Een paar herinneringen…

Sommige leraren zijn speciaal en vergeet je je leven niet. Meneer F. was zo iemand. Hij was mijn onderwijzer in de vijfde en zesde klas (1979/1981) van de lagere school en hij rookte een forse hoeveelheid Pall Mall.
Ik zat altijd met verbazing te kijken hoe er een onvoorstelbare hoeveelheid rook door zijn beide neusgaten naar buiten kwam. Zijn zwart-wit diaserie over de oorlog begon met een foto van donkere onweerswolken. Een dreigend onheil naderde, zei hij en vertelde hoe hij en z'n vriendjes het als klein jongetje prachtig vonden om te zien hoe twee vliegtuigen elkaar beschoten. Hij kon een uur voorlezen zonder de aandacht van ook maar één leerling kwijt te raken. Met kerst vertelde hij een kerstverhaal wat slechts door Charles Dickens overtroffen kon worden. Toen we met z'n allen op het schoolplein tijdens een strenge winter om ijsvrij stonden te roepen, kwam hij na een poosje geheel onverwacht naar buiten en met een enkele wuif en een lach stuurde hij de hele school naar huis. En hij stuurde het meest gevreesde stuk tuig van het dorp het schoolplein af, en dat maakte toch wel diepe indruk. Deze man kende geen vrees.
Toen ik bij hem in de klas kwam schoten mijn rapportcijfers omhoog. En zo werkt het tot op de dag van vandaag nog steeds bij mij. Bazen en leraren die mij vertrouwen geven krijgen betere resultaten dan degenen die dat niet doen. Een goede onderwijzer is onbetaalbaar.

Zijn dochter, met wie ik twee jaar geleden via dit web-log in contact kwam vertelde me dat het goed met hem ging en dat hij me nog kende. Vorig jaar, tijdens een reünie heb ik hem voor het eerst in 25 jaar weer ontmoet. Hij genoot zichtbaar van de ontmoeting met z'n oud-leerlingen.
Een paar maanden geleden werd er maagkanker bij hem geconstateerd en al snel bleek er niks meer aan te doen. Twee weken geleden stuurde ik hem een kaart, maar toen die aankwam bleek meneer F. al in coma te zijn geraakt. Vandaag bereikte mij het bericht dat hij is overleden.
Rust zacht, meneer F.

Arrogantie is een deugd.

Was er geen gelegenheid, was er ook geen dief. Zat de kat er niet op vastgebonden, was er gewoon nog spek. Twee gezegden uit de Nederlandse taal die aantonen dat niet de kijkers maar de makers van sterrendansen op het ijs opgesloten moeten worden.
Soms maak ik me kwaad over bepaalde pulp op tv. En dat slaat natuurlijk nergens op want door dat te doen dicht ik mezelf een hoger niveau toe dan de gemiddelde SBS-kijker, en zulk arrogant gedrag past helemaal niet bij me. Ik vind arrogantie misschien wel de mooiste eigenschap van de mens, mits hij op zo'n arrogant moment laat blijken zichzelf niet al te serieus te nemen.
Toen ik hoorde van de media-oorlog tussen SBS en RTL over kunstschaatsen met "bekende" Nederlanders dacht ik even dat we niet meer dieper konden zinken. Maar als ik er dieper over nadenk en ik denk aan mijn opa en oma die zo'n uitzending wel met veel plezier bekijken, vind ik het eigenlijk geweldige programma's. Ik was even geschrokken omdat ik een kijkcijfer hoorde van meer dan drie miljoen, maar ik herstelde toen ik mij bedacht dat dat gewoon alle bejaarden in Nederland zijn, en geen mensen in de kracht van hun leven.
Waarmee tevens aangetoond is dat relativeren een kunst is, en dat als ik 100 jaar eerder was geboren, niemand ooit van Einstein gehoord zou hebben.

Braindead on ice.

Geef me één reden waarom we de programmamakers van RTL en SBS niet zouden opsluiten? Oh ja, ik weet hem al. Er is een markt voor bagger, het enige wat zij doen is schaamteloos in de stront roeren.
Heeft dan niemand meer respect voor de lagere schoolopleiding die hij heeft genoten? En nu heb ik het nog maar over een relatief onschuldig programma waar alleen de eigen hersencellen van doodgaan, maar er bestaat ook nog iets als 'Undercover-lover en Temptation Island, wat wel degelijk schade veroorzaakt aan de maatschappij.

Vandaag ging op mijn werk de telefoon.
-Goedemiddag met Mack.
-Ja, je hep me net gebeld!
-Nee hoor.
-Jawel, dit nummer staat in me mobiel. Wie ben jij?
-Zeg maar u hoor!
-Watte?
-Ja?
-Wat voor bedrijf ben jij?
-Een winstgevend bedrijf.

