Nutteloze dingen

Ik liep dus laatst op de Neude, langs het voormalig postkantoor en stond verder nergens bij stil, behalve dan dat mijn opa daar zijn leven lang werkte, eerst als postbezorger, later als toezichtsambtenaar, waar hij volgens hemzelf niks hoefde te doen. Ja, met een sigaar rondlopen en toezicht houden. Zo ging dat in die tijd.

Ik las een boekje over de Neude en begreep dat nog veel vroeger dit een plein was waar mensen werden geëxecuteerd en gemarteld. In het boekje stonden de details, die ik verder maar laat voor wat ze zijn, maar daar stond ik niet bij stil toen ik er liep. Vreemd eigenlijk, dat slechts 500 jaar dit nog gebeurde, en dat ik gadverdarrie misschien wel op de plek liep waar menig crimineel of onschuldige, ellendig en gruwelijk aan zijn of haar eind is gekomen. Gelukkig deelden ze ook lichtere straffen uit, zoals geseling, hand afhakken of verbanning. Gewoon allemaal in Utrecht op het plein.

In Vaassen hebben we de Galgenberg, daar loop ik wel eens met de hond. Ik heb er nooit over gelezen, maar zo’n berg komt niet voor niks aan zijn naam. Dan stel ik me wel voor dat er boven op de heuvel een galg staat, met daaraan het dode lichaam van een veroordeelde hangend.

Gisteren nog, ik liep in de buurt van het verscholen dorp en stelde me voor hoe die mensen daar in het bos ondergedoken zaten en hoe twee Duitsers ze bij toeval vonden. Of ik rij langs een school in Apeldoorn en denk aan het vliegtuig dat daarop neerstortte. Of ik kom langs de Naald, en zie een zwarte Suzuki daar tot stilstand komen.

Overal waar ik kom liggen herinneringen, soms de mijne, soms bekende geschiedenis, of soms was ik er zelf niet bij maar stel me zo voor dat iemand die ik ken op die plek was. Wat je daar verder aan hebt weet ik ook niet. Maar feit is dat ik nogal veel van mijn tijd spendeer aan dit soort onzin. Maar al je tijd nuttig besteden is toch onmogelijk en zelfs onwenselijk. Je moet ook nutteloze dingen doen in je leven.

Functie elders

Met politiek heb ik nooit veel op gehad, al sinds mijn jeugd doorzie ik het poppentheater en de rollen die gespeeld worden. Omdat ik mij verplicht voel te gaan stemmen voor de tweedekamerverkiezingen stem ik meestal op iemand die op mij oprecht overkomt, wat niet hetzelfde is als eerlijk, maar meer als “wysiwyg”. Rutte heeft mijn stem nooit gehad, denk ik, ik weet het niet eens zeker, maar Bolkenstein wel. Wouter Bos ook, Kok ook, maar Asscher niet.

Het verplicht voelen legt wel een druk op me. Je moet stemwijzers invullen die je kunt manipuleren, je moet verkiezingsprogramma’s bekijken, je moet lijsttrekkersdebatten volgen, en dat allemaal om daarna het gevoel te hebben dat je op de verkeerde hebt gestemd. En omdat het toch geen bal uitmaakt. Vorige keer maakte poppenspeler Rutte het me wel erg makkelijk door me een goed excuus te geven. Met dezelfde toon waarop hij steeds hamerde: “blijf thuis!” zei hij nu omdat hem dat beter uitkwam “ ga stemmen!” Ik kon dus thuis blijven omdat die corona-oproep kennelijk ook niet serieus was.

Een partij die ik nog minder graag aan de macht zie dan de PVV is de BBB. En dat heeft niet zozeer te maken met hun standpunten, die ik niet eens ken, maar met de mensen die met een rode zakdoek aan hun auto rondrijden of de vlag ondersteboven buiten hingen. Idioten vind ik het. Natuurhaters en feitenontkenners. Overigens voelen die zich machtig in de eerste kamer, terwijl ik leerde dat de eerste kamer slechts inhoudelijk de beslissingen van de tweede kamer toetst, maar nee, tegenwoordig houden ze gewoon tegen waar ze het niet mee eens zijn. Nog zo’n reden waarom ik niet van politiek hou.

