Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

De aanval overnemen.

Een depressie ligt weer op de loer, klaar om aan te vallen. Ik voel hem al in mijn buik, daar neemt hij plaats en schakelt me van daaruit uit. Mijn hartslag wordt zwakker, en een glimlach kost grote inspanning. Het liefst wil ik in bed gaan liggen, in slaap vallen, weg zijn.

Maar hij heeft me nog niet helemaal. Ik had de hond uitgelaten en stond in de deuropening van de garage, te wachten op de kat die mee naar binnen komt na het rondje met de hond. Ik voelde dat de depressie mij niet wilde laten wachten totdat de kat tergend langzaam de deur bereikt had. Die wilde dat ik wegliep, doorliep weg van de plek. En ik voelde ook waar het vandaan kwam die plotselinge omslag. Het is het gevoel om nergens bij te horen, alleen achter gelaten, en geen richting meer weten. Alle wegen lopen dood, en in die wetenschap blijf je maar op het punt waar je bent. Het overlevingsinstinct neemt het over, je moet gaan liggen, geen energie meer verbruiken. Of is het juist het instinct van een gewond roofdier dat wegkruipt om te sterven?

Ik voelde direct een tijdlijn terug naar 1985, het rampjaar waarin ik ook alleen gelaten werd. Ik geloof niet dat eerdere depressies mij datzelfde lieten zien. Zouden ze dan toch daar vandaan komen? Zoals iedereen altijd zegt?

Mijn depressies zijn een gevecht tussen het deel van me dat het op wil geven en het deel dat door wil vechten. Daarom sta ik stil omdat ze elkaar tegenwerken. Het deel dat door wil is sterker. Altijd. Al gaat het pas zijn helende werk doen als de verwoesting al is ingezet.

Ze zijn er niet meer zo vaak, en ook deze keer ga ik winnen. Of ik, er staat hier iemand hard mijn overlevingsinstinct aan te moedigen. In haar armen kan ik schuilen. Niet te lang want ik moet eruit. We zijn een team, zij mag dan de dagelijkse leiding hebben, ik heb een belangrijke functie. Ik ben uitvoerder, toezichthouder en medebeleidbepaler.

Zoals ik vroeger op judo leerde, pak de arm die je aanvalt, draai weg, zet je heup erin en werp hem van je af. Doe je dat goed dan is de aanval afgeweerd. Ik hoop dat het gelukt is.

Onrust

Ik vond het best een moment om bij stil te staan. Ik keek de laatste voorstelling van Youp, die stopt ermee. Met Youp begon het zo’n beetje. Daarvoor lachte ik om André, maar Youp was halverwege de jaren tachtig hard op weg naar zijn hoogtepunt, begin jaren negentig. Daarna ging hij maar door, ben twee keer naar zijn voorstelling geweest, maar daarna kende ik het kunstje wel. Niettemin bleef ik hem bewonderen. En nu is het klaar. Geen Youp meer. Zo’n zekerheid in het leven die ineens geen zekerheid meer bleek. 50 jaar heeft hij voorstellingen gegeven. Einde van een tijdperk.

Het zal hem zwaarder vallen dan mij, want het leven gaat door zonder zijn grappen, maar het moment zelf was een waarschuwing. Dat het einde niet meer oneindig ver weg is en dat het leven ongemerkt voorbij glijdt. En hoezeer ik normaal acteer dat ik kan relativeren, nu lukt het even niet. Want zoals Youp het zelf ooit zei: het leven is niks, het leven is gelul en dan is het over. Daar ben ik het vaak mee eens. Waarschijnlijk omdat mijn jongensdromen niet bereikt zijn. En omdat ik al 54 ben en niks ben opgeschoten. Tenminste, dat vind ik nu. Wanneer ik wel iets zou zijn opgeschoten kan ik ook niet precies aangeven. Ik wilde graag een held worden denk ik. En bewonderd worden door velen. Of nog lang en gelukkig leven. Dat was zo vanzelfsprekend als je het las in een sprookje. Maar dat is het helemaal niet. Voor mij niet. Mijn opa kon dat wel. Ik heb werkelijk geen idee. Of zou er als je ouder wordt nog een mechanisme in werking treden dat mij tevreden kan laten zijn met mooi weer en een bord eten? Of blijf ik tot mijn dood onrustig, en vraag ik me zelfs af hoe ik me in de hemel moet vermaken? Want eeuwig duurt het langst.

