Slik…

Mevrouw Mack en ik hebben nog wel eens een klein verschilletje van mening over bepaalde zaken. Eén ervan is bijvoorbeeld 'orgaandonatie'. Zij vindt dat alle organen die bruikbaar zijn uit haar mogen worden getrokken (na haar dood) en ik denk daar toch wat moeizamer over. Ik kan er niet echt de vinger op leggen, maar ik sta in elk geval niet geregistreerd als donor. Terwijl ik niet tegen ben. Maar ook niet voor. Het is ook geen laksheid, en ik wil ook niet dat er iemand dood gaat als die door mij gered had kunnen worden…nou ja, ik ben een wat moeilijk persoon. Het is denk ik angst.

Een ander dingetje waar we regelmatig van mening over verschillen is homosexualiteit. Haar maakt het niks uit als Hans homo zou zijn (als hij maar gelukkig is), ik denk daar toch wat moeizamer over. Liever niet, denk ik dan. Nou ja, ik heb er in elk geval niks mee of tegen, ik ontwijk dat soort dingen liever. Ik ben het niet en daar ben ik heel blij om. In elk geval, soms wil de discussie nog wel eens hard tegen hard gaan, maar nu moet ik toch écht op mijn tellen gaan passen. Mevrouw Mack heeft vanavond gedreigd mijn anus voor donatie beschikbaar te stellen en ze zal er eigenhandig voor zorgen dat die uitsluitend terecht mag komen bij een homo. Wraak. Ja, en toen moest ze heel hard lachen en ik niet, maar voor de zekerheid…is zoiets technisch mogelijk en zo ja, kan zij dat zomaar doen of kan ik ergens vast laten leggen dat dat écht niet mag?

Heb je nog serox? Zat!

Het vreemdste aan het meemaken van een persoonlijk drama vond ik dat de wereld niet stopt met draaien. Mijn vader was net overleden maar op het nieuws werd er helemaal geen melding van gemaakt. Mensen in de buurt waren hun huis aan het opknappen, de winkels gingen gewoon open en de Elfstedentocht werd die dag gewoon verreden. Hallo! Ziet niemand wat er hier aan de hand is?

Maandagmorgen had ik dat gevoel weer, na het verongelukken van een hele familie op de A28, en het zoontje wat het in eerste instantie overleefd had. Hoe verschrikkelijk erg zoiets is, en waarom iedereen maar doorgaat met waar hij mee bezig is. Waarom de AEX nog bijgehouden wordt.

Omdat je niet anders kunt. Je moet wel. Je kunt niet het leed van de wereld op je nemen als je nog wilt blijven functioneren. Het is keihard maar het leven is één grote strijd tegen het gek worden. Als je het leed van de wereld op je neemt, bezwijk je onder de last. Daarom is het egoïsme uitgevonden. Om de soort in stand te houden. Betekent dat automatisch dat de mensheid steeds egoïstischer zal worden?

U merkt wel aan me, het is november. Bijna klaar. Nog een paar dagen en ik ga weer juichend door het leven. Nog een geluk dat november slechts 30 dagen telt. Dat scheelt weer een dag. Op 1 december krijg ik altijd een schop onder m'n reet en kan ik weer een jaartje tegen.

Papa’s grens

Normaal gesproken ben ik een erg geduldig man, zeker als het op het gedrag van Hans aankomt. Hans voelt ook aan dat hij bij papa veel verder kan gaan dan bij mama, al lijkt hij de laatste tijd een loopje met ons beide te nemen. Zo komt hij geen beloftes na en daar houden wij niet van, en moeten wij hem chanteren om dingen gedaan te krijgen.

Maar de laatste tijd ben ik wat minder geduldig. (november, slaapgebrek, keukenverbouwingsstress) Dus hij was goed de klos.
"Hans, we gaan zo naar boven, welke trein wil je meenemen?"
"Ik woe geen trein meenemen."
"Hans, ik zeg het nog één keer, als we boven zijn is het te laat."
"Ik woe geen trein meenemen."
"Mooi, dan gaan we naar boven."
"Ik woe wel een trein meenemen."
"Te laat."

