Categorie: Hersenspinsels

Ik had laatst weer zo’n moment dat ik het even niet meer snapte. Want wat gebeurde er? Ik kreeg op Facebook een vriendenuitnodiging van een meisje, inmiddels vrouw, die vroeger bij mij in de klas zat op de MEAO. Ik fietste veel met haar mee, omdat zij woonde op de route die ik fietste, alleen moest ik verder. Later tijdens het examen MBA (het enige echte ouderwetse staatsexamen voor Moderne Bedrijfsadministratie, niet te verwarren met het tegenwoordige Master of Business Administration, een afschuwelijke Engelse term waarbij ik me niet kan voorstellen dat zo’n master de edele kunst van het dubbel boekhouden verstaat, maar dit terzijde) kwam ik haar weer tegen en ze reed die week met mij mee. Twee jaar terug kwam ik haar tegen bij de Chinees, en we praatten een beetje bij. En nu nodigde ze me uit en vroeg ze of ik de Mack was die vroeger bij haar in de klas zat. Pardon? Ik antwoordde dat ik dat natuurlijk was en deed er nog wat van bovengenoemde feitjes bij. Ze wist het niet meer.

Daar kan ik nu echt niet bij. Ben al wel vaker geconfronteerd met acute dementie van oud klasgenoten, maar dit? Het gaat mij er niet om dat ik kennelijk weinig indruk maakte, maar het zal mij niet gebeuren dat ik iemand uit mijn klas vergeet, en al zeker niet als ik daar veel mee opgetrokken ben. Het bracht mij tot een gedachte over het geheugen die ik eens zou moeten verifiëren bij Douwe Draaisma. Ik heb veel opgeslagen in mijn langetermijngeheugen omdat veel mensen en dingen indruk maakten. Als je niet zo snel onder de indruk bent, heb je ook geen reden om het op te slaan, omdat het je de volgende keer in een vergelijkbare situatie niet hoeft te helpen. Mij moeten al die herinneringen helpen om de volgende keer beter te kunnen reageren op eenzelfde persoon of situatie. Als ik het onder de knie heb, kan de herinnering gewist worden omdat hij niet langer nodig is.

Misschien is het wel zo dat onbezorgde mensen veel minder opslaan dan bezorgde. Eigenlijk klinkt het volkomen logisch. Het is ook sinds ik kinderen heb dat ik wel eens begin te twijfelen aan een naam van vroeger. Gewoon omdat je er lang niet meer aan gedacht heb en je blik meer op de toekomst gericht was dan naar het verleden. Ik ben benieuwd welke herinneringen ik allemaal nog ga vergeten in de toekomst. Herinneringen die niet langer nodig zijn en ik bij mezelf denk: hoe heette zij ook alweer?

Opa Mack, vertelt u nog eens over de oorlog?

Nou, niemand had het zien aankomen want het was inmiddels al 70 jaar vrede in Europa. Dat was een mooie tijd, misschien wel de mooiste uit de geschiedenis. De economie bloeide op, mensen kregen meer vrije tijd, armoede werd aangepakt, de medische zorg werd beter, tja daar hadden we zuiniger op moeten zijn. Het begon in 2014, toen president Poetin van Rusland de Krim annexeerde.

Wat betekent annexeerde?

Dat is een moeilijk woord voor in beslag nemen. Of eigenlijk iets tot je eigendom rekenen. Nou ja, dat woord gebruikten ze toen veel maar het kwam er op neer dat Rusland vond dat de Krim bij Rusland hoorde en niet bij Oekraïne. Oekraïne is wat tegenwoordig Israël heet. Er waren sowieso veel spanningen in die tijd. Wij waren toen met je vader en tante Tammar op vakantie in Frankijk toen er een Nederlands passagiersvliegtuig werd neergeschoten boven Oekraïne. En er waren veel spanningen met moslims. In die tijd mochten we de moslims niet echt. Ze werden altijd in verband gebracht met criminaliteit en geweld. Op een dag gingen de premiers van Frankrijk en Duitsland naar Wit Rusland om daar te bemiddelen over de oorlog in Oekraïne. Ze zouden praten met Poetin en Porosjenko onder het toeziend oog van Loekasjenko. Poetin en Loekasjenko bleken toen onder één hoedje te spelen en namen Hollande, Merkel en Porosjenko gevangen. Toen waren de rapen uiteraard gaar.

