Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

iFake

Via mijn werk had ik een nieuwe iPhone aangevraagd. Ik had geloof ik een 8 en die voldeed prima, ware het niet, zoals bij elke iPhone, dat binnen no time de batterij leeg is, tenminste na een tijdje. Toen we op vakantie gingen en ik het ding op de heenweg alleen aan had staan en verder niet gebruikt had, was hij aan het eind van de middag leeg, zo druk heeft zo’n ding het met zichzelf.

Een programma als Strava of google Maps is niet te doen, want voor je je bestemming hebt bereikt, is je batterij al leeg ondanks dat het systeem zelf vindt dat de capaciteit nog 80% is.

Omdat ik vrij lang met mijn spullen doe, was het geen probleem en werd mij nu een 12 opgestuurd. Ik zocht van tevoren op hoe je de gegevens kon overzetten, dat kon heel simpel met de i-Cloud reservekopie. Natuurlijk. De kopie kon alleen niet gemaakt worden doordat er te weinig opslagruimte was, die je dan moest bijkopen. En omdat het een telefoon van mijn werk is, kon ik dat niet zomaar doen. Maar nu heb ik het toch gedaan, de rekening gaat als het goed is naar mijn werk, 99ct per maand extra, ik durfde het aan zonder toestemming.

En nu is mijn oude iPhone een reservekopie aan het maken, nog vijf minuten, nog zes minuten, u kent het wel, nu staat hij al ongeveer een kwartier op “nog 19 minuten.” Snel even aan de lader leggen voordat de batterij weer leeg is. Maar zelfs aan de lader loopt de capaciteit langzaam terug nu, tijdens het maken van de reservekopie. Nog 13 minuten, spannend….

Beyoncé

Ik las dat de sterrenstatus van Beyoncé inmiddels groter is dan die van Michael Jackson. Bij zo’n bericht haal ik mijn schouders op, maar dat is de leeftijd, want mijn echte ik, die van toen ik 30 was, gaat op zo’n moment proberen iedereen te overtuigen van het belachelijke van dit bericht.

Ik zou Beyoncé niet eens herkennen op straat. Ik ken één nummer van haar. Ik weet dat ze mooie benen heeft en dat ze met een Jay-Z getrouwd is, die ook erg bekend schijnt te zijn. Dan moet de conclusie zijn dat ik niet erg met mijn tijd ben meegegaan, want ik weet heus wel dat er nieuwe sterren aan het firmament zijn verschenen. En Beyoncé zal voor mij net te laat zijn gekomen en voor mijn dochter te vroeg, waardoor ik haar hele carrière heb gemist. En ze zal ongetwijfeld goed kunnen dansen en zingen, en als ik niet zo in de country & western en polka was blijven hangen, had ik er ongetwijfeld meer van meegekregen.

Maar groter dan Michael Jackson, voel eens even aan je hoofd! Na de tachtiger jaren was alle relevante popmuziek al gemaakt. Net als de beste voetballers hun hoogtijdagen al gehad hadden. Het zijn verwarrende tijden. En iedereen is in de war, of gewoon erg kort van geheugen. Een Michael Jackson wordt een keer in de vijftig jaar geboren. En toen Beyoncé werd geboren, waren die nog niet voorbij.

Maatregelen.

We waren gisteren bij Yukiko en haar partner, die net waren verhuisd naar hun nieuwe mooie stulpje. Ik heb al heel wat verhuizingen van haar meegemaakt, maar dit zag eruit alsof ze hier wel een flinke poos blijft wonen. Een mooi huis met een grote tuin, en geheel naar eigen stijl ingericht. Dat zie je niet zo vaak, een geheel eigen stijl. Wijzelf bijvoorbeeld hebben geen stijl, wij doen maar wat. Een andere vriendin van ons heeft ook een eigen stijl, maar de rest heeft een dertien in een dozijn stijl.

