Mack

Beste Loggers,

Mijn eerste verhaaltje, ik voel mij zeer vereerd. De reden waarom is dan wel minder, Mack ligt plat en het ziet er niet naar uit dat het snel beter gaat worden.
Een week getrouwd en hij flikt me dit. Vier jaar bij mekaar en nooooooit ziek he… Voelen jullie 'm??
En Mack zou Mack niet zijn als hij het stilletjes zou doen. Nee, hij heeft 4 uur op de grond gelegen op zijn werk, er is daar een huisarts gekomen en vanuit zijn werk zijn ze mij op komen halen. Het was allemaal wat.
We zijn nu 3 dagen verder en ja, iets beter gaat het wel maar veel slechter kon het ook niet. Volgens de huisarts is het zware spit en gaat dit met rust (en pijnstillers en spierverslappers) over.
Of Mack de humor er niet van inziet?
Donderdagnacht moest hij naar de wc om 4 uur, en dan loop ik voor hem uit en steunt hij op mn schouders. Toen we terug liepen naar de slaapkamer hoorde ik achter mij:" 's Nachts na tweeën" zingen…
En ook houdt hij nu nog vol maandag gewoon weer te kunnen werken, met een stalen gezicht.
Je hebt als "niet-zieke" ook wel een machtspositie want elke keer als hij probeert op te staan en het dus uitkermt van de pijn, zegt hij steeds "sorry". Heerlijk!!!
Aandacht is ook een sterk punt. Zit ik eindelijk even rustig, bel ik m'n zus even. Even bijkletsen (zij moet over 2 weken bevallen). Tijdens het telefoongesprek komt er beweging op de bank. Mack ging proberen van de bank af te komen. Ik zit lekker te kletsen en gewoon te kijken hoe mijn poepie het ging doen. Maar uiteindelijk lag hij dus op de grond…. Dus ik praat lekker verder en zeg tegen m'n zus: "Mack ligt nu op de grond", waarna ik vraag aan Mack wat hij daar doet. (Hij kon me bijna niet verstaan want ik kwam niet meer bij) Hij wilde een paracetamol, waarop ik reageer: "Die liggen daar niet hoor".
Dus zelfs een telefoongesprek word mij niet gegund.
Al met al kunnen we nog lachen en Mack is een makkelijke zieke gelukkig.
Hij hoopt snel weer iets te kunnen loggen maar aangezien zitten niet mag zal dat nog even duren denk ik. (als het aan hem ligt niet trouwens)
Nou, dit was het verhaal van de zieke Mack. Nu zijn jullie ook weer bij.

Bij wijze van proef zou ik wel eens willen weten wat er gebeurt als je de Palestijnse kwestie niet meer op het journaal brengt.
Al dertig jaar wordt ik hoog frequent op de hoogte gebracht van een strijd die men niet wil oplossen. Beide partijen hebben argumenten waardoor de ander zich niet laat overtuigen omdat hij niet wil. Dus, wordt het niet opgelost.

Door het op het journaal te brengen krijgt Kees de Vries een mening over dit onderwerp. En daar zit zijn collega, Klaas van Vliet, weer niet op te wachten. Evenals de gemiddelde Palestijn of Israeli.
Dus hou eens op dit in het journaal te brengen. Het verveelt me, ik kan het niet oplossen, en in Nederland ontstaat langzaam een vijandige stemming tussen heftige voor-en tegenstanders. Over een probleem waar ik en de meesten zich toch niets bij voor kunnen stellen en wat we zeker niet kunnen oplossen.

Egoïstisch? Wat niet weet wat niet deert? Ik hoor u toch ook niet over de strafkampen in Noord-Korea waar gevangenen ingespoten worden met radio-activiteit om het effect daarvan op de mens te testen? Of over het uithongeren van mensen om te zien hoe lang een mens zonder voedsel kan? En waarom niet? Omdat het niet op het journaal geweest is.

Misschien als proef kunnen we eens beginnen met de Palestijnse kwestie. Als het slaagt vervolgen we met de oorlog in Irak, en misschien lossen we zo wel een hele berg ellende op. Misschien raken de betrokkenen dan ook wel snel uitgekeken op hun eigen oorlog als verder toch niemand er naar kijkt?
Kan het journaal mooi een rubriekje met lokale ellende in de plaats brengen.

