Bonsoir allemaal.

Je suis une camping aan het uitzoeken. Pour les vacances grandes. Mais ca ne tombe pas mee. Je ne sais pas que on-y-va en France ou au une autre land. C'est verdomde-lastique. Que je vois tous les plaatjes au l'internet, dan ils se ressemblent tous op elkaar. Toute camping a une pisquine et un glijbaan, et une aparte pisquine pour les petites enfants avec une peu beetje l'eau. Et toute camping a afhaalmaaltijden qui toch pas te manger sont, et tous le monde a une animatitionteam qui fait leuke dingen pour les enfants. Ca viens ici op neer: Tous les campings sont exactement hetzelfde au l' internet. (et que j'ai aan pijl et boogue skietén? Pas du tout rien, pense je zo.)

Mais je vais het liefste en France. Parce-que je vais la toutes annees. Et parce-que het zo'n beau pays est. Avec montagnes (pas Giel) et villages pittoresques et il fait bijna toujours beau et il ne pleut pas je tent uit. Mais vooral parce-que je connais la langue comme mon sac du broek, hein?

Alors, je cherche encore even verder…
Bon-soirree.

Boven Jan.

Sóóóó. Twee maanden geleden was ik nog bij de huisarts voor een bloedend wondje dat dichtgebrand moest worden. De dokter wilde mij als straf (omdat ik de spoedlijn had gebeld) tevens een griepprik geven. Hij had teveel griep ingekocht en probeerde nu bij elke patiënt een griepprik te slijten. Volgens zijn computer had ik ook een oproep gehad daarvoor, maar ik ontkende en hij betwijfelde mijn ontkenning. In elk geval, ik bedankte voor de eer. Toen ik weer thuiskwam bleek dat ik tóch een oproep voor een griepprik had gekregen, maar dat is allemaal van die overbodige huisartsenspam, dat onthoud ik allemaal niet.
Op de website van de praktijk heb ik toen maar even gemeld dat ik toch de oproep had gehad en dat het dus geheel mijn fout was, en dat als ik griep zou krijgen, het mijn eigen schuld zou zijn.

Nou, dat heb ik geweten. Ik heb nog nooit zo'n levensgevaarlijke ziekte gehad! Op het hoogtepunt (woensdag) zag ik mijn leven als een film aan me voorbij schieten, ik zag een tunnel met wit licht, ik zag mezelf liggen in bed terwijl ik ergens boven aan het plafond zwoof, de laatste sacramenten zijn mij toegediend door een geestelijke, en op het grasveld voor ons huis stond al die tijd een afschrikwekkende gedaante in een donkere pij met een zeis in zijn hand. Ik hoorde hem zelfs al met holle stem roepen: "Scróóóóóóóóge". Nou ja, die was dan gelukkig verkeerd, maar toch…

En omdat ik zo levensbedreigend ziek was heb ik van Linda een Elvis-dekbedovertrek gekregen! Well you can shake an apple of an apple tree, a shake a shake a sugar but you'll never shake me, uhhuuhuuuh…

mack komt overal te laat achter (8)

Ik heb vandaag maar eens onestat geïnstalleerd. Ik ben aan het lezen in een boek over dictaturen, dat mensen in die landen elk moment van de dag in de gaten worden gehouden, of zelfs in de val worden gelokt door de geheime dienst, dus ik dacht: dat moet ik ook hebben met mijn ambities.

Maar, dan moet ik nog wel even uitgelegd krijgen hoe ik de volgende getallen moet zien. (sinds 4 uur vanmiddag geldt er hier censuur)

Sind 16:00 uur vanmiddag tot 22:00 vanavond:

totaal bezoeken: 83
unieke bezoeken per dag: 71
unieke bezoekers per uur: 83
eerste bezoekers: 69

Dus, in een uur komen er hier meer bezoekers dan in een dag, en van die unieke 71 unieke bezoekers komen er hier 69 voor het eerst? Wie zijn dan die 2 die hier al een keer eerder dan de eerste keer waren?

Nee, dit gaat wel opschieten.

