Plagiaat (met nogal veel linkjes)

Nu heb ik toch de 200.000e unieke bezoeker van mijn web-log gemist!! De teller stond vanavond ineens op 202.000 en een beetje. Maar volgens mij is dat ook helemaal niet erg want een unieke bezoeker betekent gewoon dat iemand die elke dag kijkt, per jaar voor 365 unieke bezoekers geteld wordt. En als die iemand vijf jaar lang elke dag gekeken heeft, telt dat voor 1825. Dus, deel ik 202.000 door die 1825, heb ik slechts 110 enorm trouwe FTE bezoekers hier gehad! Wat een beroerde score.

Nou ja, in elk geval, wie het kleine niet eert, is het grote niet weert zei de rijmpiet, dus ga ik gewoon voor mijn armzalig publiek verder. Heeft u het gehoord van Viva la Vida van Coldplay? Dat betoverend mooie nummer? Dat wordt ineens van plagiaat beschuldigd. Nou verdenk ik veel mensen van plagiaat, maar niet Coldplay. Als het er al op lijkt, dan hebben ze gewoon een nummer per ongeluk opnieuw gecomponeerd. Net als de jongens van the Verve, die hebben met hun Bittersweet Symphonie perongeluk the last Time van the Rolling Stones opnieuw gecomponeerd, maar dragen nu wel keurig de rechten daarvoor af aan het management van Mick Jagger c.s. (die het echter weer gejat hebben van the Staple Singers en daarvoor geen rechten hoeven af te dragen)

Als liedjes een beetje op elkaar lijken, en je wordt dan beschuldigd van plagiaat, nou dan Coldplay z’n borst natmaken. Ik vind het tweede gedeelte van Lost in Japan/ Reign of love enorm veel op een oud nummer van een bekende Nederlandse zanger lijken. Als u dat ook vindt, moet u het even zeggen. Want zonder medestanders durf ik het niet toe te geven. En volgend jaar September ga ik Coldplay zien met….de zus van Mevrouw Mack.

mack komt overal te laat achter (7)

Het is alweer ruim een jaar geleden dat er eentje in deze categorie geplaatst werd, maar het moet weer even. In mijn niet aflatend enthousiasme voor iets wat waarschijnlijk allang weer uit is, wil ik (een gedeelte van) de wereld toch even deelgenoot maken van de enorme vrolijkheid van een liedje, en de enorme vrolijkheid die de aanblik van de zangeres bij mij veroorzaakt.

En zo'n kortdurende verliefdheid (want dat is het gewoon) zorgt er altijd voor dat een man zich een beetje aanstellerig gaat gedragen en gaat vertellen waarom op hij op een bepaalde vrouw valt. Zelf vind ik het altijd een beetje genant als ik een andere man dat zie of hoor doen want "nogal lekker belangrijk wat jij – loser – van een bepaalde vrouw vindt" denk ik dan. Ik hoorde het nummer vanochtend op de radio toen ik Tammar in bad(je) deed, en het maakte mij meezingerig. En dat is ook al genant al klinkt het bij jezelf alsof je heel behoorlijk zingt. Tammar was in elk geval sportief en lachte. Zij gunde haar vader dit moment. Mevrouw Mack ook. Want die noemde me wie de zangeres was. Amy MacDonald.

Een mooi leven loopt tegen het eind…

Mijn opa werd gisteren met verschijnselen van een licht herseninfarct opgenomen in het ziekenhuis. Na onderzoek bleek het een hersentumor te zijn. Een uitzaaiing van een kanker die ergens anders zit. De man is 91, en heeft een rijk leven achter de rug, maar dat hij hiervan niet meer gaat herstellen lijkt me duidelijk.

Mijn opa is altijd goed gezond geweest en woont tot op de dag van vandaag nog samen met mijn oma. In zijn leven is hij zijn oudste zoon verloren en een kleindochter van een half jaar, en heeft de schade dus gezien zijn leeftijd aardig beperkt gehouden. (behoudens naasten op hoge leeftijd) Altijd bij de PTT gewerkt en op zijn 57e met pensioen. Op zijn 81e is hij vanwege knieproblemen gestopt met zijn wekelijkse rondje hardlopen in het Panbos. Een markante man die mijn oma op handen droeg.