Ik mag nog van geluk spreken dat er een aantal mensen is dat hier leest. Anders kon ik mijn verhaal nog niet kwijt ook.

Frans

Na de eerste set vanavond was ik al kapot en ik kwam het niet meer te boven. Nog nooit had ik dat. Normaal speel ik twee uur, nu ging ik na veertig minuten al douchen. Dat noemen ze tegenwoordig “laag in je energie zitten.” Ik had wel de douches voor mezelf, ook wel eens fijn. Afgezien van dat de douches vrij dicht naast elkaar zitten en de mannen uitdijen, is er dan ook geen droog stukje vloer meer te vinden. Waardoor je je voeten wel kunt afdrogen voordat je terug naar je plek loopt, maar dat heeft eigenlijk geen zin. Ik ben altijd weer blij als ik mijn sokken weer aan heb.

Over uitdijen gesproken, wij kijken het reality programma van Frans Bauer. Nu vind ik de meeste Nederlandse volkszangers verschrikkelijk en hun muziek maakt het er niet beter op. Maar Frans niet. Frans is zo leuk. Hij heeft echt goeie humor. Ik weet ook zeker dat hij slim is, bij zijn kinderen komt dat er ook uit in de vorm van schoolprestaties maar Frans denkt dat dat van Maris’ kant komt. Nou echt niet, Frans! Alleen zijn songteksten al. Hij laat “Chinees eten” rijmen op vergeten, dat verdient wat mij betreft een eigen straatnaam in de dichtersbuurt in Fijnaart, als die bestaat.

Frans maakt geen ruzie, moet wel incasseren van vrouw en kinderen, maar schiet dan altijd in de lach. Zijn enige momentje van treurnis was na drie maanden sportschool, toen hij op de weegschaal ging staan. Zijn doel was – 20 kilo, hij verwachtte het niet helemaal gehaald te hebben, en het resultaat was +1 kilo. Ik had met hem te doen. Maar vijf minuten later was hij er al overheen. Hij besloot dat diëtisten en sportscholen zinloos zijn. En zo mag ik het graag zien. “Je moet de schuld daar leggen daar waar-ie hoort.” H.J. Cruijff.

Schoof

De nieuwe premierkandidaat Dick Schoof kende ik niet, maar hij heeft een indrukwekkende C.V. Niet zo indrukwekkend als de mijne, maar toch, respect. Ik bedacht dat als ik premier zou worden ik eigenlijk helemaal geen idee heb wat ik zou moeten doen. Vragen beantwoorden geloof ik en Israël of Rusland zeggen dat ze onmiddellijk moeten stoppen met hun gedrag. Ik heb dus geen idee of deze man goed is, maar mijn eerste indruk is prima.

Eerlijk gezegd snap ik nog heel weinig van politiek. Afgezien van dat er een toneelstuk wordt opgevoerd dan, want dat heb ik gelijk door. Maar bijvoorbeeld de Kamervoorzitter, wat doet hij? Ik dacht dat hij bepaalde wie er aan het woord was en of bepaalde formuleringen door de beugel konden. Maar nee, de voorzitter vindt dat de PVV geen extreem rechtse partij genoemd mag worden, maar in plaats dat daar naar geluisterd wordt roept Jesse Klaver de voorzitter tot de orde en zegt dat hij er vanuit gaat dat de voorzitter zulke dingen in het vervolg niet meer zegt. Ik had Klavers microfoon gelijk uitgezet, wie is er hier nu de voorzitter, jij of ik? Zal even lekker worden zeg!

De oppositie, ook zoiets wat ik niet snap. De oppositie is standaard tegen, ook als ze het ermee eens zijn. Dus de oppositie zegt dat ze het er niet mee eens zijn en vervolgens gebeurt het toch! Wat heeft dat dan voor nut? Kost hartstikke veel tijd en geld die oppositie.