Het geheim van alleenstaande, vrijgezelle singles.

Bij elkaar hadden mijn gezinsleden vandaag wel 117 graden koorts, dus ik hoefde de verwarming niet aan te zetten om het huis toch warm te krijgen. Tammar huilde, Hans was suffig en Linda baalde. Gelukkig blijf ik altijd uiterst koel in koortsige situaties, dus ik heb alweer gestreken vandaag, en een idee voor het eten aangedragen.

Ik heb best lang op mijzelf gewoond en dan leer je vanzelf dingen. Strijken kan ik als de beste, maar dat komt omdat ik vroeger alles met een campingstrijkijzer glad kreeg, dus met zo'n modern stoomstrijkijzer is het een makkie. Stelt niks voor. Drie droogtrommels vol? Uurtje.
En koken, dat kan ik niet als de beste, maar overleven wel. En als vrijgezel leerde je overleven met zo weinig mogelijk middelen. Dus toen ik Linda op het idee bracht om de nasi die we nog in de vriezer hadden staan op te warmen (maar goed dat ik het hoofd koel hield, want wie komt er op zulks briljants?) stond Linda, die toch elke dag fantastisch kookt, een beetje hulpeloos tegen een stijfbevroren bak nasi aan te kijken. Ja, daar biedt het kookboek mooi geen korte-termijn oplossing voor. Dus ik zei, laat mij maar even, en even later stonden er twee borden dampende babi-pangang en Koe-loe-yuk(iko) op tafel. Met nasi!

En natuurlijk wilde Linda weten hoe ik dat zo snel deed, maar dat is nu een van de weinige geheimen die ik voor haar heb. Had ze zelf maar als vrijgezel moeten beginnen, dan had ze het nu ook geweten.
Overigens was dit onze eigen nasi, niet dat u denkt dat ik het meegeschooid had uit mijn vorige logje.

Bijzondere dag.

Het was een bijzondere dag gisteren.

Eerst ontplofte met een enorme steekvlam een strijkijzer in mijn handen, waardoor alle stoppen in de buurt doorsloegen en mijn net nieuwe overhemd finaal zwart geblakerd was. Het nieuwe strijkijzer wat Linda daarna direct gekocht heeft heb ik zojuist al een keer laten vallen. Dwars door het spaarvarken van Hans heen.

Verder waren wij even op de thee bij Mellody en haar man, en zij maakte zich nogal zorgen of ik soms niet dacht dat ik tegen etenstijd het huis uit werd gewerkt, maar ik moet hier publiekelijk bekend maken: zij heeft gevraagd (eigenlijk aangedrongen) of wij mee bleven eten. Dus als u een keer trek heeft in Chinees, mail mij maar en ik zet u bij haar huis af tegen etenstijd.

Toevalligerwijs was ook Yukiko bij Mellody, en zij kwam al snel bij mij zitten voor wat ik dacht, een leuke foto. Maar zojuist bleek ik op een gruwelijke manier misbruikt te zijn.

's Avonds had ik zin om even een stukje te gaan rijden met mijn Italiaanse schone. Linda was niet lekker en lag al op bed, dus ik heb even een rondje van een kilometer of veertig gemaakt. Dat moet af en toe even. De auto wordt dan even goed warm gereden en motorisch schoongeblazen. Dat leidt tot een betere verbranding en is dus minder slecht voor het milieu. (Ik moet het toch op een of andere manier verantwoorden)

In mijn e-mail zat ook nog een niet alledaagse e-mail van een lezeres, dus dit was geen dag als alle anderen.

Big Head Mike

Iron Mike Tyson was de beste leerling van legendarische bokstrainer Cuz d'Amato. Ondanks zijn hoge leeftijd dwong Cuz respect af en big Head Mike bleef in het gareel. Toen d' Amato overleed viel Tyson in handen van aasgier Don King, en vanaf dat moment ging het bergafwaarts met Mike Tyson. Nog niet direct op het sportieve vlak, maar wel privé. Mike Tyson achtte ik in zijn beste dagen zo goed, dat zelfs Muhammed Ali het geen twee ronden tegen tegen hem zou uithouden.

