Categorie: Mack vindt ergens wat van

Er schijnt een filmpje op internet te circuleren waarin een porno-acteur een gruwelmoord pleegt, niet voor de pornofilm, maar echt. De losgekomen lichaamsdelen circuleren op dit moment nog bij FedEx en worden op verschillende scholen afgeleverd. Op één of andere manier heb ik altijd een collega die het filmpje ook daadwerkelijk heeft bekeken. Waarom hij dat keek? Hij wilde zien of hij het tot het laatst kon volhouden zonder over te geven. Goede reden. Ikzelf zou nooit naar zulke beelden kijken, want ik wil het gewoon niet weten. Ik wil ook niet dat het in de krant komt, ik wil geen proces want we hebben een filmpje en een bekentenis, vuurpeloton, begraven, vergeten dat het ooit gebeurd is.

Daarna had een andere collega een film gezien waarvan ik de naam gelukkig vergeten ben, maar waarin drie mensen aan elkaar werden vastgenaaid, de ene met zijn mond aan de anus van de ander, zodat die tenminste nog wat voedingstoffen binnen kreeg. Ja, ik maak er maar even een grapje van, want ik weet ook niet hoe hier mee om te gaan. Dit was dan gelukkig slechts een film, maar hij schijnt geregisseerd te zijn door een Nederlander. We hebben een film, een bekentenis op de aftiteling, vuurpeloton, begraven, vergeten dat het ooit gebeurd is.

In 1999 was de laatste gesproken column van GBJ Hilterman op de radio. Een half jaar later overleed Hilterman, waardoor je kunt concluderen dat “de toestand in de wereld” zijn levenswerk was. Hilterman was een stabiele factor die zelden verzaakte en wekelijks zijn visie gaf op de wereldpolitiek. Dat deed hij op dusdanig subtiele wijze dat je hem wel moest geloven. Hij maakte voor de luisteraar de toestand in de wereld begrijpelijk en logisch. Misschien was hij wel een collectief geweten.

Toen Hilterman ermee ophield, was de logica weg en ging iedereen zijn eigen conclusies maar trekken. Met de opkomst van het populisme als gevolg. Niet toevallig dat Pim Fortuyn vlak daarna zijn hoogtijdagen vierde. En nog steeds zitten we met de gebakken peren. Over elk onderwerp wordt eindeloos gediscussieerd, men vangt elkaar vliegen af, er zijn meer experts dan ooit tevoren, en nu zitten we dus zonder fatsoenlijke regering. Ik zie het ook wat somber in voor de volgende formateur, en als het al lukt, dan zie ik het weer somber in voor de duur van de regeerperiode van het volgende kabinet.

Ik denk dus dat het komt omdat we geen Hilterman meer hebben. Er is geen collectief meer. En dat als we willen bouwen aan dit land, dat de eerste stap moet zijn een nieuwe Hilterman aan te stellen. Zodat in elk geval de meeste neuzen weer dezelfde kant op gaan wijzen. Nu is het hier net zo’n op hol geslagen kompas.

Managers, tot u spreekt futuristisch veranderingsgoeroe…. veranderen is niet eng, verander mee, want alles wordt anders, alles wordt anders! Misschien heeft u het spotje wel eens gehoord op de radio, ik vind hem grappig. Ten eerste omdat het tij misschien aan het keren is. De manager van de laatste 20 jaar kon immers ongestoord zijn vernietigende werk doen met verandermanagement. Als je bezwaar had werd je voor “niet meer van deze tijd” versleten, als er na de verandering geen enkele verbetering optrad werd je kritiek doodgezwegen totdat uiteindelijk niemand meer om de afbraak heen kon en de manager de aftocht moest blazen met een gouden handdruk.

Als je met ten eerste komt, moet er ook altijd een ten tweede volgen. Ten tweede, omdat de veranderingsgoeroe’s belachelijk worden gemaakt, en dat is maar goed ook, want iedereen die zichzelf goeroe noemt moet uitgejouwd worden, maar deze ten tweede is erg nauw verbonden met mijn ten eerste. Dus ik geef het toe, ik had geen ten tweede.

Ik heb geen toekomstvisie voor de lange termijn, dat is wel eens jammer. Want een toekomstvisie voor de lange termijn is het ultieme machtsmiddel. Want de lange termijn is immers zo ver weg dat niemand het kán controleren, en mocht die termijn verstreken zijn en het heeft toch allemaal iets anders uitgepakt, dan is de enige die zich de woorden van de visionair herinnert, de visionair zelf. En die brengt het niet meer ter tafel, dat zou immers ten koste gaan van zijn positie.