Deze keer wordt het me weer makkelijk gemaakt. Er is een man die geen theater speelt en die zich al bewezen heeft. Hij wil liever geen premier worden, maar is daar wat onduidelijk over. Andere partijen zijn als de dood voor hem en buitelen over elkaar om te zeggen dat hij klare wijn moet schenken. Mij interesseert het niks of hij premier wordt of niet. Ik neem niet eens de moeite om zijn partijstandpunten te lezen. Instinctief weet ik dat hij het vertrouwen niet zal beschamen, er niet voor zichzelf zit en dat hij op zal komen voor de zwakkeren. Ik voel deze keer de druk niet. Dankjewel.

VP sales.

Het was een zware week. Mijn manager was op vakantie en ik nam haar taken waar. Vandaag hoorde daarbij het bijwonen van een teamscall met een ontevreden klant, hun legal counsel, die van ons, de vice president sales UK en ik. Daar maak ik me de hele week druk over en ik bereidde me goed voor. Ik kende de case ongeveer uit mijn hoofd en had een voorbespreking met de vp en de legal counsel.

Die vp sales had ik nog nooit gezien of gehoord, ik kende hem alleen via de mail. Ik had geen goede indruk van hem. Een volbloedkapitalist pur sang, om maar eens even een stijlfout te gebruiken. Met mijn Engelse collega maak ik wel eens grappen over zijn slechtheid.

De legal counsel, een man waar ik tot voor een jaar geleden doodsbang voor was, hij is de Europese baas, had COVID en zegde af. De VP sales was uiterst relaxed en had duidelijk vaker met dit bijltje gehakt. Omdat we vorige week het meest urgente probleem van de klant hadden opgelost, was hun legal counsel er ook niet bij en deed onze vp voornamelijk het woord. Hij luisterde eerst naar de klant zonder die te onderbreken, plaatste af en toe een perfect getimede yes, ten teken dat hij het verhaal volgde, en deed vervolgens een jaloersmakend goed verhaal waarvan ik wilde dat ik het kon. Ik sprak alleen over enkele details, hij kende de hoofdlijnen van deze klant en van onze software. Ik was duidelijk onder de indruk van zijn vermogen om een klant gerust te stellen.

Na het gesprek belde hij me, bedankte hij me en zei dat het goed was gegaan. Je zou bijna van mening veranderen nu je een persoon “live” meemaakt in plaats van alleen via de e-mail. Ik zeg bijna, omdat ik natuurlijk ook niet gek ben. Deze man is gewoon erg goed in z’n werk en ik leverde een goede bijdrage. Daarom deed hij aardig. Zou ik in zijn vaarwater zitten, zou hij mij overvaren met zijn enorme jacht. Zonder achterom te kijken. Nou ja, misschien om te zien of z’n roer niet beschadigd raakte.

Raar

Het is volgens mij, want terwijl ik dit typ, zie ik het niet, alweer twee weken geleden dat ik iets plaatste. Dat betekent niet dat er niets gebeurd is! Nou vooruit, dat betekent het wel. Geen ene ruk, niks wat de moeite was om op te schrijven. Daarbij was ik ook volgeboekt met onzin die toch moest gebeuren. Dan weet u dat.

En is er dan vandaag iets bijzonders gebeurd? Nou, eigenlijk niet, hoewel, ik kwam toch wel een heel maf mens tegen. Een poos geleden had ik nog een vriendelijk gesprekje met haar omdat ze eerst dacht dat mijn hond een wolf was, wat op zich al maf is, want ze lijkt veel meer op een hyena. Maar ook toen ving ik door de regels heen al dingen op waarvan ik dacht dat het een beetje raar was. Ze woont achteraf in een groot huis met veel grond, paarden en een paar dure auto’s. Een Audi, een Landrover en een Ram Van waarvan ik niet eens weet wat voor merk het is. Maar toen gaf ze al aan dat ze tegenwoordig de deuren op slot deed met al die Polen. En ze heeft een oude, vervaarlijke waakhond, waar ik al jaren langsloop maar volgens haar was die gevaarlijk.

