Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Dictator

Naar aanleiding van mijn recente klacht op dit weblog over het bevolkingsonderzoek darmkanker (strontcontrole) waarvan ik vond dat het hopeloos te laat kwam, hoorde ik vanochtend op de radio dat ze de minimumleeftijd hiervoor met vijf jaar willen verlagen. Mensen vanaf vijftig zouden voortaan uitgenodigd worden om hun poep op te sturen.

Ik vind het fijn dat ik niet voor niks schrijf en dat er ook echt iets met mijn adviezen wordt gedaan. Mijn vroegere ambitie om dictator van dit land te worden is een beetje verdwenen, maar men houdt nog steeds rekening met wat ik vind. Wel zo prettig.

Dat mijn ambitie om iets aan dit land te doen weg is komt voornamelijk doordat mijn ambities sowieso weg zijn. Het is wat laat voor ambities. Bovendien, dan moet ik gaan nadenken over oplossingen en daar heb ik helemaal geen zin meer in, vooral niet omdat ik in de praktijk best moeite heb om mensen teleur te stellen. En deze eigenschap zie je eigenlijk zelden bij dictators. Bovendien, een echte dictator stelt niet teleur, die boezemt regelrechte doodsangst in terwijl iedereen hem toejuicht. Het is jammer dat ik vroeger niet heb doorgezet, want zo’n zwarte Mercedes 600 Pullman en bijbehorend lichtblauw dictatoruniform zijn wel mijn smaak.

In elk geval, ik zal een beetje gerichte adviezen gaan geven hier, misschien kan ik hier en daar toch een beetje bijsturen.

Klap van de molen.

Tegen welke molen Vladimir is gelopen weet ik niet, maar zeker is dat hij ze niet op een rijtje heeft. Hoe de man op ijzige toon de feiten verdraait en Rusland in een defensieve rol weet te draaien is ronduit knap. Thierry Baudet is het zelfs met hem eens, maar die heeft ook een klap van de molen gehad.

Als Zelensky nu Amerikaanse lange-afstandsraketten afschiet op Rusland, met als doel de Russische slagkracht te verzwakken, in het kader van “de aanval is de beste verdediging” dan beschouwt Poetin dat als een daad van agressie die kan leiden tot de derde Wereldoorlog. Juist ja. Dat Rusland Oekraïne is binnengevallen en dagelijks met raketten bestookt, zien we voor het gemak even over het hoofd. Ik bedoel, wat bezielt deze gek? Wat is er in hem gevaren?

Als je zoiets maar lang genoeg volhoudt wordt het vanzelf waar. In de oorlog tussen Israël en Hamas en Hezbollah heb je ook geen idee meer wie nu begonnen was en welke actie nu een vergelding was op welke vergelding.

Ondertussen worden datakabels gesaboteerd, gisteren vind ik bij ons in huis nog een kapotgekauwde usb-kabel en Lori kreeg de schuld. Nou, ik weet wel beter. Ik vertrouw geen enkele Rus meer. Morgen ontmoet ik er één op mijn werk. Zogenaamd gevlucht voor het regime. Spionnen zijn het, getrainde vechtmachines, al heten ze Jana of Anna.

En dat mijn auto elke keer als hij net gemaakt is een nieuw mankement krijgt is ook niet toevallig. Dat doen de Russen om mij te breken. Spreek je Poetin in het Frans eigenlijk hetzelfde uit als Putain? Ik hoop het wel. Achterlijke!

Inzicht

Ik wilde iets schrijven over een herinnering, maar toen ik zocht bleek ik het al geschreven te hebben. Tot bijna in de kleinste details stond daar wat ik wilde zeggen. Er stonden zelfs details in die ik nu niet meer wist. https://mackwebber.blog/2021/08/04/gelukkige-momenten/

Vanmiddag liep ik met de hond te wandelen en er schoot mij een vreemde gedachte te binnen. Zou mijn aanleg tot neerslachtigheid te maken hebben met mijn goede geheugen? Ik had altijd een haarscherp geheugen voor gebeurtenissen. Het probleem daarvan was dat ik herinneringen moeiteloos kon terughalen en ze opnieuw beleven. Zodat ik veel in het verleden kon zijn en daardoor geen aansluiting met het heden heb. Ja, dat vond ik ineens een logische redenering. Veel mensen weten veel minder van vroeger en leven volop in het heden. Wat volgens mij minder mooi is. Ik zag het tenminste vanavond op tv, Van Kooten en de Bie werd herhaald, en ik zag die typische jaren 70 en 80 treurigheid die voor mij zo overzichtelijk was. Fiat’s 127 en Renault 16’s in de straten en winkels die nog geen concurrentie van onlineverkopen hadden.