Nou ja, het kostte me nog redelijk wat moeite hem te overtuigen dat ik hem niet had gebeld, maar dat het iemand anders van ons bedrijf is geweest, en dat je op je werk niet de hele dag bijhoudt wie met wie belt.
Ik geloof niet dat die informatie tot hem doordrong, maar hij kon kennelijk wel een mobieltje betalen.
Ik vind het een vreemde gewoonte, onbekende nummers terugbellen die in je gemiste oproepen staan. Volgens mij gewoon een vorm van interessantdoenerij. Of van afgestorven hersenhelften, dat kan ook.

Winterbanden

Vroeger, toen alleen negers nog Marvin heetten, werden kindjes los vervoerd op de achterbank en had niemand nog schijfremmen, veiligheidsgordels of hoofdsteunen. Later kwamen er kreukelzones, ABS en airbags. Vervolgens kwam er break-assistance en automatische gordelspanners.
In een moderne auto is het godsonmogelijk te verongelukken. In het geval van een crash schiet het stuur weg, blazen 28 airbags zich op, ontvouwt zich een rolkooi rond de bestuurder, belt de auto zelf de ambulance en wordt, als de auto tot stilstand is gekomen, volautomatisch het dak eraf gezaagd en de inzittenden op een brancard gehesen. Er wordt zelfs gewerkt aan een gemotoriseerde brancard met navigatiesysteem en zwaailicht die zelf de weg naar het ziekenhuis vindt.
Mooi allemaal, maar nu moeten we ook nog allemaal aan de winterband omdat de zomerband ineens levensgevaarlijk is. U weet wel, de zomerband die vroeger zo goed was mits er voldoende profiel op zat. Winterbanden zijn van een zachtere rubbersoort en hebben een ander profiel zodat het rijden op sneeuw en ijs veel veiliger is dan wanneer je dat zou doen op zomerbanden. Het is zelfs al zo dat winterbanden betere rij-eigenschappen hebben als de temperatuur onder de zeven graden daalt. Levensgevaarlijk dus, winterbanden in Nederland.

Mag ik u voorstellen?


Mijn nieuwe aanwinst, met HEUL HEUL VEUL peekaas en kleppen? Ik heb dan wel nog steeds geen Alfa-hoofd maar ik denk dat je gezicht zich na verloop van tijd van zelf gaat zetten. Als u mij over een poosje niet meer herkent kunt u toch zien dat ik het ben aan het nog immer dansende Elvis-figuurtje op de hoedenplank. Wat vindt u, een echte auto voor een boekhouder, niet?

Dubio.

Hieronder volgt een dialoog tussen MV (Mack's verstand) en M (Mack)

MV: Kalm aan Mack! Rustig! Bedaar! Je hebt geroken aan een 200 pk monster, maar laat mij ook eens mee doen! Je gebruikt mij toch wel?

M: Nee! Ik moet hem nu hebben! Nu! Ik moet gaan! Straks is-ie weg! Ik kan toch ook niet in mijn huidige auto blijven rijden? Heb je die steenslag op de voorkant gezien? Ja, oke, hij is ietsjes kleiner dan m'n huidige station maar je hoeft er dan ook niet zolang in te zitten. Bovendien, als de kinderwagen er niet meer bij past rij ik wel twee keer heen en weer!

MV: Praat je nu geen onzin? Moet je niet eens aan je imago denken? Je bent ook geen 20 meer, straks heb je een nieuwe baan en hoef je maar 2 kilometer te rijden, wat heb je dan aan die 200 pk?

M: Niks, maar het is ook een hobby van me. Bovendien kan ik Hans toch niet in een diesel laten opgroeien? Diesels zijn slecht voor het milieu! Weg met diesel! Ik moet nu gaan. Heb ik m'n portomonnee bij me?

MV: En mevrouw Mack dan? Wil die geen nieuwe keuken dan? Of wil ze misschien de tuin netjes laten aanleggen voor de zomer?

M: Jawel, maar deze is nog prima. Slechts 20 jaar oud. Bovendien ga ik na aanschaf van deze auto wel sparen voor een keuken. En ach die tuin, ik veeg het wel een keertje aan dan ziet het er weer pico-bello uit.

MV: Mijn God Mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten?

M: Broembroembroembroem.

De beste wensen.

