Categorie: Hersenspinsels

Ik heb vanavond de wereldkaart bestudeerd. Ik ben tot de conclusie gekomen dat de wereld groot is in de ogen van een mens. Echter, vergeleken bij Jupiter stellen we niet zo heel veel voor. Jupiter is een skippybal, de aarde is een tennisbal. De zon is echter weer velen malen groter dan Jupiter maar de zon is op haar beurt maar weer een klein sterretje. De grootst bekende ster heeft een diameter van 2,8 miljard kilometer, terwijl die van de aarde slechts 40.000 kilometer bedraagt. Schaal 1: 70.000, honderden miljarden keren groter. Ik bedoel, wat is groot. Het licht zou er al 2,5 uur over doen om die ster rond te trekken, terwijl het met de aarde in een fractie van een seconde klaar is. Dan hebben we het grootste object in ons heelal gehad, en zelfs dat grote object is zo klein dat het praktisch niet meer waarneembaar is in een melkwegstelsel. Van melkwegstelsels zijn er weer miljarden, dus waar hebben we het eigenlijk over als we het over groot hebben? En dan heb ik het alleen nog maar over het ons bekende heelal.

De mens is de enige ons bekende soort in het hele heelal die in staat is zich af te vragen hoe groot groot is. Wij zijn zo intelligent dat we ons allerlei dingen afvragen die de relevantie voorbij gaan. Een hond maakt zich hooguit druk om de grootte van een bot, of om de grootte van een andere hond, en hij kan dat aardig inschatten. Een slang wil zich nog wel eens vergissen in de grootte van een prooi, en spuugt hem dan weer uit, met de pest in dat hij grootte niet feilloos kan inschatten.

Ik vind het op zijn minst vreemd wat de bedoeling van de onmetelijkheid is. Op zich zouden we genoeg hebben gehad aan een aarde met een dampkring er omheen. Goed, de zon hebben we nodig, de maan en wat sterren, maar daar had een grote koepel omheen kunnen zitten en dan was het goed geweest. Echter, dan hadden wij ons nu toch echt afgevraagd wat er zich achter die koepel zou bevinden. Wij zouden dat verdacht vinden en de speculaties zouden niet van de lucht zijn. Nu zit die koepel aan de rand van de onmetelijkheid en hebben we daar minder moeite mee. Het is de ver van mijn bed show. De grootte van het heelal zorgt ervoor dat we niet achterdochtig worden. Dat moet de functie van onmetelijkheid zijn.

http://www.youtube.com/watch?v=2LUQVzerseI&feature=youtube_gdata_player

Het leven gaat zoals het gaat en het volgt een weg die we alleen achteraf kennen. We hebben geen idee wat er morgen gebeurt, maar weten wel precies wat er gisteren gebeurde. En al die dingen die gisteren gebeurden vormen onze herinneringen, en in zekere zin maken die herinneringen deel uit van ons heden. Ze hebben ons leven gemaakt tot wat het nu is. In het verleden zijn er belangrijke dingen gebeurd die bij iedereen een plaats hebben gekregen. Want wat als Elvis niet had geleefd, hoe zou de muziek eruit hebben gezien? Hoe zou de Formule 1 geweest zijn als daar niet Ayrton Senna was geweest om zijn gave aan de wereld te laten zien? Als Cruijff hier niet rondgelopen had, hadden ze dan in Zuid-Amerika geweten wie wij waren?

Er waren Lennon & McCartney, er was Queen, en er was Grease. Er was Maradona en er was Van Basten. Er was de Tweede Wereldoorlog en er was Avro’s Toppop yeah. Allemaal mensen en gebeurtenissen die gebeurd zijn en onderdeel zijn van een grote collectieve herinnering. Niemand weet hoe de wereld eruit had gezien zonder een van deze elementen. Maar het gaat veel verder dan dat. Alles wat gebeurd is, is gebeurd. Misschien ging u vroeger ergens rechtsaf in plaats van links en heeft dat de loop van de geschiedenis beinvloed zonder dat we het weten. Een kleine koerswijziging betekent een totaal andere bestemming.

Zijn we compleet, dat is wat ik me regelmatig afvraag. Mist er niet een belangrijke gebeurtenis in het verleden die had moeten gebeuren maar niet gebeurd is omdat er iemand links ging in plaats van rechts. Was het leven niet veel logischer geweest als die gebeurtenis die nu niet gebeurde, onderdeel zou uitmaken van onze collectieve herinnering? Missen we niet een uiterst belangrijk persoon in de wereldgeschiedenis? Een wetenschapper of een componist? Een politicus? Of gewoon een song die zich steevast in de top 4 van de top 2000 aller tijden had genesteld? Mijn oudere broer Ralf, waar ik ooit over geschreven heb, de grootste schaatser die de wereld ooit gezien had, ware het niet dat hij nooit geboren werd? Vragen, vragen, vragen. Ik weet niet eens of het wel zin heeft om je dit soort dingen af te vragen, omdat je het moet doen met wat er is en wat er was. Want dat ligt vast. Wat er komt ligt nog niet vast. Morgen gebeuren er dingen die overmorgen niet meer veranderd kunnen worden. Maar nu kan het nog alle kanten op met morgen.

Tja. Ik kwam hier op omdat ik een liedje hoorde waarvan ik zeker weet dat het een ontbrekende herinnering is. Het is recent, maar het had al in 1976 uitgebracht moeten worden. Dat was logisch geweest. Dan had ik dit knagende gevoel niet gehad want dan had alles op zijn plek gelegen. Dan had je de Carpenters gehad, maar ook Rumer. En dat hadden we logisch gevonden. Ja, zo zit het denk ik.