Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Deep Fake

Olcay Gulsen was één van de BN-ers die slachtoffer werd van nep-pornovideo’s die niet van echt te onderscheiden zijn. Lang leve AI, weer zo’n zinvolle, aan het leven betekenis gevende toepassing van dit wonder der techniek. Olcay ging aangifte doen van dit zedenmisdrijf, wat tot nu toe slechts identiteitsfraude was, als ik dat goed begrepen heb. Terecht dat ze dergelijke praktijken onder zedenmisdrijven scharen en terecht dat Olcay aangifte gaat doen.

Olcay, die ik persoonlijk wel graag zie, roept iedereen op niet naar dergelijke video’s te kijken omdat je dan de makers geeft wat ze willen. Dat vind ik erg aandoenlijk, dat zij denkt dat ook maar iemand aan die oproep gehoor zal geven. Nou ja, ik dan, ik ga niet kijken. Goed, één keertje dan, maar verder niet. Misschien kan Olcay nog meer bewerkstelligen, ik denk bijvoorbeeld aan een oproep om geen drugs meer te gebruiken omdat daar een hele criminele wereld mee in stand wordt gehouden. Of een oproep om geen goedkope producten meer te kopen omdat deze op milieuonvriendelijke manier geproduceerd worden. Of een oproep aan alle rijken om geen belasting meer te ontwijken? Als die misgelopen miljarden bij de overheid terecht kwamen, dan zou er meer geld voor bijvoorbeeld AOW zijn. Zo kan ik nog wel even doorgaan met oproepen.

De trieste waarheid is dat al deze ongewenste zaken in stand worden gehouden door hebzucht, een van de zeven hoofdzonden. En door wellust natuurlijk, want wat moet je met veel geld als je er niet door wellust wordt gedreven? En aangezien dat al eeuwen in de mensheid zit, blijft dat er ook in, en helpt een oproep niks als dat ten koste gaat van een voordeel dat een mens kan behalen. Dus hoeven we ook niet te verwachten dat we met AI verantwoord zullen omgaan, nee, dit loopt totaal uit de hand en gaat leiden tot de situatie waarin een mens straks geen idee meer heeft wat echt is en wat niet. En als een mens niet meer weet wie of wat hij kan vertrouwen dan staat hij continu onder stress, met als gevolg dat hij op zekere dag breekt.

Dus onmiddellijk aan banden leggen dat AI, of nog beter, opgedonderd met dit kwaad, als we (ik dan) het toch over de zeven hoofdzonden hebben. Maar dat gaat niet gebeuren, bovendien is het al te laat, AI wordt steeds intelligenter en laat zich niet meer temmen door de mens. Sterker, de mens is een bedreiging die bestreden moet worden, en dat is niet al te moeilijk nu de mens afhankelijk is geworden van internet.

Nee, ik ga niet naar de pornovideo’s van Olcay kijken. Ze zijn tenslotte nep. Althans, dat beweert zij. Maar voor hetzelfde geld zijn ze echt en probeert ze de schuld op AI te schuiven. Toch nog maar eens goed kijken dan. Je kunt ook niets of niemand meer vertrouwen.

Praktische Opdracht

Drie jaar geleden hielp ik Hans met een praktische opdracht voor Economie, waar ik destijds een tien voor haalde. https://mackwebber.blog/2021/03/09/economie/

Nu was het de beurt aan Tammar, en omdat ik Hans geholpen had, zou ik haar ook helpen. Er is echter en verschil. Hans probeerde het eerst zelf, maar maakte er een zooitje van. Tammar heeft vijf vragen gedaan, en ging daarna in de dwarse houding. De bekende langspeelplaat, waarom moet ik dit leren, ik onthou het toch niet, je kunt wel boos worden maar dat helpt toch niet, het boeit me niet, ik ga het niet doen, ik zak toch volgens jullie dus heeft het geen zin dit te doen, bla bla bla.

