Maand: mei 2010

Opluchting

Hoe het precies menskundig werkt weet ik niet, maar bij mij schiet wel eens iets in het verkeerde keelgat. En dan niet in mijn luchtpijp maar in de verbinding tussen mijn mond en mijn neus. Net zoals cola door je neus naar buiten kan komen als je in de lach schiet, zo gaat er ook wel eens een stukje appel of zo daar klem zitten. Je wordt er niet benauwd van, maar je moet er van niesen en je voelt precies dat het er zit. Het is een hele opluchting als je het kwijt bent.

Vanavond gebeurde me het weer. We aten doperwtjes met gebakken aardappels en kip-drumsticks. En ik ben gek op kip en kennelijk iets te gulzig. Een stukje kip verdween op die plek die ik niet bij naam ken, maar daar waar je zo kunt schrapen voordat je een groene rochel tuft, u weet wel. En dat is irritant, want als iets daar eenmaal zit, wil het ook graag door de neus naar buiten. Echt, ik denk pas een kwartier later, na veelvuldig snuiten, zat er in de keukenrol een stukje kip. Maar er zat nog meer. Na lang aandringen kwam er een groter stuk door mijn neus en uiteindelijk dan de hele drumstick. Pfff…

Dit is geen grap.

Ik ben vanavond wat inspiratieloos maar dat weerhoudt mij er niet van om iets te schrijven. Ach nee, writersblocken en gebrek aan inspiratie….welvaartsziekten zijn het. Moest je op school eens mee aankomen, gebrek aan inspiratie. Dan werd je uitgelachen door de leraar en moest je 300 strafregels schrijven. Had je gelijk je inspiratie terug. Nou ja, er is wel één dingetje dat me te binnen schiet om even aan u te vragen. Bent u de laatste tijd ook om de haverklap de miljoenste bezoeker van bepaalde websites? En dat er dan bij vermeld wordt dat het geen grap is? Mij is het deze week al zeker drie keer gebeurd. Ik tart het toeval.

Troepenverplaatsingen

Ik was vanochtend op weg naar het noordelijk gelegen Groningen en mij viel wat op. Militaire colonnes. Tussen Zwolle en Assen haalde ik de één na de andere in. Tanks en andere rupsvoertuigen werden massaal richting noorden verplaatst. Wat zou dit te betekenen hebben? Vikingen? Komt Friesland in opstand? Vallen de Duitsers ons opnieuw aan maar ditmaal via Rottumeroog? Ik weet het niet, en ik zal het waarschijnlijk ook nooit weten.

Op mijn bestemming aangekomen kreeg ik het verzoek of ik vandaag nog een pakketje kon afleveren in Apeldoorn. Op het Loo. Op het Loo? Ja, op het Loo. Ik kreeg iemand aan de telefoon die mij instrueerde. "Je rijdt langs de naald, dan neem je die en die afslag tot je bij een bord komt met ‘verboden in te rijden’. Daar ga je rechts en ook het bord ‘verboden voor onbevoegden’ moet je negeren. Een wit huis, het kan niet missen."

’s Middags moest ik nog in Almelo zijn en weer zag ik onderweg militaire colonnes in noordelijke richting trekken. Ik begon me werkelijk zorgen te maken. Wat zou er aan de hand kunnen zijn? Aan het eind van de dag, toen ik in Apeldoorn was aangekomen, nam ik de mij uitgelegde route en ik verbaasde mij over de lange weg die het bos in liep. Het was een weg die ik nooit eerder genomen had ondanks dat ik toch alweer meer dan 25 jaar in dit gebied woon. Ik zag het witte ronde bord met de rode cirkel en reed er langs. Ik reed door een openstaande poort met het opschrift ‘verboden voor onbevoegden’, en niet veel later reed ik tegen de achterkant van een wit huis aan. (De airbag werd nog nét niet geactiveerd.) Ik parkeerde de auto op het grind.

