Afblijven gek! Nee zeg ik toch!


Cinner vroeg laatst waarom we in Nederland steeds egoïstischer worden met z'n allen.
Vanavond heb ik het antwoord gevonden. Het is de schuld van de ambulancedienst.
Ik sprak een vriend die bij de vrijwillige brandweer zit. Als ik hem spreek weet ik weer precies waarom ik boekhouder ben en hij brandweerman. Mensen uit autowrakken zagen en zo, je moet het maar kunnen.
Hij is het type mij-krijg-je-de-pis-niet-lauw en dat vind ik wel een mooie eigenschap. (Behalve als ie ergens de boekhouding zou moeten doen dan, maar oke.)

Hij vertelde me dat ze een keer naar een ongeval geroepen werden, waar een lichtgewonde was gevallen. Een behulpzame man was gestopt en heeft het slachtoffer bijgestaan en hem in zijn auto plaats laten nemen om weer even bij te komen van de schrik.
De brandweer was inmiddels gearriveerd en even later kwam de ambulance. Het slachtoffer klaagde over pijn in z'n rug en dat was voor het ambulancepersoneel het sein om de brandweer opdracht te geven het dak van de auto eraf te knippen. En de wil van de ambulancedienst is voor de brandweer wet. Terwijl die auto helemaal niet bij het ongeluk betrokken was geweest.

Mooie boel. Denk je even een goeie daad te doen, kom je met een cabrio thuis.
Snap ik gelijk waarom de meneer uit het vorige logje doorreed. Die zag de bui al hangen.

Fijn een stukje rijden.

Vandaag had ik mijn auto weer eens terug van de garage. Wielen uitgelijnd, veerpoot goed gemonteerd, die scheen fout te zitten, dus ik wilde hem eens lekker testen op rechtuitstabiliteit.

Als ik mijn auto ooit te koop zet vang ik er een dikke prijs voor want ik kan met een gerust hart in de advertentie zetten: Altijd in de garage gestaan.
Helaas, eens stukje voordat ik de snelweg op kon om hem te onderwerpen aan de test botste er een andere auto tegen mijn spiegel aan. De tegenpartij had geen schade want die reed vrolijk door. En normaal had ik de achtervolging wel ingezet, maar ik was in burger dus heb ik er vanaf gezien.

Dit is de tweede keer binnen een jaar dat er iemand tegen mijn spiegel aanrijdt. Op dezelfde weg nota bene. En mijn schuld was het beide keren niet, want de eerste keer was het een Duitser, en zoals u weet zeggen die altijd dat ze nergens van weten, en deze keer was het mijn schuld ook niet want mijn auto was juist bij de garage geweest omdat ie naar rechts trok. Dus ik kan nooit te ver naar links hebben gezeten. De politie was het met me eens.

In elk geval zak ik 397 treden terug in de no-claim korting (daar zijn ze inderdaad glashelder in) , wat neer komt op 800 euro meer, gespreid over 5 jaar. En dat valt best mee voor een Ferrari. (Een Fiat is ook een Ferrari, ja?!)

Al met al rij ik dus met zeventig over de snelweg omdat mijn spiegel erbij bungelde. Ik voelde me net Ralph Schumacher in een Williams. Dus het klopt wel dat je je in een Fiat formule 1 coureur waant.
Mijn baas kwam met het geweldige advies om een klein japannertje te kopen. Briljant! Alsof die lui te koop zijn zeg! Bovendien verwacht ik zware problemen met de douane als ik zoiets zou doen.
Ik laat hem maar lullen. Ik heb wat race tape gekocht om de spiegel mee vast te plakken en dat ziet er eigenlijk wel snel uit. Ik denk dat iedereen op de snelweg wel gauw aan de kant gaat als ze mijn auto met race-spiegel in hun spiegel zien opdoemen.

Categorie: Zelfverheerlijking.

De duivel schijt op één grote hoop.

Misschien heeft u het vandaag ook vernomen, een aantal studenten schijnt over de A28 gereden te hebben met ruim 290 km/u.
Ik heb het filmpje en de site even bekeken http://www.davies.nl/ferrari/enzofilm.shtml, en inderdaad, de jongens hebben er een lekker gangetje in.
De Lamborghini tipt de 290 even aan, de Ferrari komt net boven de 200, omdat er geen vrij baan was.

De jongens zijn ook niet bang voor in beslagname van het rijbewijs, getuige het in beeld brengen van voor-en achternaam en de kentekens van de auto's.
De politie schijnt er ook niets mee te kunnen zolang ze niet op heterdaad betrapt worden.