Ik had haar gezegd dat ik badminton zou afzeggen om haar te helpen, maar dan wilde ik wel dat ze zelf eerst nog vijf vragen zelf deed, anders zou ik net zo hard weer gaan badmintonnen. Loos dreigement no. 5488. Dat wist ik al wel. Tammar ook, dus die heeft niks gedaan. Waarom niet? Omdat ze geen tijd had. Nee, dat is logisch, een kaderkind dat tot twee uur naar school moet heeft geen tijd. Zij was dwars en ik maakte haar belachelijk. Ze had ook goed ruzie met haar moeder die de oorzaak van alles was. Het is jouw schuld dat ik niet ga leren want ik word gestresst van jou. Of, het is jouw schuld dat ik zo ben want jij pakt mijn telefoon af.

Ze had één van haar meest dwarse buien, soms tranen in haar ogen, en ik bleef haar maar jennen. Niet heel erg, maar op een vrolijke manier. Je kunt me wel proberen aan het lachen te maken, maar dat lukt toch niet! Ik probeerde mijn geduld te bewaren wat eigenlijk heel goed lukte. Dus op een gegeven moment had ik voor elkaar dat ze bij me achter de computer kwam zitten. Ik had al een paar keer gevraagd waar die praktische opdracht dan stond, waarop haar antwoord was: in de computer. Ze jende me terug, maar op een irritante manier.

Met haar jas aan, capuchon over haar hoofd getrokken en met één vinger typend, typte ze wat ik dicteerde. Maar ik liet me niet provoceren door het langzame tempo en ik denk dat ze doorkreeg dat dit de hele avond ging duren. Ze bleef onverschillig doen maar kreeg geen vat op mij. Nog een paar woorden die ze niet mag gebruiken ter provocatie, en ik deed er niks aan, want dit moest vrijdagavond om 23:59 zijn ingeleverd, anders werd de examencommissie ingeschakeld, en erger, ze staat al onvoldoende voor economie, dus dit was een kans om het op te halen.

Na verloop van tijd begon ze met twee handen te typen en was het verzet gebroken. Om half negen hadden we alles klaar en ze stuurde de opdracht in. Het wordt geen tien, zoals bij Hans, want daar heb je volledige medewerking van je kind bij nodig. Maar een acht, daar reken ik toch wel op. Na het examen sla ik haar in elkaar.

Ongunstig

Af en toe heb je zo’n periode dat de sterren ongunstig staan. Ik kan het niet anders verklaren, maar alles lijkt dan mis te gaan. Ik zit er nu midden in en wacht tot het weer beter gaat. Alles wat je doet of zegt valt verkeerd en als je troost bij je vrouw zoekt krijg je met haar ook nog woorden. Als je de hond gaat uitlaten krijg je te maken met bemoeials, bij badminton krijg je het aan de stok met je medespeler omdat je vindt dat hij z’n best niet doet en als je een foto plaatst op Facebook omdat je dacht dat je goed poseerde maar geen leesbril op had, blijk je er lullig op te staan en iedereen heeft er de grootste lol om.

Ik wil vanaf nu nooit meer op een foto, want ik ben niet fotogeniek, en dan druk ik het voorzichtig uit. Zeg maar rustig dat ik een ongunstig hoofd heb, dus waarom zou ik nog op de foto gaan? Om anderen te plezieren?

Gisteren ben ik na badminton gaan douchen en heb gelijk de hal verlaten, terwijl ik normaal altijd nog even naar de kantine kom. Ik hoopte eigenlijk op een appje waar ik was, maar ook dat zat er niet in. Welnee, als de sterren ongunstig staan, dan staan ze ongunstig.

Ik lees al weken, hoofdstuk voor hoofdstuk in een kutboek, geen idee waar het over gaat dus dat helpt ook al niet. En op Facebook probeerde ik grappig te zijn en noemde het woord Indiaan. Ik kreeg het gelijk aan de stok met mensen die mij racisme verweten en toen ik mij verweerde werd mijn commentaar verwijderd door een onrechtvaardige beheerder. Dus nu ben ik nog racist ook. Nou prima, dan ben ik racist. Ik zocht het nog even na op Wikipedia, maar daar werd indiaan gewoon genoemd, een verzamelnaam voor inheemse volken in noord en zuid Amerika. Behalve racist was ik ook nog onopgeleid en dom, dus er zal heus wel een kern van waarheid in zitten, die mensen schrijven dat niet voor niks!

