De boekhoudcommando

Na het vorige onsmakelijke verhaal en de reacties over mijn vermoede gedrag tijdens een bevalling én mijn commando-achtergrond die daar niet mee te rijmen valt, wil ik even wat opheldering geven.

Ik zat wel bij de commando's, maar dat waren de boekhoudcommando's. Het zwaarste onderdeel van de nederlandse strijdkrachten. En daar leer je dus alles wat je in noodsituaties moet weten.
Dus, twee weken terug werd ik geveld door een tussenwervelschijf en ben ik één geworden met de vloerbedekking zodat de vijand mij niet vinden zou. (Ik kon me immers niet bewegen.)

Een boekhoudcommando leert tijdens zijn 6 jarige opleiding het besturen van de space-shuttle, het onschadelijk maken van vijandige overnames, het ongemerkt elimineren van ongewenste elementen binnen de commando-troepen, het zich verplaatsen via boomtoppen en het perfect kunnen immiteren van de brulaap. Wat weer zeer handig kan zijn tijdens een jungle-oorlog om de vijand zand in de ogen te strooien. En zelfs dat laatste kan een boekhoudcommando.

En omdat je tot een elite-eenheid behoorde werd van je verwacht, dat het potlood achter je oor altijd gepoetst was, de stukken op je ellenbogen moesten smetteloos zijn, en je moest een rein geweten hebben. Zodat je tijdens ondervragingen door de vijand niet door de knieën ging als ze je probeerde wijs te maken dat bij hen debet rechts was in plaats van links.

En dat je dan een beetje smetvrees ontwikkelde werd eigenlijk heel normaal gevonden.

Teennagels

Als je zwanger bent loop je tegen de meest moeilijke dingen aan. Je buik scheurt uit van je oksels tot je liezen (en dat gaat ook nooit meer weg), als iets goor is dan is het wel je navel die naar buiten ploft (echt goor, bah!!) en je kunt moeilijk meer bij je voeten.
Gisteren lig ik lekker in bad, wat nogal een ritueeltje is bij ons thuis. Ik in bad, Mack achter de pc. Ik heb dan lekker m'n colaatje en mijn Youpboekje binnen handbereik (en natuurlijk de telefoon) en voel me heerlijk. Ik doe dit zo'n 3x per week.
Ik lig gisteren lekker te dobberen en mijn ogen vallen op mijn voeten, vooral mijn nagels. Die werden nogal lang….. En ik kan er moeilijk meer bij, alsof je je kind dubbel vouwt, zo voelt dat.
Mijn poepie zat 1 kamer verder maar ik weet dat er in onze relatie over 1 ding niet valt te praten: Teennagels. Hoe pak je zoiets aan…..
Ik begin dus heel voorzichtig met: "Poepie??" Waar dan nog normaal antwoord op komt…. Ik weer: "Mijn teennagels (op het moment dat ik dit woord over mijn lippen krijg hoor ik al een kotsend geluid uit de computerkamer komen) worden een beetje lang, maar dat moet ik zeker aan mijn moeder vragen ofzo he??" Het enige wat mijn commando op dat moment kan doen is dubbel liggen over de pc en rood aanlopen. Maar antwoord geven, ho maar. Het was dus duidelijk, hij kwam mij niet helpen.
Nu had ik dit al voorzien en als ik wil kan ik er nog wel bij, maar ik heb zijn braaksel al meerdere malen met liefde lopen opruimen en daar hoor je mij ook niet over.
Wat doet een vrouw dan? Die gaat jennen. Vanuit de badkamer ga ik dan tegen hem praten, vertellen- stap voor stap- wat ik aan het doen ben.
"Goh, het valt wel mee, ik kan er wel bij, beetje moeilijk maar het lukt, ik knip de teennagels wel met een schaartje, dat is makkelijker, gelukkig zijn ze door het badwater al lekker week. Ik haal ook meteen even de prut onder mijn nagels vandaan (weer kotsgeluiden nu hoor). Nou, ik hoop dat ik er zo tegenkan, 3 maanden. "
Heeeeerlijk. Je had hem moeten zien. Echt een kodakmoment hoor.