Het huis leek wel een mooie droom. Niet dat het zo kolossaal was, maar eerder door de ligging. Ik zag een groot grasveld als achtertuin en als ik langs het huis keek, zag ik een oprit van honderden meters lang. Aan de het eind van de oprit zag ik een dicht hek maar ik herkende de weg waarop die uitkwam niet. De toegang tot het huis werd versperd door een laag hek. Aan de muur hing een klok en ik gaf een lel aan de klepel. Er werd niet op gereageerd. Achter het hek lag een bruine labrador mij kwispelend aan te kijken. Ik zei tegen het beest dat hij zijn baas moest gaan roepen, maar dat deed hij niet. In plaats daarvan bleef hij me kwispelend aankijken. Ik zocht een doorgang en vond die in de vorm van een poortje dat dichtgehouden werd door een hondenriem. Ik verwijderde de riem en nu kwam de hond even poolshoogte nemen, maar liet mij gewoon door. Ik zag een prachtige tuinset staan met daarop lege limonadeglazen. Vijftig meter verderop in de tuin zag ik nog een tuinset staan in de schaduw van een grote struik. "Je zult zo wonen," dacht ik bij mezelf. Ik liep naar de achterkant van het huis en zag een openstaande schuifpui. In de huiskamer stond een tafel met daarop een laptop, die ingelogd stond op een site, die sprekend op mijn weblog leek. Ik riep door de schuifpui naar binnen of er iemand was en even daarna hoorde ik iemand haastig van de trap af lopen. Een meisje van een jaar of 18 verscheen en keek mij vragend aan. Toen ik haar vertelde dat ik iets kwam brengen nam ze het pakketje in ontvangst, keek naar het briefje dat erop zat en liet blijken dat ze begreep wat het was.

Omdat ik nu wist dat ik het pakketje op het juiste adres had afgeleverd, groette ik het meisje en liep weer naar de auto. Ze zei me gedag en toen ik weer bij het poortje was hoorde ik: "Dag Mack." Verrast keek ik om. Maar ik zag niemand meer. De wind liet de gordijnen door de schuifpui wapperen maar geen spoor meer van het meisje. Verwonderd liep ik naar mijn auto en reed de lange weg door het bos terug.

Omdat ik dit toch wel een erg vreemd voorval vind, ga ik morgen eens bellen met degene die mij vroeg het pakketje af te leveren. Ik zal niet verbaasd staan kijken als die ineens nergens meer van weet. Sterker nog, het zal mij niet verwonderen dat als ik morgen diezelfde weg in rijd, dat hele huis ineens onvindbaar is. Want zo mysterieus voelt deze dag. Ik heb geen idee wat hier de bedoeling van is, maar ik mag een boon zijn als er geen verband is met de militaire colonnes.

Alles sal reg kom.

Morgen is hij echt jarig, onze kleine schavuit van alweer vijf. Ik blijf het bijzonder vinden dat ik vader ben van twee. Volgens mijn zus heb ik er nog eentje rondlopen ergens in het midden des lands, maar ik snap niet hoe ze daar bij komt. Ze hoort wat, ziet een kaartje liggen, aanschouwt een foto en trekt conclusies. Zo krijg je nu geruchten in de wereld.

Ik ben nét als Willem-Alexander een nu-of-nooit vader. Dat wil zeggen, ik was 36 toen Hans geboren werd. Mijn eigen vader had er al drie op zijn dertigste. En nu op mijn veertigste heb ik er twee, en dat vergt énorme lichamelijke inspanningen. Nu ze er eenmaal zijn, bedoel ik. Ergens vind ik het jammer dat ik niet op mijn twintigste al vader was. Dan heb je veel meer energie en je kinderen hebben een jonge, onvermoeibare vader. Maar aan de andere kant, het zou rampzalig zijn geweest als het daadwerkelijk was gebeurd! Lichamelijk was ik dan wel  sterk, maar geestelijk nog zo onzeker.