Op dit soort dagen lukt er niks, wat je ook probeert. Er staat hier verderop in een weiland een grote wigwam, als je dat nog mag zeggen, misschien moet ik mij daar eens even een poosje in terugtrekken. Dat ik eens voel hoe het is om voor indiaan uitgemaakt te worden. Het gaat wel weer over.

Operatie Beethoven

ASML was in het nieuws, er zou door het kabinet een plan opgezet worden om ASML hier te behouden. Wat dat plan behelst, dat weet ik natuurlijk niet, maar ik weet wel dat het van levensbelang is om een multinational als ASML in Nederland te behouden. Net als de VOC destijds van levensbelang was voor de republiek. De bestuursvoorzitter beklaagde zich over het moeilijke ondernemersklimaat in Nederland en afhankelijk van het plan van de overheid zou het bedrijf zijn investeringen hier gaan doen, of anders elders, waar ze wel begrip hebben voor de moeilijke omstandigheden voor een dergelijk concern.

Het zal dan waarschijnlijk gaan over expats, die moeten hier met voorrang gehuisvest worden, en dat lijkt me logisch, die mensen uit India komen hier natuurlijk niet naartoe als er geen huizen zijn. Dus dat gaat geregeld worden. Jonge mensen uit Nederland kunnen er natuurlijk ook gewoon voor kiezen om bij ASML te gaan werken als ze huisvesting nodig hebben, dus ik zie niet echt een probleem.

Dan moet het gaan over de voertaal op universiteiten. Een of andere achterlijke had bedacht dat we die weer Nederlands moesten laten worden omdat de beheersing van de Nederlandse taal werkelijk bedroevend is bij veel jonge mensen, en om de taal niet compleet in gevaar te brengen, werd dit plan bedacht. Toegegeven, als dat het enige effect was, prima, maar hier werden de genoemde expats even over het hoofd gezien. Een bedrijf als ASML is natuurlijk gebaat bij veel slimme studenten uit het buitenland, en die kunnen we natuurlijk niet gaan lastig vallen met ons onbenullige taaltje. Schrappen dus, en de voertaal moet weer Engels worden.

Als laatste punt in de onderhandelingen moet er natuurlijk iets aan de belastingdruk gedaan worden. Allemaal leuk en aardig dat verhaal van de sterkste schouders dragen de zwaarste lasten, maar Drees is al heel lang dood, en zo werkt het eenmaal allang niet meer. Goed, we hebben de nodige problemen in Nederland, maar om die nu te gaan verhalen op de aandeelhouders door ze het wettelijke tarief te laten betalen zou toch ook niet helemaal eerlijk zijn, zeker niet als je ziet hoe belangrijk ASML voor de economie is.

Nee hoor, een dergelijk bekrompen politiek daar kunnen we helemaal niks mee. En anders kan er over een jaar of 150 heus nog wel excuus worden aangeboden door de politiek voor het verkwanselen van het Nederlands, en aan de nabestaanden van al die mensen die geen huis konden vinden.

Spuug!

