Iedereen is tegen mij

Gebeurtenis 1:
Hans wil elke ochtend, al zeker anderhalf jaar, minimaal twee boterhammen. En altijd is één van de twee met chocopasta. De vraag: "Hans, wat wil je op je brood?" wordt altijd beantwoord met: "Pasta en papaworst." (cervelaatworst, geen zorgen). Of: pasta en indakaas. Pasta en bobworst.(Bob de Bouwer smeerleverworst). Echt altijd!
Dus vanochtend was ik vast een boterham met chocopasta aan het smeren en vroeg: "Hans wat wil je op je boterham?"
"Indakaas en Bobworst!"
En denk niet dat je hem dan die boterham met chocopasta stiekem kunt geven want dan zegt-ie:"Hee, ik woe geen pasta!"

Gebeurtenis 2:
Mevrouw Mack heeft een reputatie als het gaat om aan tickets voor een concert komen. Ik geloof niet dat het haar ooit niet gelukt is. Vanochtend om tien uur begon de internetvoorverkoop voor een concert van AC/DC. Dus alle beschikbare pc's en mobieltjes stonden hier driedubbel in gelogd op ticketservice.nl om maar door de wachtrij heen te komen. Na drie kwartier was het op zolder (mijn pc…jeeaaahh) raak. Maar toen moest er betaald worden en dat eindigde bijna in slaande ruzie. Ik liep met een krijsende Tammar beneden en boven op zolder stond er één te gillen omdat ze heel snel moest weten wat mijn bankrekeningnummer en pincode waren. Maar ik hoorde haar niet. Echt, een 12-jarige puber zou haar gegil niet kunnen overtreffen. En toen ik haar wel hoorde schreeuwde ik terug: "#@$%$%$$$ Wat is er $##$@@# nou aan de hand? #!@#$%$#@ dat weet je normaal toch ook altijd? Dat ding is $@$#@$ altijd leeg en ik zit er nooit aan!"
Nou ja, uiteindelijk komt ze dan weer fluitend naar beneden omdat ze vier kaarten heeft. Pppffff….al die stress….terwijl ik hier gewoon het mobiele nummer van Angus heb.

Zwartbril

Ik laat me de laatste logjes nogal kritisch uit over zaken die me irriteren, en daar wilde ik nog even één keertje mee doorgaan, al irriteren mij die kritische logjes over zaken die me irriteren, mateloos.

Wat zag ik nu weer op televisie? Een kale meneer met een zwart rechthoekig design montuur op z'n bats. En hij noemde zich prestatiecoach of presentatiecoach, dat weet ik even niet meer. Hij werd ingehuurd door een actualiteitenrubriek om eens het debat tussen de twee Amerikaanse presidentskandidaten te analyseren. Alleen lette de beste man niet op wat er werd gezegd, hetgeen op zich best verstandig is, maar op de gebaren van beide mannen en wat ze volgens meneer Zwartbril dachten en hoe ze zich voelden. Dus Obama maakte ronde gebaren dus die wilde overkomen als iemand die rust uitstraalt, en John maakte hoekige gebaren, hetgeen wilde zeggen dat hij zijn punten duidelijk wilde maken. Maar Obama had gewonnen omdat hij zich presidentiëler gedroeg.

Bedankt meneer Zwartbril met je zelf verzonnen beroep. Kunnen we dan nu weer over tot zaken die er wél toe doen?

Op zoek naar Joseph

Ouder worden is best vervelend; je wordt automatisch vetter, lelijker, logger en rimpeliger. Maar het heeft ook zeker z'n goede kanten. Je wordt wijzer, hebt meer ervaring om uit te putten, en je haalt eens wat vaker je schouders op. En je moet keihard lachen om programma's als "Op zoek naar Joseph" zelfs als je het nooit hebt gezien. Ja, oke, je ontkomt er bijna niet aan dat je er wel eens langs zapt, maar serieus: dat is meer dan voldoende voor een lachsalvo! Zie ik Willem Nijholt tot tranen geroerd naar een (in zijn ogen) goed uitziende dansert kijken, dan schiet ik keihard in de lach! Wat kan die man goed een homofiel nadoen zeg! Hahaha, echt meesterlijk. En die blije koppen van die jongens in hun felgekleurde pakjes…echt waar, ik kom niet meer bij! Hoe oefen je zo'n blij hoofd? Kijk, mij lukt het ook wel om zo'n kop te trekken, maar niet langer dan een seconde want dan lig ik al dubbel. En zij houden het gewoon een heel liedje vol! Briljant!

Sommigen noemen mij preuts

"Ehm jongens," sprak mijn moeder ooit eens,"ik heb een gespecificeerde telefoonrekening aangevraagd en nu staat daar een 06-nummer op!" (En dat waren geen mobieltjes in mijn jeugd, kinderen) "Wie weet daar meer van?"
"Ikke niet!" riepen mijn broer en ik in koor. "Dat moet een vergissing zijn. Of een inbreker. Nee, ik weet het. De buren hebben toch een sleutel? Nou, dan moet het een van hen geweest zijn!" (kuhuuuut, betrapt!)