En natuurlijk, iedereen gaat een keer dood, en zeker als dat op zo'n hoge leeftijd is hoef je daar niet al te erg om te treuren. Het komt een keer. Aan de andere kant is het wel je opa waar je als kind zo gek mee was. Dat maakt het toch wel weer moeilijk. En ook dat mijn oma alleen moet achterblijven. Nu ligt hij in het ziekenhuis en gaan ze proberen hem weer naar huis te krijgen. Hij is wel vrolijk maar hij schijnt Engels te praten tegen de zusters. Ik heb dat een keer eerder van hem gehoord, twee jaar terug tijdens zijn 65e jarige huwelijksfeest, pakte hij de microfoon en begon te vertellen over de oorlog. Hij was iets van telegrafist en vertelde over de radio waarmee hij in het engels berichten verzond. En in perfect Engels, wat ik nog nooit van hem gehoord had, vervolgde hij zijn verhaal en wees naar denkbeeldige vliegtuigen in de lucht. "Hij heeft in het verzet gezeten" was het eerste wat door mijn hoofd ging. Maar dat heeft hij nooit bevestigd. Wel kon hij mooie verhalen vertellen over de oorlog.

http://mack.web-log.nl/mack/2006/08/meer_oorlogsver.html

http://mack.web-log.nl/mack/2006/08/oorlogsverhalen.html

Donker

Nou, het is knap eenzaam en stil hier. En donker. Ik heb het al wel eens vaker meegemaakt, maar ik had niet verwacht dat het me nu, op mijn 39e weer zou overkomen. Ik ben tenslotte best goed bezig de laatste tijd. Mevrouw Mack een nieuwe keuken, Hans elke avond in bad en naar bed, en op mijn werk gaat het ook lekker. Ik schrijf zelfs colums!
En toch ben ik nu weer even alleen. Het is hopelijk tijdelijk, want dat was het de vorige keren ook, maar goed, je weet het nooit, het kan zo maar een keer definitief worden. Ik zal dus beter mijn best moeten gaan doen, en wat meer rekening moeten houden met de mensen om mij heen. Want dat is wat mij verweten werd.

Nu zit ik hier, God mag weten waar precies, in een juten zak ergens in het ruim van de boot, samen met nog wat andere ongehoorzamen, en af en toe krijgen we een klets met de roe. Want vergeet alle mooie praatjes van de Goedheilig man maar; deze praktijken gebeuren nog steeds. Morgen zullen we wel uitvaren naar Spanje, en dan kan ik daar weer een week of drie keihard werken ergens in Madrid, onder het toeziend oog van kampbeulpiet. En als dat verder zonder problemen verloopt kun je dan meestal na een paar weken vertrekken. Liftend of zwartrijdend met de trein, soms hele stukken lopend moet je dan je weg terug naar Nederland zien te vinden. Gelukkig heb ik de laptop mee kunnen nemen, dat vond Kidnappiet nog net goed.
Ik moet dit volgend jaar toch eens zien te voorkomen, want het begint knap irritant te worden.

*woesjjh*

AUW!

Waarnemingen.

Vorige week zag ik voor het eerst in mijn leven een ijsvogel. Gewoon langs het Apeldoorns Kanaal was-ie bezig met iets. Ik weet niet wat, maar zo'n redelijk zeldzame vogel zit vast niet zomaar niks te doen. Ik fietste met Hans en zag het beest zitten op een tak. Apart, zo'n blauw-oranje vogel. Het voor het eerst zien van deze vogel vond ik net zo bijzonder als toen ik voor het eerst een ooievaar zag in het wild (1996), en het wild zwijn (1983), het edelhert (1983), de vos (1986), de hazelworm (1984), de modderkruiper (1983), de ringslang (2000), de lynx (Veluwe 2006), witte wieven (1978) en het dwaallicht (2008).

De jaartallen tussen haakjes geven natuurlijk ongeveer het jaar aan (ik kan er een jaartje naastzitten) maar nu moet ik nog een keer zien: de adder, de moeflon, de steenmarter, de otter, de boktor, de kangaroe, de eenhoorn, de mammoet, de dodo en Peter Pan.

Nostradamus.

Nu we hier toch beetje aan het zweven zijn; iemand haalde in het vorige logje Nostradamus aan. Een van de aller-aller-aller-opmerkelijkste voorspellingen van Nostradamus werd waarheid in 2005. Of in 2001, dat kan ook. Maar ik las de voorspelling al begin jaren 90. Mijn moeder (hield toen ook van zweven) had een boek over Nostradamus waarin wat voorspellingen achteraf kloppend werden gemaakt, maar voorop de kaft stonden nog een paar voorspellingen in krantenkopstijl. Dit om kopers tot aanschaf te bewegen. Eén van die voorspellingen was: Bush herkozen! Ha, en toen kwam Clinton! Zat-ie er hartstikke naast, die amateurvoorspeller.

Achterlijke indianenstam

De Maya's hebben als ik het goed heb begrepen, het einde der tijden voorspeld in het jaar 2012. Ik ben een beetje de tel kwijt als het gaat om het aantal keren dat het einde van de wereld al heeft plaatsgevonden. Ik word er ook een beetje moe van dat er telkens weer mensen zijn die meer schijnen te weten dan ik, en vinden dat ik ernstig rekening moet houden met het einde van de wereld in 2012. En waarom? De kalender van de maya's stopt in 2012.

