Categorie: Vaderlijk gedrag

Hans vroeg of hij nog een toetje mocht na het eten. Ik vroeg hem wat voor toetje hij dan wenste. Een smartietoetje! Natuurlijk, hij wil altijd een smartietoetje. Ik zei Hans dat we geen smartietoetjes hadden maar dat klopte niet, kwam ik in de tussentijd achter. "Dan woe'k vla," zei Hans. Een smartietoetje is een vruchtenyoghurtje in een plastic verpakking, met daarnaast nog een apart bakje met smarties dat je door de yoghurt kunt doen. En ja, beste lezer, ik kreeg vroeger ook gewoon een bakje witte yoghurt met roosvicee. Maar daar gaat het nu niet om. Normaal eet Hans zijn smartietoetje rechtstreeks uit het bakje, maar nu had ik het vermomd als vla in een apart schaaltje gedaan, met de smarties helemaal onzichtbaar onder de yoghurt, zodat hij er pas tijdens het eten achter zou komen dat het wél een smartietoetje was. "Alsjeblieft Hans, hier is je vla." Hij pakte het aan en treuzelde nog wat. Ondertussen had ik voor Tammar wél een gewoon smartietoetje uit de originele verpakking op de tafel gezet. Linda pakte het uit en ik zag ineens Hans in de gaten krijgen dat Tammar een smartietoetje had. Hij was een paar seconden stil, ik zag zijn vrolijke gezicht heel zielig worden en zei toen met een zacht stemmetje: "eigenlijk woe'k ook een smartietoetje." Potverdrie, wat heb je dan een spijt van je kinderachtige geintje zeg. Ik spoedde me naar hem om te laten zien dat het een grapje was en dat hij ook een smartietoetje had. En ik had geen halve seconde later moeten zijn want dan had hij in een huilbui gezeten en had ik hem daar de eerste tien minuten niet meer uitgekregen. Nu kwam de opluchting nog net op tijd. Zijn stemmetje was al bijna gebroken maar hij lachte weer. Smartietoetjes kunnen een serieuze aangelegenheid zijn.

De eerste werkweek zit erop en die bedroeg gelijk bijna 50 uur. Nu draait een gemiddelde huisvrouw daar natuurlijk haar hand niet voor om, maar voor een kantoorpief is het best aanpoten. Het is doodlijntijd en ik ben een beetje gaar van een spreadsheet van 800 lang en 26 breed. En waar het af en toe om gaat…verschillen van zes euro. Ik hou niet van verschillen, wat verschillen betreft ben ik zo autistisch als de neten dus die moeten er uit. En die gaan er ook uit, al moet ik tot half twaalf door. En natuurlijk, het is gelukt. *buigt in vier richtingen* Geestelijke inspanning, op het laatst is je hele hand-oogcoördinatie in de war en kun je geen fatsoenlijke optelling meer maken. Maar opgeven…nee. Je bent boekhoudcommando of je bent het niet.

Hoe het met die geestelijke inspanning precies werkt dat weet ik niet, maar het heeft iets gemeen met hardlopen. Soms lijk je maar dóór te kunnen gaan maar op een gegeven moment slaat de vermoeidheid toe. Maar als het einde dan in zicht is krijg je weer nieuwe energie en zet je het sprintje in. En als je er dan bent ga je nog vrolijk even een stukje fietsen, want je bent hardloopmoe, niet fietsmoe. Ik krijg een beetje het gevoel dat ik wartaal aan het uitslaan ben en u denkt misschien de hele tijd van "wanneer zegt-ie nu eens iets belangrijks?" Nou, in dat geval feliciteer ik u dat u tot hier gekomen bent, want het is sinds gisteren officiëel: Tammar's eerste woordje is 'papa'.

Het was me het dagje wel. Vol goede moed ging ik 's ochtends naar buiten met de slee, met daarop twee van mijn kinderen, wat toevallig ook mijn totaal aantal kinderen is. Maar wat een drama! Nieuwe outfit. Muts van Hans: te klein. Muts van Tammar: zakt steeds over haar ogen. Buren die de stoep geveegd hebben. Een omvallende slee. Blèrende kinderen die niet meer op de slee wilden. Na een kwartier had ik er schoon genoeg van. Ik pakte de kleinste onder mijn arm en sleurde de slee mee naar huis. Hans liep er krijsend achteraan want die wilde nog niet terug. Begrijpelijk. Onderweg kwam ik mevrouw Mack tegen die ik mijn meest woeste blik gaf. Toen ik thuis kwam zat de achterdeur op slot. In Vaassen nota bene. Het liefst zou ik op zo'n moment iets in elkaar trappen. Maar ik doe het niet omdat ik me nu eenmaal altijd beheers, tenzij ik flip. Maar goed, wat later op de dag met een oude muts van Hans ging het een stuk beter.

