Mack

Stel nu dat we het kwartje van Kok wel hadden teruggekregen, dan had ik me nooit kunnen verschuilen achter het hardnekkige gerucht dat verkiezingsbeloftes toch nooit worden nagekomen en had ik me moeten verdiepen in de politiek. Dan zou dat waarschijnlijk tot het volgende logje geleid hebben.

Ik baal er wel eens van dat ik een typische zwevende kiezer ben. Iemand zonder mening die zich op het laatste moment laat overhalen door een treffende uitspraak van een gehaaide lijsttrekker. Wat dat betreft is het jammer dat ik niet streng gereformeerd ben want dan stond de keuze bij voorbaat vast en hoefde ik mij er niet zo in te verdiepen. En dat zou een hoop gedoe schelen.
Gelukkig hebben ze voor de zwevende kiezer de stemwijzer uitgevonden.
De stemwijzer is uitgevonden voor kiezers die om het hardst roepen dat stemmen een democratische plicht is, maar die niet de moeite willen nemen om zich te verdiepen in een paar partijprogramma's. Bovendien slaan velen het verkregen stemadvies toch weer in de wind, omdat ze het niet kunnen verkroppen dat het hart toch echt links blijkt te zitten.

Nou, en dan nog een heel stuk over mijn nieuw op te richten partij met uitsluitend briljante punten en voor het geval dat iemand mij daarop vast dreigt te lullen, automatisch de dictatuur in werking treedt en een paar dagen later mijn criticus jammerlijk omkomt bij een auto-ongeluk.

Zoiets.

U weet inmiddels vast dat ik weinig moet hebben van politieke verkiezingscampagnes. Ordinaire verkooppraatjes en hopen op die ene fout van een opponent en de daaropvolgende lastercampagnes, in plaats van uit te gaan van eigen kracht, aan mij is het allemaal niet besteed.
De best sympathieke Geert Wilders bijvoorbeeld geeft liever geld uit aan arme, weerloze bejaarden dan aan gevangenen die elke dag mogen kiezen uit twee maaltijden, en de hele dag op hun luie en uitgewoonde aars televisie liggen te kijken. Goed punt van Geert. Ik heb dezelfde visie. Ik heb namelijk liever dat de jackpot valt bij een zwoegende, knappe (geen spuuglelijke) bijstandsweduwe met drie lieve kindertjes dan bij een met goud behangen negroïde drugsdealer. Met dat propagandistisch geleuter heeft Geert zeker weer twee zetels gewonnen, want deze praatjes werken helaas.
Mij zal het aan mijn maagdelijke aars roesten wie de verkiezingen wint. Alhoewel, na vandaag denk ik toch te weten op welk knopje ik ga drukken. Ik las een interview met Jan Peter Balkenende waarin hij onthulde een rode sportwagen te bezitten en daarmee in Duitsland af en toe het gaspedaal te vloeren. (Schaf die maximumsnelheid hier dan ook af nu je de baas bent, denk ik dan.) Verder verklaarde hij met vrienden regelmatig te gaan karten en een groot formule 1-fan te zijn. Sterker nog, hij schijnt te e-mailen met renstalbaas Jean Todt als Ferrari een Grand-Prix wint. En dan schijnt hij van Jean nog een bedankje terug te krijgen ook! Kijk, dat soort mannen, daar kan ik nu wat mee.