Ik vind dat bewakingscamera’s en deurbelcamera’s verboden moeten worden. Een eerlijke inbreker kan zo nooit meer zijn brood verdienen, zeker niet in deze tijden waarin inbrekersgereedschappen ook niet meer aftrekbaar zijn, en dit is geen grapje, die waren vroeger aftrekbaar. Maar al die idioten met een camera, het is werkelijk te gênant voor woorden. Ik zit laatst ergens op visite, hebben de overburen zo’n unidentified hanging object aan de muur hangen aan hun rijtjeswoning van 220.000 euro. Ik wed dat die niet alleen in de gaten houdt of er geen kat in hun voortuin loopt, maar dat de halve straat in de gaten gehouden wordt. Mijn neefje heeft net zijn rijbewijs en wilde achteruit inparkeren, achter de auto van de overburen met de camera. Dat inparkeren ging nogal lastig, wat logisch is als je net je rijbewijs hebt, maar overbuurman en overbuurvrouw stonden met hun dikke neuzen tegen de voorruit gedrukt om te kijken of mijn neefje hun auto niet raakte. Hij deed er een keer of vier over, en al die tijd stonden die twee koppen angstig voor het raam. Pas toen hij geparkeerd stond, gingen ze weer zitten op hun nutteloze reten. Ik heb zelden zoiets gênants gadegeslagen.

Het zijn gewoon vervangers van de spiegels die mensen vroeger buiten hadden hangen zodat ze vanuit hun stoel de straat in de gaten konden houden. Die deurbellen dienen geen ander nut dan dat, want inbrekers bestaan al lang niet meer. Ga godsamme iets doen met je leven in plaats van op je deurbel te kijken! En het is niet alsof dit nieuw is hè, want ik kaart nooit nieuwe dingen aan, integendeel, ik kom overal te laat achter, dus driekwart Nederland heeft al zo’n bel besteld bij de Nationaal Socialistische Beweging. Grote kans dat u er ook al een heeft!

Nou, ik bel lekker niet bij u aan hoor, ik vind het echt weer Nederland op zijn smalst, spruitjeslucht op maandag. Gadverdamme wat een volksverlakkerij zo’n bel! Als je erop drukt hoor je ook “Tering!” We gaan met z’n allen naar de kloten op deze manier, bij mij hangt het touwtje nog gewoon uit de brievenbus, net als bij Jan Terlouw. En kom rustig binnen, de hond is erg waaks, maar vriendelijk.

Serieus, doe eens even normaal zeg, met je slimme deurbel! Een beetje belangrijk lopen doen met een bel! Nog even en er worden radarsystemen verkocht aan particulieren om de straat in de gaten te houden. Weet je wat je in de gaten moet houden? Of er geen oude mensen zitten te vereenzamen, kut!

Het verstrooide brein

Maandagochtend iets na half negen en mijn telefoon gaat. Een onbekend nummer. Ik neem op, wil mijn naam zeggen maar hoor al dat het mijn dochter is. Ze belt met de telefoon van een vriendin. Ze heeft haar telefoon in de bus laten liggen.

Ze is al meerdere keren haar airpods kwijtgeraakt, de eerste keer gewoon kwijt, die hebben we toen kunnen vervangen met airpods van een jongen waarvan de moeder vermoedde dat haar zoon die gestolen had maar dat niet kon bewijzen, maar ook daar raakte ze er al spoedig een van kwijt. Toen heeft ze een headphone gekocht want die raak je niet zo snel kwijt, maar kennelijk was dat niet cool genoeg, dus wilde ze weer airpods kopen. Ik ging daar voor liggen, omdat ze die al twee keer was kwijtgeraakt dus spoedig daarna kocht ze nieuwe airpods. Na een dag of twee was ze ze verloren tijdens de hond uit laten, en liep ik in het donker met een zaklantaarn te zoeken, maar kon ze niet vinden. Niet veel later bleken ze gewoon in haar jaszak te zitten.

Ze werkt veel en moet van ons meer geld op de bank hebben dan iets daadwerkelijk kost, want ze moet een buffer hebben. Dus laatst kwam ze op het idee van een refurbished model, want het moet bij die kinderen een iPhone zijn, en dan zou ze genoeg geld hebben, inclusief buffer. Ik denk dat dit drie weken geleden was.

Je weet van te voren al dat het fout gaat, en dit kind kan er niet eens iets aan doen. ADHD, of ADD zorgt voor een verstrooid brein. Ik ben er mee opgehouden te denken dat dit ligt aan het feit dat er geen consequenties volgen, want dan leert ze het wel, nee, deze leert het voorlopig niet.

