Psychologische oorlogsvoering

Er zijn veel ouders die trots mogen zijn op hun kinderen, zo ook de ouders van Jan en Theo Bos. Twee wereldkampioenen in het gezin, allebei sprinters, de een bij het schaatsen, de ander bij het baanwielrennen.
Van Jan was ik altijd al fan vanwege zijn uiterst koele en nuchtere gedrag, nu blijkt Theo over precies dezelfde kwaliteiten te beschikken. Twee wereldkampioenen die zich niet laten opfokken en die gewoon rustig en normaal kunnen praten over hun prestaties. Ook tegen psychologische oorlogsvoering bleek Theo bestand. Zijn tegenstander tijdens het laatste WK, Fransman Gregory Bauge, die de eerste van de twee heats op een centimeter na verloor, probeerde Theo uit de tent te lokken door na afloop te zeggen: "Nou Theo, dat waren nog maar een paar milimeter." Theo antwoordde: "Klopt, maar de eerste heat doe ik altijd nog even rustig aan."

De ondergang van Lancia.

Vandaag was ik voor de eerste en wat mij betreft gelijk de laatste keer op de autorai. Als autoliefhebber vermoedde ik altijd al dat dit een show was waarop ik niks te zoeken heb. Wat moet ik met de stand van Nissan, Volkswagen, Hyundai of zelfs BMW? Elke moderne auto is van binnen precies hetzelfde en aan de buitenkant is de ene hooguit wat minder lelijk dan de andere. Ik word er niet koud of warm van. Er staan wat verkopers bij elke stand, jonge jongens in te grote, grijze pakken met modern haar, die meer intresse hebben in de meisjes aan de overkant dan in de auto's die ze behoren aan te prijzen. Elk merk heeft tegenwoordig een SUF of een bus met een overvloed aan peekaas die geheel teniet worden gedaan door een overvloed aan gewicht en luchtweerstand. BMW is wat mij betreft volledig de weg kwijt als het om vormgeving gaat, evenals Peugeot die haar best lijkt te doen de prijs voor de lelijkste auto ooit in de wacht te slepen.
De prijs voor de meest trieste stand moet naar Lancia. Ooit een trots merk dat zijn sporen verdiende in de ralleysport. Een jaar of tien geleden teerden ze nog op die successen, ik was toen op een andere autoshow waar de jongens van Lancia wat honend deden tegen een bezoeker die vertelde dat hij een Mazda had. Nu stonden er minstens zes mannen in grijze pakken zielig te kijken of er misschien een geïntresseerde was voor hun nieuwe Ypsilon.

Marco van Basten

Ik had laatst een monoloog met een collega die geïrriteerd was over Van Basten. Teleurgesteld was hij, het leek net of zijn levensvreugde een stuk was afgenomen door Van Basten's schuld. Het bekende verhaal, goeie voetballer geweest maar geen goede trainer. Hij wist ook nog op te noemen waardoor dat kwam, Van Basten is veel te snel op het hoogste niveau beland. Bovendien laat-ie allemaal goeie spelers thuis en selecteert hij uitsluitend jonge jongens die hem niet tegenspreken. En het WK 2006 beschouwde hij als trainingspartijtje voor het EK van 2008. En als je van Roemenië niet wint wat heb je dan op een WK te zoeken? Ik bracht er nog tegenin dat Nederland onder van Basten bijna nooit verloren heeft, maar dat schijnt niet te tellen. Dat zijn allemaal geen voetballanden, als ze een keer tegen een echt voetballand moeten zijn ze nergens.
Nu is hij niet de enige voetbalkenner in Nederland die het beter weet dan de bondscaoch, maar ik hoor dit slappe geouwehoer echt veel te vaak.
Ik leg het nog één keer uit. Eerst heb je Cruijff, daarna komt van Basten. Dan duurt het een hele tijd voordat ik kom. Mij spreek je al niet tegen, laat staan Van Basten Of Cruijff. Van Basten is de coach en hij bepaalt wie er geselecteerd wordt. Hij mag het EK 2008 ingaan met zijn gekozen selectie. Daar, en alleen daar mag hij beoordeeld worden op zijn prestaties, of hij mocht onverhoopt niet door de voorrondes komen. Hij heeft geroepen dat hij het EK wil winnen dus mag er verwacht worden dat Nederland de finale haalt.
Zijn er ondanks dit heldere en duidelijke verhaal nog steeds onverbeterlijke betweters die menen dat ze er meer verstand van hebben dan de bondscoach, dan zou het hen sieren als ze die finale niet keken en niet meededen met het feest dat losbarst na de winst. Kijk, dán ben je een kerel. Dus niet dat je dan ineens achteraf gaat roepen:" Ik heb het altijd al gezegd, geweldige coach."

