Buitenlandse zakenreis

Morgen vertrek ik vanwege mijn werk naar het buitenland. Wieringerwerf. Ergens in Noorwegen ligt dat. Volgens de routeplanner die ik heb uitgedraaid, ga ik er twee uur en 14 minuten over doen. Nou, dat zullen we nog wel eens zien. Ten eerste heb ik die hele routeplanner niet nodig want ik oriënteer mij altijd op de zon, en ten tweede krijg ik een V8 met Tom² mee om het leed te verzachten. Vroeger had ik het geweldig gevonden, zo'n auto rijden en waarschijnlijk had ik er een moord voor gepleegd (en het lijk in zo'n watertje bij een oprit van een snelweg gedumpt) maar dat was in de tijd dat ik zelf nog Fiat Panda reed. Met een Alfa Romeo heb je die behoefte niet meer zo omdat je nu weet hoe echt autorijden voelt.

Ja, kommaar kommaar kommaar!!

Volharden tot het eind.

Ik begeef mij even in een dal. Het is geen diep ravijn waar je niet meer uit kunt zonder touw, maar een licht glooiend dalletje. November. Heel normaal. Hoe kom ik in dat dal? Na het lezen van een boek waarin elk wonder aan gruzelementen wordt geslagen en waarin van God's schepping geen spaan heel blijft. Elk aspect van de schepping wordt daarin zorgvuldig wetenschappelijk verklaard tot en met het feit waarom de mensheid geloof nodig heeft.

Volgens het boek begeven wij mensen ons ergens in een onmetelijk koud en groot heelal, dat ook nog eens niks om ons geeft. Waarschijnlijk is er wel nog leven op andere plekken in het heelal, maar als dat intelligent is zal het ons nooit bereiken omdat simpelweg de afstanden te groot zijn. (Sneller dan het licht is immers onmogelijk in dit heelal) En als we dood zijn, zijn we dood, alleen de atomen waaruit we bestaan zullen nooit verloren gaan, tenminste niet totdat alle sterren in het heelal zijn uitgedoofd en het hele heelal weer in elkaar krimpt totdat alles is verdwenen in het grote niets. Lang voor die tijd is de mensheid al uitgestorven en is heel ons leven en al wat we hebben opgebouwd voor niets geweest.

Nou, dat moest ik even verwerken.

Wij stonden in de krant vandaag.

Vandaag stond in de Stentor een stuk over webloggen. Ik citeer even een paar mooie zinnen.

Het speelveld van de bloggers is overspoeld door marketingcampagnes van keiharde commercielen die alle volkse zelfexpressie hebben verzopen.

Voor het bijhouden van een weblog is passie nodig en vasthoudendheid. En niet iedereen heeft die karaktereigenschappen.

Blijf trouw aan jezelf, vul je blog met jouw gedachten en wees niet bang dat je geen reacties krijgt. Als je authentiek en origineel bent, zal er altijd iemand jouw blog gaan lezen.

Van een lijstje van in 2005 willekeurig gekozen weblogs, zijn er van de 53 nu 39 schijn- tot morsdood.

Zeurpiet

Misschien is het opgevallen, misschien niet, maar de one-liner boven dit logje is licht gewijzigd. Het woordje 'laatbloeier' is vervangen door 'zeurpiet'. Grapje van Yukiko. Tenminste, daar ga ik vanuit. (Dat het een grapje was.) Aan de andere kant, ik ben ook een zeurpiet. Een zever, een zeikerd, een zuiger, maar…ik heb wel altijd gelijk. En dat is fijn.

Maar over dat zeuren; ik kan niet goed tegen veranderingen. Ja, wel als ik eens een schone onderbroek aantrek, of we eten eens géén gekookte aardappels, daar kan ik best tegen. Maar ik heb het over modernismen, met name in de taal. Want ik krijg sommige woorden mijn bek niet uit, en daar kan ik flink over zeuren. Neem nou het woord "xxxx". Dat is toch een schandalig woord! Nog Engels ook. Die van mij heten gewoon "kinderen". Of "xxxxxxx"! Zo mogelijk nog erger. Dat heet gewoon boodschappen doen ja! Winkelen desnoods, maar geen xxxxxxx! Nog zoiets: tegenwoordig wenst iedereen mij een "fijn" weekend. Sommige uitverkorenen wensen mij al een "mooi" weekend. Pleur op! Ik wil gewoon een prettig weekend, zoals het hoort. En wie zegt er nog "Daaaaaaag" als-ie weggaat? "Hoi Hoi" is de trend. (Ik wist niet dat je stotterde, zei Futre dan altijd) Nou, dat soort dingen kan ik nogal over zeuren. En ja, u zult misschien wel denken: "heb je niks belangrijkers om je druk over te maken?" Nee! Op dit moment niet nee. Want dit zijn nou juist die dingen die niet belangrijk lijken, maar het wel zijn.

