Categorie: Vaderlijk gedrag

12 november 2005 schreef ik over Sint Maarten. Over hoe ik vroeger op 11 november geterroriseerd werd door kleine snoepmonsters en hoe ik dan alle lichten uitdeed en achter de verwarming ging liggen om te ontkomen aan hun inhalige klauwtjes. Maar doordat Hans toen net was geboren, was ik ontdooid en stelde mij voor hoe het zou zijn als Hans als klein en onzeker mannetje een liedje wilde zingen en er werd niet opengedaan! De tranen sprongen mij destijds in de ogen.

Het gaat echter nooit zoals je denkt dat het zal gaan. Vanavond liep ik met Hans en wat buurtkinnekes mee om hen te begeleiden tijdens het bedelfeest. Maar er was helemaal geen sprake van een verlegen of onzeker mannetje. Een grote schreeuwlelijk is het. Zo vals als een kraai en keihard zong hij: "Daar komt Sint Maarten AAN!" Vooral die 'aan' werd telkens vol bravoure aangezet. Je hoorde hem boven het hele groepje uit. En daarna kwam hij de buit naar de tas brengen die ik voor hem droeg.

Ik heb een aardige ontwikkeling doorgemaakt qua heilige Martinus. Vroeger verstopte ik me achter de verwarming, later deed ik de deur open en gaf een snoepzakje en vanavond liep ik mee! Wat komt hierna? Ga ik zelf mijn mantel met een arme delen? Wordt er over tweehonderd jaar een feest gevierd dat heet: 'St. Mackus?' We weten het niet. Wat ik nu wel weet is dat als je de deur opendoet voor die kleintjes dat je dan niet moet zeggen: "oh, wat mooi gezongen!" Want dat zegt iedereen al. Maar dat weet je dus niet als je zelf niet een keer meegelopen hebt. Dus verzin eens wat origineels voor de meelopende ouders, zou ik zeggen. Ik hoor het wel van u.

Hans en Tammar hadden beiden niet de avond van hun leven. Hans begon eerst met overgeven (zuurkool) maar zodra hij dat gedaan heeft is-ie gewoon weer vrolijk als altijd. Zo ook vanavond. Hij liep met een deken te slepen en natuurlijk ging Tammar daarop staan. En natuurlijk trok Hans eraan en viel Tammar om. Het kleine meisje begon te huilen en ik riep Hans bestraffend toe en zag zijn machteloosheid om het uit te leggen. Misschien deed hij het ook wel per ongeluk maar hij kon het niet onder woorden brengen. Dus ook hij begon heel zielig te huilen. Tammar was allang weer stil maar Hans bleef tien minuten doorgaan.

Daarna gingen ze beiden in bad en doen we meestal een wedstrijdje "wie het eerste uitgekleed is." Hans wint altijd, hoe snel ik ook probeer Tammar uit te kleden. Altijd komt-ie triomfantelijk juichend in zijn blootje z'n kamer afgerend om te laten zien dat hij gewonnen heeft. Ik zette Hans in bad en in de tussentijd plaste Tammar op het laminaat op de overloop. En dat was tot daar aan toe, maar ze gleed erover uit. Dus ze huilde. Toen ik haar in bad zette en haar weer stil had, wilde ik het plasje opruimen maar ineens hoorde ik Tammar keihard gillen en zag wat er gebeurde: Hans had een boot die nog vol koud water van de vorige dag zat, opgetild en al het koude water was over Tammar heen gevallen. Eén krijspartij en ik riep kwaad: "Hans!" En toen, die paniek weer in z'n ogen, hij probeerde me uit te leggen dat hij niet wist dat er koud water in zat en ik geloofde hem. Maar het was te laat; Hans begon weer hartverscheurend zielig te huilen maar ik kon hem amper troosten want ik was nog bezig om Tammar weer rustig te krijgen. Toen ik dat na een paar minuten voor elkaar had zat Hans nog steeds te snikken en kon geen woord uitbrengen.

