Eén groot feest.

Clubvoetbalpubliek heeft in tegenstelling tot schaatspubliek een slechte naam. Spreekkoren, vechtpartijen, drugs en middelvingers. Het schaatspubliek maakt er altijd één groot feest van. En toch, als ik naar schaatsen zit te kijken en ik zie een hossende, carnavalvierende en belachelijk uitgedoste menigte die mee zit te deinen met de hoempapaklanken van 'Kleintje Pils' ben ik altijd weer blij als er een voetbalwedstrijd is waar je alleen mannelijk gejuich en gezang hoort. Gewoon twee rivaliserende bendes tegen elkaar. Schelden als er een overtreding wordt gemaakt en schreeuwen naar de scheidsrechter. Geen hoempapaband die de stemming er in de dweilpauzes probeert in te houden met "Het kleine café aan de haven." Dan liever "Hiha-hondelul".
Weg met Kleintje Pils!

Gas

Vanavond moesten wij een klein stukje Duitsland in en aangezien ik net een andere auto heb dacht ik dat het wel leuk zou zijn om even flink op het gas te gaan staan. Bij 210 hield ik het voor gezien omdat een rechtsrijdende Nederlander dreigde naar links te komen. Mevrouw Mack dacht alleen maar aan wat er van Hans (zat er niet bij, voordat u boze brieven gaat schrijven) zou worden als allebei z'n ouders verongelukten. Op de terugweg reed zij en was ze dat glad vergeten. Bij 200 smeekte ik haar wat zachter te gaan omdat ik vreesde te verongelukken. Er naast zitten is toch wat anders dan zelf rijden. Maar verder wel handig hoor, zo'n snelle auto.

Bloedvlek

Na lang zoeken had de moslim
eindelijk een maagd gevonden
de mooiste was ze niet
maar haar vlies was ongeschonden.

De eer die was gered,
voor hem geen reeds genaaide snee
respect daar draait het om,
een bloedvlek is een jachttrofee.

Een vrouw die naar je luistert,
daar gaat het in een huwelijk om
dan pas ben je echt gelukkig
emancipatie is voor Christendom.

Oud.

Hoewel ik er lichamelijk nog uitzie als een jonge god, merk ik toch dat ik geestelijk ouder aan het worden ben. Ik heb pas een andere auto met een werkelijk prachtig interieur, met slechts een snelheidsmeter, een toerenteller, een brandstofmeter, een klokje en een koelvloeistoftemperatuurmeter. Lekker overzichtelijk en ik snap waar alles voor dient. Alleen de alarminstallatie wil nog wel eens afgaan 's ochtends in alle vroegte. Ik stapte van de week in een nieuwe auto en op de plaats waar bij mij drie mooie klokjes zitten, zaten daar 4 triljoen knopjes waarvan ik er drie begreep. Iets met navigatie en stabiltiteitscontrole, ESP, tractiecontrole, launchcontrol, instellingen voor de schokdempers en weet ik wat allemaal nog wel niet meer.
Ik was gewoon blij dat dat er bij mij allemaal niet inzat. Overbodige ballast vind ik het. Net als mobiele telefoons met MP3-spelers en camera's erin, digitale camera's waarmee iedereen zijn kinderen filmt zodat er straks van een gemiddeld kind meer bewegend beeld is dan van John Wayne in z'n hele carrière.
Ik zit nog gewoon op windows-98 (Second Edition, dat wel) en ik heb nog nooit muziek gedownload. Mijn mobiele telefoon kan alleen bellen en sms-en. Een fototoestel heb ik nooit gehad. Vraag mij niet bij welke Pentiumversie we inmiddels zitten. Denk niet dat ik dom ben. Het is een vorm van desinteresse. Net zoiets als Bonnie st. Claire bij de nationale IQ-quiz. Die interesseerde dat ook niks.

Een paar herinneringen…

Sommige leraren zijn speciaal en vergeet je je leven niet. Meneer F. was zo iemand. Hij was mijn onderwijzer in de vijfde en zesde klas (1979/1981) van de lagere school en hij rookte een forse hoeveelheid Pall Mall.
Ik zat altijd met verbazing te kijken hoe er een onvoorstelbare hoeveelheid rook door zijn beide neusgaten naar buiten kwam. Zijn zwart-wit diaserie over de oorlog begon met een foto van donkere onweerswolken. Een dreigend onheil naderde, zei hij en vertelde hoe hij en z'n vriendjes het als klein jongetje prachtig vonden om te zien hoe twee vliegtuigen elkaar beschoten. Hij kon een uur voorlezen zonder de aandacht van ook maar één leerling kwijt te raken. Met kerst vertelde hij een kerstverhaal wat slechts door Charles Dickens overtroffen kon worden. Toen we met z'n allen op het schoolplein tijdens een strenge winter om ijsvrij stonden te roepen, kwam hij na een poosje geheel onverwacht naar buiten en met een enkele wuif en een lach stuurde hij de hele school naar huis. En hij stuurde het meest gevreesde stuk tuig van het dorp het schoolplein af, en dat maakte toch wel diepe indruk. Deze man kende geen vrees.
Toen ik bij hem in de klas kwam schoten mijn rapportcijfers omhoog. En zo werkt het tot op de dag van vandaag nog steeds bij mij. Bazen en leraren die mij vertrouwen geven krijgen betere resultaten dan degenen die dat niet doen. Een goede onderwijzer is onbetaalbaar.

