Categorie: Overige zaken

Laatst zag ik een ooievaar. Hoewel niet echt zeldzaam toch nog steeds bijzonder. Hij stond in een weiland hier vlakbij, in het voor ooievaars gevaarloze Nederland. Wat ik mij toen niet realiseerde is dat de vogel een paar maanden geleden nog in Afrika stond. Afrika, Nederland, voelt u het verschil? Ik heb het over de wildernis, de ooievaar stond op een paar meter van een leeuw en misschien is een van zijn makkers wel door een leeuw gegrepen. Of misschien is hij aangevallen door een visarend. Duizenden kilometers heeft het beest afgelegd, vliegend op de thermiek boven Afrika, de Sahara ontwijkend tot hij bij de Middellandse zee komt waar hij het op eigen kracht moet doen omdat de thermiek ontbreekt. Hij vliegt zo laag mogelijk maar als hij het water raakt met een van zijn vleugels stort hij neer en verdrinkt hij. Dat is de trek van de ooievaar. En dan komt hij hier, in het paradijs. Geen leeuw, geen visarend, helemaal niemand gaat hem bedreigen. Mensen zetten zelfs nestpalen neer zodat hij kan broeden. Waarom in hemelsnaam keert hij terug naar Afrika?

Hetzelfde geldt voor de zwaluw. De boerenzwaluw is een prachtige, sierlijke vogel en heeft dezelfde reis gemaakt als de ooievaar, alleen vloog hij niet op thermiek maar op eigen kracht. Ook de Sahara ontweek hij niet, hij nam de kortste weg naar onze plek in Noord-Europa. Ze komen hier om te broeden, daarna vliegen ze weer terug. Waarom? Kijk, als mens begrijp ik het. Misschien begrijp ik het juist wel helemaal niet eigenlijk, maar ik stel mij zo voor dat je hier gauw uitgekeken bent met een paar weilanden, een bosje wat water. Nee dan Afrika met zijn onmetelijke vlaktes, wilde dieren, adembenemende watervallen, ondoordringbare jungles. Het continent van het avontuur. Ik wil er naartoe, terwijl veel Afrikanen juist hier naartoe komen en niet alleen om te broeden. De ooievaar zal het allemaal worst zijn wat mijn mening over Afrika en Nederland is. Die blijft het liefst in leven en de kneuterigheid van dit saaie landschap ontgaat hem toch. Geen leeuw die hem bedreigt, dat is waar het om gaat. Het liefst zou hij hier blijven maar een echte winter overleeft hij niet. Ik heb makkelijk praten. Als het erop aankomt woon ik ook liever in Nederland dan in Afrika.

De derde week zonder mijn favoriete collega gaat in. Ze is ziek en we weten niet wat ze heeft. Ik heb haar een paar keer gesproken maar mij wordt het ook niet duidelijk. Ik kreeg vanavond een mailtje waarin stond dat het waarschijnlijk langdurig is. En daar word ik niet vrolijk van. Dan ga je ineens vrezen of je haar ooit nog terugziet. Thuis gaat het gelukkig goed. Elk huisje heeft zijn kruisje. Linda heeft een dagje op de eerste harthulp rondgebracht wegens pijn op haar borst. Gezien haar medische verleden wordt ze dan direct doorgestuurd naar het ziekenhuis waaruit ze in de loop van de middag weer mocht vertrekken wegens niks aan de hand. Hart en longen goed bevonden.

Ze kreeg wel een standje mee, want ze gebruikt sinds eind 2007 geen medicijnen meer, dat had niet gemogen. Er was toestemming om er tijdelijk mee te stoppen in verband met de komst van Tammar, maar daarna had ze er weer aangemoeten. Ook niemand die dat in de gaten houdt… Maar ja, ze zijn ook zo onduidelijk in zo’n ziekenhuis. Litteken was niet meer te vinden, nooit zekerheid geweest over het hartinfarct, twijfel bij de doktoren over een vernauwing, dus wij vertaalden dat maar als: het zal wel meegevallen zijn. Nu deed het dat ook wel, maar volgens de assistent cardioloog moest ze niet denken dat ze geen hartinfarct heeft gehad, want dat was wel zo. Had dat dan in 2005 gelijk gezegd! In elk geval, nu is ze wederom hartpatiënt, de rest van haar leven aan de medicijnen. Maar ik was blij dat ik haar weer ongeschonden terug had.

