Categorie: Geen categorie

Zo, dit seizoen arbeid zit er weer op, ik heb vakantie. In de loop van volgende week zakken wij af richting het zuiden, naar het, volgens moderne mensen, oubollige Zuid-Frankrijk maar waar ik het oh, zo mooi vind. Het is een virus waar ik niet meer vanaf wil. Toch ben ik geen echte Francofiel want ik hou niet van franse kaas. Rode wijn vind ik best lekker maar ik trakteer mijzelf altijd op Kronenbourg. Ik spreek een beetje Frans, genoeg om me te kunnen redden maar op één of andere manier voel ik mij er thuis. Ik heb wél een Peugeot 205 GTI met gele koplampen gehad, dat dan weer wel.

Opgetogen als ik vanavond was over het aanbreken van de vakantie stelde ik voor shoarma te bestellen. Hans is uit logeren en als Tammar alle aandacht krijgt is ze een ontzettend lief meisje. Ik speelde met haar op het grasveldje en schaterend van de lach rende ze achter me aan. Ik schrok er een beetje van. Waarom ben ik altijd met Hans aan het frisbieren terwijl Tammar er een beetje bijhangt? Is het soms niet gewoon mijn schuld dat Tammar af en toe van dat agressieve gedrag vertoont omdat ik te weinig met haar speel? Oeps! Even in de gaten houden. Shoarma, daar had ik het over.

Toen we het op hadden zei ik overmoedig tegen mevrouw Mack dat ze ijs uit de vriezer moest gaan halen. Ze was een pietsie overbluft door mijn bevel en zei dat ze mij brutaal vond. Brutaal? Ik? Ik zei dat ze blij moest zijn dat ik niet het bevel gaf tot…en toen maakte ik een gebaar waarvoor je soepel in je heupen moet zijn en ik bewoog mijn armen voor mijn middel heen en weer alsof…nou ja, u weet wel, een kinderachtig grapje.

Twee seconden later maakte Tammar hetzelfde gebaar en schaterde om haar vader. Linda stikte bijna van het lachen. Tammar heeft het gebaar de hele avond nog gemaakt omdat ze zo'n succes had. Ik hoop wel dat ze het morgen vergeten is. Ik heb wel een ijsje gekregen, dat dan weer wel.

Ik zat vroeger bij een jongetje in de klas, waarmee ik over het algemeen goed kon opschieten. Hij heette Robert, zo heet hij nog steeds trouwens, en hij is troubadour geworden. Ik wist ook niet wat ik hoorde, maar het is echt zo. Een paar jaar geleden tijdens een reunie kwam ik erachter doordat hij een gitaar bij zich had en een paar nummers speelde. Hij kon dat heel goed en ik vond dat verrassend omdat we vroeger blokfluitles van dezelfde leraar kregen, en niets erop wees dat hij muzikaler was dan ik.

Maar goed, daar gaat dit allemaal niet over. Robert had één erg irritante eigenschap vond ik. Namelijk, als we in de les zaten en de leraar stelde een moeilijke vraag aan de klas, dan twijfelde Robert over het antwoord, en fluisterde hij het mij in, en ik zei het tegen de leraar. En als het goed was, werd ik natuurlijk geprezen en als het fout was werd ik uitgehoond. Voor mij hoorde dat bij de risico's van het leven en zo leerde ik op mijn bek gaan. Maar als het antwoord goed was en ik werd geprezen, dan riep Robert ineens: "Heeft-ie van mij gehoord hoor!" Ik keek hem dan zo'n beetje aan met zo'n blik alsof ik wilde zeggen: "wat ben jij voor loser," al kende ik dat woord nog helemaal niet.

Nou ja, Robert was toen nog maar een kind natuurlijk en kinderen hebben nu eenmaal dit soort onvolkomenheden. Dat geeft niks. Nou, ik vond dit een leuk verhaaltje. Punt.