Hierop voortbordurend denk ik dat de waarde van Facebook in de komende twee jaar zal dalen tot een schijntje van wat het nu is, al is er al flink ingeleverd vandaag. Ik adviseer Bono Vox van U2 dan ook dringend zijn pakket gisteren te verkopen. Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat het over twee jaar nog populair is, Facebook, want er is dan immers allang iets anders. Tenzij het tij daadwerkelijk gekeerd is en er een periode van bezinning aanbreekt. Dat men denkt: dat oude, vertrouwde Facebook.

Les 1 van het trainersschap moet zijn: nooit een publiekswissel vlak voor tijd bij een 1-0 stand. Dat keert zich tegen je. Waar Bayern 20 hoekschoppen kreeg zonder er een te verzilveren, deed Chelsea het met slechts eentje. Didier Drogba kopte zoals alleen een superspits dat kan, een bal loeihard in de goal, terwijl het amper een kans was. En later bij zijn penalty wachtte hij, zoals alleen de besten dat kunnen, lang genoeg om te zien wat de keeper deed en schoot in de andere hoek. Zonder Drogba had Chelsea het nooit gered.

De andere kant, onze eigen Arjen Robben, met z’n eigenaardige wandelgang, miste de kans op onsterfelijkheid door een penalty te missen. De keizer van Duitsland, Franz Beckenbauer had al eerder kritiek geuit op Robben toen hij een penalty miste. Later dacht Robben wraak te hebben genomen door er weer een te benutten, maar de keeper zat daar nog aan, en dan is het geen overtuigende penalty. Waardoor deze misser eraan zat te komen, ik voorspelde het al, want ik vind de penaltyserie bepaald geen loterij. Dus Robben mag zich weer opmaken voor de pesterij van Der Kaiser.

Ik geef het je te doen, voor een vol stadion vanaf 11 meter te scoren. De goal lijkt piepklein, de keeper lijkt de bal al te hebben voor je hem genomen hebt. Hoe heb je je zenuwen onder bedwang, daar gaat het om. Braziliaan David Luiz schoot onhoudbaar hard en hoog. Zo goed zie je ze niet vaak genomen worden.

Meer dan veertig jaar lang was mijn gebit prima. Eén keer een gaatje in een verstandskies gehad, maar die werd gevuld met wit vulsel dus dan telt het niet. Mijn tandarts was een vrolijke man. Drie minuten zat ik in zijn stoel, dan zei hij dat het weer perfect was en kon ik gaan. Maar hij is gestopt en ik ging vandaag voor het eerst naar een andere tandarts. Een praktijk met meerdere tandartsen, bijna allemaal meisjes van net twintig die je niet het gevoel geven dat ze er verstand van hebben. Een meisjestandarts die de indruk gaf nog nooit uit de ban gesprongen te zijn deed de controle met het haakje. Daarna moesten er foto’s gemaakt worden. Nog nooit gebeurd bij mij. Ik kreeg een fotocamera in mijn mond die ik er tot vijf keer toe uit kokte. Ik kok bij het minste of geringste. Toen het echt niet lukte, en ik dacht eronder uit te komen, had ze een ander apparaat voor me wat de foto kon maken. En ja hoor, twee gaatjes! Twee! In veertig jaar nooit iets, je komt bij een net (hoop ik) afgestudeerde en je hebt ineens twee gaatjes. Ik voel niks, ik heb nergens last van, ik heb helemaal geen gaatjes!

Daarna deed ze nog een gevoelige tandvleescontrole, ook nog nooit gehad en afsluitend een tandsteenbehandeling. Dat heb ik dan wel eens vaker gehad, dus vooruit. De rekening bedroeg meer dan 100 euro, voor een halfuurtje in die shitstoel. En dan moet het boren nog beginnen. Ik vind het niet meer normaal. Maar ja, je bent overgeleverd aan de grillen van de tandarts. Ik overweeg nooit meer te gaan, want ik heb nu het gevoel dat er gaten gezocht worden. En straks worden er een paar bijgeboord.

