Categorie: Vaderlijk gedrag

Ik lees Hans bijna elke avond een verhaaltje voor. Dat is soms nog best een opgave omdat ik naar beneden wil en hij na elke alinea een toelichting geeft op het zojuist gepasseerde. En die toelichting duurt langer dan de alinea. Dat is soms best vervelend. Vooral als het van die langdradige Walt Disney sprookjes zijn, die vader en zoon beiden allang uit hun hoofd kennen. De één ervaart dat als prettig, de ander niet. Laatst, ik was wat norsig en Hans wat drammerig en voor straf bepaalde ik een keer wat er voorgelezen werd in plaats van hij. Het werd een nog niet eerder ingekeken sprookjesboek. Na een kort gekrijs vonden we het toch beiden reuze interessant, die nieuwe verhalen. Maar na een week sprookjes lezen vallen mij toch een paar zaken op.

Sprookjes gaan niet in elk boek hetzelfde. Er wijken details af, maar ook essentiële zaken. Soms komen er compleet nieuwe feiten aan het licht. Ik krijg af en toe het idee dat ik het evangelie aan het lezen ben in de versies van Marcus, Mattheus, Lucas, Johannes. Het lijkt erg op elkaar maar het is net even anders. Soms ga ik zelfs twijfelen aan de geschiedkundige juistheid van het sprookje. Want in Sneeuwwitje en de zeven dwergen is er de ene keer sprake van een koningin die zich in een heks verandert, en de andere keer van een koningin die zich verkleedt als appelverkoopster (die de appel dan weer gratis weggeeft.) In Hans en Grietje hoort, zo vind ik, de spreuk: "knibbel knabbel knuisje, wie zit er aan mijn huisje," voor te komen. Komt helemaal niet voor in dit sprookjesboek! Nog gekker, Hans en Grietje zijn arm, worden door hun ouders in het bos achtergelaten, Hans had eerst een spoor van steentjes gelegd, en later een spoor van broodkruimels om de weg terug te vinden. Wie schetst mijn verbazing? Klein Duimpje! Die deed precies hetzelfde. Hij werd samen met zijn broertjes in het bos achtergelaten en vond de weg terug door een spoor van steentjes, en later probeerde hij het nog een keer met broodkruimels maar dat mislukte even jammerlijk als bij Hans. (van Grietje)

Maar wat mij nog de meeste zorgen baarde, is of sprookjes wel educatief verantwoord zijn. Het verhaal van Klein Duimpje wat ik vanavond las, dat is pure horror! Er zit wel een kind van vier te luisteren. Eerst al het feit dat Klein Duimpje en zijn broertjes diep in het bos worden achtergelaten. Mij lijkt het vrij traumatisch. Als mij het gebeurd was had ik nu niet voor mezelf ingestaan denk ik. Vervolgens komen ze bij het huis van een reus en die zegt hele nare dingen. Zo ruikt hij mensenvlees, wil hij de kinderen opeten, besluit hij op een gegeven moment dat hij de kinderen gaat slachten, dan zorgt Klein Duimpje op verachtelijke wijze dat de reus zijn eigen zeven kinderen de keel doorsnijdt in plaats van Klein Duimpje en zijn broertjes…Ik vind het nogal wat allemaal.

Het valt mij nu pas op. Vroeger vond ik het juist prima dat de buik van de wolf (in twee verschillende sprookjes) werd opengesneden. Dat was een opluchting! Goed en kwaad was veel eerlijker verdeeld. Nu zit je je bij alles af te vragen of het wel helemaal eerlijk is wat er gebeurt. Want zo'n buik opensnijden van een wolf, dat moet toch zeer doen. Of die zeven dochters van die reus, die konden er toch ook niks aan doen? Hoppakee, hun keel wordt doorgesneden, want in een sprookje overwint het goede het kwade zonder dat daar een rechter aan te pas komt.

Wij hadden dit weekend een logé. Nee, wij hadden twee logés moet ik zeggen. Eentje was een normale logé in de vorm van een jongetje, de andere was een heuse beroemdheid in de vorm van Flip de Beer. Ja, Flip is beroemd ja. Om beroemd te zijn is het tegenwoordig helemaal niet meer nodig dat veel mensen weten wie je bent. Maar voor degenen die Flip niet kennen, waaronder ikzelf, Flip is een knuffelbeer die elk weekend bij een ander kindje uit de klas gaat logeren. Flip neemt dan een tas mee waarin zijn logeerspullen zitten, en een boekje waaruit ouders de kinderen kunnen voorlezen. Want dat laatste schijnt de bedoeling van het hele feest te zijn.

