Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Voitura deel 3

Godin Voitura was mij toch gunstig gezind. De auto heeft geen misslag gemaakt, geen waarschuwingslampje ging branden, alles deed het naar behoren en ik had rijplezier. Scheuren is niet nodig, flink optrekken, een glad wegdek, een paar heuvels, een paar bochten, en een klein stukje snelweg om even door de tweehonderd grens te breken, het is genoeg. Bovendien werd ik op dat moment ingehaald door een van de motorrijders die me later zei dat hij 270 had gezien. Ik zag het al toen ik gas gaf. Hij kwam me achterna, hij dook voorover achter z’n windscherm en er was voor mij geen houden aan, hij komt je met een behoorlijk snelheidsverschil voorbij. Ik zag 210 toen ik de poging op moest geven wegens drukker verkeer.

In 2010 ging ik voor het eerst mee, ook toen zaten we in Hamelen. Een mooie stad aan een de rivier de Weser, we hadden er nog scherpe herinneringen aan. Maar dertien jaar later bleken mijn scherpe herinneringen toch niet meer zo scherp, tenzij ze de stad verbouwd hadden. Een grand café waar we destijds kwamen was een kwartslag gedraaid en het was ook naar de kade van de Weser versleept. Sieneke vertegenwoordigde toen het songfestival voor Nederland, of die meid die als Indiaan verkleed was, één van de twee. In elk geval, na een dag zoeken hadden we het grand café gevonden, althans, geconcludeerd dat deze het geweest moest zijn.

Verder is het natuurlijk prachtig om met z’n vieren op stap te gaan als vrijgezellen met een trouwring. Met onze praatjes hadden we enorm veel succes bij de meisjes, want wij zijn in dertien jaar natuurlijk niks van onze looks kwijtgeraakt. Het meest moesten we lachen om onze eigen sneue act. Dat je uiteenzet hoe je denkt dat je overkomt, tegenover hoe je werkelijk overkomt. De anderen dan hè, want ik had gewoon nog sjans met één van de plaatselijke Helga’s. Maar volgens de anderen beeldde ik me dat in, omdat ik zo zielig ben.

Hoe dan ook, wir waren wieder da!

Voitura deel 2

Voitura is de godin van de automobielen, en als ze je niet gunstig is gestemd, dan achtervolgt het pechspook je. Ik verheugde me dus een maand geleden om met de auto naar Frankrijk te gaan, en daarvoor werd de auto in opperste staat van onderhoud gebracht. Al maanden was ik met de auto bezig, reparatie na reparatie, alles nog onder garantie, tot hij vlak voor de garantie verliep volledig in orde was. (benzineklep opende niet, thermostaat lek, stoelverwarming deed het niet, kentekenplaatverlichting deed het niet, navigatiescherm viel uit, een strip moest opnieuw vastgemaakt, buitenspiegel moest vervangen, kofferbakscharnier moest geolied, stoelverwarming deed het nog niet, navigatie deed het nog niet, ventilatieroostertje zat vast nadat ze het navigatiescherm hadden vervangen) Het heeft me zeker 20 ritten van 50 km gekost. Nu moest het goed zijn, en kon ik een zorgeloze vakantie in Frankrijk tegemoet zien.

Na de garantieperiode ben ik naar mijn eigen garage gegaan, en het eerste wat er moest gebeuren was een krakende stoel insmeren. Tien minuten en klaar. Twee dagen voor ik naar Frankrijk ging, ging het portier niet meer open. Het slot werd gesmeerd, en het werkte weer. Echter, bleken mijn nieuwe achterbanden binnen 10.000 km volledig versleten. Een nieuw record voor een voorwielaandrijver. Ook die werden nog net voor de vakantie vervangen.

In Frankrijk ging er een lampje branden, terwijl er in een half jaar nog nooit een waarschuwingslampje had gebrand! Het bleek niks bijzonders te zijn, maar even later hield het slot er weer mee op.

Het mag dus niet zo zijn dat mijn droom, onbezorgd rijden in Frankrijk, wordt verwezenlijkt. Daar zorgt vrouwe Voitura wel voor met haar pesterijen. Eenmaal terug in Nederland werd het slot vervangen en alles werkte weer perfect.