Nou ja, zo zijn er zoveel dingen die ik niet begrijp en ik zou ook liever Willem Alexander de absolute macht geven. Dan snap ik tenminste hoe het zit en wie er de baas is. Een parlementaire democratie, alleen de term al is volslagen onduidelijk.

Ik wens Dick Schoof dan ook veel succes, en ik weet nu al dat er een keer een kwestie komt waarbij de krant kopt: Dick schoof de kwestie onder het tapijt. Kun je op wachten.

Pieken en dalen

Ik was een weekendje in Dinant, een mooi stadje in Wallonië waar ik nog nooit van had gehoord. Sommige jonge mensen daar spraken zelfs een beetje Nederlands. Dat was toch een hardnekkige misvatting vroeger, toen zeiden de Nederlanders allemaal dat de Walen wel Nederlands spraken maar dat ze het gewoon vertikten. Ik geloofde dat vroeger. Ik geloofde wel meer. Bijvoorbeeld dat Vlamingen dom waren. Werd er gewoon met de paplepel ingegoten en alle Belgenmoppen zorgden ervoor dat ik vroeger zelf zo stom was om te denken dat ze achterlijk waren. Dat ging zo ver dat ik me er over verbaasde dat ze daar gewoon huizen konden bouwen. En toen was ik toch al een jaar of zeventien.

Zo zie je maar wat onzin kan doen. Ik heb de raarste dingen gedacht en ik denk ze soms nog steeds. Zo was ik als de dood van Russen vroeger. In mijn ogen waren dat allemaal geharde vechtmachines. Tientallen jaren later pas zag ik dat Russen ook gewone mensen waren, alleen zijn velen hun leven lang geïndoctrineerd en heeft dat geleid tot dezelfde vooroordelen over anderen als ik had als kind. Dus toen Hein Vergeer Nicolai Goeljajev versloeg was dat de eerste breuk in wat voor mij vaststond, namelijk dat je niet kon winnen van een Rus.

Even terug naar Dinant en Wallonië. Ik heb Wallonië altijd al mooier gevonden dan Vlaanderen. Het mag er een rommeltje zijn, maar daar hou ik van en het landschap is er veel mooier. Ik reed over een weg die de Maas volgde, en bedacht hoe lyrisch ik vroeger was over de heuvels daar. En over het circuit van Spa-Francorchamps. Dat is een stuk minder geworden. Ik ben niet meer lyrisch, ik reageer er nu normaal op. Prachtig nog steeds, maar toen ik langs het bord Stavelot (plaats waarnaar een bocht op het circuit is genoemd) kwam hoefde ik er niet per sé naartoe. Tijdens het rijden besefte ik hoe ik vroeger veel meer pieken en dalen beleefde. Op het manische af. Ik kon helemaal opgaan in dingen en ik kon volslagen lusteloos zijn. Dat is anders geworden. Gelijkmatiger. Wat niet per sé beter betekent. Want pieken en dalen zijn veel interessanter. Daarom is Wallonië ook interessanter dan Vlaanderen. Hoewel het leven in Vlaanderen waarschijnlijk makkelijker is.

Hek

Ik kreeg gisteren een factuur toegestuurd van de garage. Een dure reparatie aan Linda’s auto van bijna zeshonderd euro. Een uur later belt ze me op dat ze een aanrijding heeft gehad. Auto waarschijnlijk total loss. Een DHL busje dat van links kwam en de kruising overstak.

Het geld groeit me op de rug. Kan er alleen net niet bij. Gelukkig las ik wel dat de rijken steeds rijker werden. Dat komt omdat ze relatief weinig belasting betalen. En dat komt weer omdat de sterkste schouders de zwaarste lasten moeten dragen. En als je mijn schouders bekijkt of die van mevrouw Heineken, dan zijn de mijne een stuk sterker.