De rapen gaar?

Ja, dat is een uitdrukking die we vroeger gebruikten. Het betekent dat de bom barstte. Duitsland en Frankrijk eisten onmiddellijke vrijlating van hun presidenten, maar de Russen dreigden de gevangenen uit te leveren aan IS, dat was destijds een Russisch doodseskader maar men dacht toen nog dat het moslims waren. Zolang Rusland de gevangenen had deden Duitsland en Frankrijk niets terug. Dit zorgde weer voor grote woede onder de bevolking van Frankrijk en Duitsland omdat, nu het hun presidenten waren, er niet werd ingegrepen terwijl de gewone bevolking het idee had dat als het minder belangrijke landgenoten waren geweest dat er allang was ingegrepen. De Russen hadden ook nog eens gezorgd voor dubbelgangers van de drie gevangenen dus er heerste overal paniek en chaos, en niemand vertrouwde elkaar meer. Toen ingrijpen van Frankrijk en Duitsland uitbleef grepen de Amerikanen in en vielen Wit-Rusland binnen. Het was uiteindelijk een Nederlandse JSF die de raket afschoot die Merkel en Hollande doodde. Daarop zetten de Duitsers en de Fransen de aanval in op Nederland en was het hek van de dam.

Het hek van de dam?

De rapen gaar. Israël, altijd een trouwe bondgenoot van Amerika en Nederland kwam ons gelijk te hulp, die hadden nog een oude rekening met Duitsland openstaan. En wederom waren we in oorlog met Duitsland en met Frankrijk. Nu was het Nederlandse leger in die tijd een lachertje hoor, precies hetzelfde als aan het begin van de tweede wereldoorlog. Maar toch vochten ze flink terug. Met de hulp van Israël werden de Duitsers en de Fransen weer op andere gedachten gebracht.

Dus zo begon de derde wereldoorlog?

Zo begon hij ja. Goddank gebeurde er niet waar iedereen al tientallen jaren voor vreesde als er en nieuwe oorlog zou uitbreken. Het werd geen kernoorlog, al waren het de Nederlanders zelf die de enige kernraket uit de hele oorlog gebruikten. Ze stonden opgesteld in Groningen, niemand had het ooit in de gaten. Zelfs de ondergrondse kernproeven werden afgedaan als aardbevingen door gaswinning. Ondanks de netelige situatie vond iedereen in Nederland, inclusief Groningers het geweldig toen dat bekend werd. De kruisraket landde in het oosten van Oekraïne precies op de plek waar de MH17 werd neergeschoten. Dunbevolkt gebied, relatief weinig slachtoffers al waren het er zeker 100.000. Maar onder hen waren Poetin en Loekasjenko die daar hun hoofdkwartier hadden. Zonder Poetin bleken de Russen helemaal niet zo oorlogszuchtig als gedacht werd. Er werd weinig tegenstand meer geboden en de oorlog bloedde dood. Uiteindelijk werd in Slochteren de vrede getekend.

En Israël?

Israël had een nieuwe plek nodig, het lag daar vanaf het begin aan al verkeerd. Het oude Israël is aan de Palestijnen gegeven, en Israël is opnieuw gesticht waar vroeger Oekraïne was. Het oosten is nog steeds onbewoonbaar gebied door de radioactiviteit, maar het land is zo groot dat dat geen groot probleem bleek.
Ik had nooit gedacht dat het nog kon gebeuren, een derde wereldoorlog, maar het gebeurde onder ieders ogen. De mensheid leert kennelijk niet. Maar één voordeel, Israël doet nu gewoon mee aan het Eurovisiesongfestival omdat het bij Europa hoort. Kom op, we gaan een ijsje halen.