Nu ga ik morgen naar Duitsland, en raad eens? Er ging vandaag een lampje branden! Terwijl er nooit lampjes branden! Een kapot dimlicht. Daarmee nog even snel naar de garage vanmiddag, anders is het weer net als een paar jaar terug, toen ook in Duitsland mijn licht kapot ging en ik geïrriteerd was in plaats van zorgeloos.

Voitura is mij dus niet gunstig gestemd. Ik heb alleen geen idee wat ik heb misdaan.

Marnix

Heel vroeger, in de begindagen van weblog, toen het nog web streepje log heette, las ik vaak bij Marnix. Hij was een klasse apart en aanvankelijk kopieerde ik zijn stijl. Dan ontstond er wel eens een logje van slechts twee zinnen. Hij was erg origineel, zijn weblog hield hij bij op zijn eigen domein, en het zag er allemaal heel gelikt uit. Ook maakte hij nooit een grammaticale- of spelfout. Je kon wel stellen dat hij de koning was destijds.

Toen webloggen steeds populairder werd haakte hij af. Eerlijk gezegd vond ik hem een arrogante lul, maar wel een waar je tegenop keek. Hij was in elk geval niet aardig, of deed naar mij toe zijn uiterste best om dat te verbergen.

Vanochtend stond hij in de krant. Hij had zijn reclamebureau verkocht en is coach geworden. Het verhaal ging over een moeilijke persoonlijke tijd die hij had doorgemaakt, maar waar hij ook doorheen gekomen was. En nu helpt hij anderen. Een foto erbij van een man van mijn leeftijd, misschien ietsje ouder, met een sympathiek maar serieus gelaat. Zijn verhaal was niet het gelikte marketingverhaal van een coach waar je zo doorheen prikt, maar dat van iemand die zijn hulp aanbiedt aan iemand die dat nodig heeft, niet van een coach die klandizie zoekt.

Zijn domeinnaam bestaat nog steeds, maar is allang geen weblog meer, maar een site waarmee hij zijn beroep uitoefent.

Na een half jaartje kopieergedrag kreeg ik door dat mijn weblog over mij moest gaan en verdwenen langzaam zijn invloeden en ontwikkelde ik mijn eigen stijl. Ik schrijf na twintig jaar nog steeds, maar mijn weblog werd mede mogelijk gemaakt door marnix.nl.

Engeland, Zweden, Italië, Frankrijk en Nederland.

Vertel ons over het laatste waarvan je enthousiast werd.

Ik was in Engeland beland, lopend vanuit Zweden, ik had de krijtrotsen voor me. Het zag er meer uit als een Italiaans dorpje, met gezellige steegjes. Ik had een hondje van een kennis bij me, een Jack Russel, maar toevallig met dezelfde naam als mijn eigen hond.

Ik had al een rondje gelopen en wist niet meer zeker waar de boot terug naar Zweden lag, maar ik was in elk geval aan zee. Een vriendelijke jonge vrouw bood aan me te helpen en vroeg of ik wat wilde drinken. Ik vroeg een glas water maar ze zei dat het ook iets anders mocht zijn, waarop ik voorzichtig cola vroeg. Ze nam me mee het restaurant in en zei tegen een collega in het Engels iets in de trend van: “this young man” zodat ze begreep dat het gratis moest zijn. Aan de achterzijde van het restaurant was een terras aan het water waar een boot lag. Ik mocht plaats nemen op de boot, aan een tafeltje met tegenover me twee mensen. Het hondje dat ik bij me had trok de nodige aandacht, iemand vroeg of er iemand Frans sprak want er was iemand aanwezig die ze niet verstonden. Ik werd moe en viel in slaap, op de tafel. Even later merkte ik dat een vierde persoon zich aan de tafel had gemeld, maar ook die liet mij slapen. Toch werd ik wakker en bood mijn excuses aan, die zonder problemen werden aanvaard. Toen ging de man naast mij een gesprek met me aan, hij bleek mijn voornaam te weten. Nogmaals noemde hij mijn naam, en toen deed ik pas echt mijn ogen open. Linda wekte mij, want ik moest opstaan.

