Verslag van Zeeland.

Zeeland is 's winters een ongelofelijk lelijke provincie. Koud, nat, kaal en vlak. Het was er zo mistig dat ik niet kon zien of het water waaraan we stonden zout of zoet was. En ik realiseer me nu pas dat ik geen idee heb aan welk water we gestaan hebben. Het park (Roompot Marina) stelt weinig voor. Maar dat zou ook aan mij kunnen liggen. Een tennisbaan, een voetbalkooi, een speelhal waarin geen flipperkast te vinden was en een sloot met drie verdronken konijnen op de bodem. Het zwembad was wel mooi, maar het zwemmen werd zorgvuldig verpest door neef Dan (bijna 2) die het op een krijsen zette. De topattractie was een 1 meter hoge glijbaan voor onze deur, die Hans geheel zelfstandig kon beklimmen en beglijden. Ik hoefde slechts toezicht te houden en af en toe een hap zand uit z'n mond verwijderen.
Van Kerstsfeer was ook al geen sprake, vooral niet toen ik de accu's van de PlayStation Portable van twee meegereisde pubers verstopt had en de terugverdientijd bij elke klap die ik kreeg met een uur verlengde.

Aan mijn en mijn zwagers lijden kwam pas een einde toen op tweede Kerstdag de hele avond Elvis op tv kwam. Aloha from Hawaii, This is Elvis en Elvis by the Presley's. Een uurtje of vier alleen maar Elvis. Wij hadden twee stoelen naast elkaar op een meter voor de TV gezet. Veronica snapt gelukkig nog hoe ze haar kijkcijfers hoog moet krijgen. Zwager en ik waren het roerend met elkaar eens over maakte niet uit wat. Wij spraken er nog over dat Elvis nu zat op de troon naast God en dat Kerstmis waarschijnlijk naar 8 januari verplaatst zou worden. En Tupelo zou het nieuwe Betlehem worden. En dat wij beiden toch wel erg veel op Elvis leken. De volgende ochtend werden we naast elkaar wakker in hetzelfde bed.

Roompot

Nooit van gehoord, maar ik ga er een klein weekje heen. Ik weet niet eens op welk schiereiland ik moet zijn, maar dat zie ik morgen wel. De dorpsgek van Vaassen is ooit eens onvoorbereid op vakantie naar Zeeland gegaan, maar toen hij na zes uur nog niet op de plaats van bestemming was gearriveerd, en men hem belde waar hij bleef, bleek hij ergens in Drente rond te rijden.
Dat overkomt mij vast niet, ik orienteer mij voornamelijk op de zon die ik aan mijn linkerzijde moet houden. (En een beetje op de auto van mijn zwager, die voor me rijdt.)

Met mijn autodidactische studie Duits gaat het trouwens goed. Ik hoef van de denkbeeldige juffrouw niet op naamvallen te letten omdat een Duitser je prima zal begrijpen ook al gebruik je een verkeerde naamval. En woorden die je niet kent kun je prima omschrijven met ruim 300 woorden die je wel van buiten moet leren. Ja, dat vertelde onze tot leraar omgeschoolde Oost-Duitse grensbewaker er nooit bij!

Ich wünsche euch allen frohe Weihnachten, und es ist Schon spät, komm – wir müssen weg hier,
raus aus dem Wald, verstehst du nicht?
Bis nächsten Woche!

Vijf dingen die bijna niemand van mij weet

Bjorn heeft mij getagged. (?)

1. Toen ik alleen woonde hing ik met kerst ook de kerstkaarten van oude jaren op om het te laten lijken alsof ik heel populair was.
2. In de auto doe ik soms net alsof ik Ayrton Senna ben.
3. Ik had ooit eens een telefoonrekening van 700 gulden door het vele chatten.
4. Ik ben nooit commando geweest, ik ben niet eens in militaire dienst geweest.
5. Ik ben ooit door de Gendarmerie thuisgebracht omdat ik te ver was afgedreven met de surfplank.

Ik geef de tag door aan Ellen, To, Therese, Wilgengebroed en Kyu.

Gezocht: Onderduikadres

In een week tijd zijn we alledrie naar de kapper geweest. Hans als eerste met als resultaat dat al zijn krullen weg zijn en het mij daardoor van schrik niet opviel dat er een kerstboom in huis stond, mevrouw Mack als tweede met als resultaat dat ze nu een pony heeft en ik van schrik vroeg of het mislukt was, en ikzelf als derde en laatste maar bij mij is er maar één model mogelijk, dus daar schrikt niemand meer van.
Bovenop kortgeknipt, de rest met de tondeuse (een op de lange stand), vloeiend laten overlopen en bakkenbaarden eraf is mijn vaste recept.
Nu had ik in verband met de kerstdrukte net die ene wat oudere kapster die ik eigenlijk liever niet heb, maar omdat je het lullig vindt dat te zeggen, laat je haar maar begaan. Dat vloeiend laten overlopen zeg ik er nooit meer bij omdat de kapsters wel snappen dat je niet met een bloempotrand wilt rondlopen.
Deze snapte het dus niet. Mevrouw Mack heeft mij heel erg uitgelachen en elke keer als ze me ziet schiet ze weer in de lach. Ik zoek nu tijdelijk een onderduikadres totdat het tondeusegedeelte weer dezelfde kleur heeft gekregen als het geknipte gedeelte.

