwe werk waar alleen de personeelsmanager nog moeite doet de zaken enigszins positief voor te stellen. De gereformeerde interimmanager is een van de minst sympathieke mensen die ik ooit heb meegemaakt (en tevens ook de best gelijkende imitatie van een varken) en ziet mij duidelijk als een bedreiging.
Gezellige binnenkomer! Werk aan de winkel voor een boekhoudcommando.

Kattenlog

Kattenlogjes zijn de meest saaie logjes die er zijn. Katten zijn sowieso al erg saaie beesten, dus erover loggen is een signaal dat je leven in een onveranderlijke koers gaat, wanneer het eindigt weet niemand, maar de richting ligt al wel vast.

Sinds vrijdagavond hebben wij er een bewoner bij. Zijn naam is Bob en hij is een rode jeweetwelkater met een traanoog en een stompje staart. Hij is een jaar of acht en hij kwijlt. Mijn zus dreigde hem naar een asiel te brengen dus er werd hier over de harten gestreken.
Bob had geen katwaardig bestaan meer en mocht niet naar boven, niet op de bank, niet op bed en hij werd nooit geaaid.
Bij ons mag dat allemaal wel en je ziet Bob nu al opbloeien. Zijn oog traant niet meer, hij kwijlt niet, zelfs zijn stompje staart begint weer aan te groeien. Bovendien loopt er hier een lekker wijf rond genaamd Sophie. Nee, die Bob gaat het hier best naar z'n zin krijgen.

Het lampje van de magnetron.

Dat was kapot. Al maanden. En aangezien Hans de magnetron erg leuk vind moest het toch eens gemaakt worden. Gisteren dus. Om half twee. Om vier uur zou er visite komen.
We hebben het hier over een inbouwmagnetron dus de stekker moest losgeschroefd worden zodat ik het snoer door het nauwe gat-waar je met je handen niet bij kon-naar buiten kon trekken. Dat was een fout. Een grote. Zo'n grote fout dat ik voordat het verhaal verder gaat u wil waarschuwen dat u NOOIT een snoer uit een gat moet trekken waar u met uw handen niet meer bij kunt om het terug te stoppen.
Om een lang verhaal kort te maken, voor een ander lampje moest ik naar het volgende dorp en toen ik terugkwam was het half drie. Om vier uur stond de visite voor de deur, in de keuken was het een grote puinhoop en ik liep in uiterste razernij te tieren dat we nu een nieuwe keuken moesten kopen want dat snoer van de magnetron zou nooit, maar dan ook nooit, nooit van z'n lang zal ze leven meer door dat gat terugkunnen. En dan moet er godgloeiendegloeiende niemand tegen mij gaan zeggen dat er wel een oplossing voor is WANT DIE IS ER NIET! Een nieuwe keuken was de enige oplossing en ik was vast begonnen de oude te demonteren! Toen mij genoeg kalmeringsmiddelen waren toegediend kreeg ik hulp van mijn schoonvader. Met een klein beetje moeite kreeg hij het snoer weer door het gat en kon de magnetron weer op z'n plaats zonder eerst een nieuwe keuken aan te schaffen. GRMPFFH.

Apocalypto

Stel je bent een onschuldige Maya en je wordt op een dag gevangen genomen door een andere Maya-stam die je op haar beurt verkoopt aan het zonnevolk om geofferd te worden aan de zon. Je bent ingesmeerd met blauwe verf en terwijl je de trappen van de tempel wordt opgejaagd zie je muurschilderingen van blauwe mannetjes wiens hart eruit wordt gesneden om vervolgens te worden onthoofd.
Nou, dat geeft je toch niet bepaald zin om de top van de tempel te beklimmen lijkt me.

Deze film van Mel Gibson was superspannend en 'de moeite waard' zou een understatement zijn. Moeite doen, moet je om deze film te zien! Tenzij je je teveel inleeft en niet meer kunt bedenken dat er overal cameramensen omheen staan, want hij is toch wel erg bloederig.

De toestand in de wereld, door G.B.J. Mack.

Toen ik 16 was ging ik wel eens uit. Stappen heette het ook wel. Ik deed dat omdat je natuurlijk niet op school kon aankomen met het verhaal dat je nooit ging stappen. Liever zat ik op zaterdagavond op mijn kamer, waar ik mij prima kon vermaken. Maar nee, onzekere ik ging naar een kakkerscafé, (ik zat op een kakkerschool) en deed alsof ik cool was. In werkelijkheid had ik een teringhekel aan keiharde muziek en opgeschoten jongeren. Toen ik wat ouder was en ik een auto had ging ik nog wel eens met een buurmeisje. Het hoogtepunt van het stappen was als ik haar weer terug kon rijden want alleen in de auto zitten met je buurmeisje is veruit te verkiezen boven jaloers te moeten aanzien hoe ze aandacht kreeg van allerlei jongens (die nu een totaal mislukt leven hebben en erg lelijk zijn geworden) en zich dat nog liet welgevallen ook. Het was het lot van een laatbloeier als ik.