Hoe kan het dat wij mensen een stem kunnen herkennen? Waarom kan ik Elvis onderscheiden van een imitator, waarom herken ik Mick Jagger als hij meezingt bij Carly Simon en waarom herken ik de stem van Olivia Newton John uit duizenden? Dat zijn van die dingetjes die geheel vanzelfsprekend lijken maar het niet zijn. Want er zijn miljarden stemmen op de wereld en geen twee klinken hetzelfde. Dat betekent dat ons gehoor in staat is om uit miljarden te herkennen. Dat geldt niet alleen voor het gehoor, maar ook voor gezichtsherkenning. Er zijn miljarden gezichten in de wereld, maar allemaal hebben ze neus, oren, mond en ogen op dezelfde plek. Zouden sommigen op de plek van hun ogen hun oren hebben zitten werd het makkelijker, omdat je een aantal onjuiste combinaties zou kunnen elimineren, maar dat is niet het geval. Onze hersenen maken er geen wiskunde van, en toch kunnen ze dit beter en sneller dan een computer, die wel moet zoeken naar een geldige combinatie.

Hoe dit werkt, geen idee. Meestal als ik met zoiets aan kom kakken heb ik er net een boek over gelezen en weet ik ook het antwoord. Tenminste, ik vat dan even in één zin samen waar de onderzoeker tien jaar aan heeft gewerkt. Maar opvallend is het wel. Als je honderd Rottweilers naast elkaar zou zetten zou je ook je eigen hond eruit kunnen pikken. En dan gebruik je niet eens het reukzintuig. Kennelijk hebben onze hersenen aan één oogopslag of aan één geluidsfragment genoeg om te kunnen herkennen wat ze al eerder opgeslagen hebben. En handig is het, want zonder zou je nooit weten of je onder vrienden of vijanden bent. Elk mens zou eenzaam zijn tussen zijn soortgenoten en je zou niemand vertrouwen. Iedereen zou een vreemde voor je blijven. We zouden dement lijken doordat we iemand die we net nog gezien hebben, niet herkennen. Met hoge mate van zekerheid zou de soort niet overleefd hebben, als hij al opgestart was. Een Alzheimerpatiënt moet zich vreselijk eenzaam voelen.

Vannacht droomde ik dat ik wakker was. En dat is heel verwarrend want je raakt licht in paniek omdat je de volgende dag weer moet presteren. Nu deed ik al niet echt vroeg het licht uit, en kennelijk had ik dat in mijn droom onthouden, hetgeen weer bijdroeg aan de druk om te moeten slapen. Achteraf weet ik zeker dat ik niet echt wakker was, zoals u misschien denkt, en zoals ik in deze droom ook zeker wist, want ik zou vandaag namelijk een examen hebben. Ik moest een boek lezen getiteld “Dood Spoor” en ik kwam er met geen mogelijkheid doorheen. Ik realiseerde me dat ik het had gelezen maar ook dat ik van de inhoud geen letter had onthouden. Dus deed ik het licht aan en ging weer verder in het boek dat in één nacht uit moest. En er was nog iets ellendigs maar dat ben ik echt vergeten. Soms heb je zo’n droom waarin je iets hebt uitgevreten waarvan je geen idee hebt hoe je alleen al op het idee bent gekomen om het te doen, maar je hebt het toch gedaan en je moet er de rest van je leven voor boeten. Het depressieve gevoel wat je in zo’n droom krijgt is levensecht. Maar hoe groot is de opluchting als je wakker wordt, er eerst nog wat in blijft hangen, maar dat langzaam de mist verdwijnt en het steeds duidelijker wordt dat het allemaal niet echt was? Groot genoeg om Goddank te zeggen. Zo moet het voelen als de tijd even wordt teruggedraaid en je een nieuwe kans krijgt. Beter kan Blue Monday niet beginnen.