Maar ik begin ook dingen kwijt te raken van vroeger. Zo kan ik soms niet op iemand’s naam komen of vergis ik me in een jaartal. Misschien een aanwijzing om me in het heden te gaan verdiepen. Misschien is het hier nog niet zo slecht.

The baddest man on the planet.

Ik ging vannacht mijn bed uit om de bokswedstrijd tussen Jake Paul en Mike Tyson te kijken. Het is al het hele jaar bekend dat die wedstrijd eraan kwam, hij is één of twee keer uitgesteld, maar nu was het dan zover.

Ik kende Jake Paul niet, en toen ik hem wel kende moest ik hem niet. Een YouTuber die bokser is geworden en tientallen miljoenen verdient. Toen ik hoorde dat hij Tyson had uitgedaagd, dacht ik dat hij gek was.

Mike Tyson is een held van weleer. De beste bokser ooit. Big head Mike, zo werd hij in z’n jeugd genoemd, later werd dat Iron Mike, en hij werd ook the baddest man on the planet genoemd. Rond zijn twintigste was hij op z’n allerbest en ging elke tegenstander vroeg of laat tegen de vlakte. Maar meestal vroeg. Tijdens de staredown had Mike een blik in zijn ogen die ik niet goed kan beschrijven. Bij de tegenstander zag ik meestal angst, maar Mike deed niet zijn best om intimiderend over te komen. Het was een soort ingehouden minachting met een vleugje medelijden voor de tegenstander er doorheen. Ondertussen draaide hij zijn stierennek zonder het oogcontact met de tegenstander te verliezen.

In elk geval, Mike is nu 58 en heeft het hele jaar getraind. De trainingen zagen er ouderwets indrukwekkend uit. Maar Mike was niet meer de Iron Mike die hij was. Hij won de eerste twee ronden nog, maar daarna ging zijn leeftijd spelen. Hij werd moe, traag en passief. Ik was zelfs bevreesd dat hij neergeslagen zou worden, en ik moedigde hem aan. Want het zou niet eerlijk zijn als deze held uit mijn tijd tegen de grond zou gaan.

Hij kwam de acht ronden van twee minuten door zonder veel schade, maar verloor de wedstrijd. Ik had gehoopt dat de held van mijn generatie nog steeds niet had ingeboet. Zodat wij, uit de jaren zestig, nog mee zouden tellen. Maar mijn verwachtingen waren te hoog gespannen. 58 is eenmaal veel te oud voor een topsporter. Maar dat hij nog twee ronden won is eigenlijk al ongelofelijk.

Elk nadeel heeft zijn voordeel.

Mijn zoon zit tegenwoordig bij het 45e pantserinfanterie bataljon, bravo compagnie of zoiets. Hij wordt uitgestegen minimi schutter. Dat betekent dat hij zijn voertuig verlaat en te voet een gebied intrekt. Minimi is een lichte mitrailleur met een hoge vuursnelheid, en effectief tot 800 meter. Vandaag haalde ik hem op van de bus en ik was even vergeten dat hij nu soldaat is. Hij kwam in uniform met baret op me af lopen, dat was een mooi gezicht.

Hij heeft pas zijn opleiding voltooid, 26 man van de 46 waren nog over, en nu is hij beroepsmilitair. Hij brengt ineens bakken met geld binnen, ik verdiende op mijn 19e hfl 1000, dus ongeveer 450 euro per maand. Goed, het was een andere tijd, maar ook voor die tijd was het weinig. Als ik moet gokken dan heeft het tot mijn 30e geduurd voordat ik verdiende wat hij nu verdient, gecorrigeerd voor inflatie. Hij is me dus ver vooruit. Binnenkort als hij uitgezonden wordt, haalt hij me in. Verder heeft hij allerlei voordelen die je als ambtenaar hebt en hij heeft nu een luxe kamer op de kazerne in plaats van een kale slaapzaal waar je met z’n zessen ligt.

Zijn opleiding was hard, koud, vies en zwaar, maar hij heeft volgehouden. Tot zover het trotse gedeelte. In het weekend is hij een feestende lapzwans, net als z’n vrienden. Maar dat is wellicht nodig.

Zelf ben ik nooit soldaat geweest, ik was buitengewoon dienstplichtig. Ten tijde van oorlog zou ik opgeroepen kunnen worden. Maar de oorlog was ver weg in 1988.

Nu is dat anders, en ik moet er niet aan denken dat Hans de oorlog in moet. Het klinkt allemaal wel mooi, wat ik daarnet beschreef, maar als hij echt op een vijand moet schieten, en er wordt teruggeschoten dan is dat natuurlijk verre van mooi. Mijn moeder vindt het maar niks, haar kleinkind naar een oorlog, en dat snap ik. Ik hoop van ganser harte dat de oorlog wegblijft, maar heb ik een uitzonderingspositie in het leven? Moeten alleen kinderen van anderen hun leven wagen in een oorlog? Dat zou toch ook niet kloppen. Een land moet helaas een leger hebben, en we moeten blij zijn dat er mensen zijn die ons verdedigen als het foute boel is. Waarom zou dat altijd een ander moeten zijn?