Geheel buiten de strekking van bovenstaand logje wil ik nog wel even zeggen dat die fantastisch leuke cryptomuziekquiz, door Hermanus verzonnen is. Het is dus H-e-r-m-a-n-u-s die de eer toekomt voor dit geweldige idee, en niet ik. Ik heb het slechts uitgewerkt maar Hermanus is de uitvinder. Dus alstublieft, zegt u niet meer dat u het knap vindt van mij, want het gaat hier om-diepe buiging- Hermanus. Hermanus heeft altijd van die originele ideeën, en altijd worden ze op een of andere manier gestolen. Sommige bekende cabaretiers danken hun hele repertoire aan Hermanus. En omdat Hermanus geen Robert is die meteen verongelijkt laat weten dat híj, en niet ík de grote initiator van dit succes was, zeg ik, ik kan het niet vaak genoeg zeggen, dat het  H-e-r-m-a-n-u-s is die u moet liefhebben vanwege zijn originele idee. Want wat waar is is waar, onder de stat heeft de kat geen haar.

Ik doe aan Hyves want ik wil vrienden. En ik heb er tegenwoordig meer dan 60. Maar ik ken ook iemand die heeft maar één vriend op Hyves. En die vriend ben ik. Hij heet Mack Webber en ik voel me erg verwant met hem. Nu wil het toeval dat ik zijn wachtwoord weet dus dat ik af en toe even kan kijken of hij niet vereenzaamt. Maar dat is niet zo want hij kent geen emoties. Hij zegt nooit iets en hij krijgt nooit reacties.  -Some say his voice can only be heard by cats- Hij zit al maanden diep in de schuilkelders van Hyves te zitten en niemand heeft enig idee dat hij bestaat.

Laatst gebeurde er iets spannends bij Mack Webber. Een 40-50 jarige maagd-man uit Gelderland had zijn profiel bezocht. Ik dacht eens na over wie dat geweest zou kunnen zijn. Bij mijzelf staat vaak een 20-30 jarige maagd-vrouw uit Gelderland en dan denk ik altijd: "Hallo Marietje!" Maar bij navraag blijkt Marietje helemaal geen maagd te zijn, dus heb ik er weer een mysterie bij, maar dit terzijde. Nee, die 40-50 jarige maagd-man uit Gelderland bleef mij boeien.

Totdat ik me realiseerde dat ik zelf een 40-50 jarige maagd-man uit Gelderland ben. En dat was een harde klap! Ik val in de categorie 40-50. Aaaarrggghhhh!

Mijn schoonvader en lange tijd verwekker maar tegenwoordig ook vader van Linda is gepensioneerd. Gelukkig gepensioneerd mag ik wel zeggen want hij is getrouwd met een 22 jaar jongere vrouw (klap-klap-klap-klap) en hij verveelt zich geen seconde. Laatst ging hij in zijn eentje naar Amsterdam alwaar hij een close encounter had met een kudde Bavaria Babes. Oké, het is een beetje een contrast, maar de maker van de foto moet ook geëerd worden.

Ik maak mij een beetje zorgen over Tammar. Ze is een schattig meisje totdat ze haar zin niet krijgt. Ze slaat er gelijk bovenop en als je er iets van zegt dan streelt ze je arm en zegt ze met haar liefste stemmetje:" aai?" Ook kan ze met spullen gooien als de beste. En ze is nu al oersterk. Ze ragt net zo hard door het zwembad als Hans met zijn vriendjes en als ze koppie onder gaat en ze komt weer boven, begint ze te lachen. Laatst kwam ze met haar teentje tussen de deur, haar hele nageltje de volgende dag blauw, en zij geeft geen kik! Ik vind het niet normaal voor een meisje dat nog twee moet worden.

Ook op de kinderopvang regent het klachten. Kinderen die met een boek op hun kop geslagen zijn door die kleine draak van ons. De juffen vinden het nu nog grappig, maar hier moet een eind aan komen, anders hebben we straks nog een Linda en een Linda jonger dan 30, daar zit de wereld niet op te wachten. Hans zit op judo om maar één reden. Dat hij zich kan verdedigen tegen Bam Bam.

