Italiaans autoleed.

Steevast weiger ik een Saab of een Volvo te rijden, terwijl die auto's gewoon veel handiger zijn dan zo'n uit nood geboren Italiaanse station. Italianen moeten gewoon iets laags maken met een V10 erin, rood spuiten en dat iedereen ooohhh roept. En verder niet. Vanochtend zat de Fiat vastgevroren. En dat zorgt voor genante momenten. Want waarom flikt elke auto die ik heb het elke winter weer om mij uitsluitend door de kofferbak naar binnen te laten? En dat ik dan vanaf de achterbank de motor moet starten in de hoop dat de boel ontdooit, wat uiteraard nooit gebeurt. En dat als ik er aan de achterkant weer uitkom, natuurlijk weer die lul van een buurman er staat, met wie ik sinds we hier wonen, behalve een paar scheldwoorden, nog nooit een woord heb gewisseld. Zwijgend staan we vlak naast elkaar de autoruiten te krabben. Giftige dieseldampen gaan zijn kant op. "Mooi" denk ik. "Moet je maar eens een keer langer dan vijf minuten achter elkaar in je huis blijven zitten."

De bevroren centrale deurvergrendeling opende inmiddels alle deuren behalve die van de bestuurder, dus ik moest me als een slangenmens via de passagierskant naar de bestuurderskant wurmen, met als extra handicap dat ik de versnellingspook niet in één schopte, want dan zou hij vooruit schieten tegen de auto van de buurman aan. En toen dat gelukt was heb ik de auto even op een wat handiger plaatsje neergezet zodat-ie rustig kon ontdooien. Maar ik moest er nog steeds via de bijrijderstoel uit. En omdat ik niet meer zo lenig ben als zestig jaar geleden, voelde ik tijdens mijn kruiptocht mijn rug steeds bloter worden en als ik ergens een hekel aan heb, is het wel aan een t-shirt dat te kort is. Zeker met die hitsige buurman in de buurt. Dus eerst maar eens een langer t-shirt aangetrokken dat ik kon vastnieten aan mijn onderbroek zodat dat probleem verleden tijd is. Toen ik terugkwam stond de puisterige vriend van een buurmeisje met zijn knalrode Frans Bauer Opel Corsa 1.2 met draaiende motor te wachten tot ik aan de kant ging. Flikker op man! Wacht maar mooi. Je hoort hier niet!

Nou ja, weer via de bijrijderskant naar binnen en op weg naar Apeldoorn, tegels ophalen. Want om een of andere reden moet de nieuwe keuken ook ineens voorzien worden van nieuwe tegels. Terwijl er juist zo'n mooie betonnen muur onder zit! Onderweg duwde ik een paar keer hardhandig tegen de deur om hem open te krijgen, maar al ver in Apeldoorn lukte het pas. En dan reken je er eigenlijk al niet meer op dat-ie nog opengaat. Wow! Ik lag bijna buiten.
Zo'n tegelvrachtje is nogal zwaar dus op de terugweg reed ik alleen op de achterwielen terug naar huis. Maar dat kon er ook nog wel bij.

Huurtoeslag

Ik was vanavond een klein beetje zenuwachtig want ik had voor het eerst een bespreking bij een ondernemers-echtpaar thuis, zonder dat de baas mee was om mijn hand vast te houden. Alles ging goed, ik kwam alleen niet goed uit het woord huurtoeslag. Hoertoeslag! U heeft te weinig hoertoeslag gehad, mevrouw! Potverdorie.

Plagiaat (met nogal veel linkjes)

Nu heb ik toch de 200.000e unieke bezoeker van mijn web-log gemist!! De teller stond vanavond ineens op 202.000 en een beetje. Maar volgens mij is dat ook helemaal niet erg want een unieke bezoeker betekent gewoon dat iemand die elke dag kijkt, per jaar voor 365 unieke bezoekers geteld wordt. En als die iemand vijf jaar lang elke dag gekeken heeft, telt dat voor 1825. Dus, deel ik 202.000 door die 1825, heb ik slechts 110 enorm trouwe FTE bezoekers hier gehad! Wat een beroerde score.

