Mack

Toen ik 16 was ging ik wel eens uit. Stappen heette het ook wel. Ik deed dat omdat je natuurlijk niet op school kon aankomen met het verhaal dat je nooit ging stappen. Liever zat ik op zaterdagavond op mijn kamer, waar ik mij prima kon vermaken. Maar nee, onzekere ik ging naar een kakkerscafé, (ik zat op een kakkerschool) en deed alsof ik cool was. In werkelijkheid had ik een teringhekel aan keiharde muziek en opgeschoten jongeren. Toen ik wat ouder was en ik een auto had ging ik nog wel eens met een buurmeisje. Het hoogtepunt van het stappen was als ik haar weer terug kon rijden want alleen in de auto zitten met je buurmeisje is veruit te verkiezen boven jaloers te moeten aanzien hoe ze aandacht kreeg van allerlei jongens (die nu een totaal mislukt leven hebben en erg lelijk zijn geworden) en zich dat nog liet welgevallen ook. Het was het lot van een laatbloeier als ik.

Gisteravond kwamen mevrouw Mack en ik om twaalf uur uit de bioscoop en ik keek eens over het Caterplein in Apeldoorn. Het stond nog steeds vol met onzekere, zich cool proberend te gedragen en dicht bij elkaar blijvende jongeren enerzijds, en anderzijds de raddraaiers die meerdere keren per week de stad onveilig maken en anderen intimideren met hun luidruchtig gelal. Een raddraaier liep op een politieagent, die ons vijf seconden daarvoor nog een vriendelijk goedenavond toewenste, af en begon op hem te wijzen en riep: Einz, zwei, Polizei. De agent knuppelde hem tot mijn lichte verbijstering niet eens neer maar deed alsof hij het niet hoorde.
Nu heb ik bedacht dat alle politieke partijen die niet in hun partijprogramma opnemen dat ouders, leraren en politieagenten gewoon weer ouderwets hardhandig mogen optreden als het nodig is, met onmiddellijke ingang door de rechter verboden moeten worden. Helden die iemand die aangevallen wordt, te hulp schieten en daarbij de dader verwonden, moeten alle schade aan persoonlijke bezittingen opgelopen door bloedvlekken van die dader alsmede de kosten van alle andere schade opgelopen bij de reddingspoging van het slachtoffer, vergoed krijgen door de dader.
Een klein beetje dat Chinese regime erin hier, dat de familie van de ter dood veroordeelde de kogel moet vergoeden aan de regering, dat kan helemaal geen kwaad.

Clubvoetbalpubliek heeft in tegenstelling tot schaatspubliek een slechte naam. Spreekkoren, vechtpartijen, drugs en middelvingers. Het schaatspubliek maakt er altijd één groot feest van. En toch, als ik naar schaatsen zit te kijken en ik zie een hossende, carnavalvierende en belachelijk uitgedoste menigte die mee zit te deinen met de hoempapaklanken van 'Kleintje Pils' ben ik altijd weer blij als er een voetbalwedstrijd is waar je alleen mannelijk gejuich en gezang hoort. Gewoon twee rivaliserende bendes tegen elkaar. Schelden als er een overtreding wordt gemaakt en schreeuwen naar de scheidsrechter. Geen hoempapaband die de stemming er in de dweilpauzes probeert in te houden met "Het kleine café aan de haven." Dan liever "Hiha-hondelul".
Weg met Kleintje Pils!

Hoewel ik er lichamelijk nog uitzie als een jonge god, merk ik toch dat ik geestelijk ouder aan het worden ben. Ik heb pas een andere auto met een werkelijk prachtig interieur, met slechts een snelheidsmeter, een toerenteller, een brandstofmeter, een klokje en een koelvloeistoftemperatuurmeter. Lekker overzichtelijk en ik snap waar alles voor dient. Alleen de alarminstallatie wil nog wel eens afgaan 's ochtends in alle vroegte. Ik stapte van de week in een nieuwe auto en op de plaats waar bij mij drie mooie klokjes zitten, zaten daar 4 triljoen knopjes waarvan ik er drie begreep. Iets met navigatie en stabiltiteitscontrole, ESP, tractiecontrole, launchcontrol, instellingen voor de schokdempers en weet ik wat allemaal nog wel niet meer.
Ik was gewoon blij dat dat er bij mij allemaal niet inzat. Overbodige ballast vind ik het. Net als mobiele telefoons met MP3-spelers en camera's erin, digitale camera's waarmee iedereen zijn kinderen filmt zodat er straks van een gemiddeld kind meer bewegend beeld is dan van John Wayne in z'n hele carrière.
Ik zit nog gewoon op windows-98 (Second Edition, dat wel) en ik heb nog nooit muziek gedownload. Mijn mobiele telefoon kan alleen bellen en sms-en. Een fototoestel heb ik nooit gehad. Vraag mij niet bij welke Pentiumversie we inmiddels zitten. Denk niet dat ik dom ben. Het is een vorm van desinteresse. Net zoiets als Bonnie st. Claire bij de nationale IQ-quiz. Die interesseerde dat ook niks.