Ooit had ik de eer een keertje tegen Mike Tyson te mogen boksen. Dat ging als volgt: De speaker kondigde mij aan en ik was nerveus. Door de ring liep een blok graniet met een stierennek dat mij geen blik waardig keurde. Zijn ogen keken onverschrokken en hij bewoog onophoudelijk zijn hoofd. Toen de scheids ons bij elkaar riep voelde ik angst maar ik probeerde hem 'the look' te geven, maar alles in mij smeekte om de ring uit te mogen. Mike keek mij strak maar ontspannen aan, alsof hij al medelijden had.

Toen de bel ging, danste ik om hem heen en gaf hem mijn hardste stoot. Hij gaf geen enkele reactie. Nog maar een keer op het lichaam. Weer geen reactie. Ik keek hulpeloos naar mijn hoek. Toen haalde Mike uit en trof mij gelijk vol op het lichaam. Mijn God, wat was dat? Ik was versuft en wist dat ik me beter kon laten vallen. Toen zag ik nog een handschoen en had ik het geluk dat iemand het licht in de arena uitdeed.
<img

Frohe Weihnachten und ein glückliches Neues Jahr!


Hans en ik zijn gevlucht voor het vuurwerk en zoeken dekking achter de verwarming, zoals het echte commando's betaamt. Hans vond het vuurwerk "een heel klein beetje eng" en ik geef er niks om (het ziet er al jaren precies hetzelfde uit) dus wij wensen u vanuit onze schuilplaats een heel gezond en gelukkig 2009, en ik vraag een klein momentje stilte voor alle webloggers die in 2008 een virtuele dood zijn gestorven, en dat zij vredig mogen rusten in de webloghemel.

Zo.

Ik heb zelf in 2009 ook nog een schone taak te verrichten want vanochtend kroop Hans bij ons in bed en hij fluisterde op een gegeven moment tegen mij:
(papa)
(ja?)
(wij zijn jongens he?)
(ja!)
(wij zijn alletwee de baas en mama en de baby niet toch?)

Ik schoot in de lach en mama hoorde het niet, maar dit gaat toch wat ver. Straks gaat-ie dit bij andere mensen lopen verkondigen en hoe zullen ze dan wel niet over mij denken? Nee, hier moet ik ingrijpen.
Dat woordje "toch" en dat vraagteken moet ik hem af zien te leren.

Correspondent

Ik ben begonnen in het boek "het zijn net mensen" van Joris Luyendijk. Nu heb ik het vermoeden dat ik moet stoppen nu het nog kan, want ik krijg toch sterk de indruk dat als ik het uit heb, ik geen journalist meer geloof. De beste man is vijf jaar correspondent geweest in het Midden-Oosten en vroeg zich af wat hij eigenlijk toevoegde aan het nieuws, omdat ze in Hilversum beter en eerder op de hoogte waren van wat zich daar ter plekke afspeelde, dan hijzelf. En nu moet ik zeggen: die indruk geven ze me ook wel, die correspondenten over de hele wereld.

"En dan schakelen we nu over naar onze correspondent ter plaatse, Julius Kleefman in Tripoli. Julius, wat is het laatste nieuws vanuit Tripoli?" (Julius trekt een ernstig gezicht terwijl hij begrijpend knikkend zijn wijsvinger tegen z'n oortje houdt) "Ehm, de situatie hier is zoals je ziet buitengewoon gespannen. Het laatste nieuws is dat er al een half uur niemand uit het gebouw naar buiten is gekomen. Ik sprak zojuist een Tripool die het allemaal heeft zien gebeuren en de man kon z'n tranen nauwelijks bedwingen. Het was volgens hem één grote ramp wat zich hier heeft afgespeeld. Erger nog dan de vorige keer dat dit hier gebeurde."

Dank je wel Julius Kleefman, zodra er meer nieuws is brengen we je op de hoogte.

Commando af.