Vandaag liep die hond in hun tuin en blafte naar mij en Lori. Lori vond dat razend interessant en rende naar het hek waarachter honden zich doorgaans veilig voelen en stoer doen. En toen Lori de vrouw zag liep ze daarnaartoe en kwispelde. De vrouw vond dat ik Lori moest vasthouden. Ik vond van niet en vroeg waarom. Omdat hij anders gaat vechten met mijn hond. En in plaats dat ik zei dat ze dan haar hond moest vasthouden zei ik dat dat niet ging gebeuren. Ja, maar straks springt ze over het hek en dan heb je de poppen aan het dansen. Ik had de neiging om over haar hek te stappen om haar te laten zien dat haar hond niet zo gevaarlijk was als dat ze deed voorkomen. Ik zei haar dat mijn hond niet over het hek zou springen. Maar ze wilde ook niet dat ze haar parkeerplaats opkwam, ik moest haar vasthouden. Ik vertelde dat de hond vijf maanden is, dat ik haar nog veel moet leren en dat ze bijna langs de parkeerplaats was maar toen u zag en even ging kijken. “Ja ja ja ja,” zei ze.

Goed, het komt hier op neer: haar hond komt blaffend naar het hek gerend en omdat mijn hond daarop reageert moet ik mijn hond vasthouden. Raar. Ik vind sowieso dat er steeds meer rare mensen opgekweekt worden, en ik vind ook dat er meer honden moeten komen die loslopen. Want ik hou eenmaal van honden. En niet zo van rare mensen.

Het echte leven

Het valt mij op dat er dingen in een Amerikaanse film niet kloppen. Als je het mij vraagt zit de film vol acteurs. Ik keek bijvoorbeeld net Jack Reacher 2 met Tom Cruise in de hoofdrol. Daarin klopt het één en ander niet. Bijvoorbeeld dat er een achtervolging is tijdens een Halloween optocht. In zo’n optocht kun je je prima verstoppen tussen de gemaskerde, dansende feestvierders. Goed, je bent de enige die niet verkleed is dus je valt hartstikke op, maar daar gaat het even niet om. Het gaat om die dansende, feestvierende massa. Dat klopt gewoon niet. Er is werkelijk niet één boerenlul aanwezig die met z’n domme kop en z’n handen in z’n zakken langs de kant naar de optocht staat te kijken. Zoals ik hier vroeger deed tijdens carnaval. En half Vaassen met mij. Nee, daar zijn het allemaal vlotte en soepele mensen die niks anders doen dan dansen want ze hebben plezier. Godsonmogelijk! Ik ben nog nooit in een massa geweest waar iedereen plezier had. Al was het maar omdat ik er was en ik niet van massa’s hou.

Het is me vaker opgevallen. Stel je voor, Sonny Crocket loopt een nachtclub binnen om een drugsdealer te vangen. Exact hetzelfde. Allemaal vlot geklede, dansende mensen die plezier hebben. Werkelijk niemand die ongemakkelijk met een biertje in z’n hand langs de kant staat te kijken in z’n debiele bandplooibroek. Zoals ik altijd deed. Ook nergens een niet al te mooi meisje dat voorzichtig op de dansvloer een BZN-achtig dansje staat te doen. Dus ook hier verdenk ik de makers ervan dat die plezier hebbende mensen, acteurs zijn die iets acteren wat niet bestaat, namelijk een feest met uitsluitend knappe mensen die uitbundig dansen zonder voor lul te staan. Zoals ik altijd voor lul stond als ik danste.

Kijk, het echte leven speelt zich niet in de film af, maar juist vóór de tv in de huiskamer, waar de gordijnen dicht zijn en de vrouw in haar verzakte stuk bank zit, de hond ligt naast haar, en aan de andere kant ligt de man, hand in zijn broek, te kijken naar een simpele film, en raakt daar zelfs het verhaal kwijt maar dat boeit hem niet want hij houdt in de gaten wat er allemaal misgaat in een film met Tom Cruise.