Vanochtend was het Mexicaanse griepprik versie II. Linda en ik hadden een compromis bereikt, we zouden allebei meegaan. Allereerst had het behoorlijk gevroren. Ik had gisterenavond de voorruit van mijn Alfa afgedekt en dat had geholpen; de voorruit was helemaal schoon. De Fiat (die volgens Linda haar auto is) was echter volledig blind. En de ijslaag zat er hardnekkig op. Ik schat dat ik twintig minuten heb staan krabben nadat ik van de nood een deugd had gemaakt door de naam 'Hans' in de achterruit de krabben. Uiteraard was Hans hier erg content mee maar vroeg zich wel af wie dat nu gedaan had.

Toen we bij de sporthal -waar ik jaren badminton gespeeld heb- aankwamen en de achteruitverwarming het woord 'Hans' had weggesmolten, stond er een bord met een pijl die de richting aangaf waarin je naar de sporthal moest rijden. En dat was niet de richting die ik gewend was, en om indruk op mijn vrouw te maken met mijn -ik weet een kortere weg- kwaliteiten pakte ik de weg die ik gewend was. En ik had inmiddels moeten weten dat ik daarmee geen indruk op Linda maak. En zeker niet als je aan het eind weer terug moet omdat ze i.v.m. de drukte eenrichtingsverkeer van de toegang gemaakt hadden. En al helemaal niet als blijkt dat toen je weer helemaal omgereden was, netjes de pijlen volgend, en je op de plaats van bestemming aankwam, constateerde dat andere auto's wel gewoon tegen de rijrichting in reden om op de plek van bestemming te komen en zo twee kilometer bespaarden. Echt, het is nog maar heel zelden dat ik indruk op een vrouw maak met testosterondingetjes.

Ik was wel apetrots op Hans die niet onder de indruk was van zijn huilende klasgenootjes en gewoon over de gladde vloer in de richting van de prikster gleed. No Fear! En toen de naald in zijn arm werd leeggespoten zag je z'n beentjes spartelen maar hij gaf geen kik!

Op de terugweg gebeurde verder niks noemenswaardigs en ik zou Tammar naar de kinderopvang brengen en Linda zou Hans naar school brengen. Taakverdeling. Ik zette Tammar over van de warme Fiat naar de koude Alfa. Helaas was het al anderhalf uur nadat ik het deken van mijn voorruit had gehaald en kon ik alsnog krabben.

Voordat Hans naar bed gaat zijn er drie mogelijkheden. 1. Een verhaaltje. 2. Een (of twee) puzzel(s). 3. Verstoppertje. Als het aan hem ligt is het elke avond verstoppertje. Op onze bovenverdieping zijn er voor mij maar een stuk of vier plekken om me te verstoppen want ik pas nergens in, onder of achter. En als ik me een keer 'heel moeilijk' verstopt heb, bijvoorbeeld op zolder want dat mag niet, dan roept hij nadat hij de bekende vier plekken heeft afgezocht: "Papa, mag ik een geluidje?" En als ik dan nee zeg weet hij waar ik zit. Dus dat verstoppertje is het niet helemaal voor mij.

De tweede keus is legpuzzels en dat wordt het in de praktijk vaak want ik heb niet altijd zin in verstoppertje en verhaaltjes zijn stom. Vindt Hans dan. Als de beslissing tot de puzzel is gemaakt beginnen de onderhandelingen over hoeveel puzzels hij dan mag maken. Hij wil er drie, ik twee en als DWDD bijna begint, maar eentje. Maar meestal worden het er twee. Hans heeft een doos met 10 verschillende "Cars" puzzels en ongetwijfeld weten veel van mijn lezers waar ik het over heb want meestal is zoiets ooit in de aanbieding geweest en hebben alle kinderen dezelfde.

Ik vind het verbazingwekkend hoe goed Hans in legpuzzels is. Als hij er twee doet, doe ik er ondertussen ook twee om de tijd door te komen. Maar ik probeer stiekem te winnen van hem, maar mooi niet dat dat lukt. Hij ziet aan elk stukje niet alleen bij welke puzzel het hoort, maar ook waar het moet liggen. Onderwijl corrigeert hij mij nog als ik zit aan te modderen. "Neehee, deze hoort hier, kijk!" Eerst vond ik het irritant dat hij dat wel zag en ik niet, maar ik begrijp nu hoe dat komt. Voor zo'n kind leeft zo'n puzzel veel meer en hij kan het plaatje in z'n geheel zien en tegelijkertijd alle details. Hij ziet waarschijnlijk ook veel meer in zo'n puzzel dan ik. Voor mij is het maar een plaat met allerlei gekleurde auto's met ogen in de voorruit. Ik zag vroeger ook veel meer in een poster of schilderij dan dat ik nu doe.

