Zeepbel

Je kunt alles wat je ziet voor waar aannemen, je schouders ophalen en je nooit iets afvragen. Waarschijnlijk hebben je hersenen dan veel minder moeite om je door het leven te loodsen dan dat je je om de haverklap dingen afvraagt. En waarschijnlijk hou je ook nog eens veel meer opslagcapaciteit over.
Ik vraag me sinds een paar weken af hoe een zeepbel kan. Want hoe snapt water dat ze een bel moet gaan vormen als het door een plastic ringetje geblazen wordt, en waarom wordt er een perfecte bol gevormd, ook al gebruik je een vierkant tuitje? En als de bel zo groot is dat-ie in het begin niet helemaal rond is, wordt-ie dat na een paar seconden toch. Waarom rond? En hoe kan een strak waterig vliesje (excusez les mots) nou veranderen in een bol?
Wie maakt hem op het laatste moment dicht, en waar zitten de lasnaden?
En hoe weet zo'n zeepbel nou dat-ie uit elkaar moet spatten bij alles wat-ie raakt, behalve bij het ringetje waar hij door geschapen is?
Ik geloof dat het antwoord op het vraagstuk: 'Bestaat er één universele theorie van het heelal' in de zeepbel gezocht moet worden. En meer hints geef ik de natuurkundigen niet. Want het is natuurlijk te gek voor woorden dat een boekhoudkundige het ze allemaal moet gaan zitten voorkauwen.

Marktplaats

Te koop:

Vandaag verzonnen grap die ik als vader niet wil maken omdat ik vind dat kinderen nooit geconfronteerd mogen worden met onkuis taalgebruik, gedachtengangen of gedrag van hun ouders, maar die te goed is om in de vergetelheid te raken.
Eventuele inruil tegen meer fatsoenlijke grap mogelijk.

Te koop gevraagd: Inlognaam en wachtwoord van een web-log waarvan de reputatie van de logger toch al dubieus is.

Mr. Theo U. Hiddema


Als ik boef zou zijn zou ik deze advocaat willen. Onverstoorbaar, deftig pratend, zwartgallige humor en ziet er uit als een 19e-eeuwse burgemeester. Wat hij precies zegt interesseert me stukken minder want daar gaat het bij deze beste man niet om. Het gaat erom dat als je de rechtzaal binnenkomt met deze man aan je zijde, dat je dan al 4-0 voorstaat. Maar toch, in een fictief proces neemt hij de verdediging van Mohammed B. op zich en pleit voor vrijspraak. Iets met geestelijke overmacht ofzo. Ofterwijl, het verkeerde fietsje. Eigenlijk kunnen we de rechters wel afschaffen want in de bijbel staat al dat we allemaal het verkeerde fietsje hebben gehad. Behalve ik natuurlijk want ik moest lopend naar school.

De beste auto ter wereld

Gisteren stapte ik in mijn auto en zag mijn binnenspiegel aan een draadje bungelen. Waarschijnlijk losgelaten door de hitte, hoewel het echt maar 11 graden was. Maar mijn Alfa doet zijn reputatie eer aan. Je krijgt complimenten, vrouwen bieden zich aan mensen willen een rondje rijden, en af en toe flikkert er een onderdeel af, brandt er een waarschuwingslampje of doet iets het niet. Het hoort er allemaal bij.
Maar als er dan zo'n zeldzaam moment is waarop alles werkt, geen overbodige lampjes branden en alle onderdelen nog op hun plaats zitten, dan heb je ook de beste auto ter wereld.

Nieuws. (+oplossingen)

Twee zaken in het nieuws vandaag trokken mijn aandacht. De eerste was de druk van Europa op Duitsland om de limietloze autobahn af te schaffen. Europa realiseert zich kennelijk niet dat ze daarmee het bestaansrecht van Duitsland om zeep helpt. Want als de limietloze autobahn er niet meer is, wat heeft Duitsland dan nog voor functie, vroeg Richard Hammond van Top-gear zich vorig jaar al af. De oplossing lijkt me simpel. Duitsland moet een snelheidslimiet invoeren. Van 400 km/u ongeveer.
Europa blij, Duitsland blij, iedereen blij.
Verder hoorde ik over weer een tragisch familiedrama wat zich heeft afgespeeld, waarbij een "vader" zichzelf en twee kinderen voor de trein heeft gegooid. Niet vaak hoor je schokkender nieuws. En toch hoor je ook nu weer geen geluiden opgaan voor het afschaffen van treinen. Als een auto iemand aanrijdt wordt er een week later op dat punt een rotonde of een drempel aangelegd. Doet er niet toe waar, al is het midden in het bos. Maar een trein is kennelijk heilig. Ongeluk na ongeluk gebeurt er en niemand die ingrijpt. Afschaffen die treinen en wel onmiddellijk!