Wist u dat een flitskast niet meer werkt bij snelheden boven de 270 km/u? Maar dat vindt de politie niet zo erg. Zolang de flitskast het maar doet als u 124 km/u rijdt. Oneerlijk hè?

P.S. Ik geloof trouwens dat het filmpje het niet meer doet. Nou ja, er was toch niet veel bijzonders op te zien. Een paar bekakt pratende jongens met het zweet tussen hun billen. Te bizar!

Verliefd

Bijna 5 jaar geleden leerde ik een man kennen. Bescheiden maar stoer, verlegen maar alles wetend. Hij maakte vooral indruk op mij door zijn verhalen over zijn commandotijd, die hij net een half jaartje geleden achter zich had gelaten. Hij was overal geweest en had alles gezien.
Het was nu tijd voor iets rustigs, hij was per slot van rekening ook geen 29 meer en het wilde leven ging zijn tol eisen. Hij had hier vrede mee. Wat ik niet wist is dat dit niet waar was, hij was toegetreden tot de boekhoudcommando's maar hij hield mij in het duister omdat we elkaar nog zo kort kende.
Al zijn stoere medecollega's kwamen veel bij hem thuis, want hij was "the man". Ik voelde mij altijd teveel, dit ook omdat ik erg verlegen ben. Ik heb altijd moeite in gesprek te komen met een onbekende en voel mij altijd bekeken. Ik heb in die tijd ook moeten leren mijn mond te houden als "de grote mensen" aan het woord waren. Ze hebben mij daar een paar keer op moeten wijzen maar ik leer snel. Ik kende het concept "vrienden" niet. Ik ben altijd het type geweest die haar leven toewijd aan een man.
Maar mijn commando zorgde ervoor dat ik me thuis ging voelen en we werden verliefd. Of eigenlijk ik, hij vond mij wel een lief ding.
Voordat we gingen samenwonen, 2 jaar geleden, heb ik eerst een contract ondertekend. Dat ik altijd trouw zal blijven, de was zal doen, zal strijken, zijn eten zal klaarmaken, zorgen dat er bier in huis is en zondagmiddag niet zeuren dat de F1 weer eens aanstaat. Ik zou 7 zoons voor hem baren en nooit zeuren dat ik hoofdpijn heb.
Ik tekende dit met liefde, hij was het waard.
Ook aan het samenwonen heb ik even moeten wennen. De ochtendrituelen (grommend wakker worden, goed snuiven aan z'n oksels en hard boeren) kende ik niet. Nou heb ik ook nog nooit met een dergelijk stoere man samengewoond.

Twee jaar later zijn wij gelukkig getrouwd en is (hopelijk) de eerste zoon op komst.

Verliefd

Bijna 5 jaar geleden leerde ik een man kennen. Bescheiden maar stoer, verlegen maar alles wetend. Hij maakte vooral indruk op mij door zijn verhalen over zijn commandotijd, die hij net een half jaartje geleden achter zich had gelaten. Hij was overal geweest en had alles gezien.
Het was nu tijd voor iets rustigs, hij was per slot van rekening ook geen 29 meer en het wilde leven ging zijn tol eisen. Hij had hier vrede mee. Wat ik niet wist is dat dit niet waar was, hij was toegetreden tot de boekhoudcommando's maar hij hield mij in het duister omdat we elkaar nog zo kort kende.
Al zijn stoere medecollega's kwamen veel bij hem thuis, want hij was "the man". Ik voelde mij altijd teveel, dit ook omdat ik erg verlegen ben. Ik heb altijd moeite in gesprek te komen met een onbekende en voel mij altijd bekeken. Ik heb in die tijd ook moeten leren mijn mond te houden als "de grote mensen" aan het woord waren. Ze hebben mij daar een paar keer op moeten wijzen maar ik leer snel. Ik kende het concept "vrienden" niet. Ik ben altijd het type geweest die haar leven toewijd aan een man.
Maar mijn commando zorgde ervoor dat ik me thuis ging voelen en we werden verliefd. Of eigenlijk ik, hij vond mij wel een lief ding.
Voordat we gingen samenwonen, 2 jaar geleden, heb ik eerst een contract ondertekend. Dat ik altijd trouw zal blijven, de was zal doen, zal strijken, zijn eten zal klaarmaken, zorgen dat er bier in huis is en zondagmiddag niet zeuren dat de F1 weer eens aanstaat. Ik zou 7 zoons voor hem baren en nooit zeuren dat ik hoofdpijn heb.
Ik tekende dit met liefde, hij was het waard.
Ook aan het samenwonen heb ik even moeten wennen. De ochtendrituelen (grommend wakker worden, goed snuiven aan z'n oksels en hard boeren) kende ik niet. Nou heb ik ook nog nooit met een dergelijk stoere man samengewoond.