Heeft u het college van Robbert Dijkgraaf gezien? Wát een college, de oerknal in 45 minuten. Wat kan die man mooi vertellen. Op zich hoorde ik weinig nieuws, want ik heb al zo vaak over de oerknal gelezen, maar snappen doe ik het in tegenstelling tot de professor allemaal niet. Bijvoorbeeld de snaartheorie, die kan ik vijf keer bestuderen, dan nog begrijp ik niet waar dat over gaat. Wat ik echt niet wist was hoe groot de omvang van het heelal vlak voor de oerknal was. Ongeveer zo groot als een sinaasappel. Ik dacht veel kleiner. Maar alle atomen waar het heelal uit bestaat, en dat zijn er veel, zaten samengeperst in die sinaasappel. Nu hoor ik de ongelovigen al denken, dat kan nooit, ik geloof het niet, maar geloof mij nu maar, als professor Dijkgraaf het zegt, dan is het zo. 13,7 miljard jaar geleden, zonne grote vuurbal jonguh! .

En wat ook hij ook zo mooi beschreef was de geschiedenis van het heelal in de vorm van een veertiendelige encyclopedie, waarbij elk deel stond voor een miljard jaar, elke pagina voor een miljoen jaar, en dat wij, moderne mensen, pas op het eind van de laatste pagina, voor het eerst genoemd worden. Hij was zichtbaar blij dat hij in een tijd leefde waarin hij in staat was dit soort dingen te begrijpen. Wat ik eerlijk gezegd weer niet heel slim vond, want leefde hij in een eerdere tijd, had hij geen besef gehad van de hoeveelheid die hij niet begreep. En zou hij later leven, begreep hij weer wat meer dan nu en zou hij er niet aan moeten denken in deze tijd geleefd te hebben.
Wat ik ook een mooi detail vond was dat de grootste wetenschapper die ooit leefde, Albert Einstein, op zijn beurt een Nederlander, Lorenz, als de grootste wetenschapper aller tijden beschouwde. En omdat Einstein de grootste is, en dus altijd gelijk heeft, is Lorenz de grootste.

Nee, in logica zijn ze niet erg goed, maar verder briljant, die natuurkundigen.

Weblog heeft last van concurrentie. Eerst was daar Hyves, toen was daar Facebook, vervolgens instagram, pinterest, wordfeud, drawsomething, en rummikub. Oh ja, en Twitter, zou je haast vergeten want daar hoor ik niet zoveel meer over. Concurrentie is goed. Het houdt in theorie de aanbieders scherp en de prijzen laag. Het nadeel is dat de weblogger met de minder sterke ruggengraat buigt bij het minste of geringste en verandert in een webhopper. En daar heb ik last van. Want ik zoek al ik weet niet hoe lang naar leuke, mooie of interessante weblogs. Soms denk ik er één gevonden te hebben, die link ik dan enthousiast, maar kom er al snel achter dat het toch niet helemaal was wat ik zocht.

Het kan toch niet zo zijn dat ik nu in de vorm van uw weblogs al de crème de la crème te pakken heb? Ja, natuurlijk wel, maar ik bedoel de volledige crème de la crème. Er moeten toch nog onontdekte weblogs zijn, die nog nooit door mensen zijn gesignaleerd? Van die weblogs die je meevoeren, die je van je eigen bewustzijn onbewust maken, die vanzelf lezen in plaats van dat je je er werkelijk doorheen moet persen? Ja, die zijn er nog ja. Die moeten er zijn.

Kijk, ik weet nu al dat ik van alle webloggers het loggen het langste vol ga houden. Als u er al lang niet meer bent, dan zit ik op 114-jarige leeftijd nog steeds verongelijkt logjes te schrijven en Alfa Romeo’s aan te prijzen. Misschien dat ik tegen die tijd nog steeds dictator wil worden, je weet het niet.

Ik kende het programma niet, maar nu ik soms wat later thuiskom hoor ik in de auto wel eens Avondspits met presentator Joost Eerdmans. Nu haalt het in geen velden of wegen het niveau van Avondspits van Frits Spits, maar toch viel het programma me in positieve zin op. Dat komt zo. Er wordt een stelling geponeerd waarop de luisteraars dan kunnen reageren. Op zich niks nieuws, want Sjors Frölich deed het hem al eens voor, maar Joost poneert vrij stellige stellingen. Bijvoorbeeld vandaag dat de Europese Unie en de Euro mislukt zijn. Hij laat daarbij zijn bellers redelijk goed uitpraten, al komt dat ook vaak omdat hij er gewoon niet tussenkomt, zo opgewonden reageren de luisteraars. Ik googlede even op het programma en kwam te weten dat Eerdmans eerder politicus was. Niet een hele belangrijke, anders had ik het wel geweten. Maar het programma is een grappig tegengeluid. De stellingen zou ik omschrijven als rechtse vrijetijdsbesteding, wat natuurlijk ook wel eens leuk is tussen zoveel linkse hobbies. Met het populisme valt het mee, want Joost is niet helemaal wereldvreemd. Dus als u een keer om half zeven in de auto zit, of u bezit de gave om gewoon thuis naar de radio te luisteren, dan moet u het maar eens op u in laten werken. Misschien krijgt u zelfs wel de behoefte te reageren.