Teennagels

Als je zwanger bent loop je tegen de meest moeilijke dingen aan. Je buik scheurt uit van je oksels tot je liezen (en dat gaat ook nooit meer weg), als iets goor is dan is het wel je navel die naar buiten ploft (echt goor, bah!!) en je kunt moeilijk meer bij je voeten.
Gisteren lig ik lekker in bad, wat nogal een ritueeltje is bij ons thuis. Ik in bad, Mack achter de pc. Ik heb dan lekker m'n colaatje en mijn Youpboekje binnen handbereik (en natuurlijk de telefoon) en voel me heerlijk. Ik doe dit zo'n 3x per week.
Ik lig gisteren lekker te dobberen en mijn ogen vallen op mijn voeten, vooral mijn nagels. Die werden nogal lang….. En ik kan er moeilijk meer bij, alsof je je kind dubbel vouwt, zo voelt dat.
Mijn poepie zat 1 kamer verder maar ik weet dat er in onze relatie over 1 ding niet valt te praten: Teennagels. Hoe pak je zoiets aan…..
Ik begin dus heel voorzichtig met: "Poepie??" Waar dan nog normaal antwoord op komt…. Ik weer: "Mijn teennagels (op het moment dat ik dit woord over mijn lippen krijg hoor ik al een kotsend geluid uit de computerkamer komen) worden een beetje lang, maar dat moet ik zeker aan mijn moeder vragen ofzo he??" Het enige wat mijn commando op dat moment kan doen is dubbel liggen over de pc en rood aanlopen. Maar antwoord geven, ho maar. Het was dus duidelijk, hij kwam mij niet helpen.
Nu had ik dit al voorzien en als ik wil kan ik er nog wel bij, maar ik heb zijn braaksel al meerdere malen met liefde lopen opruimen en daar hoor je mij ook niet over.
Wat doet een vrouw dan? Die gaat jennen. Vanuit de badkamer ga ik dan tegen hem praten, vertellen- stap voor stap- wat ik aan het doen ben.
"Goh, het valt wel mee, ik kan er wel bij, beetje moeilijk maar het lukt, ik knip de teennagels wel met een schaartje, dat is makkelijker, gelukkig zijn ze door het badwater al lekker week. Ik haal ook meteen even de prut onder mijn nagels vandaan (weer kotsgeluiden nu hoor). Nou, ik hoop dat ik er zo tegenkan, 3 maanden. "
Heeeeerlijk. Je had hem moeten zien. Echt een kodakmoment hoor.

Typisch onvolwassen gedrag van mij.

Een jaar of drie geleden waren mevrouw Mack en ik op vakantie in Xonrupt-Longuemer, Vogezen, Frankrijk. We zaten daar met z'n tweeën in een achtpersoons chalet met 4 slaapkamers en een grote vliering met een hek ervoor waar vanaf je naar beneden de zitkamer in keek. Erg gezellig en de Vogezen zijn wat mij betreft een aanrader voor omgevingsliefhebbers.

We hebben er een weekje gezeten en ons goed vermaakt. 's Avonds werd het er aardedonker. Ons huisje stond op een heuvel dus 's nachts keek ik vaak uit het raam of ik soms een Linx zag. Want die zitten er, zeggen ze. Een van onze vakantiegrapjes was dan ook steeds: "Kijk daar, een linx! Oh, net weg. Jammer." En ons avondgrapje als de wind het houten huis weer eens deed kraken: "Oh, die man met die bijl die net buiten stond, die heb ik net binnen gelaten, hij kijkt even boven rond."