Ik geloof niet dat het nieuwe kabinet er iets aan gaat doen. De partijen hebben allemaal iets binnengehaald en volgens de regeringspartijen is het een pakket om je vingers bij af te likken en wordt Nederland gefeliciteerd, maar de oppositie zegt dat er visie mist. Waarschijnlijk hebben die het akkoord niet eens gelezen want die afgezaagde opmerking hoor je elke vier jaar terug. Feit is wel dat we in een wat vreemde formatie zijn beland.

Ik geloof wel dat er extra geld naar defensie gaat en dat lijkt mij geen overbodige uitgaaf, nu Vlad NAVO grondgebied wil annexeren. Vlad wil waarschijnlijk even de reactie van Mark testen. Niet echt aanvallen maar territoriale wateren claimen. Als ik Mark was zou ik een hek om Europa plaatsen zodat Poetin er niet in kan.

Poetin heeft ook Antarctica geclaimd, net als veel andere landen. En zeg nu zelf, als al dat ijs straks gesmolten is kunnen daar best eens interessante vondsten worden gedaan. Plutonium of zo. Het zou mij niet verbazen als de maan ook al is geclaimd. Vanavond stond hij in vol formaat te stralen. Een prachtig gezicht. Maar er komt vast een hek omheen. Hekken, muren en netten. De oplossing voor alles.

Bank

We gingen vandaag naar de meubelboulevard, op tweede pinksterdag is dat een prima idee. Het was dan ook echt niet druk en na twintig minuten hadden we een andere bank gekocht. We zagen er eentje die ons allebei kon bekoren, en we haalden er een verkoper bij. Die liet ons nog de kleurenstalen zien maar de kleur van het showmodel vonden we eigenlijk wel mooi. Dan kun je nog naar drie andere zaken gaan om je verder in verwarring te brengen, maar zo zijn wij beiden niet. Mooi is mooi en het is maar een bank.

Wat ik lastiger vond is de inruil van onze oude bank. Daar kregen we niks meer voor terug. (Ik heb het niet echt gevraagd) Het bedrijf had wel een service voor het meenemen van de oude bank, maar dat was zo duur dat ik me afvraag of iemand daar ooit gebruik van gemaakt heeft. Zestig euro per zitplaats. Dat zou bij ons toch al gauw op vierhonderd euro uitkomen, ongeveer een derde van wat die hele bank acht jaar geleden kostte. Onze bank was twee jaar terug al op, maar we hebben het nog even kunnen rekken.

Maar nu kom ik tot de kern van het logje, want wat gaan we met de oude bank doen? Naar de stort brengen zal denk ik 150 euro kosten dus ik zit er aan te denken om hem in het bos te flikkeren. Dat is natuurlijk meer dan asociaal en waarschijnlijk ook een milieudelict maar als je niet gepakt wordt is het goed toch? Ik zie regelmatig foto’s op facebook waarop te zien is dat iemand z’n zooi in het bos heeft gedumpt en iedereen spreekt er dan schande van. Het gaat zelfs mij te ver om er dan een provocerende opmerking onder te plaatsen, wat ik normaal echt wel doe bij burgers die ergens verontwaardigd over zijn omdat ze verder niks te doen hebben, maar ik denk stiekem wel dat het met die prijzen bij de milieustraat ook wel een beetje in de hand wordt gewerkt. Ik zie ook regelmatig meubels of matrassen naast de container van een flat staan die de boodschap uitstralen dat die container te klein was en dat dat de schuld van de gemeente is. Dus de gemeente kan kiezen, ophalen of de zooi blijft daar in lengte van dagen staan.

Nou weet u natuurlijk ook wel dat ik mijn bank niet in het bos ga pleuren. Welnee, ik laat mij lekker oplichten door de gemeente en ik betaal grof voor de stort. Even buiten wat je al aan ze betaalt en dat je standaard afwijzingsbrieven van ze krijgt als je ergens bezwaar tegen hebt gemaakt. Ja, zo gaat dat de rest van mijn leven door, de brave burger uithangen terwijl de aso die zijn meubels in het bos flikkert of onderaan zijn flat zet, gewoon net zo geëerd wordt als ik als hij dood gaat. Dus waarom toch altijd die zelfkastijding?

