Auteur: Mack

Op de foto ziet u mij in commandotrui en mijn zwager (geen paniek) zonder. Onze zoontjes Hans en Dan brengen we hier de grondbeginselen van het commando-zijn bij.
Mijn zwager is 40 en ik noem hem commando Piet. Ik ben 36 en hij noemt mij commando Jan. Ik noem de leeftijden er even bij omdat ik wil checken of wij abnormaal gedrag vertonen voor onze leeftijden.
In een eerdere log schreef ik dat wij op een avond -beiden met commandotrui- de Ardennen waren ingetrokken. Onderweg begon het te regenen dus ik begon razendsnel te bewegen. Ik zei tegen commando Piet: "Ik ben de druppels aan het ontwijken."
"Ja, ja, commando Jan, dat zie ik ook wel, dat heb ik ook geleerd tijdens mijn opleiding." Even later wees ik hem op een open plek in het bos.
"Luister, commando Piet, tijdens het Ardennenoffensief zat hier een mitrailleursnest van de Duitsers. Ik heb daar toen in mijn eentje een bom op gegooid, vandaar die open plek."
"Ja, ja, dat weet ik, ik zat daar toen in dat dal daar, wat destijds nog een berg was, maar ik ben iets te hard met de schep in de weer geweest, vandaar dat het nu een dal is."
"Hoe kom jij trouwens aan die schram op je gezicht, commando Jan?"
"Oh, gisteren tijdens mijn nachtelijke expeditie vloog er een straaljager tegen mijn wang, vandaar."
"Stop, commando Jan, voor ons een woeste rivier!" Hij wees mij op een miniscuul stroompje regen dat de heuvel af gleed.
"Hoe gaan wij deze woeste rivier oversteken, commando Piet?"
"Nou, commando Jan," antwoordde ik, "Ik neem gewoon een aanloop en ik slinger me via die liaan die daar hangt naar de overkant."
"Oh, da's goed, dan doe ik dat ook."
"Momentje commando Piet, ik heb al een half uur een rotsblok in mijn schoen, maar dat begint nu wat moeilijk te lopen."
"Blaas jij dat rotsblok even op, commando Jan, dan kan ik mooi die boomstam in mijn oog verwijderen. Dat begint ook wat te prikken."
Tijdens deze trip vielen wij geregeld van het lachen op de grond.
Goed. Na een uurtje of drie keerden wij terug van onze expeditie en u kunt zich misschien een voorstelling maken van welke gevaren wij getrotseerd hebben en hoe wij deze overwonnen hebben. Wij concludeerden dat het maar goed was dat er verder niemand bij was, want dan zou je toch maar mooi de rest van je leven gepest worden. Maar vooruit, sportief als ik ben krijgt u van mij toch een ooggetuigeverslag.

Frankrijk is mijn favoriete vakantieland, ik ben er al vaak geweest en ik kan er vloeiend bier bestellen, en dat drinkt wel zo makkelijk. Je hoort wel eens Nederlanders zeggen dat Frankrijk een mooi land is maar dat er geen Fransen moesten wonen, maar da's natuurlijk klinkklare onzin. Behalve in het verkeer zijn Fransen uitermate beleefd. Beleefd zijn ze naar mijn beleving trouwens in elk buitenland. Onbeleefdheid is vast een Nederlandse uitvinding. Fransen geven elkaar elke dag een hand of, als er een dame in het spel is, twee kussen en vragen dan: "Ça va?" Precies zoals je het vroeger op school al leerde. En da's wel zo handig want het Nederlands wat je vroeger op school leerde is tegenwoordig volstrekt onbruikbaar.
Jongetjes op straat groeten je gewoon met "Bonjour" wat letterlijk goedendag betekent. Heeft iemand het in Nederland ooit wel eens meegemaakt dat een jongetje goedendag tegen u zei? Ik kan het me niet herinneren in elk geval. Als je iemand van onder de twintig groet wordt er stomverbaasd gekeken en doorgelopen. Op een goeie dag hoor je "hoi". Maar goeiedag, nee, dat kan echt niet meer. Dan word je gepest op school.
Le coq est trouwens wel behoorlijk mort. Ik heb zegge en schrijve precies één Française gezien die de moeite waard was om naar te kijken, maar dat kwam meer door haar licht doorschijnende witte t-shirt met daaronder twee enorme knoppen, dan door haar gezicht. Ik kan me haar gezicht trouwens niet eens herinneren.

Wij zijn weer terug van een regenachtige vakantie die ondanks dat erg gezellig en leuk was. De eerste week sliepen wij in een tent en de tweede week in een huisje, wat een enorme vooruitgang was.
In België hebben mijn zwager en ik ieder eenzelfde commando-trui gekocht, code XL en code XXL, waarmee wij op een avond de Ardennen zijn ingetrokken. Volgens onze mede-vakantiegangers liepen wij erg voor lul in dezelfde outfit, maar dat is niet zo want commando's hebben immers altijd gelijke kleding aan.
Twee meegereisde bijna-pubers met een grote mond (11 en 13 jaar) hebben wij onder de duim kunnen houden met een verhaal over lynxen die 's avonds om ons huisje zouden lopen. Toen ik ze in de verte aanwees zagen zij ze ook. Hele kuddes zagen ze. Tijdens een barbecue was mijn zwager even weg en juist op dat moment kwam er een brul van een lynx uit de bosjes die het hele gezelschap naar binnen deed vluchten.
Verder kan ik melden dat Hans het bijzonder naar zijn zin heeft gehad, zo zelfs dat hij voor het eerst los ging lopen, wat redelijk op tijd is, en dat hij nu zelf zijn flesje aan z'n mond zet en drinkt in plaats van dat wij het flesje moeten vasthouden, wat met bijna 15 maanden hopeloos te laat is.
Vandaag was hij om half negen 's ochtends op, heeft hij de hele dag in de auto gezeten en ging om half tien 's avonds naar bed, met tussendoor twee dutjes van twintig minuten en dat alles zonder vervelend te worden. Als dat geen zoon van mij is weet ik het niet meer…

Wij vertrekken morgen voor twee weken naar het verre buitenland. Onze station zit zo vol dat wij de hoedenplank thuis moesten laten, wat automatisch inhoudt dat mijn hoeden niet meekunnen.
Omdat mijn schoonzus niet zover wilde rijden (Zuid-Limburg was het maximale) heb ik na lang onderhandelen kunnen bewerkstelligen dat we de eerste week naar de Ardennen (de frisse lucht is even wennen) gaan. De tweede week gaan we naar de Vogezen want ik heb haar wijsgemaakt dat dat vlak bij de Ardennen is. Eigenlijk wilde ik naar de Alpen maar dat lukte niet omdat ze wist dat die ver weg zijn. Uiteindelijk ben ik best tevreden met het resultaat want de eerste week zitten wij zowat op Eau Rouge. Ik zal proberen het baanrecord voor stationdiesels daar te verbeteren.
In de Vogezen zijn mevrouw Mack en ik al een keer eerder geweest. Daar barst het van de Linxen volgens de borden. ("Kijk, daar rechts, een linx!" Ah, net weg.") Dat vonden wij toen nog bijzonder omdat er toen nog geen poema's op de Veluwe zaten en nu wel volgens de krant.
Ik zie dat morgen inmiddels vandaag is geworden, ik moet hoognodig naar bed dus ik maak mijn excuses voor de abrupte onderbr