Hilariteit natuurlijk, u begrijpt het wel. Op de laatste dag moesten wij het huisje voor 11 uur verlaten en de stress sloeg toe bij mevrouw Mack. Ik lag natuurlijk gewoon nog in bed, terwijl zij al druk bezig was met spullen inpakken. Ik bespeurde een lichte irritatie. (Nou zijn die ook niet echt makkelijk te missen moet ik er ter verdediging van haar wel bij zeggen.) Of ik van plan was eruit te komen want het huis moest nog schoon, bedden opgemaakt, u kent het wel.
Nou ja, na lang aandringen heb ik me nog dieper onder de dekens verstopt totdat zij ging douchen.

Toen ze eronder uit kwam zag ze me nog steeds in bed liggen met mijn hoofd onder de dekens.
De irritatiegrens was bijna bereikt. De kastdeuren slaan dan wat harder dicht en er wordt iets harder met spullen gegooid dan normaal, misschien dat u het herkent.
Opeens hoort ze vanaf boven iemand de trap afkomen. Haar ergenis maakt plaats voor paniek en rent de slaapkamer binnen. Mack, Mack, er is iemand in huis riep ze paniekerig en trok de dekens van mij af.

"Klootzak!" hoorde ik toen ze onder de deken alleen een stapel kussens aantrof en mij grijnzend de trap af zag komen.

Inmiddels kan ze er wel om lachen.

huisarts

Ik hoorde vandaag dat 96% van de mensen die bij de huisarts komen lichamelijk niets mankeert.
Dus ik hoorde vorige week bij de 4% die lichamelijk wel iets mankeerde. Wat zal de huisarts blij geweest zijn.

Maar vaker heb ik bij de 96% gezeten hoor. Af en toe wordt zelfs commando mack het leven te zwaar.

MTshow

En dames en heren, kent u de Mike en Thomas show? Nee? Dat is dan best jammer want volgende week al de op een na laatste aflevering. Bij debiteuren-crediteuren kwam ik er vijf jaar na dato achter dat het bestond en nu maak ik daar nog de grappen van, maar bij dit programma was ik er op tijd bij.
Maandagavond heel laat.

landskampioen

Net als alle andere jaren heeft Ajax vorige week afgehaakt in de strijd om het landskampioenschap. Oh, die kunnen dus geen kampioen meer worden dacht ik nog.
Gelukkig doen ze na dit weekend weer volop mee.

Kan de pers z'n muil houden? Ik kan zelf ook bepalen hoeveel punten er nog te behalen zijn.

Ik wil eindigen met wijze woorden van een hele beroemde ajacied.
"Je kunt beter in het begin punten verliezen, dan ze aan het eind tekort komen."

Potverdorie belastingcontrole.

Of ik even een berekening van de jaarruimte/reserveringsruimte wil opsturen, vergezeld van een opgave van de pensioenaangroei in 2002, de polis van de lijfrenteverzekering, de algemene en bijzondere voorwaarden van de verzekering, alsmede de betalingsbewijzen van de afgetrokken premies.

Ja, ja, ik moet dus nu bankafschrift voor bankafschrift gaan kopieëren zeker? Ik heb helemaal geen kopieërapparaat.
En weet iemand of je als je in 2002 via een uitzendburo werkte of je dan pensioen opbouwt? En zo ja, waarom je daar dan geen opgave van krijgt?

Het wordt echt de allerhoogste tijd dat ik minister van financiën wordt, want ons hele klotebelastingstelsel is alleen maar zo ingewikkeld geworden, omdat een paar van het geld bulkende schijtondernemers de grootst mogelijke moeite doen om zo weinig mogelijk, of nog beter helemaal geen belasting betalen, of nog beter, geld terugkrijgen van de belasting, of het allerbeste, de belasting oplichten ten koste van Jan Modaal.

Ik denk dat het allemaal een beetje uit z'n verband getrokken is.
Als de overheid nu zorgt voor de salarisverwerking van iedere Nederlander en we schaffen chartaal geld af, dan wéten ze toch gewoon wat je verdiend hebt. Hoppakee, het hele probleem opgelost.