Nu was het mijn bedoeling om Flip ergens in een kast te zetten, en hem maandagochtend weer tevoorschijn te halen, maar dat ging natuurlijk niet werken. Want wat moest en zou gebeuren op straffe van een huilend kind en een verongelijkte moeder? Flip moest mee naar zwemles op zaterdagochtend! Dus mijn zoon -die overigens een enorm gespierd lijf heeft, en dat heeft hij van mij, maar dit terzijde- lekker zwemmen en ik een beetje voor joker lopen. Ik voelde me net Edgar uit Jiskefet met Flappie. Eerst had ik nog geweigerd met als argument dat ik uitgelachen zou worden, maar Linda overtuigde me met het argument dat al die ouders ook wel snappen dat het Flip was, en dat je dat voor je kind doet. Nou, echt niet hoor. Mijn vaste koffiedrink-moeder vroeg met een vals lachje of ik mijn beertje had meegenomen, en andere ouders zaten me aan te kijken alsof ze een volwassen vent met een beer onder z'n arm zagen rondlopen. Je moet dan vooral zorgen dat je die beer niet serieus vasthoudt. Gewoon bij z'n strot grijpen of lekker laten bungelen aan één poot. Anders komt het helemaal nooit meer goed met je reputatie.

Aan het eind van het weekend word je als ouders geacht om een heel verslag op te tekenen over wat Flip allemaal heeft meegemaakt tijdens z'n logeerpartij. Nu is dat verslag best aan mij besteed, want ik schrijf af en toe wel eens wat, maar om zo'n beer die het hele weekend in een kast heeft gezeten iets te laten meemaken is nog best lastig. Maar volgens de juffrouw, die mijn handschrift kennelijk heeft weten te decoderen, had ik het goed gedaan en was Hans erg enthousiast geweest toen het verhaal werd voorgelezen. Want Flip wilde geen frikandel maar een bereklauw, want hij had een berehonger. En dat papa was vergeten om Flip z'n pyjama aan te doen op zaterdagavond. In werkelijkheid was ik het niet vergeten, maar als je zoon er niet om vraagt ga je toch niet een speelgoedbeer z'n pyjama aantrekken? Nee, lijkt me niet nee. En als het goed is snapt de juffrouw dat ook.

Weet u wat ook nog niet meevalt? Een A-viertje vol schrijven met echt handschrift! Man, wat een ontwenningskrampen! Ik heb zeker een half uur gedacht dat mijn rechterhand geamputeerd moest worden.

Kent u het verschijnsel vriendenboekjes? Dat zijn een soort uit de hand gelopen poeziealbums waarin kleuters die nog geen van allen kunnen schrijven, iets over een andere kleuter kunnen schrijven. Hans krijgt er dan ook geen, totdat hij a] kan schrijven en/of b] het concept snapt. Soms liggen er hier drie vriendenboekjes te wachten tot Hans ze heeft ingevuld. Soms vragen ouders waar die boekjes blijven. "Die liggen te wachten tot Hans kan schrijven," heeft Linda eens geantwoord, maar daardoor zou je bijna woorden krijgen met ze. Voor de lieve vrede schrijf ik die boekjes maar vol. Wat wil je later worden? Net zo knap als mijn vader. Wat is je liefste wens? Een Alfa Romeo 8c Competizione voor mijn vader. Wat wens je mij? Prettige kerstdagen en gelukkig nieuwjaar.

Gisteren was er een tien minuten gesprek met de juffrouw over de vorderingen van Hans. U moet weten, zijn juffrouw is een enorm stuk, en ik was verhinderd. Ik heb de juffrouw nog nooit gesproken, behalve dan een keer hallo als ik Hans wegbreng. Maar Linda heeft al een heuse band met haar. Zo'n goede band, dat het tien-minuten gesprek een uur duurde. (ze was de laatste) Alleen maar roddelen over anderen. (juffen onder elkaar) Ook het vriendenboek kwam aan de orde. De juffrouw vond het ook maar flauwekul, en ook zij moet er met de regelmaat van de klok in schrijven bij haar klaskinderen. Nu heeft Linda haar verteld dat ik die vriendenboekjes altijd volschrijf met onzin, maar dat ik dat alleen maar doe om de foto van de juffrouw te kunnen bekijken. En dat is ook wel een beetje zo, maar zoiets ga je toch niet zeggen! Laatst heeft ze de juffrouw van Tammar (op wie ik ook al verliefd ben) ook al op een logje gewezen dat over haar ging. Zonder Linda zou niemand uit mijn niet-virtuele leven weten dat ik een weblog had. Maar aan de andere kant moet ik zeggen: ze prijst ze me wel. Maar waarom ze me toch steeds bij knappe juffen aanprijst, dat is me niet helemaal duidelijk. Ik maak me er zelfs een beetje zorgen over.