De bekende weg, de waarheid en het leven.

Ik was voor het eerst bij de ledenvergadering van de voetbalvereniging omdat ik iets te zeggen had. Ik doe al jaren administratie voor de club, maar ik kom er niet vaak. Het is een Christelijke voetbalclub dus de vergadering wordt geopend met het voorlezen uit de bijbel en het voorgaan in gebed. Waar ik vandaan kom noemen ze het gewoon bidden, maar hier is het voorgaan in gebed.

Een van de punten betrof de kernwaarden van de club. De huidige voorzitter is wat soepeler dan enkele leden uit de 19e eeuw die er streng op toezien dat de christelijke waarden worden nageleefd, dus was een geschil geweest met een heuse bemiddelaar van de KNVB erbij, als ik het tenminste goed begrepen heb, over het deelnemen van enkele leden in clubtenue aan het carnavalsfeest.

Natuurlijk wist ik precies wat hier het probleem was, maar ik, als rechtgeaard katholiek, die bij de verkeerde club terecht is gekomen, kon het toch niet laten om toen de voorzitter zijn verhaal vervolgde, te vragen wat het probleem daarvan nu eigenlijk was. Hij legde uit, carnaval is een katholiek feest, sommigen zeggen zelfs een heidens feest, en dat dat niet past bij de christelijke waarden van de club. Ik knikte ten teken dat ik het begrepen had, want ik snapte het al voordat ik het vroeg.

In elk geval, het was duidelijk dat deze voorzitter probeerde het allemaal iets soepeler te maken dan dat sommige leden, die rechtstreekse afstammelingen zijn van Calvijn, wensten. Dus hij vond het geen probleem, alleen, zei hij om de gereformeerde bond tegemoet te komen, zou de club nooit iemand vragen werkzaamheden op zondag te verrichten.

Laat dat nu net de dag zijn dat deze van huis uit katholiek doorgaans tijd vindt om de contributieadministratie te doen. Als ik de bestanden op zondag klaarzet, wordt de contributie op dinsdag geïnd. Maar als ik het op zaterdag doe, ook. Dus zullen ze ervan uitgaan dat ik het op zaterdag doe, anders waren er allang problemen ontstaan.

Ik zit trouwens bij deze club omdat de (katholieke) basisschool van Hans in onze ogen niet functioneerde en we hem halverwege naar een andere (christelijke) basisschool deden, en vanuit die school gingen zijn vriendjes naar deze club, was hij op de andere school gebleven, had hij nu bij de katholieke voetbalclub gevoetbald en had ik daar zitten boekhouden. Katholiek boekhouden dan, wat anders is dan protestants boekhouden. Bij Katholiek boekhouden zijn er de grootboekrekeningen “aflaten in omloop”, “betaalde zwijggelden” en boek je nogal veel op kruisposten, bij protestants boekhouden heb je geen verzekeringspremies, er wordt geen administratie gevoerd maar een predestinatie, en als je bedrijf een onzichtbare meerwaarde heeft, heb je daarvoor de grootboekrekening “Godswill.” Ik beheers beide methoden.

Donker

En nu we het er toch over hebben, ik wil niet racistisch overkomen, maar dat donker van tegenwoordig is veel donkerder dan vroeger. Gevaarlijk donker als je het mij vraagt. Daarom loopt iedereen, inclusief Linda in een reflecterend hesje de hond uit te laten. Want je moet zichtbaar zijn, voor je eigen veiligheid.

Nou, ik weiger halsstarrig. Ik vind dat je juist onzichtbaar moet zijn in het donker, want als ze je niet zien, kunnen ze je ook niet verwonden. Daarbij hoor en zie je een auto een lichtjaar van tevoren aankomen, dus zorg je dat je in de berm staat. Aan de linkerkant, want auto’s rijden rechts. Tenminste, vroeger deden ze dat.