Twee jaar later zijn wij gelukkig getrouwd en is (hopelijk) de eerste zoon op komst.

Formule 1 fans, verenigt u.

Vandaag ging de Grand Prix van Melbourne van start. Ik volg het formule 1 gebeuren al sinds de komst van Alain Prost dus ik verheugde me er weer op.
Ik had de wekker gezet omdat het in Australië was, en zoals ingesteld, liep-ie netjes om 1 uur 's middags af.
Maar zo ongeveer de hele zondag is verpest. Voor 50% door de nieuwe reglementen en voor 50% door die ongeloofelijke popie-jopie's van SBS 6.

Olav Mol, Jack Plooi, Patrick Huisman, Tom Coronel, en Ruud ter Weijden (ik weet de naam van die nieuwe niet) dienen met de grootst mogelijke spoed vervangen te worden.
Patrick Huisman die moet antwoorden op de vraag wat ie vond van zijn eerste optreden in een Minardi, antwoordde: "abso-fuckinglutely-better-than-the-best-sex." En dan is ie maar gewoon Nederlander!
Olav Mol die denkt dat het hele circus om hem draait, als ie vroeger Senna of Schumacher een vraag stelde deed ie ineens wel normaal, de bangerik. Jack Plooi met z'n dikke plofkop en Tom-blaaskaak-Coronel. Gadverdamme. Ik heb er genoeg van. Ik wil weer racen zien. Met zinnig commentaar. Niet Olav Mol die uitlegt dat ze hier een stukje verliezen en daar een stukje winnen, (ze gingen net door een bocht) daar zit ik echt niet op te wachten.

Goed. Even over de reglementen. Sinds de dood van Ayrton Senna wordt er aan de regels gesleuteld om de auto's langzamer (lees veiliger) te maken. Dat resulteerde in een onzinnige houten plank van de Gamma onder een auto van meer dan een miljoen euro, de teruggebrachte cilinderinhoud van 3,5 naar 3 liter, het verbod op slicks, en de strijd om de verminderde downforce.

Oké, eerlijk is eerlijk, daar viel allemaal mee te leven. Maar nu hebben ze verzonnen dat motoren gedurende twee races niet vervangen mogen worden (tenzij ze kapot gaan) banden mogen niet gelijk gewisseld worden met een tankstop, het aantal setjes banden wat gebruikt mag worden wordt nu bepaald door de Fia i.p.v. de teams, en er moest wederom 10% minder downforce bereikt worden, zodat vleugels en spoilers minder laag bij de grond mogen zitten.

En het resultaat? Drie seconden langzamer op een ronde, voorzichtig rijdende coureurs uit angst dat ze hun motor of banden te snel verslijten en een oer-en oersaaie race. En dat zeg ik niet omdat weinig schuivers te zien waren.

Vroegah, toen had je Senna en Prost, Lauda en Villeneuve, Mansell en Berger, Schumacher en Hill. En die Verstappen was zo slecht nog niet. Ik denk niet dat er gauw een Nederlander komt die het beter gaat doen dan hij. Maar laten we hopen van wel. Dan wordt het in elk geval weer spannend.

Grootmeesters

Daarnet was het programma 'Grootmeesters' van de Vara op t.v. Daarin werd een denkbeeldige bedreiging geschetst, waarop de twee deelnemende burgemeesters, Leers van Maastricht, en Cohen van Amsterdom, moesten reageren. Alles onder de kundige leiding van Paul Witteman.
Het doemscenario was dat 6 gewapende moslim(zij weer)terroristen een gebouw binnendrongen en 700 mensen in gijzeling namen.
Binnen een uur moesten zes gevangen moslimextremisten vrijgelaten worden anders zouden ze de hele boel opblazen.

Leers koos onmiddellijk voor vrijlating van de gevangenen om het leven van de 700 zo weinig mogelijk in gevaar te brengen.
Cohen hield een standaardverhaaltje over dat je nooit moet zwichten voor terroristen en dat de rechtstaat dan in gevaar komt.

Maar als het verhaal van Cohen waar zou zijn zouden terroristen nooit zo dom zijn om het te proberen, is mijn logica dan.

Maastricht, gefeliciteerd met je burgemeester. Hij vindt het leven van je inwoners belangrijker dan het risico voor soft te worden uitgemaakt.
Binnenkort komen mevrouw Mack en ik een nachtje in je slapen.