Hier niet, hier was over alles nagedacht. Haar atelier, de huiskamer, de keuken, allemaal met een vleugje middeleeuwse hekserij. Ze gaf ons een rondleiding door het hele huis, en wij vonden alles mooi en zij lichtte toe. Bij de badkamer vertelde ze dat haar wens was om er geen toilet in te hebben, terwijl ik het juist hartstikke handig vind, als je onder de douche staat en je krijgt ineens aandrang, dat je dan niet zeiknat over de gang naar het toilet moet. Toegegeven, ik verzin dit voordeel ter plekke, want ik kan me niet herinneren dat het ooit zo gegaan is. Maar goed, ze lichtte toe dat het onhygiënisch is. Ik vroeg mij af waarom dan, maar het bleek te gaan om microscopisch kleine zwevende poepdeeltjes die zich aan je tandenborstel hechten.

Volgens haar is dat in een laboratorium onderzocht. Later stuurde ze me nog een linkje waarin het bevestigd werd. Nu is mij ineens duidelijk waarom sommige mensen bruine tanden hebben en waarom sommigen zo uit hun bek stinken, behalve vóór het poetsen. Mijn opties zijn nu: voortaan in de keuken poetsen, de tandenborstels onder een stolp bewaren, of, en daar heb ik voor gekozen, voortaan poetsen met Chlorix en naspoelen met WC-eend. En daarna zuigen op een toiletblokje.

Keihard.

Ik ben behoorlijk bijbelvast. Vooral het nieuwe testament ken ik goed en leef ik na. Dat is niet moeilijk, dat is makkelijk. Want mijn dochter, ik heb haar geloof ik wel eens genoemd hier, is hardleers. Ze pakt mijn spullen en geeft ze niet terug of maakt ze kwijt. Zo heb ik een oplader naast mijn bed liggen, die daar ligt zodat ik hem kan gebruiken als ik naar bed ga. En dat is fijn. Zelf gekocht, mijn lader.

Dochter echter, pakte regelmatig mijn lader. Ik heb alles geprobeerd, lijfstraffen, gevangenisstraffen, uithongeren, dwangarbeid…niks hielp. Totdat ik het zat was en haar vertelde dat als het nog één keer gebeurde, ik haar elektrische fiets op slot zou zetten, en ze met de gewone naar school kon! Barbaars gewoon.

Vanavond was het zover. Lader weg. Ik loop haar kamer op, pak de lader en vertel haar dat haar fiets op slot gaat. Smeekbedes, spijt, vergeten, ik zal het nooit meer doen, dat werk.

En dan komt het. Matteüs 18: 21-22. Toen kwam Petrus bij Hem en zeide: Here, hoeveel maal zal mijn broeder tegen mij zondigen en moet ik hem vergeven? Tot zevenmaal toe? Jezus zeide tot hem: Ik zeg u, niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventig maal zevenmaal.

Ze zit nu aan de 382e keer…

Bijen

Ik heb een speciale herinnering aan een liedje van Kim Wilde die teruggaat naar 1988. Ik was tot over mijn oren smoorverliefd. Het was dus erger dan smoorverliefd of tot over je oren verliefd, wat de meeste mensen wel eens meemaken, behalve André Hazes. Ik weet dat, omdat, zou ik nog verliefder zijn geworden, ik het niet zou hebben overleefd. Nu zakte ik slechts voor mijn examen en rammelde mijn hart omdat het gebroken was.

Ik zat in de pauze ergens op een trap te wachten, toen de bescheiden hit van Kim Wilde klonk. Alle melancholie in de wereld overviel mij als een zwerm bijen. Deze pijn moest ik meedragen, de rest van mijn leven. Ik kon haar eenmaal niet vragen, ik had haar niets te bieden, ik had het al moeilijk genoeg met mezelf. Dus verder dan de schijn ophouden dat ik een leuke jongen was, kwam het niet. Ze beloonde me dan met haar glimlach, het maximaal haalbare. Al mijn verdere pogingen zouden het kapotmaken.

Toen het eind van het schooljaar dreigde, heb ik het kapotgemaakt door haar en haar vriendin op te halen met de auto. Het zou toch wel eindigen. Een examenfeest, na afloop drie zoenen op haar wang en dat was het dan. Ik deed me stoerder voor dan ik was, gezien het feit dat ik dit 35 jaar later nog schrijf.

En als ik Kim Wilde hoor, komt die zwerm bijen weer naar me toe, maar ze steken me niet meer. Het is de herinnering aan de melancholie die ik voel. Sinds vandaag weet ik pas dat ze met four letter word niet love bedoelde, zoals ik altijd dacht. Ze bedoelde fuck. En dan niet in letterlijke zin.