Niet vaak heb ik het moeilijk met een nieuwsbericht. Natuurlijk, er zijn dingen die indruk maakten zoals de Bijlmerramp of 9-11, en er zijn dingen die je raken omdat je de betrokkene kent, maar de vermissing van de twee jongetjes houdt me bezig. Om de zoveel tijd kijk ik op nu.nl of er al nieuws is. Het heeft niks met sensatie te maken, verre van dat. Dit doet me echt pijn, het zijn echte gevoelens. Misschien komt het omdat je zelf ouder bent. Misschien komt het door de leeftijd. Maar het beeld van twee jongetjes, ’s avonds laat op de achterbank van een blauwe Hyundai, dat ik zelf heb gecreëerd maakt me triest en boos. Natuurlijk, als buitenstaander moet ik buiten het gevoel blijven, maar kan dat wel? Ik ga straks slapen en kijk nog even bij mijn kinderen, dus ik heb geen probleem, zou je zeggen. Heb ik ook niet, straks worden de broertjes gevonden, het nieuws ebt weg en we gaan weer over tot de orde van de dag, want zo is het leven, en zo moet het ook. Anderen moeten door opdat jij straks verder kunt.

Meestal heb ik nog wel een grijntje begrip voor een dader, maar in dit geval is dat weg. Ik maak er ook niet teveel woorden aan vuil. Ik heb het ook al over een dader terwijl nog niet vaststaat dat er een dader is. Mochten deze jongens levend worden teruggevonden dan zou er een dag van nationale vreugde moeten worden uitgeroepen. Ik zou staan te juichen in elk geval, maar het is nauwelijks meer iets waar je nog op durft te hopen. Ik denk slechts aan de plek waar ze straks levenloos gevonden gaan worden. Dat ik wel eens iets geroepen heb over de bosjes in de lus van de af- of oprit van een snelweg, omdat daar immers nooit iemand komt. Dat vond ik destijds wel grappig, toen er nog geen twee kinderen vermist werden. Nu hoop ik dat de d(v)ader dat nooit heeft gelezen. Dit is voor het eerst dat ik wat voel voor het Pre-crime systeem uit Minority Report. Of dat we de tijd simpelweg een weekje konden terugdraaien.

Hopen op het onmogelijke, het is een vorm van medeleven, ijdele hoop op die kleine kans dat ze ergens vastzitten en dat ze nog leven. Het is naïef om zo te denken en ik geloof er zelf niet in, maar liever zou ik erin geloven. Nog beter zou het zijn als ik cynisch was en ze werden levend teruggevonden. Maar cynisch kan ik niet zijn. Maar ik zie de dader niet meer terug veranderen in een vader. Ik zie slechts de foto van twee lachende broertjes en voel het grote onrecht.

Ik heb een vreemde collega. Nou is dat niet op zich niet vreemd want iedereen die collega’s heeft, heeft er een rare tussen. Maar deze blinkt uit in allerlei zaken waar je op je werk niks aan hebt. Hij is niet dom, maar houdt er wel vreemde hobby’s op na. Zo weet hij alles van porno en de nazi’s. De grote overeenkomst tussen die twee zaken is de Duitse taal. Hij vertelt openlijk over zijn seksavonturen uit het verleden, wat volgens Linda inhoudt dat er nooit iets heeft plaatsgevonden. Hij heeft een ring die de nazi-officieren vroeger kregen als onderscheiding voor grote moed. Hij vertelt het liefst Jodenmoppen en ja, hij stemt PVV. Zijn goede vriend zit in de gevangenis en zijn vriendin heeft een borstvergroting ondergaan en daarvan zegt hij dat elke man zou willen dat zijn vrouw dat deed. Kortom, deze jongen moet met vervalste papieren op de universiteit terecht zijn gekomen.

