Mack

Elke dag hoor ik er wel een of twee; van die grollen die zo achterhaald zijn, dat ik er altijd uit beleefdheid maar even om lach. Van die grappen die op zich best goed zijn, maar die je al zo vaak gehoord hebt, dat je ze uitkotst. En steeds denk ik, die opmerkingen moeten eens verzameld worden in een logje. En steeds vergeet ik ze weer en ook nu schieten me er maar een paar te binnen, maar dit is natuurlijk wel een ge-wel-dig-e kans om, als u er ook een weet, uw bijdrage te leveren in de reacties. Schroom niet! Het kan niet flauw genoeg!

(En niet stiekem hele goeie erin zetten hè? Dus niet: tegen iemand met een coltrui zeggen: "Hee, nek gebroken?" Dat telt niet.)

Hoe is het? Het kan altijd duizend euro beter.
Hoe is het? Mager maar gezond.
Vertel eens van dat ongeluk? Welk ongeluk? Je wou toch niet zeggen dat je met zo'n kop geboren bent?
Het wordt morgen 30 graden. 's Ochtends 15 en 's middags 15.
Doe je kalm aan? Ja, jouw tempo.
Hee buurman, als je toch je auto staat te wassen….
Kom je morgen even langs? Nou langs niet ik kom wel aan!
Ik ga nooit vreemd. Ik stel me altijd eerst even voor.
Zo, jij bent goed! Ja, dat zei m'n vrouw vannacht ook.
Is die jas van varkensleer? Kan ik zien, de kop zit er nog op!

P.S. Degene die komt met de beste grap in deze categorie, die wint een voetreis naar rome.

I.v.m. mevrouw Mack's buikloop (je kon het spoor zo door het huis volgen) heb ik een beroep gedaan op mijn schoonmoeder om woensdag hier aanwezig te zijn om een oogje in het zeil te houden. Hans liep hier ook rond en moeders van tegenwoordig kunnen nou eenmaal niet meer voor de kinderen zorgen als ze ziek zijn. In tegenstelling tot de vorige generatie, die liep gewoon door. Maar, ik denk dat de moeders van nu dat over 30 jaar ook roepen. "In onze tijd liepen we gewoon door als we ziek waren. We moesten wel!"

In elk geval, gelukkig maar dat ze kon en dat ze zelfs een nachtje is blijven slapen zodat we ons vandaag ook geen zorgen hoefden te maken over Hans, Tammar, het eten, de was, en nog veel meer dingen die ze in de tussentijd heeft verzorgd. Inmiddels is ze weer naar huis want het gaat weer een beetje beter met mevrouw Mack, wij kunnen het weer zelf en zij kan weer van haar welverdiende rust genieten.

Vanwege een dure vervanging van de heteluchtverwarming die eraan zit te komen, kan ik haar niet met een cadeautje bedanken, dus doen we het maar op deze manier, een logje en een muziekje. Speciaal voor mijn schoonmoeder. Schoonmoeder, bedankt!

http://nl.youtube.com/watch?v=E_FvVkcwqIs

Dat ik torenhoogbegaafd ben, zal niet veel mensen als een verrassing in de ogen aanschouwen. Maar tot mijn eigen verbazing ben ik ook Freudiaans goed geworden in het doorzien van reacties en het tussen de regels door kunnen lezen om te begrijpen wat er wordt bedoeld.

Vandaag zag ik in een reactie op een weblog een poging van iemand uit mijn linklijst, om op uiterst doordachte maar quasi-achteloze manier indruk te maken op iemand anders uit mijn linklijst. En niet zoals ik altijd indruk maak op u allen, nee, dit was een pure liefdesverklaring van de een aan de ander. De hoogste kunst van het onopvallend imponeren werd hier ten toongesteld. Uiterst listig gecamoufleerd. Tegen het briljante aan want niemand had het door. Zelfs degene voor wie het bedoeld was niet. Behalve ik. Maar ik ben de doelgroep niet.

Wat jammer nu dat ik u volgens mijzelf opgelegde spelregels niet kan laten zien waar dit gebeurde! Ik geef u één hint. Degene die zich hier ineens opvallend stil houdt, die is verdacht!

Ik moet altijd een klein beetje lachen om bepaalde types van het mannelijk geslacht. Een ervan is de bodybuilder met zijn opgepompte lichaam. Jarenlang traint hij, smeert zich in met olie, eet vetarm en neemt stiekem spierversterkende middelen met als eindresultaat: dat ik er in mijn zwembroek gewoon stukken aantrekkelijker uitzie dan hij.

Nog zo'n type waar ik altijd een beetje om moet lachen, is de eind-dertiger met veel te lang blond krullend haar, die onverschillig probeert te lijken. Wél het surfkapsel maar niet de plank. (board, sorry). 's Ochtends staat hij een half uur voor de spiegel in een ultieme poging zijn haar zo neer te leggen dat het lijkt alsof hij er niks aan heeft gedaan, met als eindresultaat: dat mijn haar er gewoon stukken onverschilliger uitziet dan dat van hem.

En het laatste type waar ik stiekem altijd een klein beetje om moet lachen is de mannelijke rosé-drinker. Maar omdat ik vermoed dat dat allang geen minderheid meer is, en dat er zelfs onder mijn lezers zich misschien wel een exemplaar bevindt, zeg ik daar verder niks over.

Vrijdagmiddag stonden hier in het kader van een column die ik ga schrijven voor een stoer en mannelijk tijdschrift een fotografe en een styliste voor de deur. Ik denk dat ze twee uur zijn bezig geweest om mij fatsoenlijk op de foto te krijgen. Ik had mijn Elvispak aangetrokken maar dat vonden ze het nét niet. Dus kregen Hans, Tammar en ik kleren van de Bijenkorf aan, met de kaartjes er nog aan. De styliste vertelde dat ze altijd kleren mocht lenen bij de Bijenkorf, maar ik vroeg mij af waarom de beveiligingsbadge dan nog op de trui die ik aan kreeg, zat. "Oh, een foutje", zei ze. Ja ja. Ik zal niet raar op kijken als ik nu ook strafbaar ben wegens heling.

Onze huiskamer werd omgetoverd tot een soort studio, meubels werden verschoven, kastjes werden uit het zicht geplaatst, lampen werden verhangen, wij kregen kleren aan die niet van ons waren, alles om het geheel maar zo natuurlijk mogelijk te laten lijken. De fotografe was een vriendelijke jongedame met een twee meter lange tas met apparatuur. Ze vertelde dat ze liever werkte met 'gewone mensen' dan met modellen, omdat modellen precies wisten wat ze moesten doen. (Ik natuurlijk ook) Volgens de styliste was ik een natuurtalent maar toen ik zei dat dat de grootste leugen was sinds die geleende kleding van de Bijenkorf, deed ze geen poging om er tegen in te gaan. Ik had haar voor de tweede keer doorzien.

Tammar was voorbeeldig, en Hans was na een uurtje aan het muiten, dus om hem op de foto te krijgen zoals de fotografe wilde, moest hij door ons gechanteerd worden op een dusdanig opvoedkundig onverantwoorde manier, dat mocht dit bekend worden, een opvoedkundig tijdschrift als 'Ouders Van Nu' niks meer met mij te maken wil hebben. (Maar hij heeft wel een mooie Bob de Bouwer auto nu) De fotografe was een vriendelijke dame met een besmettelijke glimlach, en dat was wel handig om mij ook met een glimlach op de foto te krijgen, maar dat ik een geboren model ben, da's nu wel duidelijk.