Wij zaten gisteren bij een bevriend stel in de achtertuin met een mij onbekend Duits merk witbier in halve liter formaat. Zoals altijd werd er op een gegeven moment Chinees gehaald en aangezien de andere man en ik al wat losser waren, mochten wij niet meer autorijden. Dus toen de dames die taak op zich namen, konden wij even een goed gesprek van man tot man hebben. Want goede gesprekken van man tot man, die heb je zo nu en dan nodig.

Eerst ging het over de verloren WK-finale en dat de voetballers als troost een optreden van de Toppers hadden gekregen. Terwijl wij met pijn zaten. Wij vonden dat zout in de wonden en snapten niet hoe mensen troost uit De Toppers konden putten. Maar aangezien we toch maar met z'n tweeën waren durfden wij te zeggen waar het op stond. Mensen die zich laten troosten door de Toppers missen gewoon iets bovenin. En dat het toch maar mooi makkelijk was als je bovenin iets mist en als je van weekend naar weekend en van krat bier naar krat bier kon leven. Wij maakten ons zorgen over de toekomst en over carrière, we keken eens terug naar wat we bereikt hadden en verzachtten toen onze pijn met: "ach, geld maakt niet gelukkig."

We bespraken depressies, verslavingen, dood, geloof en waar het naartoe moest met het egoïsme in de wereld. We namen nog een halve liter maar nog steeds hadden we geen zin in de Toppers. Wij zijn intelligent en daarom voelen wij meer pijn dan een zaagselhoofd, dat was eigenlijk onze voornaamste conclusie. Even later keerden onze vrouwen terug. Amper een half uur weggeweest. In een half uurtje hadden wij alles besproken wat er te bespreken valt in een goed man tot man gesprek.

Ik ben de oude Mack niet. Vanavond herinnert mijn vrouw mij eraan dat om negen uur op BBC 2 Top Gear begint. Ik zap en zie tot mijn verbazing dat het geen herhaling is. In tegenstelling, het is live. Ze bespreken de aflevering van vorige week die niemand gezien heeft vanwege één of andere voetbalwedstrijd. What? Were you watching the final to see a Dutchman kicking a Spaniard in the heart? We staan er weer lekker op in het buitenland zeg! Het voornaamste doel van het WK is om mijn eigenwaarde te vergroten als ik op de camping in Frankrijk ben. En nu denkt het buitenland zo over ons. Jeremy Clarkson zelf bekende dat hij ook niet gekeken had. Hij was in Johannesburg met een oranje vuvuzela. I was there supporting the Dutch. Why were you supporting the Dutch? Because the Dutch watch Top Gear and the Spaniards don't.

Nou ja, dat ik het vorige week niet gezien heb begrijp ik dan nog wel maar in het onderdeel A star in a reasonably priced car trad Andy Garcia ten tonele. En hij reed niet de Daewoo maar een Kia! En er waren al een stuk of zeven beroemdheden geweest. Ik heb ze alle gemist. Ik wist niet eens dat het er was! Ze zijn begonnen tijdens het WK en ik wist van niks! Ik ben de oude Mack niet.

Ik fietste vandaag achter elkaar naar het dorp. Om Hans naar zwemles te brengen, om naar de kapper te gaan en om twee flessen gootsteenontstopper te halen. Er is bij ons al heel lang een dakgoot verstopt. Elke keer als het hard regent gutst het water over de rand. Het is verschrikkelijk al weet ik niet waarom. Want of dat water nu via de afvoerbuis het riool in loopt, of via de dakgoot op het terras, dat maakt natuurlijk geen bal uit. Maar als je dan de trotse bezitter bent van een dakgoot en een regenpijp, dan wil je ook dat ze functioneren.

Ik liep de DA  binnen en pakte twee flessen ontstopper. Éen in korreltjesvorm en één in vloeibare vorm. "U gaat het grondig aanpakken," zei de kassajuffrouw. "Zeker," zei ik. "Alle verstoppingen binnen een straal van 500 meter rond mijn huis gaan er vanaf vandaag aan! De dakgoot zal zulke heftige diarree krijgen, dat hij mij zal smeken om beschuit en gekookte rijst in het afvoerputje te gooien."