Laatst stuurde hij mij een linkje naar een filmpje waarin een echte onthoofding met een kettingzaag plaatsvond. En ondanks dat ik gewaarschuwd was heb ik toch gekeken. Heel erg kwalijk van mij en er is geen excuus. Ik weet niet wat ik wilde bewijzen of bereiken. Maar daarna moest ik even het raam openzetten voor wat frisse lucht. Het scheen te gaan om een afrekening in het Mexicaanse drugscircuit. Ik weet nog niet of het echt was, want de man die als tweede aan de beurt was zag er niet eens doodsbang uit. En dat lijkt me vreemd als zojuist je collega zonder hoofd tegen je aan is gevallen en jij nu aan de beurt bent.

Daarom mensen, blijf van de drugs af! En leer van deze domme weblogger dat je nooit dit soort linkjes moet openen. We worden wel afgestompt door alles op televisie en internet, maar niet harder. Ik voel me ook alsof ik een zonde heb begaan en daarom wil ik even te biecht.

Oeps. Ik las iets over een meteoriet die misschien in 2068 zou inslaan op de aarde. Het is nog lang niet zeker, en bovendien ben ik dan 99 jaar, maar grappig is het natuurlijk niet. Ik googelde wat en ik leerde weer iets nuttigs, hetgeen ik overigens volgende week weer vergeten ben. De krachtigste ontploffing die ooit door mensen is veroorzaakt, kwam voort uit een Russische kernproef op Nova Zembla in 1961. Tsar Bomba was haar naam en deze had een kracht van 50 megaton. Geen idee hoeveel dat is, maar het zal veel zijn. Misdadig trouwens, zo’n kernproef in een gebied waar miljoenen zoogdieren leven, maar dat is even een ander verhaal, bovendien vindt Poetin dat toch niet interessant. Maar goed. 50 megaton dus. Een enorme allesverwoestende aardbeving met een kracht van 10 op de schaal van Richter, brengt een energie vrij van 1 miljoen megaton, ook wel genaamd 1 teraton. Zo’n aardbeving is dus even zwaar als 20.000 Tsar Bombas. Poetin moet zich een schooljongen voelen nu. Overigens is een aardbeving met een kracht van 10 op de schaal van Richter nooit waargenomen.

Maar nu komt het: volgens sommige wetenschappers is er 65 miljoen jaar geleden een meteoriet ingeslagen die het einde van de dinosauriërs betekende. Deze meteoriet met een doorsnee van 10 kilometer ramde de aarde ergens in Mexico en daarbij kwam een kracht vrij van 100 teraton, 2 miljoen keer zwaarder dan Tsar Bomba. Het leven stierf grotendeels uit maar de aarde hield stand. Dan is er voor de aardigheid ook de petaton uitgevonden die overeenkomt met 12 op de schaal van Richter. Een petaton is weer gelijk aan 1000 teraton. 20 miljoen enorme waterstofbommen tegelijk.

De aarde houdt nog steeds stand. Pas bij een ontploffing met een kracht van 100.000 petaton moet de aarde zwichten en wordt ze uit haar hellingshoek van 23,4 graden gebracht. Het gevolg daarvan is dat de seizoenen er anders uit gaan zien. Valt nog mee, want dat verschijnsel nemen we nu ook al waar. Nee, in de aarde heb ik een rotsvast vertrouwen. Lang nadat de mensheid is uitgestorven draait ze nog gewoon haar rondjes om de zon. Overigens heb ik geen idee hoeveel kracht er vrij komt als de zon zou ontploffen. Ongetwijfeld zijn petatonnen daarbij vergeleken grammen. Heb ik het nog niet eens over de oerknal. Ik zie de mensheid weer even in het juiste perspectief. Ik heb momenten gehad dat ik dacht dat ik wat voorstelde.