Nou, en dan is het schreeuwen, brullen, huilen, snikken, maar ik was het zat. Geen trein.
"Wil je in bad? Nee! Mooi, dan ga je onder de douche."
"Ik woe wél in bad spelen."
"Te laat!" Hoppakee, hardhandig onder de douche met nog een straal die in het begin te koud was ook. Krijs, jank, blèr!

Nou, toen wilde hij eerst geen Yoki maar toen ik dat prima vond ineens weer wel, met als gevolg gillen, huilen, snikken, het werd godsamme van kwaad tot erger. Nou ja, ik had hem nu al twee dingen ontzegd, dus de yoki heb ik hem alsnog gegeven. (ik vond hem toch zielig) Toen heb ik hem nog één waarschuwing gegeven over het tanden poetsen, met als inzet het wel/niet voorlezen van een verhaaltje, maar hij koos heel verstandig voor het vrijwillig tanden poetsen en dus voorlezen.
En toen ik aan het voorlezen was vond hij in z'n bed nog een treintje dat hij aan mij gaf en zei: "mag ik die morgen weer hebben?" (zo eerlijk, net z'n vader) En al snel was het al net of er niks gebeurd was tussen vader en zoon en lachte hij alweer om het verhaaltje.
Het grote verschil met de afgelopen weken was wel dat hij me normaal nog drie/vier keer roept als ik alweer beneden ben, maar nu lag hij na vijf minuten al te slapen. Alsof hij tevreden was dat hij papa's grens gezien had. Ergens heb ik iets goed gedaan.

Slap.

Zo. Eens even lekker een muurtje eruitgeslagen. Gewoon het ouderwetse sloop- en breekwerk. Met een hamer. 850 kilo muur bracht ik naar de vuilstort vandaag. € 55,-!! Voor dat geld kun je het net zo goed in het bos dumpen een boete riskeren van de boswachter. Maar dat is een beetje aso, net als die € 55,- die ze vragen voor zo'n vrachtje. Ik sprak de man van de milieustraat erop aan. (moet van de overheid, mensen op hun gedrag aanspreken) "Ja, ik kan er ook niks aan doen, ik voer alleen maar uit." zei de man. En dat vind ik een slap excuus. Het doet me ook aan iets denken. Ik vind, je moet voor minimaal 98% achter het werk staan wat je doet. En die 2% waar je niet achter staat, die neem je maar mooi vrij. En zo niet, moet je ander werk zoeken. Als iedereen dat nu ook vindt, komen we eindelijk eens van die slappe excuses af.

Over slappe excuses gesproken; ik hoorde laatst het slapste excuus sinds "wir haben es nicht gewusst". Het ging erom, dat iemand zijn eigen vader benadeelde door illegaal dvd's te downloaden, terwijl vader beroepsmatig legale dvd's verkocht. "Ja, ik hou dat een beetje stil richting hem, want het is zijn inkomen." Uiteraard sprak ik de persoon hierop aan. "Wat ben je toch ook een NSB'er eigenlijk hè, je eigen vader op zo'n manier benadelen! Laatst lichtte je vrouw ook al de belastingdienst op, wat zijn jullie voor low-lifes? (ik kan dat zeggen tegen ze) Komt-ie met de smoes: "Als ik het niet doe, doet een ander het wel." Aaaargghhh. Ik haat dat soort mensen. Tegenover de buitenwereld doen ze op het eerste gezicht alles goed, maar ondertussen gaan over lijken als ze daarmee geld voor zichzelf kunnen besparen. NSB'ers zijn het. Nou ja, toen kreeg ik ook een gratis dvd'tje en nu praten we nergens meer over.

Straling

Plotseling hoor ik in mijn hoofd het geluid van buitenaardse wezens die mij 's nachts in mijn slaap iets duidelijk proberen te maken. Mijn onderbewustzijn laat het me duidelijk horen. Ik kan het geluid niet eens omschrijven want het bestaat uit letters die niet bestaan. Het lijkt nog het meest op de geluiden die buitenaardse wezens in science-fiction films maken.