Sommigen zullen gelijk zeggen dat als je zo jong al ouder wordt, dat je dan veel mist. Nou, in mijn geval zou dat nogal meegevallen zijn. Ik zie nog steeds groen en geel van jaloezie als ik iemand spreek die als motto heeft: live life to the macks. Been there, done that en zo. En eigenlijk betreft dat praktisch iedereen die ik spreek, behalve ik. Dus ik heb niet echt een excuus om pas zo laat vader te zijn geworden. Nou ja, misschien het feit dat ik pas ontmaagd ben op een leeftijd dat de meeste mannen al op internet zitten te googlen op erectiestoornissen. Maar net als voor laatbloeiers geldt ook daar: alles zal recht komen.

Hans (bijna) 5 jaar

Ach welnee, hij is nog helemaal geen vijf. Dat wordt hij dinsdag pas. Maar als voorschot daarop hebben we vandaag zijn verjaardag gevierd. Het viel mij niet eens echt tegen, zoals het verlopen is. Normaal word ik gelijk gek als de visite allemaal tegelijk binnenstroomt, maar nu ging het redelijk gedoseerd. Ik heb een poging gedaan de verwennerij binnen de perken te houden maar het is mislukt. Je moet je er ook gewoon maar bij neerleggen dat de tijden van bescheidenheid definitief voorbij zijn. Playmobil, playmobil en nog eens playmobil. Ikzelf was vroeger meer in mijn nopjes met Lego omdat je dan van alles kon bouwen, maar ik ben bij elkaar ook wel een uurtje of drie bezig geweest om al het playmobil dat hij kreeg in elkaar te zetten. Dus wat dat betreft is playmobil een stuk lastiger dan vroeger.  En Hans was erg in zijn nopjes met zijn nieuwe Mega-Tobypak. Maar ik hoop wel dat hij daar snel uitgroeit.

Verjaardag_hans_20102_020_2

Verjaardag_hans_2010_002_2

Verjaardag_hans_20102_017_2

Verjaardag_hans_20102_009_2

Onverschilligheid

Het was zaterdag vandaag en dat betekent zwemlesdag. Ik geloof het wel met die zwemles hoor. Hans doet lekker mee en het interesseert hem geen bal of ik wel of niet voor het raam sta te kijken. Als hij me ziet gaat hij toch rare bekken trekken. Dus ik zit gezellig aan de koffie met een paar moeders. Helaas komt er altijd wel een opgewonden standje om ons te roepen dat de groep nu naar het diepe gaat en dat ze door het gat moeten zwemmen. Paniek, paniek, peeuw, peeuw.

Nou ja, verveeld hijs ik me uit mijn stoel en ga dan staan kijken naar het groepje van Hans dat dingen gaat doen die Hans vorig jaar in Frankrijk al kon. Vandaag had ik Tammar ook bij me en ik had haar op mijn arm. Om het wat beter te kunnen zien ging ik net om een hoekje staan waarbij ik net een andere invalshoek had dan de tien die eersterangs stonden. Ik keek vanuit de lengterichting over het zwembad, zij vanuit de breedterichting. Ik kon dus zien dat een klein jongetje dat vlak bij de kant zwom, op zich een hele goeie techniek had, zij het dat hij een decimeter te diep zwom. Hoe hij ook spartelde, zijn mond en neus kwamen niet boven water uit. Badjuffrouw Marije (haar naam staat achter op haar badjas) zag het ook en sprong met T-shirt en al het water in om het jochie weer boven te krijgen. Niks aan de hand, het jochie ging gewoon verder met de les.

Maar, al die zogenaamd geïnteresseerde ouders hadden dit niet gezien omdat ze niet vlak achter die rand konden kijken. En toen ik het zei, geloofden ze me eigenlijk niet. Nee, die juffrouw springt voor de lol met haar T-shirt het water in, nou goed! En zo zie je maar, in het leven is niets wat het lijkt. Een onverschillig lijkend persoon kan alles in de gaten hebben en iemand die interesse lijkt te tonen, kan wel eens niet door hebben dat u voor zijn neus verzuipt.

De laatste rustplaats.

