Mensen die mij in het echt kennen weten het: ik ben body-builder. Ik loop echter niet graag met mijn lichaam te koop, (wat vrij zeldzaam is onder collega's) dus ik kleed mij zo dat het zo weinig mogelijk opvalt. Toch voorkom je niet altijd dat mensen het zien, en ik voel hun ogen nog wel eens in mijn gespierde rug priemen. En mijn tegen elkaar aan schurende bovenbenen ben ik zat. Ik heb dus in overleg met mijn vrouw besloten dat ik ga aftrainen. Want body-builden kun je niet van de een op de andere dag zomaar stoppen anders hangt straks alles over je zwembroek, en dat is het tegenovergestelde van wat een body-builder wil. Ik neem een jaar of drie de tijd om af te trainen, zodat ik straks weer in het zwembad kan zonder door iedereen aangestaard te worden.
Dankbaar
Vanochtend heb ik Frankie ontmoet. Zij ging vanwege haar klachten naar een kliniek en verblijft daar voor een week of twee. Ik heb haar weggebracht en als de therapie voorbij is, haal ik haar weer op. Waarom ik dat doe? Omdat ik gelezen had hoe stressvol het openbaar vervoer voor haar is en omdat het een aanslag is op haar kleine budget. En omdat ik haar mag, dat speelt natuurlijk ook mee. Bovendien leer ik van haar nog wel eens het een en ander waar ik in het dagelijks leven weer mijn voordeel mee doe. En ik heb natuurlijk geluk dat bij mij nooit een stoornis is geconstateerd die het deelnemen aan de maatschappij bemoeilijkt, want zo vanzelfsprekend is het allemaal ook weer niet, dat het leven meezit. Maar misschien dat als een psychiater dit weblog eens leest dat hij gelijk groot alarm slaat.
Aangezien ik een hele makkelijke baas heb die het niet uitmaakt of ik op kantoor kom of niet (als ik met mijn werk maar op schema blijf) dacht ik: "Kan ik toch beter eens een medemens in nood het eens een keer wat gemakkelijker maken" Voor mij een ochtendje afwezigheid, weggeboekt onder verzuim-diversen, en Frankie was er enorm mee geholpen. En daar ging het om.
En over geluk gesproken: ik ben met Linda getrouwd. En die vindt het gewoon goed als haar man een jonge vrouw in nood te hulp schiet. Want anders had ik dit nooit kunnen doen. Het scheelt natuurlijk, Frankie staat niet bekend om haar poezeligheid richting mannen, maar toch…ik heb daar maar mooi geluk mee.
Frankie kon trouwens nu mooi haar tekenspullen meenemen. En dat is misschien wel een goed idee van haar om dat weer eens op te pakken. Een zeker talent kan haar niet ontzegd worden.
Thuisservice
Ik wist niet dat een dag lang de autoradio aan laten terwijl je niet in de auto zit, ook de accu leeg kon trekken. Dood was-ie, het normaal zo gehoorzame rode Italiaanse gevaar. Ik zag de autoradio nog de laatste stuiptrekkingen geven. Er was een bijkomend probleempje wat ik u ga proberen uit te leggen. Door een vroegere inbraak in de auto zit er aan de bestuurderskant een slot wat ik met de sleutel niet open kan krijgen, maar dat geeft niet want ik gebruik normaal gesproken de afstandsbediening. Maar de afstandsbediening reageerde door de lege accu niet meer. En het andere portier was onbereikbaar doordat ik altijd strak (minder dan 15 cm) tegen een muur parkeer. Ik kon er dus niet in, en ik kon de motorkap niet openkrijgen. Daar sta je dan, met een superbeveiligde auto die de beste autodief ter wereld nog niet zou kunnen stelen op dat moment.