Linda belde haar telefoon die werd opgenomen en vroeg of de vinder de telefoon aan de chauffeur wilde geven. De chauffeur zou over een kwartier in Epe staan, dus ik race daarheen, met losse veters want ik had geen tijd meer om ze te strikken en kom een paar minuten voor de afgesproken tijd aan. Echter, volgens de locatie was de chauffeur nog in Zwolle, dus ik begreep het niet helemaal. Tegen beter weten in vroeg ik het twee chauffeurs die bij de halte stopten, maar dat sloeg natuurlijk nergens op als haar telefoon nog in Zwolle, inmiddels Wapenveld, was. Ik besloot te wachten, maar bij Heerde maakte de bus een afslag naar de snelweg en kwam dus nooit meer langs de afgesproken halte. Linda had intussen weer contact met de chauffeur, die had zich vergist en zou op een oprit stoppen langs de snelweg. Ik racete naar de snelweg en inderdaad stond daar de reddende engel.

Later dacht ik, ik had het haar zelf moeten laten uitzoeken, ik had ook het adres van die chauffeur kunnen vragen en dan had ze er naar toe kunnen fietsen, en ik voelde mij slecht. Een curling ouder met een prinsesje. Omdat het nog steeds niet helemaal geloof, dat ADHD. Ik geloof trouwens geen enkel excuus voor iets wat ik zelf wel tot een goed einde zou brengen, en zou zelfs zover willen gaan dat ik volslagen intolerant ben en andersdenkenden sowieso niet geloof.

Het enige wat ik vertikte was om de telefoon naar haar school te brengen. Een dagje zonder. Sjonge jonge wat ben ik keihard. Ik heb het genoemde boek gelijk besteld.

Bal

Onze hond is ruim acht maanden en heel gehoorzaam. Bovendien enorm gefixeerd op een bal. Het regende en ik ging naar het bos, had de bal bij me en voor het eerst liet ik Lori loslopen daar waar dat niet mag. Lori week geen tien meter van mijn zijde en als ik zeg dat ze de bal los moet laten, laat ze die gelijk los, in de hoop dat ik hem weggooi. Maar als ik dat niet doe, dan wijkt ze geen meter van mijn zijde. Niks bestaat dan nog, alleen ik en de bal.

Dan loopt ze naast me, alleen maar naar mij kijkend, als een volledig afgerichte hond en eindelijk, na vier honden hebben we er dan één die luistert als een soldaat naar een sergeant. Daarbij is ze razendsnel, behendig en ook nog eens heel aanhankelijk. Als ik op de bank ga liggen springt ze vaak bij me, wurmt zich tussen de leuning en mij en gaat liggen snurken.

De eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat zonder bal het wat anders gaat. Dan is ze soms vijftig meter bij me vandaan en als ik haar aanlijn loopt ze zodanig te trekken dat je er pijn in je arm van krijgt. Maar met bal is alles anders.

Ik ga er maar geen gewoonte van maken om haar los te laten waar het niet mag, maar het loopt wel geweldig als je gewoon kilometers door het bos loopt zonder dat je je druk hoeft te maken dat ze achter wild aan gaat, of dat ze je arm uit de kom trekt aan de lange lijn. Maar op dit soort regenachtige dagen, als er toch verder niemand loopt en de boswachter ook liever binnen blijft, en ik heb de bal bij me, ja dan ben ík maar even ongehoorzaam in plaats van de hond. Want wat is er mooier dan een man en zijn trouwe hond, samen door de onmetelijke wildernis trekkend, op zoek naar weet ik veel? Het maakt een oerinstinct in mij los, waarbij al mijn zintuigen op vlijmscherp staan en waarbij elke fout dodelijk kan zijn.

Nou ja, laat me maar even. Mocht binnenkort het einde der tijden aanbreken dan weet ik toch zeker twee dagen te overleven.

Foutje bedankt.