Tien minuten later was hij stil en zat een beetje beduusd te spelen, en ik maakte een stomme fout. Ik refereerde nog een keer (vriendelijk en opbouwend) aan het voorval om hem aan het verstand te brengen dat hij in het vervolg moest oppassen met die boot. Wat is dat toch voor stom opvoedkundig gevader dat je dat nog een keer moet zeggen? Alsof ik gelijk wil hebben of zo. Tuurlijk heb ik gelijk, maar hij is vier! Daar ging-ie weer, helemaal van streek. Als ik hem in een andere situatie bestraffend toespreek kijkt-ie me boos aan en zegt: "nou, dan vin'k jou niet meer lief!" Maar nu dat verdrietige gesnik. Dat gebeurt eigenlijk alleen als een ander kind pijn heeft. Daar schrikt-ie van. Net z'n vader. Nou ja, toen Tammar in bed lag hebben we een enorme Cars-puzzel gemaakt. Van wel 60 stukjes! Toen was het weer over.

Hans, die is goed bezig. Hard op weg om later zonder de hulp van prinses Laurentien te kunnen. Vier jaar en al alles van het alfabet begrijpen. Niet dat dat bijzonder is hoor, in deze tijd, er schijnen zelfs al Neerlandicusjes van drie te bestaan, maar bij mij was het nog gewoon zo dat het eerste woord dat ik leerde schrijven "boom" was. En toen roos, vis, vuur, mus, pim, kees, miep, bel, boek, raam, school, oom, bus, sam, eet, aap, pet. Zes jaar was ik toen! Bij juffrouw Spijkerman in de klas. Ik herinner me dat ik op de kleuterschool nog geen idee had hoe je moest lezen. Een buurmeisje kon het al wel en dat frustreerde mij. Gelukkig leren kinderen het tegenwoordig eerder om het ook weer eerder te kunnen vergeten niet dezelfde frustraties op te lopen die ik vroeger had.

De hele dag zingt Hans: A-B-C-D-E-F-G, H-I-J-K-LMNOP. Q-R-S-T-U-V-W X-Y-Z doen ook nog mee. Als je goed hebt opgelet, ken je nu het alfabet.

Om gek van te worden! Papa? Ja? Weet je waar Tammar mee begint? Nee? Met de t. Hee, goed man Hans! Papa? Ja? Weet je waar Mama mee begint? Nee? met de m. Zo hee! Wat weet jij dat goed! Papa? Ja? Weet jij waar Elvis mee begint? Ja, met de L van Elvis. Nu leer ik hem nog waar Eskimo mee begint, en Effen, en Embryo, Enter en Ermelo.

Ik werd vandaag gebeld op mijn werk door Linda. Tammar moest opgehaald worden van het kinderdagverblijf omdat ze ziek was en zij was zelf met Hans in Madurodam. Een half uurtje later haalde ik mijn kleine straalkacheltje op en nam haar mee naar huis. Ze keek wat waterig uit haar ogen en had hoge koorts. Thuis heb ik haar drie keer dezelfde zetpil gegeven. Dat is mijn leven lang al mijn zwakke kant. Angst voor het onbekende. Een huilend kind, een zetpil en een dicht rolluik, dat noem ik onbekend. Is dat het goeie gat wel? Hoe hard moet je drukken en waarom komt-ie er weer uit? Crisis!

Na een half uurtje stilte hoorde ik weer vrolijk gekraai uit haar kamer. Na drie kwartier vrolijk gekraai heb ik haar gepakt. Na een uur weer naar bed gebracht omdat dat toch de verkeerde beslissing leek. Tien minuten later heb ik haar weer gepakt. Een beetje gegeten, een beetje gedronken, het was allemaal niet je-van-het. In bad werd zij pas weer stil. Toen ik haar naar bed wilde doen bleef ze protesteren zodat ik haar maar mee naar beneden heb genomen. Ik ben op de bank gaan liggen met Tammar op me. Dan maar slaapliedjes zingen. Slaap kindje slaap, weltrusten goedenacht en bij gebrek aan slaapliedjes wat repertoire van Elvis. In the Ghetto doet het goed als slaapliedje, evenals Wooden heart. Maar het fijnst vond ze mijn versie van Edelweiss.

Hemelse vrede, ik zag het uit mijn ooghoek gebeuren; Tammar was op de bank geklommen en bezig eraf te vallen. Ze raakte eerst met haar zitvlak de grond en sloeg toen met haar hoofd achterover op het laminaat. Er zou een deuk in de vloer gezeten hebben, ware het niet dat ik in een ultieme alles of niets snoekduik mijn vlakke hand nog net op tijd tussen haar hoofdje en de vloer kon steken, waardoor ze alleen maar wat verschrikt keek en weer verder ging met spelen.

