Heimwee

Een vreemd soort heimwee is mij overvallen. Het is heimwee naar een tijd dat ik er nog niet was en naar een plek die ik niet ken. Utrecht, begin vijftiger jaren. Ik ken het alleen van oude zwart-wit foto's uit het fotoalbum van mijn oma. Mijn vader is er als klein jongetje op te zien, spelend met een step of met een slee. Gekleed in korte broek, lange kousen en met winterjas en sjaal. Met z'n donkere haar en z'n blije kindergezicht past hij precies in een mooi plaatjesboek. Daar werd de basis gelegd voor een gelukkig leven dat niet al te lang mocht duren.

Ik mis hem momenteel erg. Ik mis hem zo dat ik de tijd terug zou willen draaien tot 1950. Naar dat gezin uit de Kievitdwarsstraat/IJsselsteinlaan waarvan mijn opa en oma de vader en moeder waren. Waar vier broers en één zus een gelukkige en onbezorgde tijd kenden. Dat gezin met vijf kinderen waarvan mijn vader de oudste was en waarin hij zo'n onbezorgde jeugd had. Ik zou willen dat het kon. Terug naar 1950. Ik zou dan nog 19 jaar moeten wachten tot ik geboren zou worden, maar dat is slechts een kleine prijs.

Als ik zijn naam 'Hans' op google intyp, krijg ik geen resultaten. Ik vind het oneerlijk dat hij niet te voorschijn komt. Alleen maar omdat hij vóór het internettijdperk overleed. Zelfs op schoolbank.nl staat hij niet. Daarom hou ik hem maar in ere. Hij heeft inmiddels vijf kleinkinderen en ik ga er maar vanuit dat hij dat op een of andere manier weet, want als er niks meer is na de dood, is vroeg doodgaan zo oneerlijk.
heimwee

Keuken

Het is niet de apparatuur die een nieuwe keuken duur maakt, maar de vrouw die hem naar wensen wil hebben.

(Wij zijn in conclaaf. Prachtige nieuwe keukens zijn er al vanaf € 1.500,- Ja, dat dat niet helemaal naar wens is, is logisch, daarom bespaar je zoveel.)

Kunstenaar.

Over een poosje, ik weet niet precies wanneer, komt er weer een keer een heel mooi logje. Ik merk aan mezelf dat ik door de drukte van de afgelopen tijd niet aan diepgaand fantaseren toekom. En ik weet dat er diep in mijn hersenen nog heel veel mooie dingen zitten. Maar die komen er pas uit als de rust is teruggekeerd. Of met drugs. Nu is het leven jachtig en is er weinig slaap en er is te weinig tijd om eens iets fatsoenlijks mee te maken. En het is ook wel eens leuk om een kijkje te nemen in mijn gevoelsleven vind ik zelf. Vooral dat van vroeger. Tegenwoordig lijk ik wel stabiel. Daar word je geen kunstenaar mee. (Maar hopelijk wel een goede vader.)

Als u wilt weten hoe ik me voel, ik voel me als de sfeer in dit nummer dat laatst ook al werd aangeprezen door Rob Hamilton. Melancholisch levenslustig, als dat bestaat. En zo niet, dan is dat nu uitgevonden.

(dit is mijn manier om eens excuses te maken voor die overdosis flauwekul die hier altijd verschijnt)

Duur.

De heteluchtverwarming (1986) hier heeft het begeven. € 4.100,- kost een nieuwe. Heel veel geld. Vanavond liet ik door Tammar's schuld de afstandsbediening van de televisie (1989) vallen. Kapot. En de knopjes op de televisie om hem harder en zachter te zetten, of om van zender te wisselen, haperen. Haperen is eigenlijk niet het goede woord. Van de 1000 keer dat je drukt, hebben er twee effect. En dat is best lastig als je snel over wilt schakelen van Nederland 3 naar RTL 24.

