Een vreemd soort heimwee is mij overvallen. Het is heimwee naar een tijd dat ik er nog niet was en naar een plek die ik niet ken. Utrecht, begin vijftiger jaren. Ik ken het alleen van oude zwart-wit foto's uit het fotoalbum van mijn oma. Mijn vader is er als klein jongetje op te zien, spelend met een step of met een slee. Gekleed in korte broek, lange kousen en met winterjas en sjaal. Met z'n donkere haar en z'n blije kindergezicht past hij precies in een mooi plaatjesboek. Daar werd de basis gelegd voor een gelukkig leven dat niet al te lang mocht duren.
Ik mis hem momenteel erg. Ik mis hem zo dat ik de tijd terug zou willen draaien tot 1950. Naar dat gezin uit de Kievitdwarsstraat/IJsselsteinlaan waarvan mijn opa en oma de vader en moeder waren. Waar vier broers en één zus een gelukkige en onbezorgde tijd kenden. Dat gezin met vijf kinderen waarvan mijn vader de oudste was en waarin hij zo'n onbezorgde jeugd had. Ik zou willen dat het kon. Terug naar 1950. Ik zou dan nog 19 jaar moeten wachten tot ik geboren zou worden, maar dat is slechts een kleine prijs.
Als ik zijn naam 'Hans' op google intyp, krijg ik geen resultaten. Ik vind het oneerlijk dat hij niet te voorschijn komt. Alleen maar omdat hij vóór het internettijdperk overleed. Zelfs op schoolbank.nl staat hij niet. Daarom hou ik hem maar in ere. Hij heeft inmiddels vijf kleinkinderen en ik ga er maar vanuit dat hij dat op een of andere manier weet, want als er niks meer is na de dood, is vroeg doodgaan zo oneerlijk.