Nou, deze telefoonrekening had ik geluk en bleek mijn broer het gedaan te hebben, maar ik wil er maar mee zeggen dat mijn schaamstreek behoorlijk goed ontwikkeld is. Ik lieg dus ook nooit. Niet omdat ik zo nobel ben, maar vanwege de schaamte om ontmaskerd te worden.
Maar masturbatie als jonge jongen is vrij normaal, en ik durf best te bekennen dat ik dat zelf ook wel één of twee keer heb gedaan, maar als volwassen getrouwde man vind ik sex (laat staan masturbatie) een heel ander verhaal. Gênant gewoon. Mevrouw Mack en ik hebben het drie keer gedaan, (gewoon in de missionarishouding) en dat was puur op voortplanting gericht. En daar blijft het bij. Mij zullen ze niet betrappen op zelfgemaakte vieze foto's, pornofilms, sexspeeltjes in de slaapkamer, of triootjes. Nu lenen mijn buurvrouwen zich daar ook niet echt voor, maar het heeft meer met mijn waardigheid te maken. Die wil ik graag behouden, zéker sinds ik vader ben. Stel dat ik als kind had geweten dat mijn ouders er vreemde sexuele lusten op na hielden, echt, ik was bij mijn opa en oma gaan wonen.

In elk geval, waar ik heen wil (niet letterlijk natuurlijk), zo'n Gruningse HIV-zaak, dat is toch godsamme te gênant voor woorden? Stel nu dat je inderdaad HIV hebt opgelopen doordat je bewust bent ingespoten met besmet bloed, nét voor er tien verschillende onbeschermde plassers je bips in gingen, maar dat terzijde) en je moet aan de rechter gaan vertellen dat je vrijwillig homo sexfeesten (hoe laat begint het fistfucken?) bezocht, welke attributen en lichaamsdelen er allemaal tussen je billen hebben gezeten en met welke mannen je het allemaal gedaan hebt….eerlijk waar, ik zou nog liever sterven dan aangifte doen. Wees dan een vent en verhang jezelf.

De moraal van dit verhaal: Doe lekker wat je wil, maar zorg dat het niet in de krant komt.

Slecht bereik.

Vanavond zag ik Danny de Munk een demonstratie geven van een lied dat nogal de hoogte inging; hij kwam snel tot de conclusie dat hij te hoog was begonnen en zette opnieuw en lager in. Ik vind dat knap. Ik kom er altijd pas achter dat ik te hoog ben begonnnen als het al te laat is. Echt genant als je probeert te zingen maar je gaat vals. Als ik dan lager ga, loop ik verderop vast op de lage noten. Mijn bereik is een krappe één octaaf en dat is zelfs niet genoeg voor een feilloos "Vader Jacob."

Mijn stembanden zijn gewoon wat minder goed ontwikkeld dan de rest van mijn lichaam. Echter, als ik met een imitatiestem Herman van Veen met Toveren meezing, gaat dat prima. Herman vond ik als kind altijd klinken alsof hij moeite had met de hoge tonen (Hilversum drie bestond nog niet), maar later hoorde ik van mensen die er verstand van hebben dat hij een geweldig goede zanger is. Ik neem dat direct aan, maar ik als leek vind dat je goed kan zingen als je deze zowel hoog als laag overal haalt. Mij is het nog nooit gelukt.

Kredietcrisis

In dezen tijden van financieëlen nood, heb ik mij vandaag naar den bank begeven, teneinde een met hypotheek verzwaard onroerend goed, te weten onzeren woning, als onderpand te laten dienen voor wat extra in leningvorm gegoten liquiditeit. Ik dacht, ik vermom mijn bedoeling een beetje want volgens de krant wilde de bank mij geen geld meer lenen. En dat klopte, maar toen ik het als bovenstaand verpakte, was het ineens wel goed.

Wat mij opviel was dat de Rabobank (voor Van Lanschot ben ik nog niet kapitaalkrachtig genoeg) ten opzichte van een aantal jaren terug een nieuwe policy heeft. Als je zonder afspraak komt, krijg je geen stoel. En dat is op zich niet zo erg, maar de balie om op te leunen is ook weg. Dus dan sta je daar ongemakkelijk tien minuten in het luchtledige naar een beeldscherm te staren. Terwijl de medewerker die je helpt op een soort van barkruk zit. Ik bespeurde hierdoor een psychologisch overwicht bij de Rabobank. Arbodienst, doe eens een inval, zou ik zeggen.