Waar haalt-ie het vandaan.

Op Hemelvaartsdag had ik mij ingeschreven voor een badmintontournooi, maar in de klasse waarin ik viel waren te weinig aanmeldingen dus werden ik en mijn medespeler een klasse hoger ingedeeld. Ook hadden we niet begrepen dat het een landelijk tournooi was, en toen wij aan de beurt waren moesten we tegen Lee Chung Wei en Lin Dan, beiden in hetzelfde flitsende tenue en wij in ons bij elkaar geraapte kloffie, voelden we ons lichtjes geïntimideerd en verloren we alle partijen. Ik ben er een week down van geweest en afgelopen maandag zat het nog in me. Ik overwoog zelfs te stoppen en over te stappen op bridgen.

Vandaag keek ik op YouTube een wedstrijd tussen vier badmintontoppers. Ik sloeg goed in me op hoe zij het deden en was van plan dat vanavond in de praktijk te brengen.

Ik had vanmiddag ook een afspraak met de praktijkondersteuner, bloed- en urineonderzoek, bloeddrukmeting etc. Ik had al wat uitslagen bekeken en volgens mij waren ze niet helemaal goed. De pko was een jonge, enthousiaste vrouw die net haar diploma had en alles met me doornam. En ze vond alles perfect! Mijn cholesterol was iets te hoog, maar niks zorgelijks, suiker prima, nierfunctie uitstekend, bmi goed, urine goed, bloeddruk goed, ze straalde helemaal. Ze vroeg naar mijn alcoholgebruik en ik gaf schoorvoetend toe dat ik dagelijks twee glazen wijn drink. “Vooral mee doorgaan,” zei ze letterlijk. Gezien alle waarden was er geen reden om iets te veranderen, en als dat wel zo was konden we daar altijd nog naar kijken. Ik werd helemaal enthousiast van het mens en ik kijk nu al uit naar de volgende controle volgend jaar.

Ik ging er heen met het gevoel dat het allemaal wat beter moest en ik kwam terug als een 35-jarige. Ik voelde me weer een man. En dat hebben ze geweten vanavond met badminton. Alle partijen gewonnen. Zo zwak eigenlijk dat alleen een enthousiaste jonge meid die met complimenten strooit mij naar dit niveau kan tillen.

Wonderlijke mensheid

Als iedereen was zoals ik, zou de mensheid niet veel zijn opgeschoten. Waarschijnlijk zouden we nog in holen wonen want als iets voor mij werkt, dan werkt het en voel ik geen neiging tot verandering. Ik zou waarschijnlijk wel het holbewonen tot in perfectie beheersen, want dat is wat ik doe, op de winkel passen. Maar de eigenaar krijgt zijn winkel in betere staat terug dan hij hem achterliet. Kortom, als iedereen was als ik, zou de wereld een mooiere plek zijn.

Gelukkig is niet iedereen als ik, en waren er mensen die op ontdekkingsreis gingen en waren er uitvinders. En vooral die laatsten laten mij vaak versteld staan. Want ooit heeft iemand de auto uitgevonden. In dit geval een Toyota Celica uit 1973. Wheeler Dealers vond er één in zeer slechte staat en gingen ermee aan de gang. In 54 manuren deden ze voor mij onbegrijpelijke dingen. Bijvoorbeeld een zonnedak verwijderen en er weer een gesloten dak van maken. Het begint met een plaat dun staal. Over hoe ze dat staal gemaakt hebben, heb ik het niet eens. Ze snijden het met speciaal gereedschap op maat, buigen de rondingen erin die het moet hebben om in de rest van het dak te passen, lassen het vast, spuiten het over en het is net of er nooit een lelijk zonnedak ingezeten heeft.

De motor was erg slecht. Ze halen de motor eruit met een takel terwijl ik geen idee zou hebben welke bouten los moeten. Ze gaan op zoek naar een ruilmotor, die letterlijk op de schappen liggen bij een bedrijf dat in ruilmotoren handelt, en een ander type motor wordt teruggeplaatst. Moet even passend gemaakt worden.