Als mijn onderbewustzijn wat beter z'n best doet, begrijp ik de boodschap misschien ook nog. Tenminste, ze staan daar toch 's nachts niet voor niets. Ze zullen toch ook wel snappen dat ik geen Zwyckuhi W-15 spreek? Nou ja, in elk geval, ik werd vanochtend wakker en begreep ineens hoe dromen werken. Heeft helemaal niks te maken met het verwerken van emoties. Iedereen die droomt zendt straling uit. Deze straling is tot nu toe niet meetbaar voor de mensheid (want anders gaat iemand het nameten en blijkt het niet te kloppen) en zorgt ervoor dat wij mensen de kleur 'rood' kunnen zien. Zo simpel!

Ja, soms zijn de zaken zóveel minder complex dan we denken. Wie me niet gelooft: stop maar eens allemaal met dromen dan! Dan zul je het ervaren. Misschien hoor ik vannacht wel waar 'blauw' vandaan komt.

Finland

Ik hou van Nederland. Tenminste van Nederland hoe het me vroeger op de lagere school werd uitgelegd. Dus met 11 provincies, wekenlang sneeuw in de winter, elfstedentochten, witte kerst, zomers met 8 weken onafgebroken mooi weer, politie-porsches, geen files, geen snelle jongens maar dappere zoals Michiel de Ruyter, we hielden de Duitsers veel langer tegen dan dat Hitler in z'n agenda had staan en eigenlijk was iedereen wel leuk, behalve de leraren.

De werkelijkheid, moet ik helaas constateren, is toch wat anders. Bijna niemand is zo dapper als Michiel de Ruyter behalve vanachter een toetsenbord, we hebben 12 provincies, met een middagje sneeuw in de winter zijn we al blij, bijna iedereen zevert elke dag weer om het zeveren in stand te houden, files zijn chronisch want niemand gelooft Verdonk als ze zegt dat ze ze oplost, we verwelkomen de Duitsers massaal in de zomer (elke zichzelf respecterende inwoner van een willekeurig Europees land snijdt ze minimaal af) en iedereen denkt dat-ie bijzonder is. Tja.

Ik zou soms best naar een land willen waar het beter lijkt. Waar nog plekken zijn waar niet elke week een ambtenaar komt kijken of het door hem geplaatste verbodsbordje er nog staat. Finland lijkt me wel wat. Dat je gewoon nog een burgeroorlog kunt beginnen die pas ontdekt wordt als-ie alweer afgelopen is. Of in elk geval, dat je gewoon een boom kunt omhakken als je daar zin in hebt. Gewoon voor de lol, omdat niemand een boom meer of minder mist. Of dat je gewoon iets in de fik mag steken in het bos zodat je warm blijft. Omdat er toch een triljoen hectare bos is. Dat lijkt mij nou mooi. Maar goed, ik ben te schijterig om mijn biezen te pakken en met het hele gezin eens flink riant te gaan wonen in een Nothern town, en ik kan het ook niet over mijn hart verkrijgen om mijn vrouw en kinderen weg te halen* bij de rest van hun familie, ik krijg al een trillende onderlip bij de gedachte, dus ik ben gedoemd het goed Nederlanderschap na te leven, alle aanwijzingen op bordjes op te volgen, flink commentaar te hebben op dingen waar ik totaal geen last van heb en 80 te rijden op B-wegen. Maar eigenlijk ben ik een Fin in het verkeerde land.

* in goed overleg natuurlijk, dat u niet denkt dat ik hier alles bepaal.

Een kind kan de was doen.

De volgende real life soap is onder dwang van mevrouw Mack door mij geschreven.

Ha, wat moest ik lachen van de week zeg, toen bij DWDD een fragment werd vertoond van René Froger die de was moest ophangen van zijn lieftallige Natascha. De was uit de wásmachine oetlul! Hij had de kurkdroge was uit de droger opgehangen, de megatopper.
Mevrouw Mack heeft mij destijds o.a geselecteerd omdat ik zeven jaar op mezelf heb gewoond en dus mijn eigen boontjes wel kon doppen. En voor mijn eigen natje en droogje kon zorgen. En natuurlijk waren er nog wel een paar dingetjes meer, zoals een gespierde buik en MMFFHHHMMMMPPFFF. Nee, dit logje is niet het moment om op te gaan scheppen over mijzelf volgens mevrouw Mack.