Daar heb ik nou zo'n hekel aan hè? De moderne carnavalvierder.
Wel de fusten, niet het vasten.

Daar heb ik nou zo'n hekel aan hè? De moderne carnavalvierder.
Wel de fusten, niet het vasten.

Afgelopen donderdag was de dag dat het onwaarschijnlijke toch is gebeurd. Ik ben getrouwd.
We hebben het zo eenvoudig mogelijk gehouden. Mijn vrouw (mooi hè?) en ik hadden daar allebei onze redenen voor. Voor mij persoonlijk zijn er een aantal redenen waarom ik het simpel wilde houden. Ik hou ik er niet zo van om de hele dag in de belangstelling te staan. De ambtenaar van de burgelijke stand die een verhaaltje over het bruidspaar houdt alsof hij hen al jaren kent, de fotograaf van wie je moet lachen op commando, de ingestudeerde openingsdans op de bruiloft, de stukjes, (welke plattelander heeft dat ooit verzonnen?) mensen die je uitnodigt omdat je ze kent, de rekening die je achteraf krijgt, en de angst over wat er allemaal mis kan gaan. Wij hebben er trouwens ook helemaal het geld niet voor, maar dat terzijde.

Dus, afgelopen donderdag heb ik me twee minuten langer geschoren dan normaal, ik heb mijn op drie na netste kleren aangetrokken (ik heb drie pakken) en zijn we in het bijzijn van de naaste familieleden naar het gemeentehuis gereden. Een glimlachende ambtenaar heeft de trouwbelofte voorgelezen en wij hoefden alleen 'ja' te zeggen. Bij mij klonk ie een beetje raar, ondanks het feit dat ik tientallen keren geoefend had. Maar hij was rechtsgeldig. We hebben wel ringen uitgewisseld, waar vooral ik erg trots op ben omdat ik nog nooit een ring gedragen heb, en niet de goedkoopste. (Dat u niet denkt dat ik een krent ben.)
Daarna zijn we met de familie naar ons huis gereden en mochten we kado's in ontvangst nemen. Veel te gek allemaal, we voelden ons schuldig vanwege het ontbreken van een groot feest, maar eentje wil ik er toch even noemen. Van mijn moeder twee door haar gebreide beige coltruien, één in mijn maat en één in peutermaat. Ziet u mij en mijn kleine nakomeling al lopen in dezelde trui?

De hele bups was tegen een uur of drie 's middags wel vertrokken en wij zijn doodmoe op de bank in slaap gevallen. 's Avonds zijn mijn vrouw en ik (daar was ie weer) uit eten geweest bij ons favoriete restaurant, voorzover je er in deze tijden van economische schaarste nog een favoriet restaurant op na kunt houden.

Gisteravond hebben we nog een feestje voor vrienden gehouden en ondanks het feit dat onze brutohypotheeklast per maand viercijferige getallen aanneemt, was onze huiskamer veel te klein. Stoelen genoeg maar plek om ze neer te zetten niet. Een hele opluchting toen de eersten vertrokken en er plek vrij kwam. Maar wel gezellig.
Ook hier wil ik één kado niet onvermeld laten. Van Mick (die onbehouwen reageerder die hier regelmatig zijn gal spuwt) en Liz (ook af en toe te vinden in de commentaren) een naambordje met Familie Mack erop en daarboven in goud de omtrekken van een bulldog (onderhoud: 1 keer per jaar insmeren met een dun laagje vaseline) . En ik had al een naambordje gekregen van mevrouw Mack, dus sinds vandaag hebben wij twee naambordjes aan de deur.

Oh ja, bij een eenvoudig huwelijk hoort een eenvoudig huwelijksreisje. Begin April een weekendje Maastricht. Of all places. Ik heb wel eens gelezen dat ze daar goede friet hebben.

…blijf ik een extreem knappe kerel.

…van mensen die wel eens in Amerika zijn geweest, piepen alle autobanden daar net zo als in een film?