Zijn dochter, met wie ik twee jaar geleden via dit web-log in contact kwam vertelde me dat het goed met hem ging en dat hij me nog kende. Vorig jaar, tijdens een reünie heb ik hem voor het eerst in 25 jaar weer ontmoet. Hij genoot zichtbaar van de ontmoeting met z'n oud-leerlingen.
Een paar maanden geleden werd er maagkanker bij hem geconstateerd en al snel bleek er niks meer aan te doen. Twee weken geleden stuurde ik hem een kaart, maar toen die aankwam bleek meneer F. al in coma te zijn geraakt. Vandaag bereikte mij het bericht dat hij is overleden.
Rust zacht, meneer F.

Arrogantie is een deugd.

Was er geen gelegenheid, was er ook geen dief. Zat de kat er niet op vastgebonden, was er gewoon nog spek. Twee gezegden uit de Nederlandse taal die aantonen dat niet de kijkers maar de makers van sterrendansen op het ijs opgesloten moeten worden.
Soms maak ik me kwaad over bepaalde pulp op tv. En dat slaat natuurlijk nergens op want door dat te doen dicht ik mezelf een hoger niveau toe dan de gemiddelde SBS-kijker, en zulk arrogant gedrag past helemaal niet bij me. Ik vind arrogantie misschien wel de mooiste eigenschap van de mens, mits hij op zo'n arrogant moment laat blijken zichzelf niet al te serieus te nemen.
Toen ik hoorde van de media-oorlog tussen SBS en RTL over kunstschaatsen met "bekende" Nederlanders dacht ik even dat we niet meer dieper konden zinken. Maar als ik er dieper over nadenk en ik denk aan mijn opa en oma die zo'n uitzending wel met veel plezier bekijken, vind ik het eigenlijk geweldige programma's. Ik was even geschrokken omdat ik een kijkcijfer hoorde van meer dan drie miljoen, maar ik herstelde toen ik mij bedacht dat dat gewoon alle bejaarden in Nederland zijn, en geen mensen in de kracht van hun leven.
Waarmee tevens aangetoond is dat relativeren een kunst is, en dat als ik 100 jaar eerder was geboren, niemand ooit van Einstein gehoord zou hebben.

Braindead on ice.

Geef me één reden waarom we de programmamakers van RTL en SBS niet zouden opsluiten? Oh ja, ik weet hem al. Er is een markt voor bagger, het enige wat zij doen is schaamteloos in de stront roeren.
Heeft dan niemand meer respect voor de lagere schoolopleiding die hij heeft genoten? En nu heb ik het nog maar over een relatief onschuldig programma waar alleen de eigen hersencellen van doodgaan, maar er bestaat ook nog iets als 'Undercover-lover en Temptation Island, wat wel degelijk schade veroorzaakt aan de maatschappij.

Vandaag ging op mijn werk de telefoon.
-Goedemiddag met Mack.
-Ja, je hep me net gebeld!
-Nee hoor.
-Jawel, dit nummer staat in me mobiel. Wie ben jij?
-Zeg maar u hoor!
-Watte?
-Ja?
-Wat voor bedrijf ben jij?
-Een winstgevend bedrijf.

Nou ja, het kostte me nog redelijk wat moeite hem te overtuigen dat ik hem niet had gebeld, maar dat het iemand anders van ons bedrijf is geweest, en dat je op je werk niet de hele dag bijhoudt wie met wie belt.
Ik geloof niet dat die informatie tot hem doordrong, maar hij kon kennelijk wel een mobieltje betalen.
Ik vind het een vreemde gewoonte, onbekende nummers terugbellen die in je gemiste oproepen staan. Volgens mij gewoon een vorm van interessantdoenerij. Of van afgestorven hersenhelften, dat kan ook.

Winterbanden

Vroeger, toen alleen negers nog Marvin heetten, werden kindjes los vervoerd op de achterbank en had niemand nog schijfremmen, veiligheidsgordels of hoofdsteunen. Later kwamen er kreukelzones, ABS en airbags. Vervolgens kwam er break-assistance en automatische gordelspanners.
In een moderne auto is het godsonmogelijk te verongelukken. In het geval van een crash schiet het stuur weg, blazen 28 airbags zich op, ontvouwt zich een rolkooi rond de bestuurder, belt de auto zelf de ambulance en wordt, als de auto tot stilstand is gekomen, volautomatisch het dak eraf gezaagd en de inzittenden op een brancard gehesen. Er wordt zelfs gewerkt aan een gemotoriseerde brancard met navigatiesysteem en zwaailicht die zelf de weg naar het ziekenhuis vindt.
Mooi allemaal, maar nu moeten we ook nog allemaal aan de winterband omdat de zomerband ineens levensgevaarlijk is. U weet wel, de zomerband die vroeger zo goed was mits er voldoende profiel op zat. Winterbanden zijn van een zachtere rubbersoort en hebben een ander profiel zodat het rijden op sneeuw en ijs veel veiliger is dan wanneer je dat zou doen op zomerbanden. Het is zelfs al zo dat winterbanden betere rij-eigenschappen hebben als de temperatuur onder de zeven graden daalt. Levensgevaarlijk dus, winterbanden in Nederland.

Mag ik u voorstellen?


Mijn nieuwe aanwinst, met HEUL HEUL VEUL peekaas en kleppen? Ik heb dan wel nog steeds geen Alfa-hoofd maar ik denk dat je gezicht zich na verloop van tijd van zelf gaat zetten. Als u mij over een poosje niet meer herkent kunt u toch zien dat ik het ben aan het nog immer dansende Elvis-figuurtje op de hoedenplank. Wat vindt u, een echte auto voor een boekhouder, niet?