Mijn dochter Tammar zei laatst iets waarvan ik dacht dat het iemand als H.C. Andersen wel eens geïnspireerd zou kunnen hebben, zou zij het tegen hem gezegd hebben. In haar oneindige goedheid had ze de tafel opgeruimd en alles wat erop lag, in een tas gedaan. Hans was iets kwijt, en Tammar zei toen: als iemand iets kwijt is zit het in deze tas! Het gaf mij een troostend gevoel. Een tas waarin je alles terugvindt wat je kwijt bent geraakt. Ik ben in mijn leven al zoveel kwijtgeraakt dat zo’n tas wel handig zou zijn. Het belangrijkste was wel een platte, vierkante zwarte steen die ik ooit vond in het bos. Het was een bewerkte steen waarop voelbare teksten stonden. Het vierkant was verdeeld in negen kleinere vierkantjes waarop tekens stonden. Het was geen prutswerk, maar bijna machinale perfectie.

Mijn vader kon de tekens niet lezen maar raadde mij aan ermee naar ome Joop te gaan. Ome Joop was zijn collega die bekend stond om zijn grote kennis en intelligentie. Hij veegde de tekens met een beetje spuug schoon, maar kon ze ook niet ontcijferen. Ik heb de steen mee naar school genomen om hem te laten zien, mijn klasgenootjes dachten dat het een schatkaart moest zijn. Kort daarop ben ik de steen kwijtgeraakt, de steen met de onbekende boodschap. Misschien heeft een klasgenootje hem gepikt en had ik dat in mijn oneindige naïviteit niet in de gaten. Dat gebeurde ook eens met twee Tonka autootjes die bij een vrachtwagen hoorde, en die ik later op een rommelmarkt terugzag en bijna teruggekocht had, ware het niet dat er een mevrouw mij voor was.

Het raadsel van de steen zal altijd onopgelost blijven, maar nu hij is kwijtgeraakt kan ik ook makkelijk volhouden dat het een steen uit de ruimte was met een boodschap voor de vinder. Misschien als ik heel diep in de tas van Tammar zoek, dat ik hem weer vind. Samen met andere stoffelijke zaken waarvan ik alleen nog de herinnering heb.

In de tussentijd, toen ik even niet keek, is er hier wederom een beest naar binnengehaald. Een kitten, haar naam is Kiwi. Niet dat ik haar ooit zo genoemd heb of ga noemen, maar de kinderen hebben beslist. Voor een kitten valt ze mee, al stoort ze mij nog wel eens in mijn slaap. Voor beesten lijk ik een aantrekkelijk persoon te zijn, waarschijnlijk door mijn inbundigheid dat ze me vertrouwen. Inbundigheid is geen bestaand woord, maar ik bedoel er uiteraard het tegengestelde van uitbundigheid mee. Ingetogenheid was wellicht beter. Nu is het vreemde dat ik in mijn hoofd juist niet ingetogen ben, en daar zal het interne conflict ontstaan denk ik wel eens. Ik sta niet graag in het middelpunt, maar ik wil ook niet aan de zijlijn staan. Eigenlijk wil ik juist graag in het middelpunt staan, maar durf daar niet goed te staan omdat ik het middelpunt niet kan waarmaken. Niet altijd tenminste, ik heb ook wel eens totaal niks zinnigs te vertellen en juist op die momenten zou je je schaamte moeten kunnen uitschakelen, wat mij tot een perfecte manager zou maken. Wat vervolgens weer tot het volgende conflict leidt want ik wil geen perfecte manager zijn, want een bedrijf leiden is geen hoog levensdoel.

Een levensdoel is een goede vader zijn, en bijna altijd probeer ik dat te zijn. Behalve als er teveel conflicten in mijn hoofd zijn waardoor ik blokkeer, en ik mij er op dat moment van bewust ben dat ik een waardeloze vader ben. Maar er is mijn omgeving die het tegenspreekt en als je heel diep in mijn hart kijkt spreek ik het zelf ook tegen als het even niet lukt. Want mislukken is nog niet hetzelfde als er met de pet naar gooien of egoïstisch zijn. Maar ik moet meer levensdoelen hebben, denk ik tenminste, maar ik geloof niet dat ik ooit tevreden ben. Ik ben alleen tevreden tijdens het klimmen. Niet tijdens het bereiken van de top en niet tijdens het afdalen. Het is pure zelfkastijding, wat weer in conflict komt met mijn luie aard die graag op de bank ligt. Eigenlijk is het een wonder dat ik niet knettergek ben.