Gisteravond kwamen mevrouw Mack en ik om twaalf uur uit de bioscoop en ik keek eens over het Caterplein in Apeldoorn. Het stond nog steeds vol met onzekere, zich cool proberend te gedragen en dicht bij elkaar blijvende jongeren enerzijds, en anderzijds de raddraaiers die meerdere keren per week de stad onveilig maken en anderen intimideren met hun luidruchtig gelal. Een raddraaier liep op een politieagent, die ons vijf seconden daarvoor nog een vriendelijk goedenavond toewenste, af en begon op hem te wijzen en riep: Einz, zwei, Polizei. De agent knuppelde hem tot mijn lichte verbijstering niet eens neer maar deed alsof hij het niet hoorde.
Nu heb ik bedacht dat alle politieke partijen die niet in hun partijprogramma opnemen dat ouders, leraren en politieagenten gewoon weer ouderwets hardhandig mogen optreden als het nodig is, met onmiddellijke ingang door de rechter verboden moeten worden. Helden die iemand die aangevallen wordt, te hulp schieten en daarbij de dader verwonden, moeten alle schade aan persoonlijke bezittingen opgelopen door bloedvlekken van die dader alsmede de kosten van alle andere schade opgelopen bij de reddingspoging van het slachtoffer, vergoed krijgen door de dader.
Een klein beetje dat Chinese regime erin hier, dat de familie van de ter dood veroordeelde de kogel moet vergoeden aan de regering, dat kan helemaal geen kwaad.

De afscheidsreceptie

Het blijft moeilijk om afscheid te nemen van een vertrouwde omgeving en goeie collega’s. Vrijdag heb ik het gedaan. Gelukkig waren mevrouw Mack en Hans er ook om me te steunen. Ik kreeg lovende woorden, belachelijk mooie cadeau’s en een mooie kaart waar een persoonlijke afscheidsgroet van collega’s op stond.
Van een collega kreeg ik nog een persoonlijke verrassing, een verpakte knoflook omdat hij altijd als hij aan mijn bureau zat naar knoflook stonk, en een boek van Stephen Hawking, u weet wel, mijn favoriete invalide schrijver. Van een ander kreeg ik vanochtend nog een kaart in de bus met een persoonlijke afscheidsgroet.
Een collega (ex-marinier) meldde zich met militaire eer bij me af en bij een ander brak z’n stem.
De reden van mijn vertrek was onrust. Mijn werk vond ik erg leuk, mijn collega’s ook, zelfs met mijn directe chef kon ik steeds beter opschieten. Maar iets in mij riep dat ik niet moest blijven zitten tot aan mijn pensioen. Dat het goed is om eens te veranderen. Ik wilde die angst om te veranderen overwinnen. En dat heb ik nu doorgezet.
In ruil heb ik er een paar het adres van dit log gegeven. Zodat ze me niet helemaal hoeven te missen. En ik hen niet. Over sommigen heb ik in het verleden zelfs logjes geschreven. Die kunnen ze nu mooi gaan zoeken. Hebben ze wat te doen nu ze toch tijd over hebben aangezien ze niet meer naar mijn slappe geouwehoer hoeven te luisteren.

De laatste dag

Morgen is mijn laatste werkdag bij mijn huidige werkgever. Na 11 jaar stop ik ermee en ga het boekhouden elders proberen. (Als sommigen toch eens wisten waar…) Aan een afscheidsreceptie ontkwam ik niet dus dat is morgenmiddag mijn deel. Ze denken dat dat leuk is, maar ik vind het naar om afscheid te moeten nemen van goede collega's. Ooit heb ik op 15-jarige leeftijd afscheid moeten nemen van mijn vader omdat die naar het ziekenhuis ging om euthanasie te laten plegen. Sindsdien vind ik afscheid niet meer zo grappig.
Maar goed, dat is niet hetzelfde. Ik krijg nu toch het idee dat ik gewaardeerd werd want ik mocht geheel onverwacht een horloge (zonder inscriptie) uitzoeken. Volgens mijn baas moest het een aandenken zijn en een leven lang meegaan. Ooit kreeg ik voor mijn heilige communie van mijn opa en oma een horloge dat het nog steeds doet. Ik schat dat dat destijds vijftig gulden kostte en het is nu 30 jaar oud. Ik mocht vandaag een horloge uitzoeken waarmee ik omgerekend ruim 1100 jaar oud zou worden. Omdat ik dat een beetje overdreven vond heb ik er nu eentje uitgezocht waarmee ik ruim 800 jaar word. (en voor dat geld heeft het nog maar één wijzer ook!) Misschien reageer ik ooit nog eens op een logje van uw achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter
achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter-
achter-achter-kleinkind.

Patstelling

Als het 's nachts vriest slaap ik het liefst met het raam dicht. Mevrouw Mack slaapt dan het liefst met het raam open. Omdat we pas twee jaar getrouwd zijn moet er dus een compromis volgen, als we verderop in het huwelijk zitten is mijn droeve lot waarschijnlijk dat ik naar een andere kamer verbannen word.

Qua argumentatie staan we gelijk: Ik slaap beter met het raam dicht, zij beter met het raam open. Ik word wakker van de kou, zij van benauwdheid. Een duidelijk geval van een 2-2 gelijkspel.
Maar wel voor mevrouw Mack, want zij kan veel beter geïrriteerd kijken. Dat wordt weer kou lijden vannacht!