Mein kampf, Kapitulation.

Ik heb gisteren na bijna 600 blz. lezen in het boek "Mein kampf" gecapituleerd. Ik kwam er niet meer doorheen. Ongelooflijk wat kon Hitler saai schrijven zeg! Nog saaier dan een les scheikunde op een hete dinsdagmiddag. Hij scheen wel een fantastisch redenaar te zijn geweest (afgezien van de inhoud) en achteraf gezien was het misschien beter geweest als hij wat spannender kon schrijven en wat saaier kon redevoeren. Maar volgens Hitler zelf was de kracht van het gesproken woord vele malen sterker dan dat van het geschrevene. Ik wil zelf ook dictator worden maar ik hang juist de tegengestelde mening aan. Ik vind het ook een beetje dom van Hitler want iedereen weet toch dat het andersom is. Waarom maken we anders boodschappenbriefjes? Wat ik wel opvallend vond was dat sommige thema's in het boek nog erg actueel zijn. Zo erg zelfs dat ik me soms afvroeg of het in 1923 was geschreven of in 2003. Mensen zijn misschien in de basis helemaal niet zo veranderd in tachtig jaar als we zelf denken. Hoe vrijdenkend we ook lijken, de behoefte om ergens bij te horen en een ander minder te vinden is van allen tijden. Is ook niet erg, dat is geen zwakte, dat is kuddegedrag dat we allemaal vertonen, behalve natuurlijk die paar grote geesten die op de wereld hebben rondgelopen.

Ik had het graag uitgelezen om te kunnen zeggen dat ik het gelezen had. En met die gedachte worstelde ik me door zeker 500 pagina's. Want de eerste 50 waren nog best aardig. Daar kon het eigenlijk nog alle kanten uit mits je niet wist hoe het afgelopen is. Maar ik heb gewoon geen zin meer in die laatste 300 pagina's met meer van hetzelfde. Ik heb mijn mening wel iets moeten bijstellen over Hitler. Bepaalde aspecten van hem komen angstig dicht in de buurt van een mens. Ik zal hem nu niet meer zonder meer noemen als wreedste dictator ooit. Ook niet meer zonder meer als slechtste mens ooit. Wat een rat, dat hij dat voor elkaar krijgt met zijn boek, hè? Hij was hoofdverantwoordelijke voor het donkerste regime ooit, en daardoor is alleen al het noemen van zijn naam al bijna een zonde. Zijn goede eigenschappen en ideeën kun je niet noemen zonder erbij te vermelden dat je hem verafschuwt, want anders lijkt het net of je hem aanhangt. En daar heeft-ie het natuurlijk ook zelf naar gemaakt, laten we dat vooral niet vergeten vermeld ik er volledigheidshalve even bij omdat het anders net lijkt of ik hem aanhang. Maar ik wil wel waarschuwen om Mein Kampf niet te lezen. Het voegt niks toe, het is slaapverwekkend saai en voor je het weet krijgt hij door alle aandacht weer allemaal stemmen, want daar schijnt dit soort oproerkraaiers (1923) toch altijd weer op uit te zijn.

Ondankbare hond

Ik ben niet gauw bang van een hond. Ze kunnen hooguit een keer bijten denk ik meestal. Alleen agressieve pitbulls zou ik niet benaderen uit angst dat die zich vast bijten en niet meer los laten. De meeste honden willen alleen even rangorde bepaald hebben en als ze daar een hap bij uitdelen zit ik daar niet zo mee.
Maar gisteren waren wij op visite bij mensen met een Turkse Kangal en die zijn nogal groot. We waren er al eens vaker geweest en toen speelde ik nog met hem, al kon hij mijn bovenbeen in zijn bek nemen. Het beest heeft een enorme kracht. Een week lang blauwe plekken had ik na het spelen met Igor.