Zondagskind

Op vrijdag 19 september 1969 kondigde ik mijn geboorte aan. Drie dagen later besloot de dokter mij een handje te helpen met de gootsteenontstopper. Je zou dus kunnen zeggen dat ik ook een beetje een zondagskind ben. Mijn leven lijkt af en toe wel eens een duwtje in de goede richting te krijgen als ik zelf het spoor bijster ben.
Er zijn allesbepalende momenten geweest waarop ik rechts ben geduwd terwijl ik links wilde en waarvan ik achteraf denk dat het toch maar goed was dat ik rechts ben gegaan.
En natuurlijk weet je niet wat linksaf voor me in petto zou hebben gehad, maar achteraf lijkt rechts de beste keuze. Eigenlijk was er geen keuze, het was alsof de t-splitsing ter plekke veranderde in een bocht naar rechts. En als je de bocht door was kwam er een recht, lang en open stuk met veel regen en tegenwind. Maar even doortrappen en de zon breekt door, de wind draait in je rug en je trappers gaan als vanzelf rond.

Zo ongeveer.

Jeugdboek.

Tijdens mijn afscheid van mijn werk van alweer twee werkgevers geleden heb ik drie boeken gekregen. Een van Leo Blokhuis over muziek, een van Stephen Hawking over hoe het heelal in elkaar zit (uiteraard naar de huidige stand van de wetenschap gemeten, over 10 jaar klopt er toch geen hol meer van) en eentje van een veelbelovend jeugdboekenschrijfster waarbij vergeleken J.K. Rowling roddeljournalistiek bedrijft.
Ik hou enorm van jeugdboeken omdat je bij het lezen ervan geen lastige vragen hoeft te beantwoorden, die ik altijd wel kreeg als ik bij de plaatselijke kinderboerderij lollies en zuurstokken stond uit te delen.
In elk geval, het verhaal gaat over een jongen die via een tijdmachine in de middeleeuwen terecht komt en zich aansluit bij een kinderkruistocht. Met zijn kennis uit de twintigste eeuw probeert hij de kruistocht zo goed mogelijk te laten verlopen en de ontberingen voor de kinderen wat dragelijker te maken. De naam van het boek en de schrijfster? Kruistocht in Spijkerbroek van Thea Beckman. Onthoud die naam. Daar ga je meer van horen!

Citotoets.

Taak Taal 1 : Opgave 26

Opgave 26 bestaat uit vier zinnen.
In welke zin is het schuin- en dikgedrukte woord fout gespeld?

A De jongens vertelden niet de waarheid.
B De muilkorf verhindert dat de hond bijt.
C Het vet stolt als het afkoelt.
D Waarom heb je je ermee bemoeit?

Dit is de moeilijkste opgave van de hele Citotoets 2007. Maar 40 procent van alle kinderen wist dat het woord bemoeit met een d in plaats van met een t op het einde moet worden geschreven. 60 procent van alle kinderen wist dit dus niet.

En dan met veel bombarie op het journaal brengen dat er negen kinderen waren met 0 fouten!
Ik vind het nog verrekte weinig als dit de moeilijkste vraag was. Wat leer je eigenlijk nog op de basisschool?
Vroeger, toen er nog kwartjes waren, kregen we veel moeilijkere citotestvragen. Ik herinner me nog: Wat is de meest kenmerkende eigenschap voor een quark met spin -1?
Ja, toen stond ik even met m'n potlood vol houtskool. En hop, gelijk vijf punten aftrek als je het fout had! Nog een wonder dat ze me naar de Mavo lieten gaan. Als ik nu in groep 8 (zesde klas) zou zitten mochten ze wel vast een school vér boven de universiteit voor me gaan stichten.

De rit naar huis.

De A-12 trajectcontrole gebruiken we als opwarmertje voor de motor. Als de afslag Apeldoorn-Zwolle is genomen gaat het gas erop. De V6 24v maakt voor het eerst meer dan vierduizend toeren en het metaalachtige geluid begint serieuze vormen aan te nemen. Lichtjes worden we in onze stoelen gedrukt. De bocht naar de A50 gaat vlot, maar zonder drama. Het gladde leer van de stoelen geeft weinig grip aan onze zitvlakken, maar de zijdelingse steun van de stoelen is goed. Als we de bocht bijna door zijn gaat de versnelling terug naar drie en het gas gaat erop. De weg is even leeg, de motor brult en de auto maakt nu serieuze snelheid. Vierde versnelling, een lichte schok, vijfde versnelling, het gaat nu 160 en de toerenteller klimt door naar 7000 toeren. Door naar zes en de auto blijft optimistisch versnellen. Met speels gemak wordt de 180 aangetipt en is het tijd om wat gas terug te nemen. Met 150 zoeven we over de A-50, de handen op tien over twee, klaar voor eventuele snelle stuurcorrecties. Achter ons zit Hans, vastgesnoerd in een kuipstoel met vierpuntsgordel te roepen naar een vrachtwagen die we inhalen.
Ik kijk eens naar links en zie mevrouw Mack, turend over de weg voor haar, in stilte genietend van haar ritje naar huis. Volgende keer, als ik weer mag, zegt ze me rustig wat zachter te rijden.