Categorie: Overige zaken

Ik las dat in 2011 215 mensen zich voor een aanstormende trein wierpen. Dat betekent dat het bijna elke dag ergens gebeurt. In totaal pleegden in dat jaar meer dan 1600 mensen zelfmoord. Iedereen kent wel iemand van ver of dichtbij die zelfmoord pleegde. Laatst liep ik tegen een schoolfoto aan van iemand die ik niet kende, maar waarvan ik wist dat hij zelfmoord had gepleegd. Ik bekeek de jongen extra goed om toen al een signaal te bespeuren van zijn latere daad. Maar dat is er natuurlijk niet op slechts een foto. Naïef als ik ben dacht ik het te kunnen zien. Ik vraag mij af of iemand die zelfmoord pleegde, zich in zijn vroege jeugd al iets kon voorstellen bij zo’n daad. Misschien konden zij zich net als ik helemaal niks voorstellen bij zelfdoding en kan zoiets toch omslaan.

Als jonge mensen besluiten niet verder te leven is dat triester dan als ouderen dat doen. De jongere ziet aan het eind van een lange weg het doolhof voor zich, stapt erin en geeft het zoeken op, terwijl de oudere zich, na lang dolen, realiseert dat hij de uitgang niet meer gaat vinden. Zoiets. Ik heb geen oordeel over het plegen van zelfmoord, behalve dat het triest is. Soms triest omdat niet op tijd hulp werd gevonden en soms omdat iemand niet meer geholpen kón worden en we ons erbij moeten neerleggen. Ik hoorde eens een filosoof zeggen dat zelfmoord geen oplossing was voor je probleem, omdat na de zelfmoord de opluchting niet komt. Je kunt niet meer zeggen of denken: “hè hè, daar ben ik vanaf!” Zit wat in, maar zeker is het niet. Bovendien makkelijk filosoferen. Vertel dat aan de krijgsgevangene in een concentratiekamp die zo mishandeld werd dat hij verkoos orders niet op te volgen om zo door een Duitse mitrailleur neergemaaid te worden.

Een aanstormende trein, ik kan me er niks bij voorstellen. Maar dat kan waarschijnlijk niemand die niet ondraaglijk lijdt. Tijdens of na een zelfdoding zullen er één of meerdere getuigen zijn die waarschijnlijk ook de schrik van hun leven krijgen. Waarschijnlijk heeft het slachtoffer wel iets anders aan zijn hoofd dan daar over na te denken. Het kenmerk van een nooduitgang: als je hem gebruikt, hoop je op redding, maar het is niet zo dat je er ongemerkt doorheen komt. Wat er aan de andere kant is weet je niet, maar het zal je een zorg zijn, als je maar weg kunt.

Diep in Italië, daar waar Linda is geweest, is een huis waar je verzorgd wordt en verder niks moet. Er heerst stilte en rust. Een hond begeeft zich tussen de gasten en de katten slenteren om het huis. De hond heeft een naam, de katten hebben een nummer. De reden daarvan was, vertelde Linda, dat de katten regelmatig werden gegrepen door een roofvogel. En dat irriteerde mij. Ik vind dat roofvogels geen andere roofdieren als prooi zouden moeten pakken. Bovendien vind ik dat het andersom moet zijn; de kat pakt de vogel. Zo gaat het hier tenminste wel. Ik vind het ook zielig voor de kat. Kijk, als hij onder een auto komt, of een hond grijpt hem dan vind ik dat een beroepsrisico. Maar een roofvogel, daar hou je toch geen rekening mee, kat zijnde? Ik weiger dit dan ook te accepteren en vind dat katten beter opgeleid moeten worden tegen aanvallen uit de lucht. Zodra de kat gegrepen wordt dient hij bliksemsnel te reageren zoals onze katten dat ook doen als ik ze oppak. Slinger je achterlijf omhoog en sla je achterpoten om de kop van de roofvogel. Krab zijn ogen uit. Of beter nog, ga in een hinderlaag liggen en besluip de roofvogel en ruim hem preventief. Of haal je neef, de Italiaanse bergleeuw erbij. Stel in elk geval orde op zaken, want de kat staat in de voedselketen boven de vogel. Maar goed, de mens staat in de voedselketen boven het varken, maar varkens in Amerika houden zich daar ook niet altijd aan. Een boer is verdwenen, alleen zijn kunstgebit werd teruggevonden tussen zijn veestapel. Ik zou voorlopig maar geen varkensvlees eten, want dat staat nu even gelijk aan kannibalisme.