Een van de meest ontwapenende lachen die ik ooit heb gezien zat op het gezicht van Marco van Basten. Als hij scoorde kwam daar gelijk die jongensachtige lach, die hij nu op zijn 48e, nog steeds niet kwijt is. Hij juichte fysiek als Cruijff, hoog springend en één vuist naar voren zwaaiend. Cruijff was echter geen lacher, Marco wel. Marco, die eigenlijk Marcel heet, maar door zijn familie al snel Marco genoemd werd, lacht onder vrienden. Een jongensachtige ondeugende lach op zijn hoekige kop. Zijn trekken hebben bijna iets Russisch. Toch valt er met Marco niet te sollen. Zodra er afstand moet zijn, bewaart hij die. Zijn lach is open, maar Marco is gesloten. Marco heeft in zijn jeugd iets tragisch meegemaakt, iets waar hij niet over praat maar wat hem waarschijnlijk heeft gemaakt tot de man met de wat dromerige blik, die immer de afstand bewaart en zijn woorden zorgvuldig kiest.

Wij zijn gewend aan zijn naam. Hadden we ooit kunnen wennen aan Marcel van Basten? Zouden we niet beter geweten hebben, of zou hij met de naam Marcel nooit tot grote hoogte zijn gestegen? Of zou hij dat wel, maar bleef er dan iets aan ons knagen, iets dat niet klopte maar we wisten niet wat? Hij is een held, en zonder meer een van de beste voetballers aller tijden. Cruijff was zeldzaam, Gullit was uitzonderlijk, Bergkamp een nationale trots, maar Marco was legendarisch.

http://www.youtube.com/watch?v=orPOMa98JGA

Tot nu toe helpt het niet echt voor de inspiratie, Facebookloos te zijn. Maar of het daar door komt, ik weet het niet. Ik rij in het donker weg, ga achter een bureau zitten, kom er tot ’s avonds niet meer vandaan en rij in het donker terug. De hele dag zie ik geen steek. Op radio 1 gebeurt ook weinig omdat iedereen met wintersport is en dus gaat het over de luchthaven van Berlijn die nog niet klaar is terwijl hij dat wel had moeten zijn. Maar de luchthaven van Berlijn is al jaren nog niet klaar, alleen omdat nu iedereen weg is brengen ze het ineens als nieuws. De luchthaven van Vaassen is ook nog niet klaar, sterker nog, ze zijn nog niet eens begonnen, hoort u het op het nieuws, hoor ik het op het nieuws?

Luchthaven en vliegveld hebben praktisch dezelfde betekenis, maar het zijn vreemde woorden. Ten eerste is een haven voorbehouden aan schepen, en ten tweede bevindt die haven zich niet in de lucht. Tenminste, niet meer dan elk ander gebouw. Vliegveld is ook niet helemaal logisch. Het veld vliegt niet, het veld wordt niet gebruikt om te vliegen, hooguit om op te stijgen. Landingsbaan is naar mijn mening weer wel goed, startbaan niet. Nou ja, u merkt het al, dit schiet ook niet op. Als ik alle woordcombinaties die onlogisch zijn moet gaan ontleden kom ik helemaal nergens meer aan toe. Ik zal wel eerst door de drukte van januari heen moeten.

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2012 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

4,329 films were submitted to the 2012 Cannes Film Festival. This blog had 54.000 views in 2012. If each view were a film, this blog would power 12 Film Festivals

Click here to see the complete report.

Ik las dat in 2011 215 mensen zich voor een aanstormende trein wierpen. Dat betekent dat het bijna elke dag ergens gebeurt. In totaal pleegden in dat jaar meer dan 1600 mensen zelfmoord. Iedereen kent wel iemand van ver of dichtbij die zelfmoord pleegde. Laatst liep ik tegen een schoolfoto aan van iemand die ik niet kende, maar waarvan ik wist dat hij zelfmoord had gepleegd. Ik bekeek de jongen extra goed om toen al een signaal te bespeuren van zijn latere daad. Maar dat is er natuurlijk niet op slechts een foto. Naïef als ik ben dacht ik het te kunnen zien. Ik vraag mij af of iemand die zelfmoord pleegde, zich in zijn vroege jeugd al iets kon voorstellen bij zo’n daad. Misschien konden zij zich net als ik helemaal niks voorstellen bij zelfdoding en kan zoiets toch omslaan.