Ik heb op Tammar's kamer al een thermostaatkacheltje neergezet. En sinds vanavond ook eentje in de huiskamer. Dat ding is 50 cm breed maar krijgt het in z'n eentje warmer dan die hele heteluchtverwarming. 22 graden gaf de thermometer vanavond aan. Zo warm is het hier nog nooit geweest! Als je de thermostaat hier op 25 graden zette, mocht je blij zijn als de 20 werd gehaald.

Dus, is mijn vraag aan de heren huizenbouwers: waarom leggen jullie nog verwarming aan? Eén klein kacheltje volstaat voor het hele huis. En voor wat betreft die televisie, ik heb op zolder nog een puntgave Akai (2000) staan. Aanbiedinkje destijds bij Scheer en Fopneus. Slechts twee jaar gebruikt. Het is geen tokkieteevee, maar de eerste 18 jaar voldoet het wel. Echt, het leven hoeft niet zo duur te zijn.

Opschieten!

39 jaar geleden is het alweer dat ik met een gootsteenontstopper op mijn schedel naar buiten werd getrokken. De eerste paar dagen had ik er een punthoofd van en nu vermoed ik dat dat de oorzaak is van de kale plek die precies op die plek zit. Ik vind dat wel verdacht toevallig. Zeker omdat mijn broer en mijn vader (zou hij nog geleefd hebben) allebei rijk bedeeld zijn met een enorme bos dik haar. En ik heb dat dikke haar ook weer doorgegeven aan Hans, dus eigenlijk kan het niet anders dan dat ik ook gewoon een enorme bos dik haar heb. Het komt gewoon door dat vacuümding. Eigenlijk zou ik ze moeten sueën.

Ik moet het dit keer kort houden want ik moet gaan lezen. Ik heb namelijk zo veel boeken gekregen dat ik 134 moet worden om ze uit te krijgen. Ik lees namelijk uitsluitend tussen het loggen en het in slaap vallen in. En dan moet je snel kunnen lezen hoor! Het voordeel is wel dat ik over 95 jaar een geleerde ben. Eigenlijk meer een orakel. Tenzij in de komende 95 jaar al die wetenschappelijke kennis weer achterhaald wordt, dan is alles weer voor niks geweest.

Gekregen:

Herman Brusselmans – Een dag in Gent
Douwe Draaisma- De heimweefabriek
Douwe Draaisma- Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt

Coldplay – Viva La Vida or Death And All His Friends

Dank u

Dit is het antwoordapparaat van Mack. Ik ben vandaag (de 22e) jarig. In verband met alle kraamperikelen van de laatste tijd zit ik niet te wachten op nog meer visite en vier mijn verjaardag uitsluitend telefonisch.
U kunt uw felicitaties na de piep inspreken. Tevens is er gelegenheid om uw cadeautje achter te laten. Als u klaar bent, kunt u naar Rob Hamilton gaan, die viert vandaag zijn 65e verjaardag waarmee ik hem alvast van harte feliciteer.

Dit bericht is een uur sneller dan het licht geschreven.

Zou ik op dit bericht 39 reacties kunnen krijgen? Dank u.

Piep

Sorry Steven.

Ik wil nog eens even terugkomen op een logje dat ik drie jaar geleden schreef over de film "War of the worlds." Ik heb de film destijds in de bioscoop gezien en vond hem spannend van begin tot het eind, alleen vond ik het einde nogal onbevredigend. De film (afgelopen week op tv) gaat over een aanval van wezens van een andere planeet die onze aarde willen veroveren door middel van machines die onverwoestbaar zijn en waartegen het Amerikaanse leger geen schijn van kans maakt.

Maar, er werd toch een einde gevonden. De wezens bleken langzaam vergiftigd te worden door onze zuurstof! Slap einde vond ik dat drie jaar terug. Waardeloos. Spielberg onwaardig. Heel de film verpest.
Maar nu, drie jaar later en een aantal heelalboeken verder weet ik dat zuurstof vroeger ook uiterst giftig was. Dat het miljoenen jaren heeft geduurd om onze soort uiteindelijk zover te krijgen dat we zuurstof konden ademen. En dat dus inderdaad een andere soort hier niet zomaar zonder enige vorm van bescherming onze aarde kan aanvallen.