12 jaar geleden ging ik voor het eerst op wintersport. Met mensen die ik inmiddels al bijna 25 jaar ken en mij altijd hebben opgevangen en inmiddels ook blij zijn dat er toch nog wat van mij terecht is gekomen. Hans en Tammar hebben een extra opa en oma aan hen. Ik ben een keer of vijf achter elkaar met hen op wintersport geweest maar door omstandigheden is het bij die vijf keer gebleven. Ik was toen nog alleen en commando, en wintersporten was echt iets voor mij. Ik was onvermoeibaar en zonder angst. Après-ski, daar deed ik niet aan. Gewoon de hele dag skieën en 's avonds keten in het huisje met het hele gezelschap.

Sinds een paar jaar ligt er weer het plan om nog eens te gaan, alleen kwam er steeds iets tussen. Hans werd geboren, Linda kreeg een hartinfarct, ik kreeg een nieuwe baan en steeds was er wel wat. Maar nu was de uitnodiging daar opnieuw en niets staat meer in de weg. Volgend jaar begin februari gaat het gebeuren! Het enige probleem is nu dat ik het er met Linda over heb gehad, en tot de conclusie ben gekomen dat ik eigenlijk niet wil! Ik wil geen week weg bij mijn gezin, ik ben bang dat ik heimwee krijg. Potverdorie, nu dit weer. Ik ben zo'n ontzettende huismus geworden die gehecht is geraakt aan zijn gezin, dat ik niet zonder hen weg wil. Hans komt me elke avond tegemoet rennen als ik thuiskom, en ik breng hem elke avond naar bed, Tammar lacht tegenwoordig elke dag naar me en Linda is een verhaal apart. Die wil ook altijd op reis (met haar werk), maar als de datum van vertrek dan nadert mist ze me al en gaat ze door haar rug ofzo. En dat is wederzijds. Ik ga vast ook door mijn rug vlak voordat de vertrekdatum is. Dus ik zie er maar van af.

Ik denk dat ik maar eens toe moet gaan geven dat ik geen commando meer ben… (nu dan ook met mijn mond niet meer)

keukenperikelen

Een veel te dikke monteur met een onderkin die meepraatte met zijn mond kwam hier de elektriciteit aanleggen voor de nieuwe keuken. 's Ochtends om half acht belde hij keihard en veel te lang aan, ondanks het briefje op de deur of hij op het raam wilde kloppen vanwege een slapende baby. Om kwart voor acht moest hij al poepen. De volgende dag kwam zijn collega om de keuken te plaatsen en die kwam tot de ontdekking dat de elektriciteit het niet deed. Na een uur bellen met de dikke monteur deed het meeste het weer, behalve één lamp, wat de collega weet aan een kapotte transformator. Natuurlijk weet ieder weldenkend mens dan al dat de transformator niet kapot is maar het net nieuw aangelegde stopcontact, maar je mag je als boekhouder nu eenmaal niet bemoeien met experts.

Toen een week later de volgende monteur kwam met een nieuwe transformator kwam hij tot de conclusie dat het stopcontact het niet deed, iets wat ik allang wist, dus moest de dikke monteur weer ingepland worden. Half acht 's ochtends de dinsdag daarop. Omdat ik geen zin had in een poeplucht op de gang om kwart voor acht heb ik mijn broer ingeschakeld, en die heeft het kapotte stopcontact gemaakt, zodat de dikzak afgebeld kon worden.
De collega van de dikzak had wel voor ons de maten opgenomen van de muren en de vloer zodat wij tegels konden bestellen. Het muuroppervlak was knap gemeten want wij hielden er precies eentje over. Vandaag deden wij de keukenvloer en kwamen er zes tekort. In mijn beste imitatie van Adolf Hitler heb ik gescholden en geroepen dat #@$^^$%$ de eerste de beste boekhouder nog beter kan meten en elektriciteit kan aanleggen dan iemand die dat voor z'n beroep doet.

Maar goed, je weet van tevoren dat dit soort dingen nooit in één keer goed gaat dus eigenlijk heb je helemaal geen reden tot klagen. De tegels zijn al besteld en moeten uit Italie komen. Over twee weken zijn ze er al!