Mij werd dus verzocht om de was uit de droger in een wasmand te deponeren, de was uit de wasmachine in de droger te stoppen, het water uit de droger weg te gooien en de droger vervolgens aan te zetten. Maar die droger doet het de laatste tijd niet zo best. Het begon mij al vaker op te vallen. Nu ook weer, de was uit de droger was nog vochtig, en ik besloot, zelfstandig als ik ben, mevrouw Mack erbij te halen om haar deskundige oordeel te vellen over de mate van humiditeit van de gedroogde was. Tot mijn ontzetting opende ze de wasmachine en voelde aan de was. Op zich vond ik dat wel slim. Want als de droger het niet droog krijgt, dan misschien de wasmachine wel. En dat was ook inderdaad zo. Onze wasmachine droogt als een nieuwe, en onze droger wast alles perfect schoon.

Geïrriteerd haalde zij de was uit de wasmachine die toch de droger bleek te zijn en stopte de was uit de droger, die de wasmachine was, in de wasmachine. (die de droger was) Volgt u het nog? Ik al lang geleden niet meer. Volgens mevrouw Mack ben ik gewoon heel erg dom. Op het debiele af.

Sinterklaas 1973 vs 2008

Het is ongeveer een jaar of 35 geleden dat mijn vader mij meenam naar de intocht van Sinterklaas in Drunen. De Sint kwam met een helikopter, ik zat op mijn vaders nek en ik kreeg pepernoten van Zwarte Piet. Verder weet ik er niet zoveel meer van, behalve dat ik nog weet hoe mijn vader rook. Niet dat hij stonk, maar vaders hebben een speciale geur waarvan ik de functie niet snap omdat je je vader ook wel herkent zonder je neus te gebruiken. Het is een mooie herinnering die geur, net als de herinnering aan het gevoel als je hem een kus gaf. Zo'n prikkende, schurende wang. Blijft je ook je hele leven lang bij.

Vandaag was ik samen met Hans naar de intocht van Sinterklaas in Vaassen. Hij (Hans, niet Sinterklaas) zat op mijn nek en hij kreeg pepernoten van Zwarte Piet. De Sint kwam met de auto (een Mercedes 300 SL-24) en is er in 35 jaar niet echt op vooruit gegaan. Hij kwam net uit Almere zei hij, maar hij had zijn accent aangepast aan deze streek, dat vond ik best wel knap. En misschien dat Hans zich dit over 35 jaar nog herinnert, als hij met zijn kindje op zijn nek bij een Sinterklaasintocht staat te kijken, en zich hopelijk niet zo'n naäperd voelt als z'n eigen vader vandaag. Dat hij niet diezelfde triestheid voelt als ik vandaag voelde door een herinnering aan 35 jaar geleden. (Ik heb nogal moeite met het verstrijken van de tijd.) Gelukkig kwam Mell toen ze me zag op mij afrennen alsof ik een beroemdheid was, dat voelde al een stuk vrolijker.

Ontroerend mooi: Alfa 8C Spyder

Ik moet hier gewoon van huilen. Ik kan er niks aan doen. Sorry. Ik weet dat sommigen dit mooier vinden, en inderdaad, dat is ook een hele mooie auto, maar ik kan het niet helpen. Alfa Romeo heeft de mooiste auto ooit gebouwd in de vorm van de 8C Spyder. En het is natuurlijk een Alfa, dus rijden kan hij als de beste, maar al zat er helemaal geen motor in, dan nog zou ik hem op mijn oprit (gesteld dat ik die had) willen hebben staan. Gewoon om naar te kijken. En een diepe buiging te maken elke keer als ik er langs liep. Er verder over vertellen is ook zinloos. Bij deze auto gaat het om het uiterlijk. Als ik niet beter zou weten zou ik denken dat Michelangelo himself deze auto ontworpen had.

pure kunst