Igor wordt echter dominanter. Als er iemand langs de tuin loopt laat hij zijn gezag gelden. En toen ik binnenkwam greep ik hem eens even goed vast, en hij greep me weer gelijk in mijn bovenbeen. En Igor liep expres tegen me aan en duwde me aan de kant alsof hij duidelijk wilde laten merken wie de sterkste was. Hij dus. De baasjes gaven aan dat je eigenlijk alles met hem kon doen, alleen tijdens het eten was voorzichtigheid geboden. Dus toen ik mijn Schnitzel XXL niet meer op kon gaf ik Igor een stuk die dat voorzichtig van me aanpakte. Ik klopte hem op zijn rug en de baasjes zaten verbaasd te kijken. Toen hij het op had en ik mijn hand op zijn kop legde (honden schijnen dat als overheersend te ervaren) pikte hij het niet en greep me. Zijn baas gooide gelijk een stoel tussen Igor en mij en trok hem naar binnen. En daar had ik geluk want ik wilde Igor grijpen, als straf omdat ik dacht dat ik wel overwicht zou hebben. Maar zijn baas zei dat Igor niet onder de indruk raakte van mensen die niet bang voor hem waren en dat ook zij zelf in zo'n geval voorzichtig waren.

Wat later kwam Igor weer bij me en ik aaide hem maar hij moest niks meer van me hebben, de ondankbare Turkse hond die een stuk schnitzel van me had gekregen. Weer wilde hij me grijpen en voor het eerst dacht ik dat het misschien beter was om deze hond ongemoeid te laten omdat ik dit toch niet ging winnen en het vanavond sowieso niet meer goed kwam tussen Igor en mij. Igor werd naar binnen gestuurd, en dat deed hij met veel tegenzin omdat hij naar mij toe wilde. En een uurtje later toen hij weer buiten kwam voelde ik me niet op mijn gemak. Want deze hond was duidelijk niet onder de indruk van mij, en het was bepaald geen teckelformaat. Voor het eerst in een jaar of vijf voelde ik me wat angstig voor een hond.

Hoe doen ze dat?

Het waren een paar warme dagen. Met de tuin op het zuiden en een parasol die het noorden kwijt is, is in de tuin zitten geen pretje. Ik kon er vroeger ook veel beter tegen, het zitten in de zon. Tegenwoordig zie ik het als straf. Lopen in de zon vind ik daarentegen weer niet zo'n probleem, al loopt het in de schaduw natuurlijk wel lekkerder, zeker als je met een kinderwagen loopt met daarin een baby die midden in het felle zonlicht kijkt.
Maar wat mij nog het meest verbaast zijn de oude mannetjes die ik op zo'n dag tegenkom. Ik puf in mijn t-shirt en korte broek, zij dragen overhemd en trui, met daarover een een colbert. Sommigen nog mét hoed. Ik heb mij wel eens laten vertellen dat het met lichaamsgewicht te maken heeft, en aangezien ik nu een kilo of 15 meer weeg dan toen ik 20 was, en oude mannetjes over het algemeen ook weer lichter zijn dan toen zij veertig waren, zou dat best eens kunnen kloppen. En afvallen ga ik niet aan beginnen als dat kennelijk toch vanzelf gaat.

De leverancier is koning.

In deze tijden van economische crisis kregen wij (mijn collega's en ik) een nogal vreemde vraag voorgeschoteld. Wij mochten een lijstje indienen met daarop klanten die we niet meer hoefden. Mijn baas zei daarbij duidelijk dat er wat hem betreft niemand heilig is en dat ook de grootte van de klant niet bepalend was. Nee, wij mochten gewoon klanten afstoten die we irritant vinden. Hoe vindt u dat? In plaats van dat eeuwige cassettebandje van de marketingmensen af te spelen dat de klant koning is, mag de klant bij ons blij zijn dat hij klant mag zijn! En zo hoort het ook want anders gaan klanten zich uiterst arrogant gedragen, en als ik ergens een hekel aan heb, is het wel een arrogante klant die arrogant is omdat-ie denkt dat-ie (nog) klant is.

Ik heb er eentje voorgedragen. Een zeikerd. Iemand die nooit doet wat je hem vraagt. Een mannetje bij wie ik niet raar zou staan te kijken als-ie kelders met jonge meisjes onder z'n huis heeft. Eentje die zichzelf altijd bij zijn achternaam blijft noemen als hij belt, terwijl ik hem steevast bij zijn voornaam noem. "Met De Bruijn" "Ha, Marcel!"
Maandag gaan we eerst afscheid nemen van een ander arrogant ondernemersechtpaar. Brutaal, niet meewerken, zwarte handel, klagen dat we te duur zijn en dat-ie iemand weet die het veel goedkoper kan. Doeeeiiii!