Op een of andere manier moeten onze ogen achteruit zijn gegaan in het donker, want ondanks veel scherpere verlichting ziet een automobilist niks meer. Zo loop ik laatst ’s ochtends op de weg, de hond had zelfs nog een lichtgevende halsband om, want een hond klaagt niet als hij voor lul loopt, komt er weer zo’n nachtblinde die wat anders zit te doen in de auto aan. Hij toeterde naar mij, dus had hij me gezien. En toch had ik het gevoel dat hij toeterde en tegelijkertijd zat te schelden. Dat kon ik niet horen, maar zo doe ik het altijd. Terwijl hij zelf fout is, want een voetganger hoeft geen verlichting te hebben.

Goed, ik weet heus wel dat u het niet met me eens bent en dat ik ook een reflecterend hesje moet gaan dragen. Maar dat zou ik dan alleen doen omdat nachtblinde linksrijders zich anders te pletter schrikken. Want ik zorg wel dat ik niet op de weg sta hoor. Zo deden we dat al jaren, en trouwens, wanneer vielen de meeste gewonden in het verkeer? Toen ze in Parijs allemaal met een geel hesje de straat op gingen. Gedram allemaal. Nou ja, binnenkort zal ik wel verplicht worden door Linda om ook zo’n hesje aan te trekken. Want zo gaat het als ik me ergens tegen verzet. De stichting tegen het gebruik van Engelse woorden heeft het onlangs ook opgegeven. Vechten tegen de bierkaai.

Anticiperen.

Ik ben anders dan vroeger. Vroeger was ik rustig, ingehouden, beheerst, keurig en gefrustreerd. Want dat krijg je ervan. Tegenwoordig scheld ik, vloek ik, uit ik me en ben nog steeds gefrustreerd. Maar ik voel me beter. Het uit zich vooral in de auto. Was ik vroeger de heer in het verkeer, anticipeerde ik en zorgde dat als iemand een fout maakte, ik die al corrigeerde voor er gevaar kon ontstaan, nu erger ik me vooral en zorg zeker dat er een gevaarlijke situatie ontstaat om de schuldige daarop te wijzen.

Vandaag neem ik nietsvermoedend de afslag Vaassen, geef keurig richting aan en wil op het gas. Voor mij, een lul in een Peugeot, gaat ook van de snelweg af, maar zonder richting aan te geven en ik kan niet op het gas. Voor de bocht gaat hij vol op zijn rem, want je zal eruit vliegen, en aan het eind van de afslag gaat hij rechtdoor. Tenminste, volgens zijn richtingaanwijzer die niet aan staat, want je kunt niet rechtdoor. Dus gaat hij rechts, net als ik. Op de eerstvolgende rotonde geeft hij geen richting aan, op de tweede niet, nergens. Dit is niet zomaar een lul in een Peugeot, dit is een raszuivere Arabische volbloedlul. En omdat ik zelf ook een Peugeot rij, weet ik dat die dingen richtingaanwijzers hebben.

Hij blijft geen richting aangeven en hij woont klaarblijkelijk bij mij in de buurt, want we naderen op stand. Hij rijdt op stand voorbij en ik rij achter hem aan, terwijl ik daar helemaal niet moet zijn. Uiteindelijk krijg ik het door, deze man (of vrouw voor de politieke correctheid, maar het was geen vrouw want vrouwen doen dit niet) woont hier niet, maar bivakkeert op de plaatselijke camping “De Bosrand”(debiel). En inderdaad, daar remt hij af en wil zonder richting aan te geven afslaan. Maar daar anticipeerde ik op de situatie. Want toen hij afsloeg, zat ik al bijna naast hem om hem zogenaamd in te halen. Daar kwam mijn toeter vol tot zijn recht. Ik hoop dat hij zich de tering schrok. Eikel.

Prutsers

Ik vond dus altijd, in tegenstelling tot de algeheel geldende opvatting dat de aarde geen thermostaatknop heeft waaraan een mens zou kunnen draaien om af te koelen. Ik heb daarover wel eens een discussie gevoerd, maar die kan ik jammer genoeg niet terugvinden in dit regenwoud van blogs.