Hans is sinds een week of twee enorm aan het stotteren geslagen. Niet meer normaal ineens. Hij herhaalt soms zo vaak een woord dat ik het een beetje zielig begin te vinden. Wij maken ons zelfs een beetje ongerust om zijn gehakkel. Wee wee wee wee wee wee wee wee wee wee weetje papa? Natuurlijk zocht ik mijn heil op internet. En dat kun je beter niet doen want volgens de stottertherapeut moet je er zo snel mogelijk bij zijn (telefoonnummer stond erbij), en volgens anderen gaat het meestal vanzelf weer over. Er zijn natuurlijk ergere dingen maar ik het zit me niet lekker. Wij hebben er nog geen aandacht aangegeven omdat we denken dat hij anders denkt dat hij niet mag stotteren. Morgenavond ga ik naar een presentatie over belastingthema's. De man die de presentatie geeft stottert ook. Geen 17 keer achter elkaar maar hij struikelt regelmatig een keer of drie over een woord. Maar hij doet dat toch maar. En hij klinkt stukken enthousiaster dan zijn collega, die niet stottert.

Als Hans lief is geweest en z'n eten heeft opgegeten mag hij 's avonds in mijn bed slapen. Dus dat is niet zo vaak. Maar toch komt het minimaal één keer per week voor. Dan til ik hem als ik naar bed ga op, en draag hem naar zijn eigen kamer. De vaderrol gaat voor de rugklachten. Maar laatst ging ik in mijn bed liggen, zag ik aan de zijkant van mijn matras zo'n enorme bul. Gadverdarrie, ik herkende het precies, want die smeerde ik vroeger ook aan het matras van mijn vader. Ik heb het ding kokhalzend verwijderd, want daar hou ik niet van. Bovendien, herinnerde ik me weer dat ik hem al eerder van die praktijken verdacht had.

Eergisteren wilde hij weer in mijn bed, maar ik heb hem duidelijk gemaakt dat ik geen bullen meer in mijn bed tolereer. En als ik ze toch vind, dat hij dan nooit meer in mijn bed mag. Is-ie nu helemaal! Ik heb wc-papier op het nachtkastje gelegd en gezegd dat als hij een vieze neus had, dat hij dan het papiertje moest gebruiken. Ik vermijd het woord 'bul' bij hem, want als-ie in de gaten heeft dat ik een bepaald woord vies vindt, dan gebruikt-ie het extra vaak. Als hij gepoept heeft (ik geef de voorkeur aan het woord "drukken" maar dat mag niet van Linda), dan roept-ie: Papa, ik heb een verrassing voor je! Ik bedoel maar. Gisteren ga ik naar bed, zit er een enorme joekel aan het wc-papiertje dat op mijn nachtkastje lag. En vanavond precies hetzelfde! Natuurlijk ben ik blij dat ik hem dat zo snel geleerd heb, maar ik vraag me wel af, als dat in deze frequentie gaat, waar al die anderen zijn gebleven.

Er heerste vanavond harmonie bij ons aan tafel. Tammar was tot nu toe meer van de glimlachjes, maar vanavond schaterde ze het uit toen ik geschrokken reageerde op een nies van Linda. En nog een keer, en nog een keer. En toen Linda het zat was, deed Tammar zelf maar even een soort "Tsoe!" En uiteraard schrok ik daarvan en schaterde zij het uit. Probleem is wel dat zij geen genoeg kon krijgen van mijn grapje dus voordat ze uitgeniest was, waren we vijf minuten verder. Daarna deed ze haar handjes voor haar ogen, ten teken dat ik moest roepen: waar is Tammar nou? Ook dat vindt ze langer leuk dan ik. En toen ik daarmee op hield legde ze haar handjes op haar hoofd, en dat betekent: "op het boze bolletje." Dus Linda zet het liedje in en gaf Tammar een hand en met z'n tweeën gaan ze dan heen en weer zoals je vroeger wel eens zag in programma's met Chiel Montagne. Maar daar bleef het niet bij, want Tammar wilde van mij ook een hand. Natuurlijk wilde Hans mijn andere hand en voor ik het wist deden wij de polonaise voor rolstoelzitters. En ik zong nog mee ook. Goed, zoiets kan je één keer overkomen in een moment van overgave aan je dochtertje, maar dit is bepaald niet het imago dat ik als vader wil opbouwen. Een vader gaat geen kinderliedjes met het hele gezin zitten zingen, en zeker niet als de rolgordijn in de keuken gewoon open is. Want ook harmonie kun je overdrijven.