Nu heb ik gelukkig in mijn boekhoudcommandotijd wat ervaring met abseilen opgedaan en ik heb een helikopter besteld. Een meter of twintig boven mijn auto hing de piloot de heli stil en ik werd er met veiligheidsriemen om mijn voeten met mijn hoofd naar beneden uitgelaten. Als een soort spiderman zakte ik richting autodak en toen ik het kon raken stak ik mijn arm tussen muur en autodeur en kon net met de sleutel bij het slot. Toen ik de sleutel omdraaide sprongen alle portiersloten open en seinde ik naar de piloot dat de missie geslaagd was en hij me op kon hijsen. De helikopter steeg op en toen ik binnengehesen was zaten we alweer honderden meters hoog. Ik sprong er gelijk weer uit met een parachute en landde op het veldje voor ons huis.
Nou, en toen heb ik de buurman geroepen, startkabels aangesloten en alles werkte weer prima. Uiteraard had mijn actie het nodige bekijks getrokken, maar dat weet je als je als boekhoudcommando opereert in dichtbevolkt gebied. Dat hoort erbij, bovendien, een boekhoudcommando staat van nature stiekem graag in de belangstelling, al laat hij dat nooit blijken. Maar het blijft altijd lullig dat je vrouw dan weer in die menigte opduikt en iets te hard zegt dat ik ook gewoon de ANWB had kunnen bellen omdat we ook thuisservice hebben.
Echte emoties
In klassieke muziek ben ik analfabeet. Dus zo kon het gebeuren dat ik gisteren tijdens de herdenkingsdienst van het koninginnedagdrama voor het eerst hoorde van de componist Pachelbel en zijn Canon in D Majeur. Het is een grof schandaal dat dat niet verplicht onderwezen wordt op school. En dat ik het dus niet kende, al klinkt het alsof ik het wel kende. Dat zal de genialiteit wel zijn in muziek; dat je er niet eerst aan hoeft te wennen voor je het mooi gaat vinden. Ik heb wel eens iemand horen zeggen dat alle moderne muziek die er is en die nog gaat komen al eens eerder gecomponeerd is door een leger geniale componisten lang, lang voor mijn tijd. Maar met slechts acht kleine nootjes kan dat ook haast niet anders.
Toen ik dit logje klaar had (dit is pure bonus) kwam ik geheel toevallig deze versie tegen, die minder gevoelig is, maar waardoor ik nu toch moet terugkomen op dat ik schreef dat ik Canon in D Majeur nooit eerder had gehoord, want ik herinner me een radio 1 uitzending van een paar jaar geleden met als onderwerp dat de firma Google, de firma YouTube had gekocht en daarbij lieten ze een stukje horen van een onherkenbare gitarist die werkelijk de sterren van de hemel speelde, waardoor men dacht dat het wel een bekende gitarist moest zijn. Na een speurtocht bleek het te gaan om een jonge onbekende Aziaat die geen ambities had om in een band te gaan spelen, als ik mij goed herinner. Dat moet dus dit fragment wel zijn. Gek, ik weet nog precies waar ik reed toen ik dit verhaal op de radio hoorde.
Plastic emoties
Mij beginnen ze een beetje te irriteren, de verhalen van mensen die met Koninginnendag eigenlijk eerst precies daar wilden gaan staan waar de aanslag plaatsvond, de ramptoeristen die toch even naar de Naald rijden en daar even een halfuurtje rondschoffelen omdat ze het naar eigen zeggen allemaal even ter plekke willen verwerken, al waren ze niet eens in de buurt toen de aanslag plaatsvond, en last but not least: de idioten die op het kerkhof waar ene Karst begraven ligt en waar ze geen flikker te zoeken hebben, uit pure lustgevoelens al dagenlang rondlopen. En dan die gemaakte emoties erbij, blijf toch thuis stelletje Pim fans.
En de allerergsten vond ik degenen die de afgelopen week haatmail gestuurd hebben naar de verkeerde dader die nog gewoon leefde. Die dus eigenlijk voor de echte dode dader bedoeld was. Echt, zonder deze lieden steeg het gemiddeld iq in Nederland naar 170 volgens mij.
En waarom is er herdenking van de slachtoffers op twee zenders? Want dan moet één van de twee er weer die onvermijdelijke kijkcijferwedstrijd van maken. En dan krijg je ook wedstrijdjes "ernstig kijken" voor journalisten. Gadverdamme. Gedraag je eens als een vent. Plastic emoties. Gemaakte Amerikaanse zooi. Pleur op.