Er is iets vreemds aan de hand met de wereldbevolking. Met het aantal mensen dat daarvan deel uitmaakt welteverstaan. Volgens Wikipedia bedroeg dat aantal in 2011 7 miljard. Elke dag komen er ruim 200.000 mensen bij. Dat betekent in een jaar 76 miljoen nieuwe mensen, ongeveer evenveel als de totale bevolking van Bondsrepubliek Duitsland. Toen ik kind was, laten we zeggen een jaar of 35 geleden, omvatte de wereldbevolking volgens mijn vader zo’n 4 miljard mensen. Dus er zijn er in 35 jaar ongeveer 2,6 miljard bijgekomen en dus klopt het precies dat we er nu ongeveer met z’n zeven miljarden zijn. We liggen perfect op schema.

In vijftig jaar verdubbelt de wereldbevolking zich. Dat houdt in dat er in 1965 ongeveer 3,5 miljard inwoners waren, en dat klopt precies want ik ben van 1969 en ik ben de 3,637,521,590-ste. Eigenlijk is er niks vreemds aan de hand nu het nareken, het klopt precies. Als de bevolkingsgroei zich in het huidige tempo voortzet staan we over 750 jaar schouder aan schouder en is het hele aardoppervlak bezet. Dat betekent tevens dat er geen plaats meer is voor bomen en dieren en kunnen we niet meer bewegen. Iets zegt mij dat het zover niet zal komen.

Ik vind het toch wel iets om over na te denken. De zorgen zijn nog ver weg omdat de totale wereldbevolking nog gewoon in Friesland en Groningen past, maar het aantal mensen neemt nu nog steeds in razend tempo toe. Volgens de VN zal het aantal rond het jaar 2200 ophouden met groeien, jullie zijn dan met z’n 10 miljarden (ik ben er dan niet meer) maar waarom denkt men dat eigenlijk? Dat heeft te maken met een aantal oorzaken. Ten eerste komen we net uit een tijdperk waarin het wereldwijde sterftecijfer enorm is gedaald, waardoor de groei in die tijd exponentieel toenam. Dat stabiliseert zich momenteel. Ten tweede neemt de welvaart toe waardoor de noodzaak tot het krijgen van veel kinderen minder wordt. Kregen in de jaren 70 vrouwen in ontwikkelingslanden nog 5 tot 6 kinderen gemiddeld, nu is Afrika een uitschieter naar boven met 4 kinderen. Gemiddeld is het wereldwijd 2,6 kind terwijl 2,3 noodzakelijk is om het aantal in stand te houden. Daarbij regelt de natuur ook nog eens een aantal dingetjes. Behalve hele vervelende ziektes en epidemieën zorgt zij ook dat het aantal levende zaadcellen van de man afneemt. Kennelijk weet de natuur al dat het moest ingrijpen omdat er anders rampen zouden gebeuren. Al begrijp ik niet wat het uitmaakt of je nu met z’n 100 miljoenen op 1 stort of met z’n vijftig miljoenen, maar het schijnt van invloed te zijn.

Kortom, 2,3 kinderen per vrouw om de wereldbevolking in stand te houden. Ik denk niet dat we ons veel zorgen hoeven te maken over overbevolking. Volgens worldometer worden er dagelijks 3,4 miljoen nieuwe blogs gepost. Dat zal dan ook wel vooral in Afrika zijn.

Ik heb niet zoveel met Vladimir Klitschko, wereldkampioen zwaargewicht boksen die afgelopen nacht zijn titel prolongeerde. Een blanke kan nooit wereldkampioen boksen zijn, is mijn raciaal gekleurde mening. Tegen Mike Tyson in zijn beste tijd zou hij het hooguit twee minuten uitgehouden hebben, deze op Ivan Drago gebaseerde Oekrainsche bokser. Hoe kan een 38-jarige wereldkampioen worden tegen Amerikaanse vechtstieren van 22?
De beste blanke bokser ooit moet Rocky Balboa geweest zijn, een fictief personage gespeeld door de beste acteur aller tijden, Sylvester Stallone, die volgens Wikipedia in 1986 trouwde met Birgitte Nielsen voor de duur van 18 maanden. Diezelfde Nielsen trouwde in in 1985 met Stallone, eveneens voor de duur van 18 maanden, om in 1986 voor de vijfde maal te hertrouwen, wat aangeeft dat ze zes keer getrouwd is geweest, deze Deense uitgeschoonde.