Leden van de Staten-Generaal,

Het afgelopen jaar was geen gemakkelijk jaar. Zegt u maar gerust een kutjaar. Ik denk hierbij aan de val van het kabinet, met de daaruit voortgekomen verkiezingsuitslag waar niemand iets mee kan, de devaluatie van de top-2000 doordat het nummer "rood" van dhr. M. Borsato vanuit het niets op nummer 17 binnenkwam, de vervuiling met Nederlandse nummers van de bovenste regionen van genoemde top in het algemeen en met Guus Meewis in het bijzonder, ik denk aan een verregende maand augustus, Michael Schumacher zette een punt achter zijn Formule-1 carrière, een bijna dodelijk verongelukte Richard (Hamster) Hammond, en tot overmaat van ramp wordt Saddam Hoessein opgehangen net nádat het NOS-nieuwsjaaroverzicht was geweest.
Maar er waren ook lichtpuntjes. Het gaat weer wat beter met de economie, tenminste dat gelooft u en daar gaat het om. Wintersportvakanties gaan vanwege de warmte massaal niet door dus dat geld kunt u in de zak houden. PSV staat onbedreigd aan kop en er gaan geruchten dat Vlaanderen bij het Koninkrijk der Nederlanden gaat behoren en dat betekent voor het eerst sinds WO II weer eens gebiedsuitbreiding. Voor het eerst is er een Nederlandse Formule-1 renstal wat ongetwijfeld gaat leiden tot de terugkeer van de heer J. Verstappen in de F1, en het mooiste van alles: een terugkeer van het programma top-gear op 28 januari a.s. bij de BBC.

Ik wens u allemaal het beste toe voor 2007 en dat u, mocht u onverhoopt niet het beste ontvangen, zich toch maar vaak goed en waardevol zult voelen.

Vervolg Luxe probleem

Ik ga het eerlijk toegeven, een auto is voor mij een deel van mijn imago. Ik ben wel eens jaloers op mijn eerste baas, een redelijk vermogende registeraccountant die rustig in een oud Peugeotje 205 naar z'n klanten reed. Dat hoge niveau van eigenwaarde heb ik nog niet bereikt. Tot die tijd is een auto belangrijk voor mijn imago.

Een Alfa 156 vind ik schitterend maar ik heb geen Alfa-hoofd. Je moet daar een speciaal hoofd voor hebben. Een BMW-3 serie is veel te patserig en fatsoenlijke Audi is veel te duur. Een Citroën is voor intellectuelen of andere vreemde kostgangers en een Daewoo, nou nee, daarvoor ben ik teveel autoliefhebber. Bij een Ford denk ik aan gietijzer en bij een Honda aan petjes achterstevoren. Een Lancia vind ik te link, bovendien komt daar ook al jaren geen fatsoenlijk model meer vandaan. Voor Mercedes zijn mijn buik en beurs te plat, en Mazda maakt stomme bling-bling achterlichten. Mitsubishi en Nissan, het zijn prima auto's maar ik loop er niet warm voor. Een Opel is van binnen net een lijkkist dus ook die moet weg. Een Renault die recht doet aan z'n reputatie start niet meer als het regent en Peugeot is al jarenlang de weg kwijt als het gaat over modellen. Saab maakte vroeger Saabs maar tegenwoordig Opels. Seat klinkt fout in m'n oren en Skoda heeft z'n twijfelachtige imago nog niet weggepoetst.
Toyota's zijn geen auto's maar produkten en Volkswagens trekken richting vluchtstrook zodra ze een file zien. Bij een Volvo denk ik aan een hoed.

Blijft over: Lamborghini, Ferrari, Porsche, Maserati en Fiat. Dat gaat lastig worden.

Luxe probleem

Ik ben een auto aan het uitzoeken. Of het daadwerkelijk tot een aankoop gaat komen weet ik nog niet maar het zoeken (en het geld hebben) is een feest op zich. Vorig jaar moest ik wegens familieomstandigheden afscheid nemen van mijn razendsnelle Fiat Punto GT (met wielspin in de tweede versnelling) en heb ik hem ingeruild voor een Fiat Marea Weekend turbodiesel. Van echte liefde tussen de diesel en mij is geen sprake. Wel hebben we respect voor elkaar. Hij is een werkpaard en brengt ons en onze bagage comfortabel van V. naar waar we moeten zijn. In ruil onderhoud ik hem goed en was hem af en toe.

Het idee is dat mevrouw Mack haar Toyota Starlet wegdoet en mijn Marea gaat rijden. Handig voor de boodschappen en de kinderwagen en airco in de zomer is ook wel lekker. Het nadeel is dat hij 50 euro per maand meer kost aan motorrijtuigenbelasting, maar trouwe medewerkers (de auto, niet mevrouw Mack) mogen wat meer kosten.
Ik ga hier vlak in de buurt werken dus ik hoef niet zo nodig meer diesel. En ik hoef geen station meer want die hebben we dus al.

Vrij spel voor mij!