Nou ja, in elk geval, wie het kleine niet eert, is het grote niet weert zei de rijmpiet, dus ga ik gewoon voor mijn armzalig publiek verder. Heeft u het gehoord van Viva la Vida van Coldplay? Dat betoverend mooie nummer? Dat wordt ineens van plagiaat beschuldigd. Nou verdenk ik veel mensen van plagiaat, maar niet Coldplay. Als het er al op lijkt, dan hebben ze gewoon een nummer per ongeluk opnieuw gecomponeerd. Net als de jongens van the Verve, die hebben met hun Bittersweet Symphonie perongeluk the last Time van the Rolling Stones opnieuw gecomponeerd, maar dragen nu wel keurig de rechten daarvoor af aan het management van Mick Jagger c.s. (die het echter weer gejat hebben van the Staple Singers en daarvoor geen rechten hoeven af te dragen)

Als liedjes een beetje op elkaar lijken, en je wordt dan beschuldigd van plagiaat, nou dan Coldplay z’n borst natmaken. Ik vind het tweede gedeelte van Lost in Japan/ Reign of love enorm veel op een oud nummer van een bekende Nederlandse zanger lijken. Als u dat ook vindt, moet u het even zeggen. Want zonder medestanders durf ik het niet toe te geven. En volgend jaar September ga ik Coldplay zien met….de zus van Mevrouw Mack.

mack komt overal te laat achter (7)

Het is alweer ruim een jaar geleden dat er eentje in deze categorie geplaatst werd, maar het moet weer even. In mijn niet aflatend enthousiasme voor iets wat waarschijnlijk allang weer uit is, wil ik (een gedeelte van) de wereld toch even deelgenoot maken van de enorme vrolijkheid van een liedje, en de enorme vrolijkheid die de aanblik van de zangeres bij mij veroorzaakt.

En zo'n kortdurende verliefdheid (want dat is het gewoon) zorgt er altijd voor dat een man zich een beetje aanstellerig gaat gedragen en gaat vertellen waarom op hij op een bepaalde vrouw valt. Zelf vind ik het altijd een beetje genant als ik een andere man dat zie of hoor doen want "nogal lekker belangrijk wat jij – loser – van een bepaalde vrouw vindt" denk ik dan. Ik hoorde het nummer vanochtend op de radio toen ik Tammar in bad(je) deed, en het maakte mij meezingerig. En dat is ook al genant al klinkt het bij jezelf alsof je heel behoorlijk zingt. Tammar was in elk geval sportief en lachte. Zij gunde haar vader dit moment. Mevrouw Mack ook. Want die noemde me wie de zangeres was. Amy MacDonald.

Een mooi leven loopt tegen het eind…

Mijn opa werd gisteren met verschijnselen van een licht herseninfarct opgenomen in het ziekenhuis. Na onderzoek bleek het een hersentumor te zijn. Een uitzaaiing van een kanker die ergens anders zit. De man is 91, en heeft een rijk leven achter de rug, maar dat hij hiervan niet meer gaat herstellen lijkt me duidelijk.

Mijn opa is altijd goed gezond geweest en woont tot op de dag van vandaag nog samen met mijn oma. In zijn leven is hij zijn oudste zoon verloren en een kleindochter van een half jaar, en heeft de schade dus gezien zijn leeftijd aardig beperkt gehouden. (behoudens naasten op hoge leeftijd) Altijd bij de PTT gewerkt en op zijn 57e met pensioen. Op zijn 81e is hij vanwege knieproblemen gestopt met zijn wekelijkse rondje hardlopen in het Panbos. Een markante man die mijn oma op handen droeg.

En natuurlijk, iedereen gaat een keer dood, en zeker als dat op zo'n hoge leeftijd is hoef je daar niet al te erg om te treuren. Het komt een keer. Aan de andere kant is het wel je opa waar je als kind zo gek mee was. Dat maakt het toch wel weer moeilijk. En ook dat mijn oma alleen moet achterblijven. Nu ligt hij in het ziekenhuis en gaan ze proberen hem weer naar huis te krijgen. Hij is wel vrolijk maar hij schijnt Engels te praten tegen de zusters. Ik heb dat een keer eerder van hem gehoord, twee jaar terug tijdens zijn 65e jarige huwelijksfeest, pakte hij de microfoon en begon te vertellen over de oorlog. Hij was iets van telegrafist en vertelde over de radio waarmee hij in het engels berichten verzond. En in perfect Engels, wat ik nog nooit van hem gehoord had, vervolgde hij zijn verhaal en wees naar denkbeeldige vliegtuigen in de lucht. "Hij heeft in het verzet gezeten" was het eerste wat door mijn hoofd ging. Maar dat heeft hij nooit bevestigd. Wel kon hij mooie verhalen vertellen over de oorlog.

http://mack.web-log.nl/mack/2006/08/meer_oorlogsver.html

http://mack.web-log.nl/mack/2006/08/oorlogsverhalen.html

Donker

Nou, het is knap eenzaam en stil hier. En donker. Ik heb het al wel eens vaker meegemaakt, maar ik had niet verwacht dat het me nu, op mijn 39e weer zou overkomen. Ik ben tenslotte best goed bezig de laatste tijd. Mevrouw Mack een nieuwe keuken, Hans elke avond in bad en naar bed, en op mijn werk gaat het ook lekker. Ik schrijf zelfs colums!
En toch ben ik nu weer even alleen. Het is hopelijk tijdelijk, want dat was het de vorige keren ook, maar goed, je weet het nooit, het kan zo maar een keer definitief worden. Ik zal dus beter mijn best moeten gaan doen, en wat meer rekening moeten houden met de mensen om mij heen. Want dat is wat mij verweten werd.

