Categorie: Vaderlijk gedrag

We zijn nu bijna 5 weken onderweg en nog steeds is Hans niet zindelijk.
Hij moet nu echt opschieten want ik heb vandaag het laatste pak luiers aangebroken.
Net zoals zijn vader zal hij het wel weer op het laatste moment laten aankomen; Zodra ik hem de allerlaatste luier om wil doen vraagt ie om z'n potje. Je zult het zien.

Gisteren waren we bij mijn zus(je) en Hans mocht ook mee. Omdat hij daar zijn huiluurtje had liep ik een paar rondjes met hem door de tuin om hem stil te krijgen. Tevens verschoonde ik in record-tempo zijn luier.
Mijn zus zei dat ze me erg handig vond met baby-Hans.

Thuis heb ik hem al aantal keren in het badje gedaan, zoeentje als op de foto, en ook dat ging me prima af. Daarnet deed mevrouw Mack het en ineens zag ik dat ze het water via de stop eruit liet lopen, in een eronder geplaatste emmer.
Daar kwam ik dan vandaag achter, dat er een stop in zat. Ik iedere keer maar met dat zware badje naar de douche sjouwen om het leeg te gooien.

Zij wisten het 23 mei al en hebben ons vergeten te bellen maar laat maar zitten want het lijkt erop dat Hans geen aangeboren longafwijking heeft maar dat het een reactie op zijn meconiumaspiratie is geweest.

M.a.w., zeer waarschijnlijk is alles goed met hem.

Ik ga bier drinken.

Zo. Dit kleine mannetje zorgde er gisteren voor dat ik drie van de vier doelpunten heb gemist door het op een krijsen te zetten. Als hij heel erg huilt lijkt het precies op het geblaat van een lammetje.
Mack (de echte) ging er van blaffen en Sophie (de poes) kwam even een nieuwsgierig kijkje nemen. Vandeweek gaf ze Hans een liefdesbeet die ze heeft moeten bekopen met een enkele reis van de trap af zonder de treden te raken.
Vannacht werd ik wakker en zag mevrouw Mack wanhopig rechtop zittend in bed met Hans tegen zich aan. Hans keek me aan en zette een brede glimlach op. Hij krijgt het lachen langzaam door.

Dit is Hans slapend op ons bed. Hij vindt dat stukken beter dan de wieg waar ik dus nu zelf maar in slaap omdat het zonde is zo'n mooie wieg ongebruikt te laten.
Deze zelfde wieg stond 35 jaar geleden in Utrecht en werd toen gebruikt als slaapplaats voor de papa van Hans. (oke, de bekleding is wel nieuw.)
De papa van Hans heeft zich nooit voor fotografie geïntresseerd en klooit maar wat aan met de scanner en het 'paint' programma van Windows.
Maar vanavond zijn de opa en oma van Hans geweest en die hebben foto's gemaakt met een digitale camera. Ongetwijfeld stuurt Hans' oma een scherpe foto via de mail zodat hij binnenkort hier weer te bewonderen zal zijn zonder dat u het gevoel heeft dat u aan de bril moet.

Morgen is het al de laatste dag dat de kraamzorg bij ons is. Ik heb al aardig wat dingetjes geleerd wat betreft Hans, maar een ding wil niet. Temperaturen.
Ik weet zelf nog hoe het voelde vroeger als er zo'n ding je gat in werd gedouwd, dus met de zweetdruppels op m'n voorhoofd duw ik voorzichtig de thermometer naar binnen.
Dan is het een eeuwigheid wachten voordat dat ding begint te piepen en ondertussen komt de spuitpoep van Hans op gang. Kun je het weer opnieuw doen. Uiteindelijk heb ik een veel te lage temperatuur gemeten, moet het opnieuw omdat dat ding er niet ver genoeg in heeft gezeten.
En Hans maar krijsen.
Gelukkig hoeft het nu wat minder vaak en neemt mevrouw Mack deze ondankbare taak voor haar rekening.

De boekhoudcommando-opleiding was zwaar, maar zo'n klein babytje verlegt opnieuw alle grenzen.

marina van dongen :: 22 mei 2005 00:36 :: website
——————————————————————————–
Mack, ik heb een ernstige behoefte aan nog veel meer foto's van Hans…

mevrouw de P. :: 25 mei 2005 08:16
——————————————————————————–
Mack, mogen we nog een foto…?

Het was een echte jankdag. Achteraf blijkt weer dat je iets pas moet geloven als je zeker weet dat het zo is, of als het tegendeel nooit bewezen kan worden.