Mij bevalt deze aanpak wel. Op mijn vorige werk hadden we te maken met verkopers die het maar raar vonden dat boekhouders geen uitzonderingen maakten voor klanten. "Het is wel een klant, ja?" Waarop ik dan altijd zei: "Klanten moeten betalen en voor de rest niet zeiken. En anders zoeken ze maar een andere leverancier!" Zo werkte dat niet volgens hen. Nou, zo werkt het dus wel. We hebben overigens een vacature.

Wijzer

Ik aanschouwde vanochtend glimlachend vanuit mijn auto een paar twintigers die stoer en opvallend gedrag vertoonde met hun snelle Clio 16v. Pontificaal midden op de rijbaan stopten ze ter hoogte van een drukke bushalte om al toeterend een paar meisjes een lift aan te bieden. De meisjes kwamen lachend aangerend en de jongens moesten allebei uitstappen om de meisjes achterin te laten zitten. Die onverschillige blik die de bestuurder had, tijdens die toch wel aandachttrekkende actie, daar oefende ik vroeger ook vaak op. Want je moest hem tevoorschijn kunnen toveren op momenten dat je hem nodig had.

Nu moest ik er een beetje om grinniken. Om mijn eigen stoere gedrag van vroeger, dat op dat moment waarschijnlijk ook wel door anderen doorzien werd, al dacht je van niet. Net zoals een nog jonger kind dat een leugen vertelt ook denkt dat zijn ouders het niet doorzien. Of de jonge automobilist die zijn stereo zo hard aanzet dat zijn bedoeling -het indruk maken op passanten- geheel onbegrepen blijft en niet inziet dat zijn schokgolven alleen maar zielig gevonden worden. Ik word misschien toch wijzer. Want ik zou me nu schamen voor een dergelijke blik en/of schokgolven. Het is wel de bedoeling dat als je rond de veertig bent, je in zeven van de tien situaties jezelf blijft. Een score van tien uit tien komt dan wel als je nog ouder wordt.

De baas in huis.

Ik had vandaag een vrije dag. Ik neem niet graag vrije dagen want ik werk me te pletter op vrije dagen. Liever zit ik lekker op kantoor, waar je niks aan je hoofd hebt, waar je de boel de boel kunt laten en waar echt even lekker kunt ontspannen. Maar vandaag, op de verjaardag van Hans had ik vrij zodat Hans nog even een dagje rustig kon spelen met al zijn nieuwe cadeaus en hij niet gelijk op z'n verjaardag naar z'n nieuwe school hoefde.

Ik dien mijn beklag bij u in. Over mijn vrouw, die een slavendrijfster is. Ze had me een paar simpele opdrachtjes gegeven en die luidden: 1. Paspoort verlengen. 2. Strijken. 3. Tuin opruimen. 4. Slingers afhalen. En 5, maar die stond er niet bij, de vaatwasser uit- en inruimen. Maar er stond zo'n dreigende berg vaat op het aanrecht dat ik het echt niet hoef te flikken om die te laten staan als ik een dag vrij ben geweest, want anders Hell breaks loose. De smoes dat die niet op het lijstje stond werkte de eerste keer gelijk al niet.

Punt 1. Ik stond om half tien op het gemeentehuis, uiteraard voor niks, (je komt de eerste keer na een nieuw kabinet altijd voor niks op het gemeentehuis omdat alle regels van het vorige weer teruggedraaid zijn), want ze wilden mijn paspoort niet verlengen. Nou ja, dat nog wel, maar ze weigerden mijn kinderen bij te laten schrijven zonder toestemming van mijn vrouw. En ik moest beide kinderen als bewijsstuk kunnen overleggen, anders deden ze het ook niet. Ik had slechts één bewijsstuk bij mij en die rende al ergens aan de overkant op een gang terwijl zijn broek afzakte. "Papa, mijn bwoek zakt af", riep bewijsstuk 1. En dat bleek te komen omdat ik 's ochtends vergeten was zijn rits en zijn knoop dicht te maken. Nou ja, in elk geval, ik heb mijn ongenoegen kenbaar gemaakt, in discussie gegaan over stomme regels door een massa-hysterische reactie veroorzaakt door G.W. Bush en dat bewijsstuk 1 nu voor het eerst voet zette in het gemeentehuis terwijl die toch gewoon al op mijn reeds verlopen paspoort stond. En hoe of dat dan kon? Dat weten ze dan nooit.

