Killersmentaliteit

Ooit kwam ik in een zaalvoetbalwedstrijd alleen voor de keeper en ik miste. Futre deed ook mee en liet zijn meest vernederende lach horen. Volgens hem had ik geen killersmentaliteit.

Vorige week schreef ik een kritiek naar de uitgever van een boekje van Jeremy Clarkson. De schrijver was volgens mij volkomen verkeerd vertaald en ik schreef een ongezouten kritiek met termen als klungelig, vertaalsmurf, sandalen en beweerde ook nog eens dat ik het beter zou hebben gedaan.

Gisteren kwam er een mailtje van de vertaler met verklaringen. (Tijdsdruk waardoor het boekje te duur zou worden, Google kende de term wél, hij had wél verstand van auto's want hij had een Eend gehad en deze zelf zijn beurten gegeven, en hij vond zijn vertaling beter passen bij de typisch Britse humor van de schrijver.) Bovendien gaf hij aan dat hij mijn kritiek als kwetsend ervaren had, omdat ik er in één geval vanuit was gegaan dat de fout bij hem lag terwijl dat niet zo was.

Ik kreeg medelijden en spijt. Omdat ik de werkgever van de man wees op fouten van de vertaler. Verraad! NSB! Misschien heeft hij wel een vrouw, vijf kinderen en één inkomen en ga ik daar een beetje aan lopen zagen. Ik heb hem via de uitgever een verzachtend mailtje teruggeschreven en hem op twee punten gelijk gegeven.
Inderdaad, geen killersmentaliteit.

Dus Futre, je begrijpt, ik kón wel scoren, maar vond het zielig voor de keeper.

My lips are sealed.

Mijn gevoel van in de midlife-crisis zitten wordt nu ook nog eens enorm versterkt door het feit dat we naar België op vakantie gaan. In de regen. Center Parcs. Een weekje. In de bouwvak. Met de station.
Het is gewoon zielig.
Maar het heeft een reden. Alles heeft een reden dacht ik vroeger. Maar dat is niet zo. Het moet zijn: Alles wat je meemaakt mag je ervaring noemen, behalve geheugenverlies.

De reden dat mevrouw Mack deze vakantie graag dicht bij huis blijft kan ik nog niet bekend maken maar ik wil wel een tipje van de sluier oplichten. Aanstaande vrijdag wordt er een echo gemaakt , en dan moet blijken of ik in augustus nog extra vrij heb. En tegen degenen wiens nieuwsgierigheid zo is aangewakkerd dat hij/zij niet kan wachten en mij het geheim vast per e-mail probeert te ontfutselen…doe geen moeite, ik ben bikkelhard, my lips are sealed.

Love is a four letter word

Toen ik in de eindexamenklas Meao zat, zat in een andere klas een meisje, genaamd Barbara. Ik kwam haar tegen tijdens het wisselen van lokalen en ze was het mooiste meisje dat ik ooit had gezien. Ik was vanaf dat moment smoor. Vanaf dat moment stond het eindexamenjaar voor mij alleen nog maar in het teken van Barbara. Ik durfde verder niks, behalve haar aankijken en hopen dat ze terug keek, en kenbaar maken bij mijn eigen klasgenoten dat ik hoteldebotel van haar was. (Ik moest toch op een of andere manier haar aandacht zien te trekken.) Terugkijken deed ze eigenlijk bijna altijd wel. En op die twee seconden teerde ik de hele dag. En als ze me een keer niet zag tijdens het wisselen van lokaal, zat ik de rest van de dag met een gebroken hart in de les. Tijdens een vast tussenuur zong Kim Wilde vaak ‘love is a four-letter word’ om mijn verdriet nog groter te maken.
Er gingen maanden voorbij en ik probeerde wanhopig aan de tijd te trekken omdat de kerstvakantie naderde. Het werd de meest klote-vakantie die ik ooit had want ik zou haar twee weken niet zien.
In het nieuwe jaar ging ik gewoon verder waar ik gebleven was. Kijken en zij keek meestal terug. Het hoogtepunt van deze stille liefde kwam tijdens een les Nederlands. Barbara had een onverwacht tussenuur en stond (voor onze klas zichtbaar) op de gang. Mijn klasgenoten begonnen haar aandacht te trekken en naar haar te joelen. Toen zij dit merkte lachte ze een keer naar mij, om vervolgens snel uit ons zicht te verdwijnen. (Hier teerde ik een week op, denk ik.)

Opeens was het einde van het schooljaar daar, en bijna iedereen was geslaagd, behalve de allerdomsten en ik. Je kunt niet én extreem-verliefd zijn én thuis ook nog gewoon je huiswerk maken.
Er was nog één examenfeest waar ik haar kon zien, en ondanks dat ik niet geslaagd was ben ik er heen gegaan voor een ultieme ‘alles of niets’ poging.
Hoe het precies is gegaan weet ik niet meer helemaal maar ik heb haar (en helaas ook een vriendin) met de auto opgehaald en naar het examenfeest gebracht. En ik weet niet meer of ik haar ook thuis heb gebracht, maar wel dat ik haar drie kussen mocht geven toen ik wegging.