Vandaag gingen wij naar een uitvaartdienst en een crematie. Het betrof een man van 84 die geroemd werd door zijn vier dochters dus dan heb je niet veel meer te wensen. Bij het crematorium was ook de begraafplaats waar Linda’s opa en oma begraven liggen. Linda had een speciale band met haar opa dus gingen wij op zoek naar zijn graf. We waren met z’n vieren en ieder ging een andere kant op om zo efficiënter te kunnen zoeken.

Het valt nog niet mee om één overledene te vinden tussen weet ik hoeveel doden. Maar het zoeken was niet erg. Ik liep langs de graven en speurde naar die ene naam, Augustijn. Terwijl ik stelselmatig de paden afliep realiseerde ik me pas dat ik in mijn leven slechts één keer en begrafenis heb bijgewoond. De andere keren betrof het crematies. Een vredig gevoel maakte zich van mij meester toen ik langs de graven liep. Vogeltjes floten en konijntjes huppelden rond. Om te rusten een prima plaats. Ik bekeek de stenen en besefte hoeveel mooier dan cremeren ik begraven eigenlijk vind. Mijn vader is gecremeerd maar wat wilde ik vanmiddag ineens graag dat hij begraven was. Zodat er een plekje voor hem was en een steen met zijn naam erop. Zodat mensen af en toe langs hem konden lopen en zijn naam zouden zien. En zich misschien zouden realiseren hoe kort zijn leven was.

Ik liep langs de plek waar kinderen begraven lagen en het vredige gevoel trok uit me weg. Onwillekeurig las ik hun namen, hun leeftijd en keek ik naar wat hun ouders op hun grafje hadden gezet. Een tractor, een beertje, bloemen en een spreuk. Het voelde niet eerlijk dat er hier jonge, onschuldige kinderen lagen. Iemand die op zijn veertigste doodgaat heeft nog een leven gehad, maar een kindje? Ter plekke voelde ik een vleugje van het verdriet dat hun familieleden gehad moeten hebben.

Na bijna een uur zoeken hadden we opa gevonden. Zijn graf lag er niet heel mooi bij maar bij navraag bleek dat te maken te hebben met onderhoud. Het vredige gevoel was er weer. Vanaf vandaag ben ik eruit; ik wil begraven worden. 

Oude volkswijsheden

Ik keek net de documentaire "the truth about food" waarin de combinatie van voedsel en mensen met een MRI-scan werd onderzocht. Een echtpaar van samen 250 kilo probeerde met behulp van een diëtiste blijvend af te vallen. Het leverde een paar nuttige tips op.

Bijvoorbeeld dat soep en zuivel je kunnen helpen bij het afvallen. Dat de snelheid waarmee je van stof wisselt niet zo’n rol speelt. En dat een glas water niet lang helpt tegen het onderdrukken van een hongergevoel. Maar de eindconclusies waren gelijk aan wat je boerenverstand je altijd al vertelde, namelijk: ‘elk pondje gaat door het mondje’ en ‘zijn ogen waren groter dan zijn maag.’ Maar dan onderbouwd met een duur MRI-scan apparaat. Het kost wat, maar dan heb je ook bewijs voor een oude volkswijsheid.

Muiterij

Laten we vooropstellen dat Linda hier in huis doorgaans de strenge opvoeder is en ik de zachte. Maar dat we wel als één blok optreden tegen muitende kinderen. En dat dat doorgaans goed lijkt te werken zonder dat één ouder de boeman is en de ander de heilige. Alhoewel Hans natuurlijk wel feilloos in de gaten heeft dat met mij te sollen valt en met Linda niet. En Tammar spreekt ronduit haar voorkeur voor haar vader uit, maar dat houden we maar even op haar jeugdige leeftijd.