Punt 2. Van tien tot kwart voor één. Ik maakte mijn bezwaren nog duidelijk kenbaar die ochtend. Drie wasmanden? Doe ff normaal zeg! Zo kan ik nooit met Hans gaan spelen. Linda's sarcastische commentaar: En als je die klaar hebt zit er in de droger ook nog één.

Punt 3. Er was gisteren tijdens een kinderfeestje een bom ontploft in onze achtertuin, maar na vijf minuten had ik de schade weer hersteld.

Punt 4. Ik heb gebeld met Linda om ontheffing van punt vier omdat ik met Hans naar de Julianatoren wilde. En dat ik dan voort moest maken en geen tijd meer had om alle slingers op te ruimen. Die ontheffing heb ik dan tijdelijk gekregen, mits ik het 's avonds inhaalde, hetgeen inmiddels gebeurd is.

Punt 5. Had ik al gedaan na punt 2, want dat grote voordeel dat je had toen je vrijgezel was, namelijk alle troep laten staan tot het jou een keer uitkomt, dat is een schip wat reeds lang en ver gevaren is.

En zo'n middagje Julianatoren is ook flink zweten. Trap op, glijbaan af, schoenen uit, schoenen aan, en in ontspannende dingen, zoals een reuzenrad, willen ze niet, nee uitsluitend in attracties waar je als ouder dubbelgevouwen in mee moet.
Kortom, ik ben kapot. Maar nu doe ik de rest van de week helemaal niks meer! Al gaat ze op haar kop staan, ik lig op de bank en ik beveel bier! Dat ze wel even weet hoe de verhoudingen hier thuis liggen!

Kinderfase 1

Fase 1 is bijna afgerond. Hans heeft zijn eerste opleiding, Kinderopvang Nijntje, met glans afgerond. Op zijn cijferlijst had hij bijna allemaal tienen. Alleen zindelijk worden en het zelf aan- en uitkleden was iets minder…een acht. Gisteren was zijn laatste dag en hij heeft afscheid genomen van de juffen en de medestudenten. Tevens heeft hij in een kring z'n verjaardag gevierd en mocht hij vier(!) liedjes uitkiezen die het klasje dan voor hem ging zingen. De keuze viel op poesje Ellen, zo draait de molen, helikopter en de poppenkraam. Hans mocht het geheel begeleiden op drums. Bijna benaderde hij de drumcomputer van Metallica in het nummer One, zo strak.

Morgen is hij jarig, maar vandaag hebben we het gevierd en dinsdag gaat hij voor het eerst naar de basisschool. Maar eerst gaan Hans en ik morgen nog even een dagje met zijn nieuwe speelgoed spelen.
Het is een ventje hoor. Hij pakt zijn ouders nog moeiteloos in. Als wij bewust met opvoeden bezig zijn maakt hij geen schijn van kans, dus dan is naar bed, naar bed en krijgt-ie geen Yoki meer. Dus dan gebruikt hij andere tactieken. Zoals zojuist, toen wij de Da Vinci code zaten te kijken en wij ineens schrokken van een doffe klap die veroorzaakt bleek door een uit z'n bed gevallen Hans. Haast nog voor hij kon gaan huilen was ik al bij hem. Ik droeg hem snel naar beneden en gaf hem aan mama. (anders miste ik het verhaal) Ik denk dat het snikken dertig seconden aanhield voordat het overging in de vraag "Mag ik nog een flesje Yoki?" Zwicht. Triomfantelijk lachend heeft hij met ons nog het laatste kwartier van de film gezien.

En laat er licht zijn…

Ik liep vandaag met Tammar in de kinderwagen dezelfde ronde als ik drie jaar geleden met Hans altijd liep. De wijk uit, door de weilanden langs de sjetland-sjonnies en aan de andere kant van de wijk via een wandelpaadje er weer in. Een rondje van een half uurtje, net niet genoeg om vet te verbranden maar ach…Tammar weer eventjes zoet en ik heb toch weer een beetje beweging.