Het werd dus alles. Of beter, bijna alles. Want dat ik bij die actie mijn teen brak moerde haar geen zier. Ik beet even op mijn kiezen en wachtte op de pijn. Die komt altijd een paar tellen na het trauma. Maar hij kwam. Jeeeeeeaaaaaahaaaaa! Mijn teen (linkerwijs) is gebroken. Dat weet ik zeker. Ik heb geen traumahelikopter gebeld of anderzijds medisch advies ingewonnen want die diagnose kan ik zelf ook wel stellen. Spalken van een teen is niet nodig, leerde ik vroeger bij de commando's, een poosje niet wijzen zou afdoende moeten zijn. Maar duizendbommennogaantoe, wat is-ie blauw!

De laatste tijd hebben wij wat probleempjes met Hans, onze piepjonge oudste. Hij dramt, huilt, probeert uit, is moe, geeft niet toe…En vooral onder het eten. Elke avond hetzelfde: treuzelen, nee zeggen, huilend naar de gang en weet ik wat allemaal nog wel niet meer. Laatst, hij moest naar de gang, wil de deur dicht doen, ik roep nog: "zachtjes met de deur!" de deur valt zachtjes dicht, hij doet hem weer open om hem daarna keihard dicht te slaan. Eerlijk waar, ik hoef er tenminste nooit meer aan te twijfelen dat Linda echt z'n moeder is, zoals zij er nog wel eens aan twijfelt of ik wel echt de vader ben. Maar dat ben ik hoor!

In elk geval, vanavond was het weer eens extreem raak en Hans is met een corrigerende worp de trap op gevlogen, onder de douche gezet, en in z'n bed gepleurd, dit alles onder luid protest en gehuil. Zielig gehuil dat hij niet meer kon stoppen voordat hij in slaap viel. En denk maar niet beste lezers, dat het mij niks doet, mijn bloedeigen DNA zo overstuur te zien. Mistroostig ben ik naar mijn werk gegaan. (Ik moest nog wat afmaken. Dat u niet denkt dat het hier het ontbijt betrof.)

Zojuist hadden Linda en ik een goed gesprek van vrouw tot man. Dit kan zo niet langer. We vonden hem allebei zo zielig -Linda had tranen in haar ogen, en dat wil wat zeggen want zij kan ijskoud en emotieloos over Elvis praten- dat we het helemaal anders gaan doen. Wij worden nu niet meer boos, hij mag zijn eten laten staan zonder z'n recht op een toetje, op in bad gaan, en op een verhaaltje te verspelen want wij, verantwoordelijke ouders, willen niet niet elke avond hetzelfde geruzie aan tafel. Hans heeft ook recht op een 'prettige avond'. Ik geloof wel in deze maatregel. Oké, dat-ie nu op zeker over een jaar of tien oude vrouwtjes van hun handtasje berooft, daar vragen wij nu zelf om met dergelijke softe pedagogiek. Alles heeft een prijs.

Het was vanavond feest voor Hans en mama, want mama is een avondje de boel op stelten aan het zetten in Zevenaar. In Zevenaar spreken ze Zevenaars en dat beeld ik altijd als volgt uit: 7 (.) Maar dit geheel terzijde. Dat het voor mama feest is lijkt me duidelijk, maar ook voor Hans want die vroeg of hij lang mocht opblijven. Nou, als hij lief was wel, had ik gezegd en dat is voor Hans al reden om vast te beamen dat hij lief is. En ik moet zeggen, dat was hij. Ik heb hem niet horen zeuren dat hij z'n frietjes niet lustte en hij vond het ook niet erg dat hij een tekenfilm mocht afkijken. Daarna gingen hij en Tammar in bad en geheel zelfstandig heeft Hans zich uitgekleed en als er iets niet lukte (zijn hemd zat onderstebuiten, serieus) kwam hij het me netjes vragen in plaats van te krijsen dat het hem niet lukte. Hij kan het wel!