Het heeft Hare Majesteit behaagd …… te benoemen tot lid in de orde van Oranje Nassau. Met deze woorden werden onlangs weer duizenden Nederlanders blij gemaakt met een koninklijke onderscheiding voor vrijwilligerswerk. Nu is het natuurlijk best leuk, een lintje van de koningin, maar erg veel heb je er niet aan. Bovendien vind ik een lintje een beetje kinderachtig. Alsof je een slinger omgehangen krijgt omdat je jarig bent. Nee, dan heb ik liever dat de Majesteit me tot ridder slaat. Ook daar koop je uiteindelijk niks voor, maar het is tenminste erkenning voor buitengewone moed, beleid en trouw aan het vaderland. Dat is mooi.

Keerzijde van de onderscheiding is natuurlijk dat niet iedereen in de positie is er een te verdienen. Er zijn duizenden landgenoten die hun lot in stilte dragen en daar niet over uitwijden. Er zijn vaders die hun kroost beschermen tegen verkeerde invloeden en er zijn moeders die met weinig inkomen zorgen dat het hun kinderen aan niets ontbreekt. Er zijn webloggers die loggen voor het behoud van het vaderland en er zijn twitteraars die hun account opheffen. Er zijn wijze mannen en vrouwen die anderen inspireren en er zijn mensen die koninginnedag zullen blijven vieren, ondanks aanslagen en ski-ongelukken. Wel, voor zulke onopvallende mensen is er geen erkenning. Hooguit na hun dood, als ze geloven dat God het gezien heeft.

Het proces in Noorwegen tegen Breivik kan ik niet helemaal volgen. Logisch, want het is onder werktijd, maar afgezien daarvan heb ik moeite met de advocaten die Breivik verdedigen. Terwijl ik normaal vind dat iedereen recht heeft op een eerlijk proces, en ik mijn hoofd schud als iemand ongenuanceerd roept dat die en die opgeknoopt moet worden. Maar nu? Er staat een monster voor de rechter, vergelijkbaar met Adolf Hitler. Hoe kun je als advocaat nu nog iets proberen te regelen voor deze man? Hoe kun je met hem praten of vriendelijk tegen hem zijn? Ik kan mijn wraakgevoelens niet uitschakelen in deze situatie. Er spelen hier belangen van nabestaanden die in alle opzichten zwaarder lijken te wegen dan de totaal misplaatste grootheidswaanzin van Breivik. Waarom geven ze hem niet wat hij wil? Een kort proces en een militaire executie. En dan begraven op een geheime plek omdat zijn graf anders zonder twijfel een bedevaartsoord wordt voor levensgevaarlijke gekken.

Dat hij zijn daden mag toelichten in de rechtzaal vind ik al te ver gaan. Waarom zou iemand die onzin moeten aanhoren? Waarom zou meegewogen moeten worden of er eventueel iets is waardoor hij ontoerekeningsvatbaar verklaard kan worden? En waarom is er een burgerrechter weggestuurd? Uitsluitend om de schijn van partijdigheid weg te nemen. Alsof niet iedere andere rechter dénkt wat de gewraakte op zijn facebook geschreven had. Alsof we dat niet weten. Nou ja, ik weet het in elk geval niet meer. Hoe moet je hier als beschaafd land nou mee omgaan? Want iedereen weet dat de zwaarste straf die volgens de wet mogelijk is, opgelegd moet worden, en tegelijkertijd weet iedereen dat als de wetgever deze daad van tevoren ook maar voor mogelijk had gehouden, hij een zwaardere straf in het wetboek had opgenomen. Eigenlijk moeten dit soort zaken buiten de wet om worden geregeld. Bijvoorbeeld dat er in scène gezet wordt dat er straks een bewaker doordraait en hem in de rechtzaal doodschiet. En dat er dan van te voren met de bewaker wordt afgesproken dat hij drie jaar cel krijgt, waarvan twee voorwaardelijk en daarna nog een financiële genoegdoening. Nee, een oplossing kan ik niet aandraven. Maar wederom ben ik blij dat ik geen rechter ben.