Ik werd natuurlijk afgemaakt met argumenten op basis van de toen geldende stand van de wetenschap. Niet door een wetenschapper overigens, maar door een afvallige die zijn heil in Wikipedia had gezocht. Hij redeneerde geheel volgens Kyoto: als de mens de opwarming heeft veroorzaakt met teveel CO2-uitstoot, dan kan de mens de aarde ook weer afkoelen door minder CO2-uitstoot. Dat laatste ging er bij mij niet in.

Nu was er vandaag op het journaal een item waarin gesteld werd dat we het smelten van Antarctica niet meer konden tegengaan, ook niet met heel strenge milieuregels. Verschillende wetenschappers waarschuwden daarvoor. Er werd wel haastig bij verteld dat we door moesten gaan met de maatregelen omdat de opwarming meer behelst dan de zeespiegel.

Begrijp me niet verkeerd, ik zie ook de mens (niet alle, de meesten zijn volkomen onschuldig) als oorzaak van de versnelde opwarming. Maar ik zag ook het belachelijke in van een bijeenkomst in Parijs waarin werd afgesproken dat de temperatuur niet meer dan 1,5 graad mocht stijgen. En dat die afspraak gevierd werd als een doelpunt door bepaalde mensen. Je staat 6-0 achter maar in Parijs spreken ze af dat het nog 6-6 wordt met nog twee minuten te spelen.

Gelukkig hoorde ik een deskundige zeggen dat we technisch heel veel zeespiegelstijging aankunnen. En ook dat heb ik al eerder gelezen, dat betrof een afvallige wetenschapper die zei dat een meter zeespiegelstijging geen enkel probleem was. Die werd uiteraard ook afgemaakt omdat hij niet de algeheel geldende opvatting had en niet vol inzette op een daling van de temperatuur. Maar nu gaat men dus kijken naar de technische oplossingen. Beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen.

Dan zijn er nog wat idioten met een schop die de leus “cooling down the planet” hanteren. Ik ga vast op zoek naar een boot.

Bang

We keken een horrorfilm. Nou ja, vrouw en dochter keken een horrorfilm en ik keek mee. Het ging over bezetenen, dwalenden, geesten en weet ik het allemaal. Ik kijk nooit horrorfilms. Zogenaamd omdat ze me niet boeien maar de waarheid is natuurlijk dat ik er niet van kan slapen. Nou ja, kon slapen. Ik ben nu 54, en ik kan het aan. Maar geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om zo’n film te kijken toen ik vijftien was, zoals mijn dochter nu.

Ik heb er natuurlijk wel een paar gezien vroeger. The exorcist, waarvan het verhaal destijds rondging dat de actrice die het door de duivel bezeten meisje speelde, Linda Blair, kort na de film op onverklaarbare wijze was overleden. Ik geloofde dat, er was nog geen Wikipedia en als je jezelf leende voor zo’n rol dan was dat vragen om moeilijkheden. Linda Blair maakt het nu nog steeds prima.

Nog erger vond ik Poltergeist, het idee alleen al dat je in je bed ligt en je geklop hoort. We maakten elkaar bang vroeger. Bovendien toen ik hem keek, werd ik ‘s nachts wakker en hoorde ik m’n flessenverzameling rinkelen. Om één of andere reden heb ik mezelf wijsgemaakt dat het nep was en kon ik doorslapen. Toen ik ‘s ochtends op het nieuws hoorde dat er een aardbeving was geweest, snapte ik dat ik het me niet had ingebeeld.

Een jaar of wat geleden keek ik samen met Linda de film “paranormal activity.” Ik acteerde dat ik nog iets voor mijn werk moest doen en ging aan tafel zitten, iets anders doen. Het was mij te veel.

En nu? Ach, ik zie de lol er wel van in. Ik schrik niet meer zo snel. Voor de zekerheid wel even de deur op slot gedaan toen ik koffie haalde. Terwijl het toch algemeen bekend mag zijn dat geesten dwars door de muur kunnen. Ze kloppen eerst wel netjes aan, dat wel.