Ja, soms heb ik wel een grote mond over dat mijn werk een beetje hobby is, vandaag dacht ik daar toch anders over. Er spelen allerlei zaken, weinigen zijn aanwezig, niemand voelt zich geroepen om op mails te reageren en de overheid vindt het leuk om op driekwart van het jaar een btw verhoging door te voeren. Kortom, ik was bezig vanavond en ik ben nog niet helemaal klaar. Onderweg naar huis belde ik met de salesmanager die toevallig de tijd had om vandaag een cursus te volgen van een psycholoog die een kruising is tussen Tosti Tostellini en Emile Ratelband. Hij had nog gevraagd of ik mee wilde, maar ten eerste, nee, en ten tweede kun je voor € 1300 ook hele leerzame cursussen volgen die langer dan een dag duren. Maar zolang hij verkoopt klagen we niet. Het is afgezien van deze eigenaardigheidjes een fantastische vent, de salesmanager. U zou hem ook mogen, echt waar.

Ik ben tegenwoordig ook manager, wist u dat al? Op mijn kaartje staat Finance Manager Benelux. Mooi hoor, maar het wordt alleen extern gebruikt. Als men een mailtje naar buiten stuurt dan heeft men het over “de Finance manager, of over “onze controller”, intern geeft men de voorkeur aan boekhouder. “Hee boekhouder, zijn de salarissen al overgemaakt?” Sinds kort gebruikt men de afkorting Bookie. Speciaal als er getafelvoetbald moet worden. Dan staat onze Managing Director voor mijn deur en zegt: Komop Bookie, ik ga je even een ongelofelijk pak op je donder geven. Meestal verliest hij van mij, en dan vliegen er een paar krachttermen over de tafel.

Weet u nog dat ik een maandje voor de Duitsers gewerkt heb? Dit is het tegenovergestelde en zoveel beter. Bij de Duitsers was ik Herr Oberfinanzfuhrer, en het bedrijf glijdt momenteel door het putje. Hier doen ze normaal, de allerhoogste heet Jan en repareert ook het koffieapparaat als dat kapot is. Er wordt winst gemaakt en er wordt in de mailtjes gezet dat ze om het milieu denken. Wat wil je nog meer? Iets minder mailtjes. In zo’n grote organisatie word je werkelijk doodgespamd met oninteressante mail. Maar ook dat leer je selecteren. Ik kreeg vandaag een mailtje van de allerhoogste maar die was gestuurd aan iedereen. Dan weet je dat je het niet hoeft te lezen. Als je als enige geadresseerde genoemd staat, dan is het beter om het wel even te checken. Je weet ten slotte nooit wat ze voor je in petto hebben. Voorlopig heb ik het erg naar mijn zin.

Mensen zijn zo begaan met mij dat ze me alternatieve foto’s toesturen om als achtergrond te gebruiken voor mijn weblog. Tenminste, dat suggereren ze. Een mack-site zonder Mack vinden ze niet kunnen. In werkelijkheid proberen ze natuurlijk Elvis weg te krijgen, maar ik was zelf net zo blij met mijn nieuwe achtergrond. Bovendien vind ik dit net kermis, met die roze Macks. Net ten zuiden van Luxemburg ligt trouwens een plaatsje dat heet Rodemack, maar er wonen nog geen duizend mensen dus waarom dat met een enorm bord staat aangekondigd, ik weet het niet. Vast omdat het zoals praktisch elk dorpje in Frankrijk het mooiste dorp van Frankrijk is. Nee, sorry Ximaar, dit gaat mij teveel afleiden.

Het zal allemaal wel, dat Pinkpopgeweld, maar ik maak me zorgen. Linda staat er al de hele dag, vooraan, houdt het bijna niet meer vol en kan geen kant op. Ze is er niet eens voor zichzelf maar ze bewijst de overbuurman, een groot Springsteen-fan, een dienst. Overbuurman is visueel gehandicapt en heeft ook een slecht gehoor. Hij mag niet autorijden en in het donker ziet hij niks. Degene die eerst met de buurman zou gaan haakte af, en de overbuurvrouw zag Pinkpop ook niet zitten. Ik zou er ook niet aan moeten denken, maar Linda zwichtte voor de zwaar teleurgestelde buurman en bood aan om dan met hem mee te gaan. Hij heeft in het donker begeleiding nodig en moet vooraan staan om toch iets mee te krijgen van zijn grote idool. Nu is het niet zo dat Linda Bruce Springsteen niet leuk vindt, maar de hele dag in de hitte opééngepakt staan in afwachting van The Boss, daar zag ze toch wel tegen op.