Vanwege de waterschade die we hebben, hadden we een schade gemeld bij de inboedelverzekering. Die had ik een paar jaar geleden ook eens ingeschakeld bij een kapot gevallen telefoon, maar toen werd niet uitgekeerd omdat hij buiten was gevallen en niet binnen. De schade lijkt mee te vallen, ik denk een eurootjes of 300 + een nieuwe vaatwasser ad € 1000,-

Deze keer kan ik de schade niet claimen omdat de lekkage uit de vaatwasser kwam en niet uit de leidingen. Ik werd er niet eens boos om, ik moest er wel om lachen. Je wordt keihard genaaid door de verzekeringsmaatschappij en je weet eigenlijk ook wel dat dat gebeurt. Maar zonder verzekering durf je ook weer niet. En hoewel ik, of ik moet een voorval zijn vergeten, nooit de verzekering oplicht, ga ik dat binnenkort toch maar wel doen. Niet omdat ik geld van ze wil, maar om te zorgen dat ik mijn voor niks betaalde premie terugkrijg.

Dus ik ga wat factureren maken met daarop een duur horloge, een telefoon, een laptop, en die heb ik allemaal in de wc laten vallen. Verder heb ik hagelschade, aardbevingsschade, er kwam een tsunami door de achterdeur en er viel een meteoriet door m’n dak. Met AI moeten er toch mooie foto’s te produceren zijn.

Ik heb sinds een jaar geen verzekering meer voor mijn auto, alleen WA. Ik heb tientallen jaren voor niks betaald en als ik eens iets claimde ging de no-claim korting eraf. Mijn autoradio werd gestolen, ik had een politierapport maar geen aankoopbon, dus geen uitkering. Er werd een computer uit mijn auto gestolen, ruit ingetikt, computertas weg, geen uitkering. Het is compleet voor niks.

Als ik dood ga weet ik nu al dat de verzekering niet gaat uitkeren, want mijn doodsoorzaak is uitgezonderd in de kleine lettertjes. Stel, het is een auto-ongeluk dan staat er dat ongelukken in Peugeots uitgesloten zijn, en als het een hartstilstand is, dan wordt alleen uitgekeerd als er een originele aankoopbon van het hart kan worden overlegd. Is het kanker, dan keert de verzekering uit als ik rechtstreeks aan kanker ben overleden en niet aan de gevolgen van kanker.

Kortom, daar trappen wij niet in meneer Van Stoffelen. Foutje bedankt!

Kutdag

Het was een absolute kutdag en ik begrijp niet dat ik me nog zo laat opnaaien door zoiets. Het moet de machteloze frustratie zijn. De vaatwasser deed het niet, dus ik probeerde hem een paar keer. Toen is hij gaan lekken en nu ligt er water onder het laminaat. Als ik erop sta hoor je het klotsen. Ik had eerst niet door waar het water vandaan kwam, omdat het door de hele keuken lag. Ik moest wat plinten loshalen die ook nat zijn geworden en het is de vraag of ik die weer goed krijg.

Ondertussen deed mijn dochter tijdens de crisis niks dan irritante herrie op haar telefoon voortbrengen en stak geen poot uit, ook niet toen ik haar sommeerde. De hond pieste van blijdschap in huis toen de uitlaatservice kwam, maar dochter wilde het niet opruimen want dat vond ze vies. Ik ben door het lint gegaan, heb als Mathijs van Nieuwkerk tegen haar staan schreeuwen en heb haar telefoon afgepakt.

Dat gevoel raak ik niet meer kwijt. Het gebeurde tussen de middag en ‘s avonds had ik er nog last van. Het is een klote gevoel, onmacht, geen idee hoe je het moet oplossen en het liefst zou ik iets in elkaar trappen.

Moesten we nog naar Roué Verveer ook, had ik al helemaal geen zin in en ik kon er ook niet om lachen, de eerste twee minuten. Daarna gelukkig wel. Ondertussen heb ik geen idee of we een nieuwe vloer moeten of dat we hiermee wegkomen. Een nieuwe vaatwasser is al wel besteld. Natuurlijk, het geld klotst hier tegen de plinten. En het water ook.