Misdaad loont
Catch me if you can is een film over meesteroplichter Frank Abagnale Jr. die zich grotendeels afspeelt in de Verenigde Staten van Obama. De film had ik al wel eens gezien, dat kon ik concluderen uit het feit dat hij mij bekend voorkwam. Frank Abagnale jr. merkt al jong dat het oplichten hem in het bloed zit. Zo heeft hij zich in het begin van een schooljaar een week lang voor weten te doen als leraar en lesgegeven aan leerlingen die eigenlijk zijn klasgenoten waren. Later begon hij met het vervalsen van cheques, en toen hij echt gevorderd was deed hij zich voor als piloot waardoor hij gratis de wereld over vloog, werkte als dokter in een kinderziekenhuis en heeft criminelen verdedigd als advocaat.
Hij wordt uiteindelijk na zes keer bijna te zijn gepakt, gearresteerd en belandt in de gevangenis. Na een paar jaar komt hij vervroegd vrij op voorwaarde dat hij de FBI helpt om fraudegevallen op te sporen. In de aftiteling wordt verteld hoe het verder ging met Frank's leven en dat hij erg rijk en succesvol was geworden door zijn kennis van oplichting en fraude. Maar dan gaat bij mij de bel pas rinkelen. Zou deze man echt bestaan hebben? Volgens Google wel. Volgens Wikipedia was het filmverhaal niet eens heel erg overdreven. De echte Frank speelde zelfs nog een klein rolletje in de film.
Kijk, ik heb ook een spannend bestaan, maar dit is toch nog van een andere orde. Tegenwoordig betalen bedrijven Frank miljoenen om fraude te voorkomen. Die vijf jaar in de gevangenis zijn dan toch een kleine investering. Had ik dat maar gedaan. Hadden ze me tussen 1987 en 1992 moeten opsluiten, dat was toch een tijd die ik in de gevangenis aangenamer had kunnen besteden. En had ik nu een Ferrari gehad.
Wat rijmt er op Mack?
Verloedering! Ik heb er geen ander woord voor en het ergert mij. Wat ergert jou dan, Mack? Nou, dat er steeds meer mensen komen die dichten zonder te rijmen. Ik hou daar niet van. Dat kan iedereen. Vooral op schrift. Je breekt een regeltje tactisch af en het lijkt net of daar heel lang over nagedacht is. Vergelijk het met de moderne kunstenaar die geen lijkend portret kan maken en geknoei moderne kunst noemt. (wat ik dan vervolgens weer per ongeluk koop voor € 250,-)
Bijvoorbeeld:
(Jan van Veen stem)
"Vroeger"
In het licht van de
lamp, zie ik jouw schaduw en
Even brengen mijn gedachten
jou terug naar
die tijd
dat het nog geen
oorlog was.
Nou, dat kan dus iedereen. 30 seconden en klaar. En voor je het weet sta je het voor te dragen op een literaire bijeenkomst van dichters die niet kunnen rijmen en verdien je er bakken geld mee. En krijg je applaus voor iets wat vroeger niet knap was maar nu wel.
De eerste eis aan een gedicht
is het herhalen van de klank
Een prettig ritme is verplicht
dat is balen, ik ben blank.
“Zo” doen.
Sinds mijn vader overleed, 24 jaar geleden, bid ik niet meer voor het eten. Dat is geen wraak maar hij was de voorganger en wij moesten meedoen. Dus dat betekende dat je stil moest zijn en dat je voor en na het eten luisterde naar het Onze Vader. Nadat hij overleed heeft niemand die taak van voorganger overgenomen dus bidden deed ik alleen nog in mezelf, als ik iets nodig had. Een nieuwe fiets, een voldoende, u kent het wel. Linda komt helemaal uit een goddeloos oord, dus van haar kant is ook geen gebed voor het eten te verwachten. Bovendien, ga de discussie met haar maar eens aan wie je moet bedanken voor het eten; ik wens u succes.