Vroeger, toen appels nog goed voor je gebit waren, en ik nog op de middelbare school zat, was ik de enige in de klas die niet zijn typediploma ging halen. Onzin vond ik dat, ik zou immers directeur worden en dan had je een secretaresse of management-executive zoals typistes tegenwoordig aangesproken dienen te worden. Later, op de middelbare school voor gevorderden, moest ik verplicht mijn type-diploma halen. Ik haalde het net met de volgende cijfers: Correspondentie: 7, Staatwerk en formulier: 7, Vaardigheid: 6, aanslagen per minuut: 110.
Voor directeur bleek ik uiteindelijk toch wat overgekwalificeerd te zijn (ongeëvenaarde dictatoriale eigenschappen) waardoor ik het slechts heb geschopt tot het edele boekhoudersambacht, maar ook in die positie mocht ik mijn brieven laten typen door de management-executive. Hier heb ik precies één keer gebruik van gemaakt. Witheet was ik toen ik mijn brief terug kreeg. Mijn schrijfstijl was hier en daar aangepast aan de moderne tijd door juffrouw Jannie. Dus "Met vriendelijke groet" waar ik "Hoogachtend" had geschreven, en waar ik ook zeer zeker geen vriendelijke groet wenste over te brengen, en meer doodslagbevorderende aanpassingen. Tussen Jannie en mij is het nooit meer goedgekomen. Met het typen wel. Ik heb nu een viervingersysteem waarmee ik zekersteweten ruim boven de 110 aanslagen per minuut zit. Dus dat dat typediploma onzin was en ik best een vooruitziende blik heb, is hiermee maar weer eens aangetoond.

Het drama van Srebrinica wordt opgenomen in de 50 feiten over de Nederlandse geschiedenis die iedere Nederlander zou moeten kennen. Waar ze in het buitenland hun zwarte bladzijden zorgvuldig proberen zwart te houden, geeft Nederland juist openheid van zaken.

Wat is er nu de oorzaak van dat Srebrenica zo'n zwarte bladzijde is geworden in de Nederlandse geschiedenis. Heel simpel. Een te moderne (=vriendelijk voor laffe) denkwijze over militairistisch optreden.
Er werd afgewogen hoe groot de overmacht was waartegen gevochten moest worden en dus werd de gegarandeerde veiligheid voor de burgerbevolking vrijwel zonder slag of stoot opgegeven in ruil voor de eigen veiligheid. En dat is nou juist niet de taak van een soldaat. Als je militair bent loop je risico's en als je niet bereid bent die risico's te lopen kun je net zo goed boekhouder worden.
Jammer, want nu lopen er Nederlandse soldaten met enorme trauma's rond omdat ze niets hebben kunnen doen voor de moslims. Hadden ze gevochten, hadden ze waarschijnlijk verloren en waren de moslims alsnog vermoord, en waren er ook Nederlandse militairen gesneuveld, maar wel als held. Geen schuldgevoelens voor de overlevenden en Srebrenica zou een zelfde lading hebben gehad als de Grebbeberg.
Want, leerden wij op school, Nederlanders vochten als leeuwen op de Grebbeberg want de Duitse overmacht kwam er niet doorheen. En dan voelde je je trots, al was je negen en had je nooit een Duitser in het echt gezien. Nog een keer zo'n debacle en we moeten overwegen de leeuw in te ruilen voor een coyote.
Heldendom, trots en patriotisme zijn niet meer van deze tijd. Beter een levende andere-kantopkijker dan een dode held. TOCH?

Van alle terroristische organisaties was de NSDAP de meest gevreesde. Binnen de NSDAP was de Gestapo de meest gevreesde afdeling en binnen de Gestapo was Klaus Barbie (de slager van Lyon) de meest gevreesde man. Laat varen alle hoop gij, die in diens handen valt.
En uitgerekend naar hem wordt een pop vernoemd. Ik durf te wedden dat Mattel (opgericht in 1945, geheel toevallig), homopop Ken, eerst Klaus wilde noemen maar dat misschien een te grote provocatie vond.
Klaus Barbie is onovertroffen in wreedheid. Hooguit door Josef Mengele. Deze twee personen zouden in mijn ogen ook de zwaarste straf moeten krijgen. Uiteindelijk hebben ze die niet gehad.
Barbie was eerst twee jaar vrij man, daarna werkte hij vier jaar voor de Amerikaanse geheime dienst, in 1951 emigreerde hij naar Bolivia en werd opgespoord in 1972. Pas in 1983 werd hij uitgeleverd aan Frankrijk, in 1987 tot levenslang veroordeeld. In 1991 overleed hij in de gevangenis.
Mengele werd helemaal nooit gepakt, overleed in 1979 tijdens het zwemmen. Mengele heeft zelfs nog lekker door Europa getourd alsof er niets aan de hand was. Hij heeft nog een Duits paspoort gekregen op zijn eigen naam. "Gutentag Herr Mengele, schönes wetter, nicht?"