Toen ik de wijk weer in liep zag ik een man op zijn knieën in de tuin werken. Op een afstandje vreesde ik iets te zien waar ik grote angst voor had. Het grootste bouwvakkersdecolleté aller tijden. De scheur leek net onder zijn schouderbladen te beginnen. En bij iedere stap die ik dichterbij kwam werd het donkerder, ten teken dat ik een zwart gat naderde. Mijn vrees was dus juist. Gelukkig werden Tammar en ik niet verzwolgen door het zwarte gat, het enige was dat het licht aan ons onttrokken werd. En toen ik zo ongeveer ter hoogte van de man liep, zag ik het absolute donkerpunt. Het zicht was nul. Zelfs een uil had zich op dat moment te pletter gevlogen.

Op het moment dat ik de man passeerde, viel het licht ineens weer in, en enigszins verblind zei ik de man gedag. Hij groette terug en hij trok snel zijn broek op. En ineens was het ook achter me weer licht.

bloody hell

Het leven van een boekhouder gaat soms niet over rozen. Is het op mijn werk nog enigszins overzichtelijk, de achterstanden zijn in kaart gebracht, hier thuis is het één grote zielige puinhoop. Naast mij liggen stapels met ongeopende enveloppen van banken, verzekeringsmaatschappijen, belastingen, pensioenfondsen….flikker toch op zeg! Alsof ik daar zin in heb!

Gelukkig houdt Linda immer het hoofd koel en mailt mij precies wanneer ik wat aan administratie moet doen. "BSO (buitenschoolse opvang) regelen" had ik al een poosje in mijn ongelezen mail staan. En sinds een weekje nog een als ongelezen gemarkeerd mailtje met: "denk je nog aan de BSO?" Nou, en als ze het dan nog een paar keer vraagt ga ik eens kijken naar de BSO. "BSO, eens kijken….formulieren zijn al ingevuld, mooi, bij de B, klaarrr! Het is klaar hoor" zeg ik tegen Linda. "Mooi, dus de wijziging is naar de belastingdienst? "
Oh. Was dat de bedoeling. Nou ja, naar de site van de belastingdienst, toeslagen…tikketikketik..tieperdetieperdetiep, 20 uur per maand, hoppaaa, verzenden…klaaaarrrr.

Gelijk even die ongelezen mail van Damocles verwijderen, oh, daar is er nog eentje van Linda…"Let je er op dat het twee contracten zijn? Allebei opgeven a.u.b."
Kutterdekut. Opnieuw. http://www.toeslagen.nl tikkerdetikkerdetik…tieperdetieperdetiep, 40 uur per maand, hopaaaa, verzenden…..FOUT! U mag de wijziging niet nogmaals verzenden. Er moet minimaal 24 uur zitten tussen twee verzendingen.

En nergens in de belastingwetgeving kan ik daar iets over vinden. Volgens mij verzinnen ze dat zelf, dat dat niet mag. Ik ga bezwaar aantekenen. Ambtenaren die op eigen houtje regels gaan verzinnen. Daar heb ik wel zo'n hekel aan.

Burkaverbod

Ineens zag ik ze staan, ik was oprecht verbaasd
Twee vrouwen met een burka, ik stond er echt vlak naast.
Nooit had ik het gezien, twee burka's in de straat
Ze stonden daar maar wat, en deden niemand kwaad.

Ze versperden mij de weg, ik vroeg "meisje ga opzij?"
Daar ging ik maar vanuit, dat ze zij was en geen hij
De voorste draaide om, dat vond ik heel frappant
Want ik bleek te praten, met de verkeerde kant.

"Isjgoed jongen", zei het meisje, en deed een stap opzij
Ik liep verder door de straat, en ik verbaasde mij
Al die ophef die er was, was dat nu wel gepast?
ik zie ze verder nooit, van geen burka heb ik last.

Als de moslim nu eens zweert, bij de baard van de profeet
Dat je in een burka, bij dertig graden nog niet zweet
En dat uitsluitend vrouwen, gehuld gaan met dit kleed
Want ik hou niet van verrassingen, als ik er eentje date.