Mevrouw Mack belde mij in tranen en stamelde iets over een afwijking in z'n longetjes wat ze op de foto hadden gezien. Ik snelde naar het ziekenhuis waar wij om vijf uur een afspraak met de kinderarts hadden. Om kwart over zes komt ze opdagen en vertelt ons dat het meest waarschijnlijke is dat Hans een klein enfyzeem onderin z'n rechterlongetje heeft.

Het hele meconium aspiratie verhaal wordt ineens weer ingetrokken. Terwijl ik zelf gezien heb hoe ze die troep uit hem zogen. En wij begrepen er maar geen bal van. Eerst was de foto niet duidelijk, toen moest hij naar een ander ziekenhuis voor een scan omdat die meer te zien zou geven, daarop was niets te zien behalve meconium, en nu zeggen ze op basis van een foto weer dat het geen meconium is maar een aangeboren afwijking.
Hoe deze verwarring allemaal ontstaan is heeft ze me uitgelegd en ik heb er ook wel begrip voor. Het enige wat ik nu dus wel weet is dat het enfyzeem nu het meest waarschijnlijke is, maar dat ik het pas geloof als het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht de diagnose bevestigt.

Het allerbelangrijkste is dat Hans er nu geen last van ondervindt, en er geen levensgevaar dreigt en dat hij morgen wel gewoon naar huis mag. En mocht de diagnose nu wel kloppen dan is dat nog geen paniek. Maar het is wel ons kind en wij zijn vreselijk geschrokken.

Hans niet, die dronk gewoon 85 cc in één keer, en heeft me ook nog ondergepoept.
Het is een kleine lieveling en laat het in Godsnaam allemaal meevallen.

Het is moeilijk om dit logje niet te emotioneel te maken, maar ik zal wel een poging doen. Vijf minuten geleden zat ik nog te vechten tegen de tranen. (postnatale vaderschapshormonen, is een term die ik maar even snel verzin.)

Ik zocht op internet naar "meconium bevalling", hetgeen er met Hans is gebeurd. De baby krijgt het tijdens de weeën eventjes benauwd (de navelstreng wordt bijvoorbeeld dichtgeknepen) en laat daardoor zijn eerste ontlasting (meconium) al in de baarmoeder gaan, terwijl de bedoeling is dat ze dat direct na de geboorte doen.
Als dit gebeurt is er een kans dat hij dit in z'n longetjes krijgt. Afhankelijk van hoe lang het geleden is dat de baby dat gedaan heeft, (dagen of uren) zal hij meer of minder binnen krijgen.
Zolang hij nog in de baarmoeder aan de navelstreng zit, geeft het geen problemen maar zodra hij eruit is stopt de werking van de navelstreng en moet hij gaan ademen.

Ik heb mij laten vertellen dat het smerig spul is, een teerachtige substantie die zich overal aan vast hecht. Het kan er vaak ook niet allemaal uitgezogen worden omdat het te diep kan zitten en de longetjes anders beschadigen door te sterk zuigen.
Je kunt je dus voorstellen dat de baby het erg benauwd kan krijgen doordat zijn longetjes vol zitten.

Ik had nog nooit van Meconium Aspiratie gehoord, maar je schrikt van het aantal keren dat je erover kan lezen op internet. Ouders die schrijven over hun ervaringen, of hun baby het overleefd heeft of niet en of de baby er iets aan heeft overgehouden of niet. En site's gewijd aan een overleden baby, waar ik dus terecht kwam, zijn helemaal niet zonder droge ogen te lezen.

Hans lijkt er zonder kleerscheuren te zijn doorgekomen. Ik zal nooit meer hopen op een prijs in de staatsloterij.

P.S. 1: Studenten, gebruik dit niet voor uw scriptie, ik weet wel veel maar ik ben natuurlijk geen arts.
P.S. 2: Vaste lezers, U moet maar even doorbijten, de laatste paar logjes zijn geschreven door een emotionele vader, Mack zoals u hem kent komt vanzelf weer terug.

Zo'n jochie om op te vreten zou je toch zo mee naar huis nemen?
Dat doe ik dinsdag dan ook en ik vergeet vooral ook mevrouw Mack niet. Ik slaap al die tijd al alleen namelijk. Aan de beeldkwaliteit van de foto's kun je zien dat vader maar een onhandige prutser is. Maar ach, ik doe m'n best met mijn antieke software.