De behulpzaamheid van de mensen in mijn droom gaf me het enthousiaste gevoel waarover me hier gevraagd werd te schrijven.

Black Mirror

We kijken regelmatig de Netflix serie Black Mirror, die ik echt geweldig vind. In de verte heeft het iets van het vroegere “Twilight Zone,” doordat het allemaal mysterieuze verhalen op zich zijn. Ik wou dat ik zo’n verhaal kon bedenken, maar sinds ik ouder ben gaat mijn fantasie wat minder ver.

In elk geval, één van de afleveringen heette Panic, en het gelijknamige nummer van The Smiths kwam er in voor. Ik zocht het nummer later op YouTube en zag in de reacties iemand refereren naar de serie. De aflevering van vandaag eindigde met een nummer van Elvis dat ik als kind draaide, maar wat je werkelijk nooit meer hoort. Voor mij was het meer dan veertig jaar geleden, en heel misschien heb ik het daarna nog een of twee keer gedraaid. “Mama liked the roses,” en ik herkende het bij de eerste klanken. Ik was aangenaam verrast, zowel doordat zo’n onbekend nummer van Elvis werd gebruikt, als wel doordat ik het nummer gelijk herkende. Het zal geen wereldwonder zijn, maar toch vond ik het wonderlijk dat ik het herkende voordat Elvis begon te zingen, terwijl ik zo uit mijn hoofd die beginklanken niet weet te reproduceren.

Twee weken terug, of het iets met bovenstaande heeft te maken weet ik niet, maar had ik ineens de woorden “vicar in a tutu” in mijn hoofd en vroeg me af wat dat was. Ik kende de woorden, maar had geen idee wat ze betekenden en waar ik ze van kende. Ik zocht het op en het bleek de b-kant van het singeltje Panic van The Smiths te zijn. Dat singeltje heb ik ook al bijna veertig jaar, maar zelfs toen ik het luisterde was er geen enkele herkenning. Terwijl ik het toch gedraaid moet hebben want wie draait er nu niet de b-kant van z’n singeltje? Elvis’ onbekende nummer herkende ik gelijk, dat van the Smiths niet. Nou ja, niet heel gek, maar toch vreemd dat ik geen herkenning had. Kennelijk vergeet je ook muziek.

Ik zocht “Mama liked the roses” zojuist op en zag als eerste comment: “Black Mirror brought me here.” Mij ook, al vermoedde ik al dat ik zo’n reactie zou vinden. Je moet eens gaan kijken, het zit geweldig in elkaar.

Demagoog.

Naar aanleiding van een reactie van Margo las ik een artikel over overbevolking. Er werd uiteengezet hoe de wereldbevolking zich sinds het begin van de mensheid had ontwikkeld. Aan het begin van onze jaartelling waren er ongeveer 200 miljoen mensen. Toen duurde het tot 1900 voordat er 1 miljard mensen waren en in de volgende 38 jaar, in 1938 waren er 2 miljard.

Ze deden dus uitspraken over 2008 jaar geleden, over 108 jaar geleden en over 70 jaar geleden, want het was een artikel uit het jaar 2008. Echter deden ze ook een uitspraak over 30 jaar verder, het jaar 2038, waarin de bevolking van Nederland zijn piek zou bereiken met ruim 17 miljoen inwoners en vanaf dat moment weer zou gaan dalen. Van zulke demagogie hou ik dus niet. Grote woorden over lang geleden, maar 15 jaar later zitten ze er al dik naast. Want op dit moment zijn er naar schatting al 17,8 miljoen mensen in Nederland en het is nog lang geen 2038.

In 15 jaar hebben ze op de bevolking van Nederland al een foutmarge van zes procent! Een miljoen ernaast! Als ik dit extrapoleer naar de wereldbevolking dan kom ik op de wereldbevolking op een foutmarge van 680 miljoen x 100 is 68 miljard mensen. Dit in slechts 15 jaar, dus als ik dat weer intrapoleer naar 2000 jaar geleden is mijn conclusie dat er aan het begin van de jaartelling ongeveer minus 12.000.000.000.0000.000 mensen geweest moeten zijn. Je hebt demografen en je hebt demografen.