Dan hoop ik wel dat Trump zijn belofte waarmaakt en de oorlog in Oekraïne beëindigt. En daarna die in Gaza. Voorlopig heeft Trump al voor elkaar dat meer landen hun verplichte bijdrage aan de NAVO doen. Dat geef ik hem na.

Lama

Het onderwerp van mijn vorige logje houdt het nieuws en de actualiteitenrubrieken flink bezig. Hoe anders is dat hier. Geen inhoudelijke reacties, niemand die hier iets over te zeggen heeft. Tenminste niet tegen mij. Wat denkt u dat dat met mij doet? Ik word gewoon niet serieus genomen! Ik wil ook wel eens van gedachten wisselen over een serieus onderwerp!

Schrijf ik een verhaaltje over een envelop vol poep, dan is het “hahaha” en als ik over mijn kinderen schrijf dan komen er opvoedkundige adviezen en als ik schrijf over hoe ik mij van de domme hou, dan bent u er als de kippen bij, maar niet als ik een maatschappelijke kwestie aanstip. Conclusie, ik kan daar beter mee stoppen en ik wissel voortaan wel met Lori van gedachten over politiek of klimaatverandering. Die zegt ook niks terug, maar houdt in elk geval nog haar kop scheef ten teken dat ze luistert.

Ooit hield André van Duin een keer een oudejaarsshow waarbij hij politieke onderwerpen aanroerde, daar lachten de mensen zuinigjes om. Niet het schaterlachen dat hij gewend was en ik heb het hem later ook nooit meer zien doen.

Nou, u kunt van mij de bout hachelen, ik heb geen idee wat die uitdrukking betekent, maar als mij iets op het hart ligt, dan schrijf ik het. Of dat nu over de toeslagenaffaire gaat of over een van mijn overlevingstochten over de laagvlakten van de Veluwe, dat boeit mij geen hol! Nou ja, de toeslagenaffaire boeit mij ook geen hol trouwens. Op dit moment boeit mij vrij weinig ene hol. Nou ja, ik zag vandaag een lama of iets in die richting bezig zijn met een bevalling. Er kwamen achterpootjes uit haar hol. Ik dacht kort na of een Alpaca een buideldier was, maar ik besloot van niet. Dus moest het een geboorte betreffen en zal het ook niet het hol van de Alpaca zijn geweest, maar haar cloaca. Ik wist ook niet zeker of Alpaca’s belast zijn met de erfzonde. Indien niet, dan gaat de geboorte wat makkelijker. Maar voor de zekerheid heb ik even aangebeld bij de eigenaar. Ik heb het verder niet afgewacht maar ik vermoed dat het goedgekomen is.

Dit mag nooit meer gebeuren!

In Amsterdam waren rond de wedstrijd Ajax en de Israëlische club Maccabi Tel Aviv, rellen te betreuren. Geen voetbalgerelateerde rellen, maar aanvallen van jongeren op scooters op Joden. We begrijpen allemaal wel wie er bedoeld worden met jongeren op scooters. Ze zijn gek op zonnebloempitten.

Amsterdam en de Israëlische regering vonden het nodig om hier een vergelijking met de Tweede Wereldoorlog te maken. Het zou de grootste aanval op Joden sinds de tweede Wereldoorlog zijn geweest, er werd gesproken over pogroms. Het nieuws over de mishandelingen bereikte zelfs Biden en Netanyahu, die zich er allebei mee bemoeiden en opheldering wilden van de Nederlandse regering. Die vergelijking met de Tweede Wereldoorlog ging mij wat ver. Vijf mensen moesten naar het ziekenhuis. Bovendien werkte onze overheid hier geenszins aan mee, maar waren het aanvallen van allochtone jodenhaters. Praat me dus niet van de tweede Wereldoorlog.

Echter, de aangevallenen behoorden tot een groep die anti-Palestina leuzen riep en ook een Palestijnse taxichauffeur mishandelde. Dat in ogenschouw nemend, doet mij dit in weinig denken aan de tweede Wereldoorlog. De Kristalnacht werd georganiseerd door de nazi’s en vond in heel Duitsland plaats. Neemt niet weg dat de Arabieren op hun scooters zich van mij te pletter mogen rijden onder een tram. Gewoon omdat ze bewust de westerse waarden kapot maken.