Ik had Hans beloofd dat als Tammar op bed zou liggen dat hij dan nog even mee naar beneden mocht om een spelletje te doen. Joepieeee. Een Mickey Mouse domino spelletje, en Hans zou me de spelregels uitleggen. Ik begreep geen bal van z'n uitleg dus ik pakte de doos erbij. Het spel bestaat uit 28 kaarten. Elke speler krijgt een gelijk aantal kaarten en legt, om beurten, een kaart op tafel zodat aangrenzende afbeeldingen op elk van de kaarten hetzelfde zijn. Zo wordt een parcours gemaakt en elke speler kan aan het uiteinde ervan een kaart aanleggen. De vorm van het parcours kan dus elke keer weer verschillend zijn. De eerste speler die al zijn kaarten heeft afgelegd is de winnaar.
Natuurlijk. Linda had nog gezegd, het spreekt voor zich. Nou, helemaal niet hoor! Pas na zes keer spelen had ik volgens mij door hoe dit spelletje moest. Want mocht je nu op de kaartjes kijken of moest je steeds de bovenste van je stapel pakken? Mocht je als je een hoek maakte daar later ook weer rechtdoor zodat je een soort t-splitsing kreeg? Want die hoek is ook een uiteinde. En ik maar steeds zoeken naar de spelregels maar met die paar zinnen moest ik het doen. Als je niet kon leggen, wat dan? Mocht je bij de ander op zijn kaarten kijken?

Ik begreep er geen reet van. Voor kinderen vanaf drie jaar! En toen ik het op het laatst met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dóór had, moest ik Hans laten winnen omdat je kinderen nu eenmaal niet het laatste potje kunt laten verliezen.

Tammar is een beetje niet lekker, koortsig en ze heeft kapotte billetjes, en juist dan poepen ze extra vaak zodat je ze goed pijn moet doen bij het schoonmaken. Ik hoorde het gejammer toen Linda haar verschoonde en toen het na een paar minuten ophield dacht ik dat ze weer op bed lag. Nee dus, Linda kwam even boven kijken met die kleine onweerstaanbare.

Tammar komt nooit op zolder dus uiterst verbaasd keek ze om zich heen. Ze was warm en haar haartjes zaten aan elkaar geplakt. Maar toen ze me zag wilde ze wel even bij me op schoot. Ik zette een muziekje op de computer aan en ze begon lichtjes te deinen en klapte in haar handjes. Maar verder bleef ze heel rustig bij me zitten. Iets wat ze normaal nooit zal doen. En toen Linda haar weer wilde pakken ontweek ze mama's armen ten teken dat ze bij mij wilde blijven zitten. Nou vooruit, nog één liedje dan maar dan moet je weer naar bed, kleine lieveling. Wat een onweerstaanbaar kind, voor papa en mama.

Hans heeft al sinds een hele tijd hier en daar een bultje. Volgens het consternatiebureau zijn het waterwratjes en gaan ze van zalf niet weg. Maar wel vanzelf. Dus we wachten en we wachten. Hij had er eentje op zijn schouder en die heb ik nadat mijn geduld op was een handje geholpen. Met een mesje. En dat hielp, want het bultje is weg, niks meer van te zien. Maar hij heeft er ook nog twee in zijn lies. Als hij per ongeluk in zijn broek heeft geplast, wordt zijn huid rond die bultjes erg rood. Niet alleen zijn huid raakt geïrriteerd, maar ook ik! Ik kan niet tegen bultjes, wratjes, puistjes en meeëters. Ten aanval!
Van Linda mag ik er absoluut niet aanzitten want zij vindt het een hele enge tic als iemand constant allerlei bultjes opensnijdt, -krabt of uitdrukt. Ik vind het niks bijzonders want ik doe dat mijn hele leven al. Mijn vader deed het ook en eigenlijk is het een traditie die overgaat van vader op zoon. Maar de twee bultjes in Hans' lies werden wit en ik kon het gisteren niet langer bedwingen. Met een schaartje heb ik zo'n onding verwijderd. Bloeden natuurlijk, maar dat hoort erbij. Maar mooi dat ik niet meer aan die andere mocht komen. En dat Linda erachter kwam. En pisnijdig werd. Een overdreven reactie natuurlijk, want bultjes moeten eenmaal weg. En mijn methode is nu eenmaal een beproefde methode.

Ik ben niet zo van de foto's. Linda wel. Dus toen Linda deze foto maakte was-ie ook van uitstekende kwaliteit en 2,57 MB. Ik heb wat zitten wegpixelen tot er uiteindelijk nog maar 90 KB overbleef. Want anders is m'n opslagruimte in één keer vol. En zeg nu zelf, wat heeft u liever? Één haarscherpe foto of tien wat mindere? Is het niet net als met een spannende film? Als je het verhaal zit te volgen let je toch ook niet op beeldkwaliteit? Dat doe je alleen als je de beeldkwaliteit aan je vrienden demonstreert. Of zegt u, rot op Mack met je opslagruimte, wij willen een scherpe foto!?