Maar vanavond viel ik uit mijn rol als geduldige opvoeder met wie je een grapje kunt maken. Hans was nog even mee naar beneden omdat hij morgen niet naar school hoeft. Toen hij naar de wc was geweest riep hij Linda om zijn billen af te vegen. Meneer is aardslui, en laat graag anderen voor zich werken. Ik herken die eigenschap, al kan ik het niet helemaal thuisbrengen. Maar omdat Hans al bijna vijf is, zijn we hem al een hele poos aan het duidelijk maken dat áls hij vijf is, hij zelf zijn billen moet afvegen en we hem niet meer helpen. Hans vat dat op zoals ik dat ook zou opvatten. Dus tot en met 17 mei 23:59 uur worden mijn billen wél afgevogen.

Het gedram en geroep vanaf de wc werd steeds luider. En hoe harder hij begon te drammen, hoe meer Linda hem negeerde. Op een gegeven moment (En un momento….eh laat maar) was ik zijn luidruchtigheid zat, en tegen de afspraken in liep ik naar de wc, pakte papier, haalde dat in één wilde veeg door zijn billen, trok zijn pyjamabroek omhoog en trok door. Hans liep doodleuk naar de huiskamer maar daar stak ik een hardhandig stokje voor. Ik draaide hem in de richting van de trap en joeg hem naar boven.

Maar wat een karakter! Ik moest hem per drie treden tegelijk de trap op gooien omdat hij weigerde een stap te zetten. En toen ik hem in zijn bed gekwakt had, snikte hij woedend: "Ik…hou…niet….meer…van….jou!" Prima, weltrusten, en ik deed de deur dicht. Toen ik de deur beneden achter mij dicht deed kwam hij al krijsend te trap af rennen en claimde zijn recht om nog even beneden te mogen zijn. Ik herhaalde met gevaar voor eigen rug het kunstje van het hem hardhandig naar boven werken en het hem in zijn bed kwakken. Ditmaal bleef hij onder luid protest boven maar dat verstomde al vrij snel. Maar een minuut later riep hij me alweer snikkend dat hij nog geen verhaaltje had gehad. "Ben jij wel wijs Hans, denk je nu echt dat ik een verhaaltje ga lezen? Morgen, als je lief bent krijg je weer een verhaaltje. En nu wil ik je niet meer horen."

Vrij snel daarna sliep hij. Ikzelf denk/hoop dat hij is geschrokken van een uit z’n slof schietende vader. Het werd een keertje tijd. Maar gelukkig was ik wel gecontroleerd kwaad. Dus ook tijdens het kwaad zijn was ik nog even gek op hem als altijd, en ik wil wedden, hij morgen ook weer op mij.

Benelux

Jort Kelder zei vanavond in DWDD: "We zijn keihard belazerd door de politiek." Dit naar aanleiding van alle beloftes dat het goed was om lid te worden van  Din(g)flofbips, en omdat we nu met z’n allen armer gaan worden dan dat we waren, doordat de Grieken graag op hun 53e met pensioen willen blijven gaan. Het zij ze gegund die Grieken, want als je met pensioen gaat dan komt de dood gemiddeld binnen veertien jaar. Daar denken ze dan helemaal niet over na in die zuidelijke landen.

Maar toch ben ik het niet met Jort eens.  Ik huldig namelijk het standpunt dat je alleen belazerd kunt worden door mensen die je vertrouwt. Als je je belazerd voelt door politici, dan ben je gewoon naïef. En dat is niet wrang, dat is een proces van acceptatie. Ik ben inmiddels zover dat ik trouw ga stemmen ondanks dat ik weet dat er allemaal niks terecht gaat komen van verkiezingsbeloftes. Als je dat nu maar in je hoofd houdt, dan is het best vermakelijk in Nederland. Er is vrijheid, er is eten, er is internet en er is één keer in de twee jaar een belangrijk voetbaltoernooi. En verder gaat het nergens over.

Als ik dictator ben, dan is het eerste wat ik doe België en Luxemburg terugveroveren. Het Koninkrijk der Nederlanden gaat verdwijnen en we wonen met z’n allen in de Benelux. Langzaam maak ik er wel weer wat van. Obama is op de hoogte van mijn plannen. Het leek me wel zo netjes om hem dat te laten weten.