Waar het mij uiteindelijk om gaat is de hypergevoeligheid als er Joden bij betrokken zijn. Omdat het duidelijk moet zijn aan de buitenwereld dat de degene die de aanvallen veroordeelt, op de eerste plaats denkt aan de holocaust, het ergste wat de wereld ooit overkomen is in de ogen van een superieure westerling. Dus werd er gesproken over een gitzwarte nacht. Wat natuurlijk weer in het verkeerde keelgat schiet bij de actiegroep kick out Zwarte Piet.

The divided States of America

Ik vind Kamala Harris een elegante vrouw. Ik vind eigenlijk dat er een nieuw Vrijheidsbeeld gemaakt moet worden met haar gezicht. Ik vind haar lach ontwapenend. Ja, ze zou echt een goede president zijn geworden. Maar van welk land, dat is de vraag. The divided States of America?

Ik woon niet in Amerika, sterker, ik ben er nog nooit geweest, en ik heb altijd een zekere afkeer van Amerika gehad. Te lomp, te dom en te patriottistisch. Maar juist de laatste jaren was dat aan het veranderen. Ik zag ineens de enorme schoonheid van de natuur, de uitgestrektheid van het land, Amerikaanse auto’s werden beter, en ik sprak zelfs met Amerikaanse collega’s die volstrekt normaal waren. Ik was waarschijnlijk wat beïnvloed door the Dukes of Hazzard, en had het idee dat Amerikanen dikke, sigarenrokende hoedendragers waren met in de ene hand een geweer en in de andere de bijbel. Nee, ik was mijn mening juist aan het bijstellen. Blijk ik het toch altijd goed gehad te hebben.

Geacht RIVM…

Ik kreeg een brief van het RIVM dat ze mijn poep willen onderzoeken. Dit doen ze bij oude mensen om darmkanker in een vroeg stadium te ontdekken. Nu ben ik al 55, en is het niet echt vroeg. Het is 2024, het is hartstikke laat. Vóór je veertigste doodgaan aan kanker, dat is vroeg. In plaats dat ze het dán opsporen. Nou ja, ik denk over een aantal dingen heel anders dan het RIVM. En het is niet zo fraai wat ik denk. Ik bedoel, we zitten vol met chagrijnige oude mensen, mezelf incluis, waarom proberen we die allemaal zo oud mogelijk te laten worden? Ik kwam die mensen tijdens de pandemie tegen in het ziekenhuis, ze bedreigden je moet een stok als je in hun buurt kwam. Terwijl voor mij beleefdheid naar anderen voor het eigen belang gaat. Dat is de manier om de wereld vooruit te helpen, niet om zo oud en onuitstaanbaar mogelijk te worden.

Nou ja, ik weet nog niet of ik aan het onderzoek meedoe. In elk geval niet uit eigen belang. Waarschijnlijk doe ik het om niet onbeleefd te zijn richting het RIVM. Het onderzoek doen ze elke twee jaar bij mensen tussen de 55 en 75. Die moeten hun poep opsturen in een envelop. Denk daar eens over na, hoeveel kak er dagelijks rond gaat met de post. Ik vind het ook heel onbeleefd richting postbode, om die te degraderen tot strontbode. Bovendien, ik las net de instructies, je moet je poep opvangen in de wc, maar je moet zorgen dat er geen urine bij komt. Ik ben toch geen hond? Als ik poep, komt er daarna plas. Punt uit. En anders koop ik zo’n grote bubbelenvelop en bout ik die vol, dan komt er geen plas bij. En dan schrijf ik: geacht RIVM…

Buurjongen

In 1983, toen ik in Vaassen kwam wonen kreeg ik een buurjongen, die op hetzelfde moment hier kwam wonen. Wij hadden de zolderkamers en onze dakkapellen grensden aan elkaar. Vrijwel elke avond voor het slapen gaan stonden wij met het raam open met elkaar te praten. We maakten ook een kabelbaan om goederen naar elkaar te vervoeren, en een microfoon zodat we elkaar ook met het raam dicht konden horen, en we klommen uit het raam naar elkaars kamer. Altijd goed gegaan, op de keer na dat een overbuurvrouw bij mijn moeder kwam melden dat wij over het dak liepen.

Nou ja, we deelden dus ongeveer alles en het duurde tot 1988, toen gingen de buren verhuizen. Daarna verwaterde het contact snel. Pas in 2014 hoorde ik weer iets van hem, via Linked-in. En daarna niet meer. Totdat ik deze week weer op Linked-in een droge mededeling zag: “Hee buurman, nog iets gebeurd de afgelopen tien jaar?” Daar moest ik wel om lachen en we praatten even bij, en hij deed zelfs het voorstel om als hij weer eens in de buurt was, even langs te komen. We gaan het zien.

Het was in elk geval destijds een steun en toeverlaat om overal over te kunnen praten, jarenlang, hangend uit dat dakraam. Ons oude huis staat te koop, daarom kon ik even een foto stelen van de plek waar het allemaal gebeurde.