Ik mag daar graag over zeuren. Met name tijdens de lunchbreakpauze. Ik wens u dan ook een uitermate prettig weekend, en voor de Veenendaalse lezers: een gezegende zondag.

Gevoelstemperatuur.

Ik ben al een paar jaar jaloers op onze buren aan beide kanten. Bij hen komt 's winters altijd zo'n mooie kolom rook uit de schoorsteen en bij ons niet. Wij hadden nog een oude inefficiënte ketel uit 1986. Bij ons was het binnen weliswaar net zo warm als bij de buren, alleen door die rook uit de schoorsteen leek het bij hen aangenamer. Een illusie. Als ze aan cola een kleurstof toevoegen zodat het geel wordt, en u krijgt dit voorgeschoteld, proeft u niet dat het cola is, behalve als u alleen proeft en niet kijkt.

Nou, en zo is eigenlijk alles wat je maar kunt verzinnen een illusie van je hersenen. En iedereen die iets te verkopen heeft maakt gebruik van die illusies. Autofabrikanten hebben speciale sound-engineers in dienst om de motor een klank te geven die bij het merk past. De auto gaat er geen meter beter van rijden, maar gevoelsmatig doet hij dat wel. 's Nachts rijdt een auto ook soepeler en stiller. Heeft ongetwijfeld met prikkels in je hersenen te maken. Eigenlijk is de wereld één grote placebo.

In elk geval, de nieuwe verwarmingsketel is geplaatst en wij hebben nu ook rook uit de schoorsteen. En dat voelt toch echt een stuk aangenamer.

Ja ja…


Kijk wie er vanochtend (toen ik niet thuis was) op kraamvisite waren! Samen zijn ze moeder van bijna een voetbalelftal, dus erg veel hoefde er niet uitgelegd te worden over Tammar. En welke vrouw wil er nu niet met Elvis op de foto?

Poezelig.

Hooghartige beesten zijn het, die twee katten die hier in huis wonen. Alletwee! Ik ben een mens. Van het mannelijke soort. Imponerend. Zeker voor een kat. Alleen mijn overgewicht weegt al meer dan die die twee katten bij elkaar, dus "wat moeten ze nu helemaal?" denk ik wel eens.

Maar ondanks dat flikken ze alletwee altijd hetzelfde hooghartige kunstje als ik ze boven gevangen heb en ze terugbreng naar beneden. Ondanks mijn fysieke overwicht, mijn surplus aan kracht, mijn blauwe band judo en mijn verstrengelende wurggreep, steken ze altijd één (wijsvinger)nagel in mijn trui en houden me twee trappen naar beneden vast met één poot, zo van: ik heb jou lekker ook vast. Alsof zij bepalen wanneer ze je loslaten! Die arrogante houding irriteert me nog meer dan die halen die ze in mijn trui trekken.

De AEX is stijgende….

Oh ja, als maandagochtend om onverklaarbare redenen de AEX als een raket de lucht in schiet, dan komt dat omdat mevrouw Mack nu met geld dat eigenlijk bedoeld was om een V12 motor in mijn Alfa te bouwen, een nieuwe keuken aan het uitzoeken is. En aanstaande dinsdag wordt een nieuwe heteluchtverwarmingsketel geplaatst, dus zeg niet dat ik er niks aan doe. De kredietcrisis is voorbij, nu de angst voor de recessie nog even aanpakken.

Trouwens, ik weet niet of het raar is, dat ik niet meega om keukens te bekijken, maar ik voeg daaraan toch niks toe. Ik heb alleen de maten opgeschreven. Mij maakt het niet uit wat voor kleur hij wordt en wat er allemaal inzit. Mijn enige eis was dat ik hem niet zelf hoefde te plaatsen. Want dat zou zonde zijn van zijn zo'n mooie nieuwe keuken.