Dat was het laatste wat ik ooit van haar heb gehoord of gezien. Ik deed er drie weken over om mijn liefdesverdriet te overwinnen en ik heb mij toen voorgenomen om nooit meer zo labiel-verliefd te worden als toen. En dat is gelukt.

@Jolie: Dit was nummer 5, hier laat ik het bij, sorry.
@Mevrouw Mack: Dit was allemaal voor jouw tijd, als ik toen had geweten dat ik jou later zou tegenkomen had ik toen niet zo idioot gedaan.

Het allerlaatste wat ik ooit van Barbara vernomen heb is dit. Ik schat een jaar of 12 ouder maar ik ben nog steeds trots op mezelf. Al was het maar omdat ik de Meao een jaar later alsnog heb gehaald.

Te biecht.

Top 20 van muziek die je met anderen zou willen delen. Ik kreeg het stokje toegereikt van Jan Hamelink en heb er eens over nagedacht. In plaats van mijn top-20 van mooiste nummers probeer ik 20 nummers te verzinnen die ooit in mijn leven iets belangrijks betekenden, en ik plaats ze in volgorde van te binnen schieten. Het zijn dus nummers die mij ooit aan iets belangrijks deden denken, of die ik destijds gewoon mooi vond, en ook al vind ik ze nu dramatisch, ik biecht ze gewoon op.

1. You needed me. Anne Murray (gedraaid op de crematie van mijn vader.)
2. Can't help falling in love. Elvis Presley (ik dacht vroeger dat dit het mooiste liedje aller tijden was)
3. Beast of Burden. Rolling Stones (Ik kien deze altijd zo uit dat hij nog speelt als ik aankom op mijn werk, en dat collega's het dan horen en mij stoer vinden.)
4. It never rains in California. Albert Hammond dacht ik. (Ik zette mij af tegen mijn losgeslagen klasgenoten.)
5. Love is a four letter word. Kim Wilde (liefdesverdriet om Barbara)
6. Goodbye my friend. Linda Rondstadt (Ayrton Senna verongelukt)
7. Afternoon Delight. Starlight Vocal band (Stond vroeger op een casettebandje bij mijn vader in de auto.)
8. Don' t stop me now. Queen (Geweldig maar ik had nog geen idee van de sexuele geaardheid van Freddy Mercury)
9. Blinded by the light. Manfred Mann. (Zelfde reden als nummer 3, alleen 15 jaar geleden)
10. What's up. Four non blonds. (ik weet nog steeds zeker dat ik dit zelf gecomponeerd heb, en al zong voordat de Four non blonds het uitbrachten.)
11. Hou me vast. Kadanz. (Klonk zo mooi in de ochtend.)
12. De wedstrijd. Bram Vermeulen. (Papa kijk dan!)
13. Dancing in the moonlight. Toploader (verliefd op Josje)
14. Into the groove. Madonna (verliefd op Constance)
15. Relax. Frankie goes to Hollywood (Hoeeeaaaaaah!!!!)
16. Houten hart. De poema's. (liefdesverdriet om Krista)
17. Lopen tot de zon komt. Acda en de Munnik. (nog meer liefdesverdriet om Krista)
18. The whole of the moon. The waterboys. (gedraaid op de crematie van de vader van Constance, en gewoon briljant.)
19. Aat waere met dich. Gé Reinders. (verliefd op Anneke)
20. Zij gelooft in mij. André Hazes. (Mevrouw Mack staat op film terwijl ze dit keihard meezingt op de bruiloft van mijn zus, in een innige omhelzing met iemand met een Alfa, zonder dat ze wist dat ze gefilmd werd.)

Het stokje mag door naar Cinner.

Midlife-Crisis. Nader verklaard.

Nog even voortbordurend op mijn midlife-crisis. Die heb ik dus echt. Niet officieel door een arts vastgesteld, maar mijn zelfdiagnose is feilloos. En het lullige is, ik ben pas 38, ik word dus 76.

Mijn lot is dat ik op een ochtend wakker word en denk, shit. 76 vandaag. Al 30 jaar achter elkaar in België op vakantie geweest. Hoe diep kun je zinken? Heel diep. Maar mack, als je zo diep gezonken bent kun je alleen nog maar omhoog! Nee hoor, ik kan nog veel dieper. Kijk maar. ZINK. Zie je nou wel? Was ik maar aan de drank om mezelf te verdoven. Of dacht ik maar niet zoveel na.