Deze tegenstrijdigheden op Wikipedia wijzen erop dat ofwel de onzorgvuldigheid heeft toegeslagen, of Duitse geheime diensten zijn bezig onze geschiedschrijving te veranderen. En ik denk dat het het laaste het geval is. De ultieme vorm van terrorisme: het veranderen van onze geschiedenis via onze tegenwoordig belangrijkste bron. We weten niks meer maar we kunnen alles opzoeken. Zo hebben ze ons ook in de crisis gekregen. Over een poosje zijn de sporen van WOII uitgewist en kunnen de voorbereidingen voor de derde plaatvinden zonder dat iemand iets door heeft. Ze kunnen mensen dodelijke planten of insecten laten eten, simpelweg door te vermelden dat ze gezond zijn. Ze kunnen ons op den duur laten geloven dat Johnny de Mol een betrouwbare vent is. Het is levensgevaarlijk, die argeloosheid.

Het programma kunststof op radio 1 vind ik nou niet echt onmisbaar. Vaak luister ik wel even als ik in de auto zit, maar het is toch niet vaak dat ik zo geboeid zit te luisteren als vanavond. Ik vond het jammer dat ik al thuis was, want het programma was nog niet afgelopen. Gast was Arjan Postma, boswachter van beroep. Een man met hart voor de zaak. Ik mocht vandaag wat vertellen aan twee nieuwe medewerkers over de rol van de afdeling finance binnen ons bedrijf, dat gaat toch een stuk minder enthousiast. Arjan vertelde een verhaal over de koolmees. De koolmees is geen lieverdje. Volgens Postma is de koolmees op de evolutionele ladder aan het veranderen in een roofvogel. In geval van honger vliegen ze een grot binnen en pikken daar vleermuizen dood om zich te goed te doen aan hun hersenen. Een mens doet niet veel anders, ik weet alleen niet of je nu ook kunt zeggen dat mensen in roofdieren aan het veranderen zijn.

Maar de koolmees heeft een enorme drang tot doorgeven van genen. Het is het verhaal van het vrouwtje, de sukkelman en de machoman. Het vrouwtje zoekt een sukkelman uit om voor haar jongen te zorgen, want dat kan ze niet alleen. Zo zitten er in een gebied van een hectare ongeveer tien vrouwtjes met een sukkelman opgescheept. De sukkelman is een expert in het zorgen voor jongen, daarom duldt het vrouwtje hem ook. Hij mag zelfs met haar paren. Maar nu komt het. In het midden van die hectare staat een boom, en daarin woont één enkele machoman. Na de paring van de sukkelman en het vrouwtje, rolt de sukkelman richting zijn kant van het bed en valt in slaap. Het vrouwtje kan met een speciale anti-conceptie beweging de bevruchting ongedaan maken en vliegt dan razendsnel naar de machoman om zich te laten bevruchten. De sukkelman heeft niks door en zal zorgen voor de jonkies in de veronderstelling dat ze van hem zijn. Ook hier een grote overeenkomst met de mens.