Voitura deel 3

Godin Voitura was mij toch gunstig gezind. De auto heeft geen misslag gemaakt, geen waarschuwingslampje ging branden, alles deed het naar behoren en ik had rijplezier. Scheuren is niet nodig, flink optrekken, een glad wegdek, een paar heuvels, een paar bochten, en een klein stukje snelweg om even door de tweehonderd grens te breken, het is genoeg. Bovendien werd ik op dat moment ingehaald door een van de motorrijders die me later zei dat hij 270 had gezien. Ik zag het al toen ik gas gaf. Hij kwam me achterna, hij dook voorover achter z’n windscherm en er was voor mij geen houden aan, hij komt je met een behoorlijk snelheidsverschil voorbij. Ik zag 210 toen ik de poging op moest geven wegens drukker verkeer.

In 2010 ging ik voor het eerst mee, ook toen zaten we in Hamelen. Een mooie stad aan een de rivier de Weser, we hadden er nog scherpe herinneringen aan. Maar dertien jaar later bleken mijn scherpe herinneringen toch niet meer zo scherp, tenzij ze de stad verbouwd hadden. Een grand café waar we destijds kwamen was een kwartslag gedraaid en het was ook naar de kade van de Weser versleept. Sieneke vertegenwoordigde toen het songfestival voor Nederland, of die meid die als Indiaan verkleed was, één van de twee. In elk geval, na een dag zoeken hadden we het grand café gevonden, althans, geconcludeerd dat deze het geweest moest zijn.

Verder is het natuurlijk prachtig om met z’n vieren op stap te gaan als vrijgezellen met een trouwring. Met onze praatjes hadden we enorm veel succes bij de meisjes, want wij zijn in dertien jaar natuurlijk niks van onze looks kwijtgeraakt. Het meest moesten we lachen om onze eigen sneue act. Dat je uiteenzet hoe je denkt dat je overkomt, tegenover hoe je werkelijk overkomt. De anderen dan hè, want ik had gewoon nog sjans met één van de plaatselijke Helga’s. Maar volgens de anderen beeldde ik me dat in, omdat ik zo zielig ben.

Hoe dan ook, wir waren wieder da!

Voitura deel 2

Voitura is de godin van de automobielen, en als ze je niet gunstig is gestemd, dan achtervolgt het pechspook je. Ik verheugde me dus een maand geleden om met de auto naar Frankrijk te gaan, en daarvoor werd de auto in opperste staat van onderhoud gebracht. Al maanden was ik met de auto bezig, reparatie na reparatie, alles nog onder garantie, tot hij vlak voor de garantie verliep volledig in orde was. (benzineklep opende niet, thermostaat lek, stoelverwarming deed het niet, kentekenplaatverlichting deed het niet, navigatiescherm viel uit, een strip moest opnieuw vastgemaakt, buitenspiegel moest vervangen, kofferbakscharnier moest geolied, stoelverwarming deed het nog niet, navigatie deed het nog niet, ventilatieroostertje zat vast nadat ze het navigatiescherm hadden vervangen) Het heeft me zeker 20 ritten van 50 km gekost. Nu moest het goed zijn, en kon ik een zorgeloze vakantie in Frankrijk tegemoet zien.

Na de garantieperiode ben ik naar mijn eigen garage gegaan, en het eerste wat er moest gebeuren was een krakende stoel insmeren. Tien minuten en klaar. Twee dagen voor ik naar Frankrijk ging, ging het portier niet meer open. Het slot werd gesmeerd, en het werkte weer. Echter, bleken mijn nieuwe achterbanden binnen 10.000 km volledig versleten. Een nieuw record voor een voorwielaandrijver. Ook die werden nog net voor de vakantie vervangen.

In Frankrijk ging er een lampje branden, terwijl er in een half jaar nog nooit een waarschuwingslampje had gebrand! Het bleek niks bijzonders te zijn, maar even later hield het slot er weer mee op.

Het mag dus niet zo zijn dat mijn droom, onbezorgd rijden in Frankrijk, wordt verwezenlijkt. Daar zorgt vrouwe Voitura wel voor met haar pesterijen. Eenmaal terug in Nederland werd het slot vervangen en alles werkte weer perfect.