Uit haar sms-jes maak ik niet op dat het wel meevalt. Hopelijk heeft Bruce een beetje haast en houdt hij zich aan de eindtijd, die dacht ik om half elf is. Daarna mag je proberen je auto terug te vinden en daar weg te komen. Als het allemaal meezit, is ze om vier uur vannacht terug. Morgen mag ze weer werken. Wat mensen zichzelf aandoen voor een beetje muziek is al niet te geloven, maar wat Linda doet is pure opoffering. Dit kost haar zeker tot het weekend om weer van bij te komen. Dat ze maar gauw weer thuis mag zijn.

Johan Cruijff heeft ter gelegenheid van zijn 65e verjaardag een boekje geschreven. Dat was zijn traktatie. Nu ben ik een enorme fan van Cruijff, maar schrijven is zeg maar niet echt zijn ding. Ik worstelde me door de eerste hoofdstukken heen en ik besloot het op te geven. Hier zou ik niet doorheen komen. Maar toen sloeg zijn onnavolgbaarheid toe. Hij legde iets uit over hoe hij een corner verdedigde in zijn tijd als coach bij Barcelona.

Zijn team bestond uit allemaal dwergen. Dat is nog steeds zo bij Barcelona, het lijkt wel of ze erop geselecteerd worden. Ik zie Wesley Sneijder er ook nog wel eens heen gaan. Maar hoe goed je ook bent, als je klein bent wordt het verdedigen van een corner een lastige zaak. In de eerste plaats, zei Cruijff, liet ik het team ver voor de goal verdedigen zodat je weinig corners weggaf. Zodat ik nog maar twee problemen per wedstrijd had, en niet tien. Maar als er dan toch een corner kwam, liet hij Laudrup, Romario en Stoichkov voorin staan. De tegenstander was dan gedwongen minimaal vijf verdedigers achterin te houden, omdat ze met zo’n aanvalstrio het risico op een counter niet aandurfden. Vervolgens had de enige lange speler, keeper Zubizaretta- schitterende naam- een veel beter speloverzicht en was het voor hem een stuk makkelijker te verdedigen.

Ik bedoel maar. Dat komt dan zomaar even uit Betondorp. In het voetbal en waarschijnlijk ook daarbuiten hoogbegaafd. Ik vind het werkelijk briljant van eenvoud.

Misschien moet ik eens even evalueren. Mijn nieuwe baan, weet u. Ik ben zojuist door mijn proeftijd heen. Sinds vandaag kan ik het me nu ook veroorloven te winnen van mijn baas met tafelvoetbal. Want dat is een verplichting in dit bedrijf, of je het nu druk hebt of niet, de baas komt mededelen dat je moet voetballen tegen hem.

Niet dat ik bang was voor die proeftijd, want wil je in je proeftijd ontslagen worden, moet je het wel heel bont maken. Andersom moeten werkgevers het ook heel bont maken als je in je proeftijd ontslag neemt, maar ik ken iemand die het wel eens gedaan heeft.

Nee, het gaat uitermate goed op mijn werk. Ik hoef maar een gil te geven of er wordt geregeld wat ik wil hebben. Op de eerste dag werden twee verkopers uit hun kantoor gezet omdat ik daar kwam te zitten, en dan is de toon gelijk gezet. Als ik een nieuwe printer vraag, staat hij er twee dagen later. Als ik een scanner vraag, volgende dag geleverd. Als ik kantoorspullen vraag, diezelfde dag nog. Bovendien krijg ik meer dan ik vraag. Heb je dat ook niet nodig? Nou, niet perse. Ach, we doen het erbij. En hoppakee, een extra breed beeldscherm.

Heel prettig werken. Nu ervaar ik mijn werk ook als een hoge kunstvorm. Alles moet sluiten en verklaard kunnen worden. Op elk moment moet er inzicht zijn in de cijfers. Alles moet op elk moment terug te vinden zijn. En ééns in de maand moet het resulteren in een sluitende rapportage waarin alle cijfers verklaard worden. Ik ben niet zo van het woord “uitdaging” omdat dat woord teveel oneigenlijk gebruikt wordt in, zoals Laurent het ooit prachtig verwoordde, ontegenzeggelijke kutsituaties door mensen die het probleem zelf niet hoeven op te lossen, maar dit zie ik echt als een uitdaging. Bijna een feest.