Novomundo

Dames en heren, omdat jullie dit jaar zo hard gewerkt hebben, heeft de directie besloten…bla bla bla..

Daar zaten wij dus afgelopen donderdagavond bij Novomundo in studio 21. Dinnershow voor wie van musicals houdt. Iedereen krijgt hetzelfde te vreten. De rekening was van tevoren betaald dus de obers haastten zich niet om de glazen bij te vullen. En steeds maar klappen voor de grote sterren. Jeroen van de Boom kwam zijn eigen cd uitdelen. "Triest" dacht ik nog, maar later bleek die cd ook op de rekening te staan.

Het enige wat mij op m'n plek hield waren de danseressen. Ongeveer vijftien blote meiden. Prachtige benen en strakke buiken. Ik zocht naar die ene die een schoonheidsfoutje moest hebben. Die was er niet. Niet een had te dikke benen, niet een had een vetrolletje. Op straat zie je zoiets nooit lopen. En hier liep het podium door tot achter in de zaal. En dan staan ze op drie meter voor je half bloot te dansen.
Ik zei nog tegen mevrouw Mack: "Niks voor jou?" Nah, ze vond het wel wat, nu ben ik thuis een podium aan het timmeren.

Onderscheiding

Mack, ik vind het ontzettend jammer dat je weggaat maar ik begrijp je beslissing. Je bent erg belangrijk geweest voor het bedrijf omdat je ons altijd op tijd van de juiste cijfers hebt voorzien. In de tijd dat het moelijk was en niemand meer wist hoe het ervoor stond was jij de enige die z'n rug recht hield en ons betrouwbare cijfers gaf. Als je ooit ons advies nodig hebt is een telefoontje genoeg.

De grootaandeelhouder van het bedrijf sprak vandaag deze woorden tot mij tijdens een vergadering. Ik kan er nog steeds niet van zitten. Ik heb de man in 11 jaar slechts af en toe gesproken. Toch wist hij veel over me. Hij liet zich kennelijk door het management informeren over zijn mensen. Ik moest maar eens wat zekerder van mezelf worden. Mijn moeder zal trots zijn als ze dit hoort…

Florablind.

"Hans is naar de kapper geweest en al z'n krullen zijn eraf." vertelde mevrouw Mack mij door de telefoon.
Nu hou ik van kort haar maar Hans had wel erg mooie krullen vond ik. Toen ik thuiskwam was ik benieuwd naar het resultaat en aanschouwde het mede door mij geproduceerde wereldwonder. Het was anders, maar toch ook wel weer mooi, bovendien komen die krullen wel weer terug. Het gezichtje eronder was gelukkig nog hetzelfde.
"Ja best mooi hoor.", zei ik tegen mevrouw Mack.
Vijf minuten later zat ze me redelijk geërgerd aan te kijken.
"Wat? Mis ik iets?"
"Oh! Je hebt de kerstboom opgezet! Goh! Viel me helemaal niet op!"

De mannen onder ons herkennen (hopelijk) het probleem. Normaal valt het me al niet op wanneer er ineens een bloemetje op tafel staat maar nu miste ik gewoon een anderhalve meter grote kerstboom in de huiskamer. Gelukkig blijft ze niet lang boos en is ze tot op zekere hoogte vergevingsgezind, maar je zal een vrouw hebben die al kwaad wordt als het je niet opvalt dat ze nieuwe oorbellen heeft ofzo… HEL!

Teletubbies.

Hans heeft van een van de Sinterklazen een dvd van de Teletubbies gehad. Hij is er nog blij mee ook!
Stinkiewinkie, Dipsy, Lala en Poo, hoe compleet ziek in je hoofd moet je zijn om dat te verzinnen.
Moet je je eens voorstellen: De voice-over zegt: "Op een dag zijn de teletubbies heel erg blij." De teletubbies springen en dansen in het rond en roepen: "Ik ben blij, ik ben heel erg blij!!" Zo gaat dat de hele aflevering door! En dan kruipt er nog een irritante stofzuiger genaamd Nunu door teletubbieland die alle rommel (wat een rommel!) opzuigt met een onsmakelijk geluid. Compleet ziek is de bedenker van dit zieke programma!
Oh oh!
Met trots kan ik u melden dat Hans na 5 minuten schoon genoeg had van deze vier zieke wezens en ging spelen met z'n eveneens van Sinterklaas gekregen garage.

Ongemakkelijk.

Met vrouw en kind door het dorp lopend riep iemand mij toe: "Hee chef!" Ik herkende hem als een oud klasgenoot van de MEAO naast wie ik vroeger zat en met wie ik indertijd ook nog wel privé omging. Ik meende hem al gezien te hebben tijdens mijn sollicitatie bij m'n nieuwe werkgever. "Jij wordt mijn nieuwe chef." zei hij.
Een kort, stroef gesprekje volgde. Ik voelde me ongemakkelijk. Hij zat destijds bij de geslaagden, ik bij de gezakten. Nu word ik straks zijn chef. Hij was altijd een aardige jongen maar erg vrolijk word ik er niet van.