Maar Hans, naamgenoot van, en nog geen vier jaar, wees ons vanavond terecht. Toen we wilden gaan eten kwamen we er niet af met een 'eetsmakelijk' want volgens hem moesten we "zo" doen en hij vouwde zijn handjes en hij prevelde iets korts. Linda vroeg wat hij zei, maar hij wist het zelf ook niet precies. Of ik dan wist wat er gezegd moest worden, met zo'n blik keken ze mij aan. Voor het Onze Vader was het veel te kort dus ik probeerde: "Here zegen deze spijze. Amen" maar dat was het niet. "Dankuwel voor het lekkere eten" dan? Ook niet! "Aanvalluh??" Ook niet. Ik ken de protestantse gebeden niet dus ik moest het antwoord schuldig blijven. "Nou ja Hans, ik zoek het wel even voor je uit, morgen."
Hoofdschuldigen hieraan zijn onze overburen. Hans blijft daar regelmatig eten en daar moet hij dus "zo" doen. Wij vinden dat uiteraard prima, en als tegenprestatie wilde Linda hun zoontje leren grunten, pink en wijsvinger in de lucht en dan keihard: Metaaaaaaaal". Mij gaat dat iets te ver dus ik denk erover om hem volgende keer als hij hier is het "Wees gegroet" in het Latijn te leren.
In elk geval, het was een mooi gebaar van onze kleine Johannes. Vonden wij allebei toch wel ergens diep van binnen.
Nationale dodenherdenking
De toespraken tijdens de nationale dodenherdenking zijn al jaren slaapverwekkend saai. Daar kan niemand wat aan doen, want om elk jaar weer iets origineels te verzinnen, 60 jaar lang, is natuurlijk lastig. Die pogingen zijn dan ook grondig mislukt. Veelal wordt het woord vrijheid in de mond genomen, al zou je dat vanavond niet zeggen met zoveel politie op de been. Het aantal politieagenten in burger dat zich tussen het publiek bevond was naar verluid groter dan dat van de Stasi in haar beste jaren. Fouilleer iedereen, identificeer je of je wordt gearresteerd, maak geen onverwachte bewegingen en ga vooral niet op een balkon staan zonder kogelvrij vest. Alles voor de vrijheid! Menig dictator zou er jaloers op zijn.
Maar goed, waar ik naar toe wilde, die toespraken… Ik vind dat die afgeschaft moeten worden. Vooral die van vanavond want wat Cohen deed was pure haatzaaierij. Tegen de Duitsers ja. Gewoon Duitsland noemen als hoofdschuldige van de oorlog, had dat nu niet even anders gekund? Bijvoorbeeld het meer gebruikelijke "de nazi's"? Welnee Job, gewoon man en paard, Duitsland en de Duitsers. Niet voor niets is er ooit besloten om nog veel meer gevallenen te herdenken om de aandacht een beetje van de Duitsers af te leiden! "Als we de Duitse geschiedschrijving zouden ontdoen van alle geweldspassages, zouden we een boekje overhouden zo dik als de Donald Duck" meende ik hem te horen zeggen. Ik vind het niet kunnen. Deze man ontwricht de samenleving. In elk geval, zolang wij jaarlijks de gevallenen van de tweede wereldoorlog blijven herdenken, worden de anti-Duitse gevoelens elk jaar opnieuw aangewakkerd. Zeker in combinatie met dit soort haatzaaiende toespraken. Sofort aufhören damit. Das ist ein Befehl!
The spaghetti incident
Gisteren heb ik mijn dochter macaroni te eten gegeven. Van die vieze Olvarit zonder smaak. Toch viel het haar niet tegen. Ze at haar bordje met smaak leeg. Dat het een beetje een rommeltje is geworden, is niet het belangrijkste. Ik mocht haar ook weer zelf chemisch reinigen naderhand. Nee, het belangrijkste is dat u weet dat de columns die ik het afgelopen half jaar in het babyblaadje schreef, niet overdreven waren. Ik ben gewoon niet zo’n hele handige papa. Dus denk niet dat deze foto met voorbedachte rade is gemaakt en dat ik haar even extra heb toegetakeld zoals we op televisie altijd genept worden; dit is gewoon hoe het er hier aan toegaat als er hier Italiaans gegeten wordt. U zou mij eens moeten zien na een zak paprikachips of een bord spaghetti. Eén gezicht.
Mack 