Een prachtig verhaal, en niet alleen een verhaal want zo schijnt het echt te gaan. Ik had het wel eens vaker gehoord. Het vrouwtje moet het vreemdgaan met de machoman stiekem doen. Als de sukkelman het ziet, gaat hij weg bij haar. Zo’n sukkel is het op de keper beschouwd dus ook weer niet. Er is sprake van een win-win-win situatie. Het vrouwtje krijgt de sterkste jonkies, de machoman geeft zijn genen door en de sukkelman mag paren en heel soms mislukt de anti conceptie en worden alsnog de sukkelige genen doorgegeven. Want anders zouden er geen sukkelmannen meer geboren worden en zou het koolmeesras uitsterven. Prachtig en hoe krijg je het allemaal zo waterdicht gespijkerd! Maar waar ik nu geen antwoord op kreeg: hoe weet het vrouwtje waar haar jongen vandaan komen? Hoe weet de machoman dat hij zijn genen doorgeeft? En hoe weet de sukkelman als hij gezien heeft dat het vrouwtje is vreemd geweest dat de jonkies niet van hem zijn? Is het een programma dat draait in de koolmeeshersenen, ook wel instinct genaamd, of weten koolmezen gewoon meer dan wij denken? In het geval van instinct zou je eigenlijk kunnen concluderen dat koolmezen kleine robotjes zijn die aangedreven worden door een computerprogramma. Compleet zinloos voor de koolmees, maar de programmeur moet er meer van weten.  Russen wellicht?

Het is mij een groot raadsel hoe een koolmeesvrouw weet dat ze de bevruchting door de sukkelman ongedaan moet maken en even een nieuwe dosis genen moet ophalen bij de machoman. Hoe legt zij het verband tussen de paring en de jonkies? Er zijn natuurlijk mensen die dit soort dingen niet afvragen en het afdoen als instinct, maar dit zijn dezelfde mensen die honen als iemand zijn levensvragen laat oplossen door een geloof. Het is exact dezelfde redenering. Ik vraag me ook altijd af hoe mijn guppen weten dat ze een andere gup moeten lastigvallen en een neontetra met rust moeten laten. Ik denk dat het antwoord op deze vraag ligt verscholen in de gedachte dat een gup mij uit zou lachen om deze vraag. Als hij met mij kon praten zou hij zeggen: jij ziet toch ook het verschil tussen een mens en een aap?  Tja, daar breng ik weinig tegenin.

Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, tien.

Eentien, tweetien, drietien, viertien, vijftien, zestien, zeventien, achttien, negentien, tweetig

Eenentweetig, tweeëntweetig, drieëntweetig, vierentweetig, vijfentweetig, zesentweetig, zevenentweetig, achtentweetig, negenentweetig, drietig.

Eenendrietig, tweeëndrietig, drieëndrietig, vierendrietig, vijfendrietig, zesendrietig, zevenendrietig, achtendrietig, negenendrietig, viertig

Eenenviertig, tweeënviertig, drieënviertig, vierenviertig, vijfenviertig, zesenviertig, zevenenviertig, achtenviertig, negenenviertig, vijftig

Eenenvijftig, tweeënvijftig, drieënvijftig, vierenvijftig, vijfenvijftig, zesenvijftig, zevenenvijftig, achtenvijftig, negenenvijftig, zestig

Eenenzestig, tweeënzestig, drieënzestig, vierenzestig, vijfenzestig, zesenzestig, zevenenzestig, achtenzestig, negenenzestig, zeventig

Eenenzeventig, tweeënzeventig, drieënzeventig, vierenzeventig, vijfenzeventig, zesenzeventig, zevenenzeventig, achtenzeventig, negenenzeventig, achtig

Eenenachtig, tweeënachtig, drieënachtig, vierenachtig, vijfenachtig, zesenachtig, zevenenachtig, achtenachtig, negenenachtig, negentig

Eenennegentig, tweeënnegentig, drieënnegentig, vierennegentig, vijfennegentig, zesennegentig, zevenennegentig, achtennegentig, negenennegentig, honderd.

De eerste tien jaren staan op zich zelf. Dan komt men in de puberteit en raakt men de weg een beetje kwijt. Daarna komt men een korte tijd bij zinnen om bij twintig de weg dertig jaar lang kwijt te raken. Dan pas breekt een stabiele periode aan van dertig jaar waarin men logisch kan denken en tot grootse prestaties kan komen. Bij tachtig aangekomen heeft men wel wat weg van eenen, tweeën, drieën, enz. Mocht men de laatste fase bereiken dan gaat dat in elk geval gepaard met een logisch gevoel voor getallen.