Een slecht herstelde schade wordt blootgelegd en opnieuw hersteld, met een hamer kloppen ze op het metaal, buiten-en binnenkant, en op miraculeuze manier zit de vorm er terug in en blijven er geen deukjes van de hamer achter. Echt geen idee.

Het eindresultaat was een schitterende Toyota Celica die als je de manuren niet meerekent, met lichte winst verkocht werd. Maar hoe het toch mogelijk is dat de mens in staat is tot het maken van tandwielen, vliegwielen, nokkenassen en banden, het is mij een raadsel. De mens bestaat ook helemaal niet, want ik ben hem niet. Als men zegt dat de witte haai in staat is tot het onder water ruiken van bloed, dan geldt dat voor alle witte haaien. Als het paard in staat is tot een paardensprong, dan geldt dat voor alle paarden. Maar als de mens ergens toe in staat is, geldt het voor een enkeling. Of voor het collectief. Maar niet voor mij.

Alsof de duvel

Na vijf jaar ongeveer, kom ik erachter dat ik muziek kan streamen in Linda’s auto. Want dat was eigenlijk het enige dat ze miste. En ik heb er eerder naar geïnformeerd, toen kon het wel maar moest er een nieuwe radio in en de bediening via het stuur zou niet meer werken. Ik weet niet eens meer hoe ik erachter kwam, maar ik kon een dingetje bestellen, achter in die radio pluggen en klaar. Ik wilde het geheim houden voor Moederdag, maar net toen ik het besteld had, zegt ze geheel uit de lucht vallend dat ons neefje gebeld had, die bestelde voor zeven euro een dingetje om te streamen, of hij er voor Linda ook een moest bestellen en uiteraard had ze ja gezegd. Zeven euro? De mijne was zestig! Ik was in alle staten. En wel zo dat ik mijn plan wel moest verraden.

Ik ben allang het stadium voorbij dat ik denk dat dit toeval is. Het is een hogere kwade macht die het op mij gemunt heeft. Een soort Jaap Stobbe die mij volgt. Als ik dat vermoeden uitspreek neemt Linda mij niet serieus. Nou ja, tien seconden voordat ze in lachen uitbarst. Maar ik zweer het, een aantal keer per week word ik echt flink gepakt door de plaaggeest. Het gaat zelfs zover dat mijn collega’s weten dat ze precies tegengesteld aan mij moeten doen om flink financieel voordeel te behalen. Dus sluit ik een energiecontract af, dan weten zij dat ze een week moeten wachten omdat de prijzen flink gaan dalen. Hypotheek? Idem dito. Ik verkoop mijn diesel wegens enorme dieselprijzen? Een week erna was de diesel alweer goedkoper dan benzine en de auto die ik terugkocht is altijd kapot. Altijd? Ja, altijd. Vandaag ook, hij staat bij de garage, en ik krijg hem pas vrijdag terug, en dan hopen ze dat het onderdeel dat ze besteld hebben de oplossing is. Ik weet de uitkomst al.

Het gaat nog verder. Ik had geen oude broek meer, dus noodgedwongen moest ik een van mijn broeken bestempelen tot oude broek. Dan neem je uiteraard degene die net iets te groot is. Intussen zit die broek perfect en kan ik hem zonder riem dragen. Alle andere broeken zijn ineens te groot. Nee, dat lieg ik, eentje zit perfect maar die vind ik niet mooi.

Nou ja, zo kan ik nog uren doorgaan. Hans, die nog nooit een klus heeft geklaard in zijn leven hielp vandaag in de tuin. Ik was zelf aan het werk, dus toen ik koffie kwam halen prees ik hem voor zijn initiatief. Totdat hij het verschil niet zag tussen een wortel en een stroomdraad en zo de hele tuinverlichting aan gort trok. En denk niet dat het nog te maken was, want dat was het niet. Nu liggen de lampen in de container en moet ik voortaan in het donker leven. Ik hoorde een akelige lach van achter de schutting. Het was Jaap Stobbe.