Nader verklaard. Pasen

Morgen is het Goede Vrijdag. Dat betekent dat het vandaag Witte donderdag, gisteren Aswoensdag, eergisteren Dolle dinsdag en maandag Blauwe maandag was. En het weekend op deze heilige week heet Paasraceweekend.
Ja, ik heb tenminste opgelet met godsdienst. Iedereen die dit rijtje vroeger aan het eind van de week niet kon opdreunen, was volgens de onderwijzer geen vroom katholiek en moest op tweede Paasdag gewoon naar school komen om het alsnog van buiten te leren.

Toys for boys.

Jongetjes die in deze tijd geboren worden weten niet meer wat echt speelgoed is. Neem Hans nou, speelt het liefst met autootjes en heeft daarmee duidelijk zijn voorkeuren. Zo is zijn favoriet een Peugeot 205 GTI die hij steevast 'autopappa' noemt. Op de tweede plaats komt een Fiat Ritmo 130 tc abarth. Daarna komt er een Aston Martin DB7 en dan een Ferrari Testarossa en een Ferrari F40. Geen slechte keuze, al zeg ik het zelf.
Ik heb vanavond met mijn hand over mijn hart gestreken en mijn verzameling Matchbox, Siku, Bburago en Majorette aan hem overgedragen. Eén ding viel mij gelijk op. Alle moderne speelgoedauto's rijden als een Kia op stalen velgen. Wat een chinese rotzooi! Het weegt niks, het hobbelt en glijdt alle kanten op behalve rechtuit. Terwijl de oudste die ik vond, een prachtige Matchbox Mercury Commuter uit 1970 (37 jaar oud) die lekker zwaar in de hand ligt, als je hem een duwtje geeft hij onevenredig lang rechtuit over het laminaat blijft rijden alsof het ding is uitgerust met heuse wiellagers. Ondertussen hoor je het prachtige geluid van met weinig weerstand rollende wielen in plaats van het goedkope geschuif van de moderne speelgoedautootjes.

Vroeger werd dat speelgoed waarschijnlijk nog gemaakt in een fabriek die was opgericht door iemand die het leuk vond om speelgoed voor kinderen te maken. Nu komt het uit diezelfde fabriek alleen is die waarschijnlijk overgenomen door een zinloos bedrijf dat bij het kopje "doelstelling" in de oprichtingsakte heeft ingevuld: Het deelnemen in, het besturen van, het voeren van management over andere ondernemingen. Zielig. Verzin zelf eens wat.

Voor wie er nog nieuwsgierig is welke speelgoedauto's Mack vroeger o.a. had:

Lees verder “Toys for boys.”

Prettig vooruitzicht.

Ha fijn, nog maar minder dan drie maanden en dan worden de dagen alweer korter. Heerlijk. Lekker knus voor de kachel, gordijnen dicht en laat het maar stormen, regenen en onweren.

Ieder voorjaar heb ik deze gedachte en ik ben er nu achter hoe het komt. Het komt gewoon door die ene vrouwelijke collega, die je bij iedere werkgever hebt, die in de pauze gaat zitten zeveren over de naderende zomer, dat ze weer buiten kan zitten, dat ze eigenlijk wel in Griekenland zou willen wonen maar vanwege haar schoonfamilie maar niet wil opzouten, die een strandvakantie in Turkije uit gaat zitten zitten, die zeurt over het feit dat je hier niet van het weer op aan kunt alsof ze een getekend contract met de weergoden heeft en die nog zo'n geniale simpele opmerking maakte dat ik hem hier graag had willen plaatsen als ik hem niet vergeten was. Als hij me nog te binnen schiet plaats ik hem vannacht nog.