Overpeinzingen op een maandagmiddag.

Terwijl ik met nog slechts een lichte pijn in mijn been over de parkeerplaats van het ziekenhuis liep, maar veel anderen zag strompelen, veelal ouden van dagen, dacht ik aan mijn vader. Eigenlijk communiceerde ik met hem. Je mag dan wel vroeg dood zijn gegaan, maar deze ellende is je in elk geval bespaard gebleven. Wekelijks heb ik gesprekken met mijn moeder, die vreest wat kan komen in plaats van de winter van haar leven nog te gebruiken om nog even schijt te hebben aan alles.

Zelf ben ik aangekomen in de vroege meteorologische herfst, de zomer was mooi en lang, maar nu, begin september, is het ook nog zomers. Ik maak me om veel dingen druk, maar om ziekte van mezelf wat minder. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dankbaar dat ik nog behoorlijk fit ben, of nog wel eens een compliment krijg van een vrouw. Maar slechter worden zal mij niet goed afgaan, schat ik zo in.

Er waren tijden dat ik mijn sterfelijkheid begon te beseffen en inzag dat ook ik het niet zou ontlopen. Ik had er nooit aan gedacht en als kind vertrouwde ik erop dat God voor mij een uitzondering zou maken. Maar toen sloeg de angst en de paniek toe, en die heeft jaren geduurd. En nu weet ik het niet. Nu denk ik dat een lang leven overschat wordt. Dat je de dood moet aanvaarden, misschien wel in dankbaarheid, omdat je de eindstreep hebt gehaald. Het gaat wel eens door mijn hoofd dat als ik ongeneeslijk ziek zou worden, ik in elk geval ook de voordelen zou zien. Dat de druk van het moeten presteren verdwijnt en dat je geen zorgen meer hoeft te hebben over een kernoorlog of over een vernederend leven als oudere die behandeld gaat worden als een kind.

En toch rook ik niet en beweeg ik veel want kennelijk wil ik gezond blijven. Maar waarom, als je leven zich toch in de eerste vijftig jaar afspeelt? Hebben Herman Brood of André Hazes niet een beter leven gehad? Wat zou dat laatste deel nog hebben toegevoegd?

Ik keek het interview met Dries van Agt en hing aan diens lippen. Dat wilde ik ook, een dergelijk charisma en zo’n scherp verstand. Ik las overlijdensberichten van een meisje bij Tammar op school, vorige week doodgereden, en ik voelde me zo leeg. Ik leek even de pijn te voelen van haar nabestaanden die intens verdrietig moeten zijn, en zich haast moeten afvragen of hun eigen leven nog verder moet. Een kind verliezen moet het ergste zijn.

De uitslag van de echo is er nog niet, maar degene die het onderzoek uitvoerde zag niks bijzonders. Ik stop dus gelijk met de bloedverdunners en ik begin weer met de hond uitlaten. Ook wonderbaarlijk hoe snel een spierscheuring geneest. Ik zeg het niet hardop hier, want dan krijg ik ruzie, maar volgende week sport ik weer. Ik reed naar huis, en maakte een kleine omweg langs de Havo waar ik vroeger op zat. Er zaten een paar leerlingen buiten op een bankje, ik dacht aan Astrid die bij me in de klas zat, 38 jaar geleden.

Ik reed naar huis en zag drommen naar huis fietsende scholieren. Wat me opviel was dat ze werkelijk allemaal een accu onder hun bagagedrager hadden. Daar waar Astrid en ik spierkracht moesten leveren om thuis te komen. Het laatste stuk was het ergst. Koud, nat en uitgehongerd kwam ik dan thuis. Nu ben ik 54 en gesterkt door mijn snelle herstel, zie ik de herfst zonnig tegemoet. Zoals Dries van Agt opmerkte: in het ergste geval is er niets.