Omdat je zelf al wat ouder bent, heb je geen idee. En zolang je geen kinderen hebt, blijft dat zo. En zelfs met hele jonge kinderen blijf je gewoon vrolijk leven alsof er niks aan de hand is. Maar naarmate ze iets ouder worden, duiken de eerste verhalen op. In het begin schenk je er nog niet veel aandacht aan, maar langzaam maar zeker hoor je het woord steeds vaker vallen en begin je je toch af te vragen wat er aan de hand is. Op een gegeven moment besluit je dan maar eens te vragen aan andere ouders wat het nu precies inhoudt, maar tot nu toe is niemand er in geslaagd mij uit te leggen wat ermee bedoeld wordt.
En omdat ik zaterdagochtend druk in gesprek was heb ik het volledig gemist. Maar Hans schijnt door "het gat" te zijn gezwommen. Het mysterieuze gat in het water, waar ik me geen voorstelling bij kan maken, maar waar ieder kind doorheen schijnt te moeten.

Elke ochtend gebeurt hier iets waarvan ik vroeger zei dat het hier niet zou gebeuren. De televisie staat aan. Hans kijkt en Tammar loopt wat rond. België heeft een slechte reputatie als het om kinderen gaat, maar het moet gezegd worden, ze proberen er ook iets aan te doen getuige de geweldige kinderprogramma's die ze maken. Ik noem even uit de rij "de wereld is mooi": Bumba, Mega Mindy, K3, Piet Piraat, en Tic Tac. En dan zal ik heus nog wel iets vergeten zijn. Volgens mij kunnen Nederlandse kleuterprogramma's hier niet aan tippen. Hans vindt het allemaal mooi, behalve K3. "Beeh, K3, dat is voor meisjes," zei hij. "En voor papa's," voegde ik er aan toe zonder dat ik dat kon tegenhouden. Maar het helpt tegen het ochtendhumeur, van die vrolijk in het rond springende dartele meiden. Bovendien herken ik goede muziek als die daar is.

http://www.youtube.com/watch?v=0rX9zQvxw_4&feature=related

Let trouwens eens even op het prachtige verhaal in deze clip. Van de verloren dochter en de nieuw gevonden zuster. Ik moest alweer een traantje wegpinken.

Hans komt met spelen op het Jan-Piet niveau. Ik speelde vroeger ook met auto's en dan was ik Jan en Piet tegelijk. Hallo Jan, Hoi Piet, hoe gaat het? Goed. Oke. Vroem.

Hans doet het als volgt: Hee kijk uit! Ja, nu ben ik dood! Ja, dat krijg je er nu van! Dan moet je ook uitkijken.

Kinderen zijn heus niet altijd leuk. Wat zeg ik? Ze zijn een ramp. De enige reden waarom ik kinderen wilde is dat ik, mocht ik eenzaam en moederziel alleen in een bejaardenhuis geraken, er nog eens in de twee weken naar me wordt omgekeken. En is dat nu die ruim 20 jaar dwangarbeid waard? Ik waag het te betwijfelen.
Vanavond bijvoorbeeld gebeurde er iets waar ik al tijden bang voor was. Ik haalde Hans uit bad en droogde hem af. In de spiegel zag hij een lange natte lok van zijn haar tot over zijn wenkbrauw hangen. Hij pakte de lok vast en vroeg of ik dat ook kon. En dan word ik al langzaam bang hè. “Eh, nee Hans, dat kan ik niet want papa laat het altijd heel kort knippen.” Ja, dat er geen enkel ander model meer mogelijk is, dat snapt hij nog niet helemaal, maar hij zei: “Ja, maar jij hebt ook dit,” en raakte met zijn wijsvinger mijn rechterinham aan. “En dit,” en hij raakte mijn linkerinham aan. “Eh, ja Hans, nu weet ik het wel hè!” Ik richtte mij iets op zodat hij niet bovenop kon kijken. “Ja, en boven heb je een gat.”