Mevrouw Mack kijkt het een half uurtje aan. Vervolgens probeert ze me van mijn nut te overtuigen. Na drie tellen is ze daar al mee klaar en vindt dat uiterst grappig. En protesteren helpt niet want dan volgt de beroemde trap onder je reet.

Ja, en dan is het natuurlijk gauw klaar met zielig doen.

Let op, trap er niet in!

Wij zijn best leuke ouders hoor, en op de schaal van ouders scoren wij heus wel een voldoende maar soms, achteraf bekeken zijn wij wat vreemd. Zoals van de week, toen wij Hans voor het eerst op het potje zetten, en mevrouw Mack mij uitlegde dat ze de eerste keer toch nooit iets op het potje doen, maar dat ze dan wel vast kunnen wennen. Vijf minuten later zei ik tegen mevrouw Mack dat het net was of ik poep rook, maar er drong niets tot ons door. (Ter onzer verdediging: DWDD was op t.v.) We hadden Hans nog wel een chocolaatje beloofd als hij wat op het potje zou doen. De arme jongen moest ten einde raad zijn vingers door de derrie halen om zo aan ons te bewijzen dat wij hem een chocolaatje schuldig waren.

De poeplucht verdween die avond niet meer uit mijn neus. De volgende ochtend toen ik de gordijnen opentrok snapte ik waarom. De andere helft lag op het laminaat. Gelukkig was het vrijdag en is dat de dag dat de schoonmaakster komt. Ik heb er ter markering een vlaggetje ingeprikt om haar te waarschuwen zodat ze er niet in zou trappen.

Ondoorgrondelijk.

Wij, mevrouw Mack en ik, liepen daarnet gezamenlijk met het oud-papier en het glas naar de straat. Honderd meter verderop ging een vuurpijl de lucht in. En nog één. En nog één. Die laatste boog af en kwam recht op ons af. Vlak bij ontplofte het onding en plots waren wij het middelpunt van honderden gekleurde sterren.

Een duidelijk teken van God, als je het mij vraagt. Maar door het dekking zoeken heb ik de boodschap gemist en nu weet ik dus nog niet wat van mij verwacht wordt. Iemand ervaring met dit soort dingen? Heet er iemand Mozes misschien?

Stil

Op mijn werk vonden ze me maar stil vandaag. En ik kon ze niet uitleggen wat er aan de hand was. Want het is een beetje belachelijk dat jouw stemming lijdt onder het overlijden van een baby'tje van iemand uit je linklijst die je nooit hebt ontmoet. Dus ik heb het maar voor me gehouden.

En tot nader order van mijn gedachten zie ik even af van een vrolijk logje.

Gierende banden…

Ik heb een zware dag achter de rug. Ik zal u er verder niet mee vermoeien maar het komt er op neer dat ik nog steeds de energie van een 22-jarige blijk te bezitten. Ik moest zelfs voor het eten zorgen. McDonald's Heerde betekent dat. Met een Alfa V6 lukt het best om vanaf de McDrive (15km) met warm eten thuis te komen.
Maar Alfa's accu had het begeven. Ik moest dus op een kansloze missie met een Fiat diesel.
Mevrouw Mack had intussen de wegenwacht gebeld, en toen ik weer thuis de afgekoelde vette troep naar binnen zat te werken (rustmoment) belde de wegenwachter al dat-ie in de straat stond. Terwijl als je de sleutels in de auto hebt laten zitten en je staat in de stromende regen op een godverlaten plek ergens in de polder, duurt het úren en úren voor de wegenwacht een keer komt. En net nu, op mijn enige rustmoment van de dag, moest-ie zich zonodig een keertje uitsloven.

In elk geval, startkabels eraan en voila, mijn dode auto werd met een woeste brul tot leven gewekt. Een half uurtje rijden om hem weer helemaal op te laden was zijn advies. Ik heb maar een denkbeeldig circuitje in Vaassen uitgezet. Zonder verkeersdrempels. Een half uurtje uitleven. Ja sorry, moest van de wegenwacht. Gierende banden…

Oproer in Vaassen

Toen ik vanochtend met Hans door de achtertuin naar buiten liep hoorde ik een ongewoon soort oproer in de buurt. Een buurvrouw stond verontwaardigd tegen een politieagent met een veel te grote jas (ik dacht even dat onze buurtdebiel Fritsje weer terug was) uit te leggen dat raddraaiers spullen uit haar tuin hadden weggehaald en spullen die niet van haar waren ervoor in de plaats hadden gezet. Ik dacht nog: "Mens, moet je daar zo'n ophef over maken?" Totdat ik in de gaten kreeg dat een vogelhuisje wat heel erg op het onze leek in haar tuin stond. Toen nam ik het ordinaire geblèr van haar over en eiste dat de politieagent een buurtonderzoek zou starten. Zijn ze nou helemaal belazerd, ons vogelhuisje ergens anders neerzetten!!??