Echo

Als een vrouw in verwachting raakt wordt er meestal even drie maanden gewacht met het openbaar maken van het nieuws. Zoniet bij ons. Wij kondigden het na drie minuten al aan. Tenminste, dat lijken we nu gedaan te hebben want op de echo vanochtend was nog bar weinig te zien. (Er zit een mannetje of vrouwtje van pas vier millimeter.)
Dat betekende volgens de gyneacoloog of een hele premature zwangerschap of geen goede zwangerschap.
Over anderhalve week terugkomen. Mevrouw Mack is nuchter en gaat uit van het eerste. Ze maakte bij de afsprakenbalie dan ook geen bezorgde indruk en zei: "De gyneacoloog zei over anderhalve week maar maakt u er maar drie weken van, dan kan ze het tenminste goed zien." Soms vraag ik mij af waar ik haar ook alweer vandaan heb.

76 euro. (en we gaan gewoon weer verder)

Ik had net lekker het gangetje erin toen een boos kijkende agent voor mij opdoemde en mij gebaarde te stoppen. "Dag heer, ik laat u stoppen vanwege de snelheid."
"Dat kan nooit erg spannend zijn." antwoordde ik.
Hij keek me bedenkelijk aan en zei: "81"
Ik keek hem aan alsof hij me in de zeik nam. "Ja, waar hebben we het over? Eén kilometer te hard?"
"Nee, 21. U mag hier maar 60."
Tja, dat had ik niet verwacht. Op dat stuk mag ik al 23 jaar tachtig en nu schijnt het sinds een half jaar zestig te zijn. De agent legde mij uit dat ik in een zone reed waar zestig kilometer gold en zolang ik geen bord met einde zone tegen kwam, bleef de maximumsnelheid tachtig.
"U komt me trouwens wel erg bekend voor." zei ik tegen de agent. "Ja, dat kan kloppen, ik ben wel eens in blik op de weg en wegmisbruikers."
"Ja, dat dacht ik wel."
"Kijkt u wel eens naar die programma's?"
"Blik op de weg wel maar Wegmisbruikers niet. Dat vind ik een stom programma. Dat ligt trouwens niet aan u maar aan die presentator."
"Oh André, ja, dat zeggen er wel meer."
"Wilt u nog een reden opgeven waarom u te hard reed?" Ondertussen keek hij naar het typeplaatje van mijn auto. " Ik kan me voorstellen dat je het met zo'n auto niet in de gaten hebt, maar dat mag natuurlijk geen excuus zijn."
"Nee, natuurlijk niet."
-Erectie, paal, joekeloeris.-
"Maar wat kan ik als reden opschrijven?"
"Ik heb de reden al gegeven toch?"
"Ja, dat is waar, ik schrijf op dat u dacht dat u hier tachtig mocht."
"Doet u dat maar."
"Goed, dan help ik u weer even het verkeer in." Hij ging weer op de weg staan en hield ander verkeer tegen, ik had vrij baan. Toen ik wegreed stak ik mijn hand op als afscheidsgroet aan mijn nieuwe vriend.
Hij zwaaide terug, en ik was blij met mijn bekeuring. Gekregen van een bekende agent met verstand van auto's.

Zwangerschapshormonen

Sinds ik weet dat mevrouw Mack zwanger is, merk ik dat ik wat zwangerschapsklachten heb. Ik heb deze week al twee keer overgegeven en ik ben wat emotioneler dan normaal. Ik lees een overlijdensadvertentie in de krant of bij 'de reünie' vertelt iemand een herkenbaar levensverhaal en ik krijg wat branderige ogen en het slikken gaat wat moeilijker. Ik hoop altijd dat mevrouw Mack het niet ziet want die gaat me rustig uit zitten lachen.
Afgelopen zaterdag om een uur of vier reden we over de A-50 richting Arnhem en zagen aan de overkant dat er een ernstig ongeluk was gebeurd. Er stonden zeker vijf ziekenauto's, een brandweerwagen en een traumahelikopter. Brandweerlieden hielden een scherm omhoog tegen pottekijkers, maar ik zag wel dat er een hulpverlener bezig was met iemand. We krijgen het allebei niet meer uit ons hoofd en de rest van de reis praten we wat minder. Op de aangekomen verjaardag roer ik het onderwerp weer aan maar al na vijf seconden heeft iemand het voor elkaar om het op zichzelf te betrekken. Ik laat het maar voor wat het is.
Net las ik dat er een peuter bij om het leven is gekomen. Weer die branderige ogen.