Nu ga ik morgen naar Duitsland, en raad eens? Er ging vandaag een lampje branden! Terwijl er nooit lampjes branden! Een kapot dimlicht. Daarmee nog even snel naar de garage vanmiddag, anders is het weer net als een paar jaar terug, toen ook in Duitsland mijn licht kapot ging en ik geïrriteerd was in plaats van zorgeloos.

Voitura is mij dus niet gunstig gestemd. Ik heb alleen geen idee wat ik heb misdaan.

Marnix

Heel vroeger, in de begindagen van weblog, toen het nog web streepje log heette, las ik vaak bij Marnix. Hij was een klasse apart en aanvankelijk kopieerde ik zijn stijl. Dan ontstond er wel eens een logje van slechts twee zinnen. Hij was erg origineel, zijn weblog hield hij bij op zijn eigen domein, en het zag er allemaal heel gelikt uit. Ook maakte hij nooit een grammaticale- of spelfout. Je kon wel stellen dat hij de koning was destijds.

Toen webloggen steeds populairder werd haakte hij af. Eerlijk gezegd vond ik hem een arrogante lul, maar wel een waar je tegenop keek. Hij was in elk geval niet aardig, of deed naar mij toe zijn uiterste best om dat te verbergen.

Vanochtend stond hij in de krant. Hij had zijn reclamebureau verkocht en is coach geworden. Het verhaal ging over een moeilijke persoonlijke tijd die hij had doorgemaakt, maar waar hij ook doorheen gekomen was. En nu helpt hij anderen. Een foto erbij van een man van mijn leeftijd, misschien ietsje ouder, met een sympathiek maar serieus gelaat. Zijn verhaal was niet het gelikte marketingverhaal van een coach waar je zo doorheen prikt, maar dat van iemand die zijn hulp aanbiedt aan iemand die dat nodig heeft, niet van een coach die klandizie zoekt.

Zijn domeinnaam bestaat nog steeds, maar is allang geen weblog meer, maar een site waarmee hij zijn beroep uitoefent.

Na een half jaartje kopieergedrag kreeg ik door dat mijn weblog over mij moest gaan en verdwenen langzaam zijn invloeden en ontwikkelde ik mijn eigen stijl. Ik schrijf na twintig jaar nog steeds, maar mijn weblog werd mede mogelijk gemaakt door marnix.nl.

Engeland, Zweden, Italië, Frankrijk en Nederland.

Vertel ons over het laatste waarvan je enthousiast werd.

Ik was in Engeland beland, lopend vanuit Zweden, ik had de krijtrotsen voor me. Het zag er meer uit als een Italiaans dorpje, met gezellige steegjes. Ik had een hondje van een kennis bij me, een Jack Russel, maar toevallig met dezelfde naam als mijn eigen hond.

Ik had al een rondje gelopen en wist niet meer zeker waar de boot terug naar Zweden lag, maar ik was in elk geval aan zee. Een vriendelijke jonge vrouw bood aan me te helpen en vroeg of ik wat wilde drinken. Ik vroeg een glas water maar ze zei dat het ook iets anders mocht zijn, waarop ik voorzichtig cola vroeg. Ze nam me mee het restaurant in en zei tegen een collega in het Engels iets in de trend van: “this young man” zodat ze begreep dat het gratis moest zijn. Aan de achterzijde van het restaurant was een terras aan het water waar een boot lag. Ik mocht plaats nemen op de boot, aan een tafeltje met tegenover me twee mensen. Het hondje dat ik bij me had trok de nodige aandacht, iemand vroeg of er iemand Frans sprak want er was iemand aanwezig die ze niet verstonden. Ik werd moe en viel in slaap, op de tafel. Even later merkte ik dat een vierde persoon zich aan de tafel had gemeld, maar ook die liet mij slapen. Toch werd ik wakker en bood mijn excuses aan, die zonder problemen werden aanvaard. Toen ging de man naast mij een gesprek met me aan, hij bleek mijn voornaam te weten. Nogmaals noemde hij mijn naam, en toen deed ik pas echt mijn ogen open. Linda wekte mij, want ik moest opstaan.

De behulpzaamheid van de mensen in mijn droom gaf me het enthousiaste gevoel waarover me hier gevraagd werd te schrijven.