Maar ik blijf de vader en net zoals Onze Vader kan ik blijdschap scheppen. Want er was een stukje kwijt. Sinds gisteren al. En ik vond het vanavond. Maar dat zei ik natuurlijk niet, nee ik stopte het stukje ongezien tussen de stukjes waar hij mee bezig was. Ik verwachtte dat hij het aan het eind zou overhouden en dan trots zou roepen dat hij het gevonden had, maar hij had het al na een paar stukjes in de gaten. Hij ging met het stukje naar de puzzel waarvan een stukje miste en paste het in. Triomfantelijk keek hij me aan. "Ik kan goed zoeken hè?"

Kinderen zijn een verrijking van je leven. Tenminste hele jonge kinderen. Uiteraard geen puistige niks-presterende pubers die hun brommer opvoeren. Het kan dan immers nog alle kanten op met kinderen. Net zoals toen ik klein was, ik heel gelukkig was omdat ik alle kanten nog op kon. Ik kon roepen wat ik wilde, zonder verplichtingen en niemand die het controleerde. Als ik zei dat ik piloot wilde worden, dan was dat zo. Mijn kinderen kunnen op dit moment nog makkelijk F1-coureur en zangeres worden. Om maar wat te noemen. Daarom moet je er ook nu van genieten en niet pas als ze al achttien zijn als onomstotelijk vast is komen te staan dat ze op kantoor zullen eindigen. Maar dat is van later zorg.

De basisschool, die is prima. Die geeft je een veilig gevoel en dat is hoe het later ook wordt. De middelbare school daarentegen, die slaat helemaal nergens op. Je moet dingen leren die je nooit meer gebruikt en je wordt op een volkomen foute manier voorbereid op het leven dat voor je ligt. Ze maken je gestrest en doen net alsof het leven alleen een succes wordt als je het allerhoogste bereikt. Dus dat je moet presteren en jezelf te allen tijde fier overeind moet houden tegenover anderen. En eerlijk is eerlijk, mensen met een carrière om jaloers op te zijn doen ook hele interessante dingen. Ze vliegen van buitenland naar buitenland, overnachten in luxe hotels en heffen het glas op een zojuist gesloten order voor de levering van 100.000 onderdelen die ergens toe dienen.

Maar die missen toch de ochtenden van een doorsnee gezin. Ochtenden waarop hun oudste zoontje zich als elke ochtend achter de gordijnen verstopt en zich uiteindelijk, als vader overal 'gezocht' heeft, zich met een luid en blij "hier ben ik!" weer present melden. Of het kleine meisje dat door de huiskamer loopt te stappen, overal naar wijst en alles "ah" noemt. Of dat ze gaat staan dansen als ze muziek hoort. Om nog maar te zwijgen van de avonden dat je ze in bad doet. Dat je dochtertje van Sinterklaas vier teletubbies heeft gekregen. En dat als jij telt het er ineens vijf zijn geworden. Een bruine teletubbie erbij. Maar door de waarschuwing "Papa, Tammar heeft in het bad gepoept!" snap je ineens hoe dat kan. Ja, dat mis je dan toch allemaal. Of van die simpele kinderlijke wijsheden. Het lijkt misschien niks maar ik daag u uit om eens een gat te schieten in een bewering die mijn zoontje vanavond deed. "Papa, weet je wat best veel is?" Tweeënveertig."

Zo, vandaag laat ik het opvoeden even lekker aan Sinterklaas over, want het is schoentjes-zetdag. Het scheelde een haartje of Hans mocht zijn schoen van mij niet zetten omdat hij zijn belofte om z'n puzzels op te ruimen niet nakwam. "Dat duurt veel te lang!" "Nou, dan vind ik jou niet meer lief!" "Ik heb geen handen!" "Ik ga nooit meer iets opruimen!" Dat was een greep uit de argumenten van Hans om z'n puzzel niet op te ruimen. Ik hoor het de politiek nog zeggen: "Men bestrijdt elkaar met woorden, niet met kogels." Nee, maar hier geven ze geen oplossing voor! "Oké Hans, je hebt het zelf gewild, vanavond mag jij je schoentje niet zetten." En toen begon ik maar met het opruimen van de puzzel. Toen ik bijna klaar was wilde hij me helpen. Oké, ik ben dan misschien Gekke Henkie wel, dat ik die puzzel ging opruimen, maar hier trapt zelfs Gekke Henkie niet in. Dus dat werd huilen, tieren, brullen.