Weer thuisgekomen liet ik met behulp van de wet van de communicerende vaten de regenpijp leeglopen om er daarna wat korrels in te gooien. Op de verpakking stonden allerlei angstaanjagende waarschuwingen over levensgevaarlijke brandwonden, losgelaten levers en opgeloste darmen bij verkeerd gebruik. Bovendien zou er een gigantisch sissend geluid te horen zijn. Beschermd door een chemisch pak draaide ik het dopje los en gooide voorzichtig wat korrels in de regenpijp. Daarna dook ik in de door mij gegraven schuttersput en wachtte een explosie af. Toen ik na vijf minuten nog niks hoorde, ging ik eens even poolshoogte nemen. Ik liet de regenpijp door middel van de tuinslang weer vollopen en al snel overstroomde het ding weer. Die korrels waren nep! Waarschijnlijk ben ik het slachtoffer van een test van de Universiteit van Wageningen. Een student die het effect wilde testen van placebo-ontstopperkorrels op dakgoten. Om dan over een jaar met een onthutsende Telegraafkop te komen: "PLACEBO WERKT BIJ DAKGOTEN." Zoiets. Ik nam de proef op de som en liet een flinke teug korrels in mijn keel glijden. Precies wat ik al dacht, een placebo!

Gelukkig ben ik niet voor één verstopt gat te vangen en ik liet de regenpijp weer leeglopen met behulp van eerdergenoemde natuurkundige wet, en kieperde de vloeibare ontstopper erin. Niet van dat benauwde, gewoon de hele fles in één keer. Daarna moest je het volgens de gebruiksaanwijzing een half uurtje laten inwerken, maar dat kon ik niet meer afwachten omdat we weg moesten. En aangezien ik nu net pas terug ben, heb ik nog geen idee van het resultaat. Eerlijk gezegd heb ik er voor geen meter vertrouwen in. Het mooiste geluid wat ik op dit moment kan bedenken is een baggergeluid, met onstnappende lucht gevolgd door omlaag stortend water door een regenpijp. SNOOAARRRKKKK. BURRPPP. Zo ongeveer.

Gisteren was ik een dagje zeilen op het IJsselmeer. Met alle vijf de personeelsleden. Het stormde nog behoorlijk bij Enkhuizen, zuidwest zes tot zeven, later in de middag afnemend tot zuidwest vijf tot zes. Hier lijkt het kwaad al geschied. Kabbelend kontwater en zeeziekte. Echter, ik sta gewoon wat in het water te staren maar in dit vervloekte tijdperk van mobiele telefoons met camera's ben je constant de klos. Iedereen neemt maar ongevraagd foto's van je. En dit is nog één van de foto's waar ik het best op sta.

Ach ja, er zijn foto's van mij aan het roer, van mij aan lager wal, foto's die de spuigaten uitlopen, foto's waarop ik mijn scheepjes achter mij verbrand, ik als beste stuurlui, noem het maar op of er is een foto van.

Na een uurtje of twee heb ik het ook wel gezien op een zeilboot hoor. Dan heb je het roer mogen vasthouden, je hebt de zeilen mogen hijsen en je hoort wat van de schipper over het verraderlijke IJsselmeer maar verder zit je toch maar een beetje niks te doen. Het liefst trek ik me dan even terug op het voordek om mijn zonden te overdenken. Want zonden overdenken doe ik het liefst alleen.

Vroeger wist ik zeker dat Nederland het mooiste volkslied van de wereld had. Maar na al die overwinningen van Michael Schumacher voor Ferrari begon ik te twijfelen. Het Duitse is toch ook wel erg mooi. Maar wat te denken van het Italiaanse? De trots en de vrolijkheid van het volk straalt ervan af. En het Amerikaanse dan? Of het Russische? Er kwamen steeds meer mooie volkliederen in mijn repertoire. Uiteindelijk kan ik niet kiezen. Ik denk dat als ik voetballer zou zijn, dat ik het liefst met La Marseillaise wil meeschreewen. Dat lijkt me geweldig.  

Allons enfants de la Patrie, le jour de gloire est arrivé!

Ik heb er een poll aan gewijd. Graag verneem ik per omgaande van u.

Italië

Frankrijk

Rusland

Duitsland

Engeland

Spanje

Amerika