Een maand of tien geleden schreef ik een logje waarop erg veel gereageerd werd. Het ging over een jonge, mooie waterskiester die vlak na haar actieve carrière een dwarslaesie opliep en wiens leven nu lijkt uit te monden in een kluizenaarsbestaan in Amsterdam. Het was naar aanleiding van Andere Tijden sport, dat ik het logje schreef. Mijn logje werkte kennelijk als nazorg voor een aantal mensen die de documentaire hadden gezien.

Het hield me een tijdje bezig, het lot van Willy Stähle, maar na alles gezien te hebben wat er op internet over haar te vinden was, liet ik het maar verwateren. Het enige wat ik nog deed was een google-alert aanmaken op haar naam.

Vanochtend moest ik aan haar denken. Dat kwam omdat er in het nieuws was dat er een zeiler was verdronken op het Braassemermeer. Het Braassemermeer wordt door mijn hersenen direct met haar in verband gebracht. En nu, tien maanden na de uitzending van Andere Tijden, krijg ik de eerste Google-alert. Er was een zeiler verdronken op het Braassemermeer en ook Google bracht de Braassem in verband met Willy. Tien maanden niet genoemd worden op internet, en dat voor iemand die ooit bekend was, het lijkt mij een record.

Wij zijn sinds vandaag hoeder en houder van een konijn. De eigenaren zochten een oppas voor een jaartje omdat ze tijdelijk in Curaçao gaan wonen, en wij dachten: leuk voor de kinderen. We kregen er een nieuw hok bij, eten, gaas en geld voor zijn verzorging. Het gaas was al een probleem, want de pinnen waarmee je het gaas aan de grond vastmaakt, gaan niet door onze tegels heen. Een uiterst wankele constructie. Maar het beest zit al de hele dag onder in zijn hok. Zijn eten en drinken staat boven, maar dat lijkt hij niet te beseffen. Daarnet deed ik een poging om het beest in zijn nekvel te grijpen en bovenin te deponeren, maar die moest ik bekopen met een slagaderlijke bloeding. De eigenaren hadden ons nog gewaarschuwd, hij is uiterst agressief.

Nou zal het allemaal wel loslopen, alhoewel het hok goed dichtzit, maar waarom gaat dat beest niet naar boven? Hij gaat toch niet op de eerste nacht al verhongeren? Het dochtertje van de eigenaars was bij het afscheid al ontroostbaar, dus we moeten hem over een jaar wel weer in goede staat afleveren. Hij gaat toch wel een keer uit zichzelf naar boven hè?

Zo, ik heb zojuist per e-mail laten weten dat ik het doe, die nieuwe baan. Mensen die hier al lang lezen weten misschien nog van vijf jaar geleden, dat ik ook aankondigde dat ik een nieuwe baan had. Dat werd niet zo’n succes. Dat is zwak uitgedrukt. Ze lokten me binnen met een goed salaris, mooie praatjes en met een vriendelijke glimlach. Binnen drie dagen zat ik in een Duits-Zwitsers-Oostenrijkse tang en ze hadden me klemvast. In het weekend knepen ze iets minder, maar ik zat nog steeds vast. Foute boel dus. 27 dagen later, op de valreep, de laatste dag van mijn proeftijd tekende ik bij mijn huidige werkgever en wist ik te ontsnappen aan de Duitsers, waarvan ik nu weet dat ze zich heel anders voor kunnen doen dan dat ze zijn. Het zijn vleesetende planten en jij bent de vlieg.

Nu zijn het Zweden, waarvoor ik ga werken. Dat wil zeggen, een Nederlandse dochter van een Zweedse moeder. Het betreft een klant van ons kantoor waarvoor ik al ruim vier jaar de maandrapportages en de jaarrekeningen maak. Vorige week ben ik in Zweden geweest voor de sollicitatie. HR manager/vice president, CFO/vice president en controller. Drie Zweden tegenover je. Vooral mevrouw de HR manager deed aan kritische ondervraging. Ik was blij toen ik weer thuis was. Sommige mensen zien in alles een uitdaging, ik ben altijd opgelucht als het weer goed gegaan is.

De afgelopen vijf jaar waren weer uiterst leerzaam. En ik wens mijzelf meer succes dan bij de Duitsers. De studie die ik doe maak ik af, tenminste, daar ga ik vanuit. Ik heb onlangs het vijfde certificaat binnengehengeld, nog twee te gaan. Daarna ben ik Fiscaal Adviseur. Met een titel die ik waarschijnlijk nooit ga gebruiken, en met fiscale kennis die veel verder reikt dan die ik in mijn nieuwe baan nodig heb. Tja, het kan verkeren. Ik doe ook maar wat.