Maar goed, ik ben niet eens echt boos op Idi Amin, dus hoe zou ik tot vanavond boos moeten blijven op m'n eigen zoontje? Linda wist de oplossing. "Hans, als je nu eens zwzwzwzwzwzz." Daar kwam Hans aan: "sorry papa dat ik de puzzel niet heb opgeruimd." Dan moet je je zogenaamde "not-amused" gezicht weer opzetten en nog wat toneelspelen dat het eigenlijk niet kan, maar vooruit, ben je nu weer mijn hele beste vriend?

Nou ja, vanavond renden Hans en ik naar de gang om onze schoen te zetten. Volgens Hans mogen papa's geen schoentje zetten omdat vorige week mijn schoen ook al leeg was teruggezet door Sinterklaas. Maar ditmaal heeft de sint een briefje in de schoen van Hans gedaan. (ik weet dat nu al) Beste Hans, bedankt voor je tekening, bladibladiebla, en wil je tegen je papa zeggen dat schoentje zetten alleen voor kindjes is? Voor deze éne keer zal ik er een kleinigheidje voor papa in doen maar eigenlijk is het tegen de regels. Oh ja, Hans. Wil je voortaan wel je puzzel opruimen als je ermee hebt gespeeld? Dan ben je weer Sinterklaas' hele beste vriend.

Zo! Wraak. Ik ben nog erger dan mijn ouders. Je mag kinderen dan weliswaar geen corrigerende tik meer geven als ze hun puzzel niet opruimen, maar er staat nergens in het wetboek dat je niet mag dreigen met de toorn van de heilige Sint Nicolaas.

Om tegemoet te komen aan die enkele dwarspaal die niet de beschaving kan opbrengen tenminste net te doen alsof hij mijn autologjes leuk vindt, hier een familiair verhaaltje. Morgen is de grote inentingsdag maar Tammar wil niet. Daarom kreeg ze net als vorige week hoge koorts. Nou ja, voor een volwassene zou het een flinke koorts zijn, een bikkelkind spreekt liever van verhoging. Maar toch, bij het kinderdagverblijf is het de regel dat indien het kind koorts heeft, het niet mag komen. Dus ik reed in alle vroegte richting mijn schoonouders om daar één maal zieke Tammar af te leveren. Het ritje er naartoe kon ze nog wel waarderen, maar dat het plan was dat ik haar daar in die toestand ging achterlaten, daar was ze minder over te spreken. Ja, het is ook geen pretje als je 1.) je zo ziek als een hond voelt en 2.) door je vader wordt verstoten.

Ik had Hans al eens beloofd om 'keukenootjes' te gaan zoeken maar tot vandaag was dat er niet van gekomen. Hans vroeg het vandaag op een handig tijdstip en samen met zijn vriendje ben ik naar het bos gereden. Een plastic tas mee en beukenootjes zoeken maar. Ik weet eigenlijk helemaal niet hoe hij erbij komt, beukenootjes zoeken. Van mij heeft-ie dat niet want ik heb dergelijke interesses nooit gehad. En daar kwam ik in het bos pijnlijk achter doordat ik niet wist hoe een beuk eruit zag. Naaldbomen te over, berken herken ik omdat we die vroeger in onze tuin hadden, een eik weet ik ook nog wel door het gekerfde blad maar een beuk…geen idee. Uiteindelijk heb ik een grote boom gevonden die geen den, spar, eik of berk was, dus die heb ik gebombardeerd tot beuk. En de dingetjes die eronder lagen moesten dan beukenootjes zijn. Vieze natte stekelige lege bolsters. Misschien is het helemaal de tijd niet voor beukenootjes, geen idee, maar de jongens waren blij met hun lege hulzen.

Die Tammar van ons, dat is er eentje. Die heeft het leiding geven in zich. Niet dat leiding geven zaligmakend is hoor, vooral niet als het gebeurt door mensen die leidinggevende eigenschappen ontberen. Maar ze commandeert door te wijzen naar wat ze wil hebben en maakt middels het woord "die" duidelijk wat de bedoeling is. Als je het verkeerde geeft pakt ze het aan en gooit het weg. En dat doet ze niet alleen met knuffelberen, ook met volle flesjes drinken. Klabam, op onze arme laminaatvloer. Als ik haar op haar daden aanspreek (slaan is bij wet verboden) kijkt ze arrogant langs me heen. Maar soms komt ze kraaiend op me afrennen met haar handjes in de lucht ten teken dat ik haar op moet pakken. Ze laat zich dan door mij op haar wangetje kussen maar niet te lang want dan wijst ze alweer naar iets wat ze toch niet wil hebben. "Die!" Maar het allermooiste van een dochtertje is voor een vader dat hij nu kan zeggen: 'mijn kleine meisje.'