An officer and a gentleman

Als er één film is waar ik in mijn jeugd van onder de indruk was dan was dat “an officer and a gentleman.” Ik heb hem niet eindeloos vaak gezien, hooguit drie keer. En omdat we hem laatst hadden opgenomen en ik vanavond met mijn dochter alleen thuis was, hebben we die gekeken. Met Tammar heb ik emotionele raakvlakken, herkenning, ik voel haar aan met dit soort dingen. Met Hans heb ik als enig raakvlak PSV en dezelfde humor, maar hij is duidelijk veel vrolijker en onbenulliger dan ik vroeger.

Tammar vond de film dan ook geweldig. Ze riep zelfs dat ze Richard Gere de mooiste man vond die ze ooit had gezien. En dat vond ik vroeger ook. Natuurlijk zeiden de jongens op school dat ze geen man konden beoordelen, maar ik kon dat wel. Ik wilde ook wel op Richard Gere lijken, en ik zag overduidelijk dat hij knapper was dan zijn mede-cadetten. Tammar viel dat ook op en wist op nog geen vijftienjarige leeftijd al te zeggen dat de hoofdrolspeler altijd de knapste moet zijn in zo’n film, anders gaat je aandacht naar de bijrol.

Hoe dan ook, ik wilde ook zo’n wit marinepak en een motor. En ik wilde ook bij de pilotenopleiding en zo’n vriendin als Debra Winger, want zij was leuker dan haar blonde vriendin, maar dat was logisch en zojuist uitgelegd door Tammar.

Nu ik in de nazomer van mijn leven zit, hoef ik Richard niet meer zo nodig te zijn. Ik zie nog steeds dat hij knap was in de film, maar dat officier worden vind ik wat overdreven. En ik zie dat de zwarte drill instructor toch niet zo’n boeman was als ik vroeger dacht. En dat ik best een knappe dochter en zoon heb. Die laatste zou eens een officiersopleiding moeten gaan doen in plaats van alle dorpsfeesten af te lopen. Die eerste, dat weet ik niet. Een romantica denk ik. Net als haar vader.

Elektrische fiets.

Dat waren dan drie weken vakantie. Niet mijn beste ooit, ook niet in Frankrijk, en Lori houdt ons al een week uit onze slaap. Dus begin ik vermoeid aan weer een jaar werken. 372 mailtjes heb ik, en mijn wachtwoord is vandaag verlopen. We hebben wel gefietst van de week, Linda op de elektrische fiets. Die heeft ze sinds kort, nu wil ze tenminste mee met mij fietsen in het bos. Het heeft weinig met fietsen te maken, zegt Linda. Ik moest behoorlijk trappen, 20 kilometer, heuvel op, heuvel af. Zij volgde me moeiteloos, behalve heuvel af, dan ga ik ervoor. Maar ik zou geen elektrische fiets willen. Nog niet tenminste.

Dat zei ik trouwens ook over een auto met automaat, die heb ik nu ineens ook, maar aan de andere kant is het geen uitgemaakte zaak dat de volgende weer een automaat is. Misschien is er amper meer een handbak te krijgen tegen die tijd.

Fietsen houdt je fit, je beenspieren krijgen een boost en je zweet weer even fijn. Dat heb je dus allemaal niet met een elektrische fiets, waarom maken ze er niet gelijk een elektrische snorfiets van? Nou ja, we gaan toch langzaam ten onder aan vetzucht en gebrek aan conditie, want zelfs de jeugd rijdt er massaal op.

Ik ben nu 53, en ben al daar waar mijn opa was, die onze fietsen met versnellingen maar niks vond. In de oorlog fietste hij van Utrecht naar Apeldoorn, over de Utrechtse heuvelrug en de Hoge Duvel bij Uddel. “Op houten banden,” voegde hij er dan steevast aan toe. Ik glimlachte dan om het ouwelullengehalte dat mijn opa hier dan tentoonspreidde, maar ik weet niet zeker of ik het hem had nagedaan.