Nu zit ik hier, God mag weten waar precies, in een juten zak ergens in het ruim van de boot, samen met nog wat andere ongehoorzamen, en af en toe krijgen we een klets met de roe. Want vergeet alle mooie praatjes van de Goedheilig man maar; deze praktijken gebeuren nog steeds. Morgen zullen we wel uitvaren naar Spanje, en dan kan ik daar weer een week of drie keihard werken ergens in Madrid, onder het toeziend oog van kampbeulpiet. En als dat verder zonder problemen verloopt kun je dan meestal na een paar weken vertrekken. Liftend of zwartrijdend met de trein, soms hele stukken lopend moet je dan je weg terug naar Nederland zien te vinden. Gelukkig heb ik de laptop mee kunnen nemen, dat vond Kidnappiet nog net goed.
Ik moet dit volgend jaar toch eens zien te voorkomen, want het begint knap irritant te worden.

*woesjjh*

AUW!

Waarnemingen.

Vorige week zag ik voor het eerst in mijn leven een ijsvogel. Gewoon langs het Apeldoorns Kanaal was-ie bezig met iets. Ik weet niet wat, maar zo'n redelijk zeldzame vogel zit vast niet zomaar niks te doen. Ik fietste met Hans en zag het beest zitten op een tak. Apart, zo'n blauw-oranje vogel. Het voor het eerst zien van deze vogel vond ik net zo bijzonder als toen ik voor het eerst een ooievaar zag in het wild (1996), en het wild zwijn (1983), het edelhert (1983), de vos (1986), de hazelworm (1984), de modderkruiper (1983), de ringslang (2000), de lynx (Veluwe 2006), witte wieven (1978) en het dwaallicht (2008).

De jaartallen tussen haakjes geven natuurlijk ongeveer het jaar aan (ik kan er een jaartje naastzitten) maar nu moet ik nog een keer zien: de adder, de moeflon, de steenmarter, de otter, de boktor, de kangaroe, de eenhoorn, de mammoet, de dodo en Peter Pan.

Nostradamus.

Nu we hier toch beetje aan het zweven zijn; iemand haalde in het vorige logje Nostradamus aan. Een van de aller-aller-aller-opmerkelijkste voorspellingen van Nostradamus werd waarheid in 2005. Of in 2001, dat kan ook. Maar ik las de voorspelling al begin jaren 90. Mijn moeder (hield toen ook van zweven) had een boek over Nostradamus waarin wat voorspellingen achteraf kloppend werden gemaakt, maar voorop de kaft stonden nog een paar voorspellingen in krantenkopstijl. Dit om kopers tot aanschaf te bewegen. Eén van die voorspellingen was: Bush herkozen! Ha, en toen kwam Clinton! Zat-ie er hartstikke naast, die amateurvoorspeller.

Achterlijke indianenstam

De Maya's hebben als ik het goed heb begrepen, het einde der tijden voorspeld in het jaar 2012. Ik ben een beetje de tel kwijt als het gaat om het aantal keren dat het einde van de wereld al heeft plaatsgevonden. Ik word er ook een beetje moe van dat er telkens weer mensen zijn die meer schijnen te weten dan ik, en vinden dat ik ernstig rekening moet houden met het einde van de wereld in 2012. En waarom? De kalender van de maya's stopt in 2012.

Ik snap ook niet wat mensen voor waarde hechten aan een achterlijke indianenstam. Wat wisten die nou helemaal van astronomie af, in vergelijking met de moderne mens? Toch helemaal niks? Die hadden nog nooit van zwarte gaten gehoord, of van supernova's. Ze wisten niet eens dat de aarde rond was toen!

Eén ding weet ik wel, wat er ook gebeurt, 1 januari 2013 komt gewoon. Op een dinsdag. Dat hebben tenminste de Bokkiewokkies voorspeld, een negerstam uit Senegal die leefde van 1648 tot 2012. En die geloof ik nou toevallig!