Wat verder ook behoorlijk klantonvriendelijk is, is dat er (door de kredietcrisis?) voor de receptie zo'n lange rij ontstaat, dat zelfs mensen met een afspraak, zoals ik, door diezelfde rij te laat komen op de afspraak waarvoor ze juist in de rij staan. Dus dat je bij de Rabobank in de rij staat, en dat een medewerker die achterin het pand al een minuut of 10 niks zit te doen, tenslotte de telefoon pakt, en jij staande in de rij je telefoon over hoort gaan (beltone: burning love, Elvis Presley) en dan die medewerker ziet en hoort zeggen: "Ik had begrepen dat wij om drie uur een afspraak hadden? "
Ja, man, ik sta hier al een kwartier in de rij!

Slaap

Vanmiddag samen met Tammar even een klein slaapje gedaan. Ik was behoorlijk ver heen volgens mevrouw Mack die mij hoorde snurken. En ik moest ook van ver komen toen ze mij riep voor het eten. Heel in de verte hoorde ik mijn naam. Langzaam kwam het dichterbij, tot ik in de gaten had dat ik geroepen werd. Slaap is een vorm van onderbewustzijn. Je bent je niet meer bewust van jezelf. Maar je blijft je wel bewust van het kleine mensje dat op je ligt zodat je niet bang bent dat je haar laat vallen in je slaap. Je kunt dat kennelijk instellen. Als Tammar 's nachts huilt omdat ze gevoed moet worden slaap ik daar doorheen omdat ik weet dat mevrouw Mack haar pakt. Als Hans 's nachts één kik geeft ben ik gelijk wakker. Weltrusten! (voor degenen die nog wakker zijn).

Een nuttig toeval

Ik vroeg mij vandaag ineens iets af. Best wel belangrijk, denk ik zelf. Het is eigenlijk toch best vreemd dat sommige dingen uitgevonden zijn toch? Neem nou kaas. Wie is er ooit op het idee gekomen om een maag van een kalf in melk te gooien en dan te gaan roeren zodat je kaas kreeg? (ongeveer) Dat is toch vreemd?
Of alcohol. Ik ken het chemische proces niet maar alcohol groeit toch niet aan een boom? Je moet daar toch dingen voor bij elkaar gooien? Ik vind het raar. Of dat er indianen op het idee kwamen om ineens een plant te gaan roken. Slaat toch helemaal nergens op? Buskruit, bier, penicilline en weet ik veel wat allemaal nog wel niet meer, het zijn allemaal zogenaamd toevallige mengsels die ineens bruikbaar bleken. Volgens mij is er op een of andere manier wel hulp geweest. Ik geloof niet in dat soort toevalligheden. Tenminste nu niet meer. Ik heb in mijn leven zo ongeveer alles wat ik kon bedenken al bij elkaar gepleurd, maar nog nooit ontstond er "toevallig" iets nieuws.

bier+vetplanten=niets.
koffie+peuken=niets.
chips+water=niets.
kruipolie+wasmiddel=niets.
dode vlieg+hondenbrokken=niets.
inkt+aardappelpuree=niets
rijstwafels+uierzalf=niets.

Dat hoeft u dus alvast niet meer te proberen, dames en heren alchimisten.

Hypothetisch opgelicht.

Stel nu hè, dat er rijke ondernemers zijn die de belastingdienst stelselmatig oplichten door niet al hun verdiensten op te geven. Of dat ze hun zakelijke auto niet fiscaal bijtellen omdat ze zogenaamd niet meer dan 500 km privé per jaar rijden. Stel hoor, want rijke ondernemers doen zoiets niet. Nou, dan kan dat bedrag wat je aan belasting 'bespaart' in een paar jaar tijd makkelijk oplopen naar € 50.000,-

Stel nu, stel hoor, want dat gebeurt natuurlijk niet, dat je dat geld op een IJslandse bank hebt staan en je dreigde dat even kwijt te raken vandaag. Nou, dan mag je toch van geluk spreken dat minister Bos zo menselijk is om ieders zuurverdiende spaargeld te garanderen zeg! Want daar heb je als trouwe Nederlandse spaarder toch wel recht op.

Boeren en regels.

Mijn baas is best een aparte. Een uiterst nuchtere man van de Veluwe. Met schijt aan sommige regels. Zo rookt hij nog elke dag stevig zware shag op kantoor. Gewoon met de deur open zodat de hele gang blauw staat en wij onze deur dicht moeten doen.
Hij woont vrij, heeft paarden, koeien en kippen, maar als er een beschermde buizerd of een beschermde vos op zijn erf komt haalt hij zijn buks. Pang!
Als er nutteloze foldertjes bij ons worden bezorgd, ingeseald in plastic, pleurt hij die met plastic en al in de oud-papierbak. Soms word het mij teveel en zeg ik tegen hem: "Hee, stomme boer! Door jou smelt al het ijs op de Noordpool weet je dat?" Maar dan zegt hij: "Nee hoor, niet door mij. Ik vraag toch niet of ze die spam willen verpakken in plastic?"
En daar kon ik toch even niks tegen inbrengen.