Als jonge mensen besluiten niet verder te leven is dat triester dan als ouderen dat doen. De jongere ziet aan het eind van een lange weg het doolhof voor zich, stapt erin en geeft het zoeken op, terwijl de oudere zich, na lang dolen, realiseert dat hij de uitgang niet meer gaat vinden. Zoiets. Ik heb geen oordeel over het plegen van zelfmoord, behalve dat het triest is. Soms triest omdat niet op tijd hulp werd gevonden en soms omdat iemand niet meer geholpen kón worden en we ons erbij moeten neerleggen. Ik hoorde eens een filosoof zeggen dat zelfmoord geen oplossing was voor je probleem, omdat na de zelfmoord de opluchting niet komt. Je kunt niet meer zeggen of denken: “hè hè, daar ben ik vanaf!” Zit wat in, maar zeker is het niet. Bovendien makkelijk filosoferen. Vertel dat aan de krijgsgevangene in een concentratiekamp die zo mishandeld werd dat hij verkoos orders niet op te volgen om zo door een Duitse mitrailleur neergemaaid te worden.

Een aanstormende trein, ik kan me er niks bij voorstellen. Maar dat kan waarschijnlijk niemand die niet ondraaglijk lijdt. Tijdens of na een zelfdoding zullen er één of meerdere getuigen zijn die waarschijnlijk ook de schrik van hun leven krijgen. Waarschijnlijk heeft het slachtoffer wel iets anders aan zijn hoofd dan daar over na te denken. Het kenmerk van een nooduitgang: als je hem gebruikt, hoop je op redding, maar het is niet zo dat je er ongemerkt doorheen komt. Wat er aan de andere kant is weet je niet, maar het zal je een zorg zijn, als je maar weg kunt.

Diep in Italië, daar waar Linda is geweest, is een huis waar je verzorgd wordt en verder niks moet. Er heerst stilte en rust. Een hond begeeft zich tussen de gasten en de katten slenteren om het huis. De hond heeft een naam, de katten hebben een nummer. De reden daarvan was, vertelde Linda, dat de katten regelmatig werden gegrepen door een roofvogel. En dat irriteerde mij. Ik vind dat roofvogels geen andere roofdieren als prooi zouden moeten pakken. Bovendien vind ik dat het andersom moet zijn; de kat pakt de vogel. Zo gaat het hier tenminste wel. Ik vind het ook zielig voor de kat. Kijk, als hij onder een auto komt, of een hond grijpt hem dan vind ik dat een beroepsrisico. Maar een roofvogel, daar hou je toch geen rekening mee, kat zijnde? Ik weiger dit dan ook te accepteren en vind dat katten beter opgeleid moeten worden tegen aanvallen uit de lucht. Zodra de kat gegrepen wordt dient hij bliksemsnel te reageren zoals onze katten dat ook doen als ik ze oppak. Slinger je achterlijf omhoog en sla je achterpoten om de kop van de roofvogel. Krab zijn ogen uit. Of beter nog, ga in een hinderlaag liggen en besluip de roofvogel en ruim hem preventief. Of haal je neef, de Italiaanse bergleeuw erbij. Stel in elk geval orde op zaken, want de kat staat in de voedselketen boven de vogel. Maar goed, de mens staat in de voedselketen boven het varken, maar varkens in Amerika houden zich daar ook niet altijd aan. Een boer is verdwenen, alleen zijn kunstgebit werd teruggevonden tussen zijn veestapel. Ik zou voorlopig maar geen varkensvlees eten, want dat staat nu even gelijk aan kannibalisme.