Spielberg had zich dus toch verdiept in het einde van de film. Ik dacht echt dat hij destijds geen einde verzonnen kreeg en daarom de hulp van een kleuter had ingeroepen om er nog iets van te maken. Sorry!
Maar nu moet ik nog een verklaring vinden voor het waardeloze einde aan de spannende film Signs, (ook afgelopen week op tv) waar de buitenaardse wezens ineens niet tegen water bleken te kunnen en dus met waterpistolen konden worden bestreden.

Hans

Hij is drie jaar en vier maanden, kan nog maar vier medeklinkers uitspreken, hij heeft nog dag en nacht een luier om en hij kijkt nog af en toe de Teletubbies, maar als je de zijwieltjes onder z'n fiets vandaan schroeft, fiets hij in één keer weg. Drie zelfstandige rondjes om het grasveld terwijl hij luidkeels en ontspannen Bob de Bouwer zong.

Ik denk toch dat we hier te maken hebben met een Stig-in-de-dop.

http://mackwebber.hyves.nl/fotos/360360951/0/5_pF/

Territorium

Achter ons huis is het straatje vrij krap aangelegd. Het is ook regelmatig vechten om één van de twee en een halve parkeerplaatsen die beschikbaar zijn voor aso's met twee auto's. De achterburen hebben een garage met genoeg ruimte voor twee auto's. Een zwarte Renault en een knalgele Ford Ka hebben ze. Als de buurvrouw 's avonds in haar Ka thuiskomt, dondert het haar niet dat er misschien al kinderen liggen te slapen, of dat er mannen zijn zoals ik, die zich graag ergens aan ergeren. Twee keer vol op de claxon is het teken voor haar man dat ze thuis is en dat die de garagedeur moet komen opendoen. Ankie van Grunsven, alle respect voor je gouden medaille, maar jouw prestatie valt toch in het niet vergeleken bij dit staaltje dressuur.

Laatst, ik moest even weg met de auto van mevrouw Mack, zie ik buurman en buurvrouw beiden met hun neus tegen het keukenraam gedrukt staan, de buurvrouw maakte gehaaste bewegingen naar haar man, en haar man verdween vliegensvlug vanachter het keukenraam. Ik kom terug, nog geen 10 minuten later, staat die knalgele Ka op de parkeerplaats die ik even daarvoor nog bezette. Een half uur later was de Ka weg en stond er een caravan op die plek, die er vervolgens een week bleef staan. En vanaf dat moment waren ze weer heel ontspannen. "Hee Buurmannetjuuuh, bakkie??"

Ik ben te volwassen (lees je even mee, Felicita?) om me over dit soort dingen druk te maken en bovendien levert het weer een mooi logje op. Maar vanaf vandaag, als ik met die auto van die parkeerplaats af rijd, leg ik wel even een badhanddoek neer.

Van die leuke muziekjes

Af en toe slipt er wel eens zo'n hitje door de Top-40 dat ik erg goed vind, maar waar ik vervolgens raar op word aangekeken door mijn langharige en rockende vrienden. Bijvoorbeeld deze, is een ultiem voorbeeld. Later kwam deze, en deze vond ik ook erg aangenaam om te horen.

In 1996 ging ik met een stel jongens naar de Ardennen om een weekend Formule 1 op Spa mee te maken. Dat was nog eens survivallen in de Ardennen, maar daar zal ik het nog wel eens een keer over hebben. Er werd toen op de heenweg een nummer gedraaid dat ik mij altijd blijf herinneren als de -heenreis naar Spa plaat- maar omdat het instrumentaal was heb ik nooit kunnen achterhalen hoe die heette. Tot vanochtend! Ik rij 's nachts in een camper op weg naar Spa-Francorchamps.

Eigenlijk hebben bijna alle leuke muziekjes een mooie herinnering.