Mack

Normaal gesproken ben ik een toonbeeld van zelfbeheersing, maar soms is er maar weinig nodig om mij in totale razernij te laten onsteken. Bijvoorbeeld, ik wil de kinderwagen pakken uit de schuur. De kinderwagen is al een tijd niet gebruikt en staat in een hoek waar ik al een jaar niet geweest ben. Niet dat onze schuur zo groot is, nee hoor, integendeel, maar hij staat te vol. En te vol is het understatement van de eeuw.

Tegenwoordig komen bij elke doodgewone gelegenheid (een geboorte, een verjaardag van een kind) hele drommen mensen op bezoek die je verder nooit ziet, en die nemen allemaal iets mee. Was het duurste cadeautje dat ik ooit in mijn leven heb gehad omgerekend 45 euro, tegenwoordig is dat ongeveer het minimumbedrag dat Hans krijgt van een vreemde omdat hij een zusje heeft gekregen. Kun je nagaan wat hij krijgt als hij zelf jarig is! Als je voor ons huis staat, kun je duidelijk zien waar wij wonen. Daar waar de ramen bol staan van het speelgoed en daar waar de nok 15 centimeter lager is dan bij de beide buren. Ons huis verzakt en bezwijkt onder het speelgoed.

Dus, die kinderwagen zat nogal vast. Je moet al over de minibikes en go-karts heen stappen om er te komen, en in het meest gunstige geval staan je benen allebei op de grond, anderhalve meter uit elkaar. Vanuit die positie til je in één keer de kinderwagen op. Tenminste dat wil je. Godnondejuu. Vast! En je staat niet echt handig. En dan begin ik met mijn tanden op elkaar tegen de kinderwagen te praten: "Gewoon loskomen…niet tegenwerken…ik zeg loskomen…NU kutding! Meewerken mislukte kaa-kruiwagen!" Het ding geeft een beetje mee maar het heeft 4 wielen en die blijven alle vier ergens achterhangen. En niet tegelijk hoor, neeneenee, gewoon achter elkaar. Als het ene los is, zit het andere vast. Ondertussen stoot je nog je kop tegen het zoldertje en in de reactie daarop vangt een grote spin jouw gezicht in zijn web.

Met een uiterste krachtsinspanning en een enorme oerkreet trek je tenslotte de kinderwagen los, er breekt van alles af en dat wat er aan vast zat stort met donderend geraas weer naar beneden. Er flikkert nog een fiets tegen je aan die je ook niet meer overeind krijgt en met gescheurde kleren en groen als de Hulk spring je naar buiten met alleen het bovenstuk van de kinderwagen in je handen. Het onderstel staat nog ergens binnen. Ik heb zin om iets in elkaar te trappen, iets wat uit ruimtegebrek toch al in onze tuin stond. Een schommel ofzo. Of een glijbaan. Twee driewielers. Iets!

Als ik een halfuurtje later wat afgekoeld ben, besluit ik dat je als man toch maar voor lul loopt achter een kinderwagen.

Ik mag me graag bemoeien met de opvoeding van een ander. Vooral als ik het er niet mee eens ben. Bijvoorbeeld, de hond van de buren, die mag geen hondenkoekjes aannemen van een ander. Dus ook niet van mij. Dus wat heb ik haar (het is een teefje) geleerd? Elke avond als ik de keuken sta op te ruimen (jaja) en de hond is aan het spelen met haar baasje, dan ga ik opzichtig voor het raam staan zodat het beest mij ziet.

Vragend en kwispelend kijkt ze me aan, bijna smekend eigenlijk en ondertussen hoor ik haar baasje waarschuwend roepen "SJOKOOOOOOO…..denk eraan!" En dan pak ik het hondenkoekjesblik en wenk de hond met een nauwelijks zichtbare hoofdbeweging. Dat is teveel voor Choco en ze stuift op me af, ik doe snel het keukenraam open, ze gaat op haar achterpoten staan en ik geef haar een koekje.
Haar baasje tiert tegen de hond en roept dat ze moet komen. "SJOKOO, NEE!" En dan tegen de mede-aanwezigen op het grasveld: "Ze weet dat dat niet mag!"
"Nou, volgens mij weet ze dat helemaal niet hoor", roep ik dan uit het raam.

Het mooie is, inmiddels heb ik 's avonds gemiddeld drie honden aan het raam staan die allemaal weten dat ze geen koekjes mogen aannemen van een ander.

Elke dag hoor ik er wel een of twee; van die grollen die zo achterhaald zijn, dat ik er altijd uit beleefdheid maar even om lach. Van die grappen die op zich best goed zijn, maar die je al zo vaak gehoord hebt, dat je ze uitkotst. En steeds denk ik, die opmerkingen moeten eens verzameld worden in een logje. En steeds vergeet ik ze weer en ook nu schieten me er maar een paar te binnen, maar dit is natuurlijk wel een ge-wel-dig-e kans om, als u er ook een weet, uw bijdrage te leveren in de reacties. Schroom niet! Het kan niet flauw genoeg!

(En niet stiekem hele goeie erin zetten hè? Dus niet: tegen iemand met een coltrui zeggen: "Hee, nek gebroken?" Dat telt niet.)

Hoe is het? Het kan altijd duizend euro beter.
Hoe is het? Mager maar gezond.
Vertel eens van dat ongeluk? Welk ongeluk? Je wou toch niet zeggen dat je met zo'n kop geboren bent?
Het wordt morgen 30 graden. 's Ochtends 15 en 's middags 15.
Doe je kalm aan? Ja, jouw tempo.
Hee buurman, als je toch je auto staat te wassen….
Kom je morgen even langs? Nou langs niet ik kom wel aan!
Ik ga nooit vreemd. Ik stel me altijd eerst even voor.
Zo, jij bent goed! Ja, dat zei m'n vrouw vannacht ook.
Is die jas van varkensleer? Kan ik zien, de kop zit er nog op!

P.S. Degene die komt met de beste grap in deze categorie, die wint een voetreis naar rome.

I.v.m. mevrouw Mack's buikloop (je kon het spoor zo door het huis volgen) heb ik een beroep gedaan op mijn schoonmoeder om woensdag hier aanwezig te zijn om een oogje in het zeil te houden. Hans liep hier ook rond en moeders van tegenwoordig kunnen nou eenmaal niet meer voor de kinderen zorgen als ze ziek zijn. In tegenstelling tot de vorige generatie, die liep gewoon door. Maar, ik denk dat de moeders van nu dat over 30 jaar ook roepen. "In onze tijd liepen we gewoon door als we ziek waren. We moesten wel!"

In elk geval, gelukkig maar dat ze kon en dat ze zelfs een nachtje is blijven slapen zodat we ons vandaag ook geen zorgen hoefden te maken over Hans, Tammar, het eten, de was, en nog veel meer dingen die ze in de tussentijd heeft verzorgd. Inmiddels is ze weer naar huis want het gaat weer een beetje beter met mevrouw Mack, wij kunnen het weer zelf en zij kan weer van haar welverdiende rust genieten.

Vanwege een dure vervanging van de heteluchtverwarming die eraan zit te komen, kan ik haar niet met een cadeautje bedanken, dus doen we het maar op deze manier, een logje en een muziekje. Speciaal voor mijn schoonmoeder. Schoonmoeder, bedankt!

http://nl.youtube.com/watch?v=E_FvVkcwqIs