Ik snap ook niet wat mensen voor waarde hechten aan een achterlijke indianenstam. Wat wisten die nou helemaal van astronomie af, in vergelijking met de moderne mens? Toch helemaal niks? Die hadden nog nooit van zwarte gaten gehoord, of van supernova's. Ze wisten niet eens dat de aarde rond was toen!

Eén ding weet ik wel, wat er ook gebeurt, 1 januari 2013 komt gewoon. Op een dinsdag. Dat hebben tenminste de Bokkiewokkies voorspeld, een negerstam uit Senegal die leefde van 1648 tot 2012. En die geloof ik nou toevallig!

De tijd verstrijkt

Met ons gevoel voor de snelheid van het verstrijken van de tijd is iets vreemds aan de hand. Namelijk, als je je dood verveelt (bijvoorbeeld toen ik in een krijgsgevangenkamp een maand werd opgesloten in een isoleercel) dan verstrijkt de tijd tergend langzaam. Er lijkt geen einde aan te komen. Totdat die tijd voorbij is, dan lijkt het ineens omgevlogen. Andersom, als er enorm veel in je leven gebeurt (bijvoorbeeld, tijdens mijn geheime missies in Korea) dan vliegt de tijd voorbij. Maar als je erop terugkijkt, dan lijkt die tijd enorm lang te hebben geduurd. (bron: Douwe Draaisma, waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt)

Dus…ik hoop voor u dat de tijd om lijkt te vliegen, zodat u als u 80 bent tenminste een beetje het gevoel heeft dat u een enorm lang leven achter de rug hebt.

Derek Ogilvie

Vroeg of laat komt er een moment dat je de naam Derek Ogilvie hoort. En eerst hoor je hem en heeft het nog geen betekenis, daarna hoor je hem nog een keer en kijk je eens op, vervolgens zie je hem in de krant of ergens bij een interview, en als laatste kun je je nieuwsgierigheid niet bedwingen en kijk je maar eens naar zijn programma. (Tenminste, zo ging het bij mij.)

Ik ben altijd gefascineerd geweest door het paranormale. Toen Char net op tv was namen wij het wel eens op als we niet thuis waren. Maar de laatste tijd (ik weet niet precies hoe lang) is die fascinatie helemaal weg! Of eigenlijk, de fascinatie is er nog wel, maar het geloof erin is weg. Foetsie, gone, pleitos, disparu! En ik wil het graag geloven, maar dat lukt niet meer. Ik geloof niet meer in Char of Ogilvie. Het zijn alletwee uiterst sympathieke persoonlijkheden, en Ogilvie met z'n schotse accent wekt zelfs nog meer sympathie op dan Char, maar niks uit z'n show deed me achterover slaan van verwondering.

Als je aan iemand vraagt of hij wel eens hard tegen glas gevallen is, en dat blijkt dat zo te zijn, gaat er in de zaal een luid applaus op. Maar wie is er nou nooit in z'n leven een keer tegen glas gevallen? En als het echt niet zo is, dan gaat het wel op voor de ook aanwezige partner van de ondervraagde. En als die nooit door glas is gevallen, dan zegt hij "that's oke" alsof niet híj het is die zich vergist, maar alsof de gelezenen (bij wie de reading wordt gehouden) zich het niet herinneren. Uiteindelijk herinnert één van de twee zich wel dat hij zich eens hard heeft gestoten aan glas. En helemaal mooi, iedereen heeft een overleden broertje of zusje waarvan hij niet weet! Want een miskraam van moeder is ook een broertje of zusje. En als mama geen miskraam heeft gehad, dan is dat volgens Ogilvie toch zo, maar heeft ze het niet gemerkt. Ja, zo kan ik ook readings doen.

Er was ook nog een mevrouw bij wie hij in detail beschreef wat er kapot was (geweest) in haar oude keuken, en de vrouw beaamde het allemaal en vond het ongelofelijk, maar ik weet haast wel zeker dat de vrouw het gewoon graag wil geloven en het zich daarom zo herinnert. Of dat ze Ogilvie niet af wil laten gaan omdat ze immers zelf in hem gelooft. Ik denk echt dat het psychisch zo werkt. En als het wel allemaal waar is, waarom is dat miljoen dat is uitgeloofd voor iemand die kan bewijzen dat hij paranormaal begaafd is, nog nooit uitgekeerd? Ogilvie heeft het ook geprobeerd. En waarom worden niet alle misdaden aan de lopende band opgelost door paragnosten? En hoe weet ik of de mensen die meedoen de waarheid spreken? En waarom zijn het altijd hetzelfde type mensen dat meedoet aan die readings? Nooit een hoogleraar of een belangrijk zakenman.

Ja, ik ben heel kritisch geworden maar ik zou het wél graag willen geloven. Het leven is toch veel leuker als dit soort dingen bestaat? Pure wetenschap ben ik ook een beetje zat. Die spreekt zichzelf elke vijf jaar tegen. Dus, als u kunt, overtuig mij dan.