De onvermijdelijke avond van te voren

Morgenochtend vertrekken wij voor bijna twee weken naar de Ardeche. De auto staat ingepakt, morgenochtend de laatste dingen erin en we vertrekken. We rijden in twee dagen en doen het rustig aan, want de heenreis hoort ook bij de vakantie. Ik ga praktisch al mijn hele leven naar Frankrijk op vakantie en ik denk ook niet dat ik het ooit zat wordt. Ik wil best een keertje ergens anders heen maar Frankrijk trekt het meest. Toch vind ik op vakantie gaan een raar verschijnsel. Een poosje van tevoren is het vaak nog flink overwerken om de laatste zaken af te krijgen. Je zit dan zo goed in dat werk, dat een groot gedeelte in je het helemaal niet fijn vindt om nu al weg te gaan. Daar loop ik elk jaar tegenaan, maar dat gevoel is wel verdwenen tegen het einde van de laatste werkdag. Dus dan krijg ik er pas echt zin in.

Maar dan komt die onvermijdelijke avond van te voren, deze avond dus. Dan word ik altijd weemoedig. Ik heb moeite met veranderingen, dat had ik vroeger op school al, maar ik draag ze altijd kranig. Soms moet ik me er gewoon overheen zetten. Nu heb ik dat ook weer. Gelukkig weet ik dat het morgenochtend, als we ongeveer voorbij Arnhem zijn, wel voorbij is. Die weemoedigheid, dat heeft gewoon alles te maken met het feit dat mijn jeugd allang voorbij is. Nu ben ik zelf mijn vader geworden die met zijn gezin naar Zuid-Frankrijk rijdt. Best een hele verantwoording. Oh, ik had zo graag gewild dat mijn vader en moeder morgen met ons meereden naar Frankrijk, net zoals mijn opa en oma altijd met ons meegingen. Maar misschien wil ik nog wel liever dertig jaar terug in de tijd en op zijn achterbank plaatsnemen. Toen had ik die weemoed nog niet.

Gelukkig dat ik inmiddels een hoop ervaring heb met mijn gevoel, en gelukkig dat mijn dierbare gezin meegaat en mij vrolijk stemt, zodat ik geen last van heimwee krijg. Als ik eenmaal onderweg ben voel ik mij al snel als een vis in het water, dus ik blijf niet met dat gevoel zitten. En als ik weer terug ben, dan heb ik weer vaak last van een weemoedig gevoel omdat je ineens weer in je huis zit, terwijl je het net twee weken lang vakantiepret hebt gehad. Ik heb, denk ik een soort koud-watervrees. Ik moet er even doorheen.

Nou, ik heb het even van me afgeschreven, en de weemoed is nu eigenlijk al weg. Bedankt allemaal, tot over twee weken, als u zelf met vakantie gaat, veel plezier en mooi weer, als u al geweest bent of thuis blijft, ook veel plezier en mooi weer. Ik neem geen laptop mee, maar wel een schrift zodat ik daar 's avonds misschien een mooi logje kan schrijven, zoals mijn Mont-Ventoux verhaal van twee jaar terug. Linda heeft al aangegeven pertinent niet naar die @!#$%berg te willen. Maar Hans heeft al tegen mama gezegd dat hij graag naar de Mont-Ventoux wilde. Toen stond ik ergens in achter een deur te luisteren. *Onschuldig deuntje fluit*

Avondmens.

Er is zoveel veranderd sinds ik klein was. De kindjes bij Hans in de klas geven aan het eind van het schooljaar de juf een cadeautje. Als bedankje voor het schooljaar geloof ik. Maar Hans heeft twee juffrouw's. Juffrouw Kim van maandag t/m donderdag, en Juffrouw Marian op vrijdag. Voor juffrouw Kim had Hans gisteren al een heus cadeautje, want dat is ondanks haar parttime status, toch zijn echte juf. Voor juffrouw Marian moest er vanochtend nog even snel een tekening in elkaar geflanst worden.

Wat wil nu het toeval? Linda had vanochtend geen tijd om Hans naar school te brengen, dus of ik het even wilde doen. Tuurlijk, want juffrouw Marian kende ik nog niet, en juffrouw Kim was twee weken geleden in haar zomerjurk best een vrolijke verschijning zo 's ochtends vroeg, voor een avondmens als ik ben. Maar dat heeft er verder niks mee te maken. Juffrouw Kim had gisteren zeepjes of zoiets gehad, juffrouw Marian moest nog even afgescheept worden met een tekening. Maar dat liep anders, en ik had het kunnen weten.
Op het schoolplein stonden alle kinderen al te wachten met schitterend verpakte cadeautjes, de één nog groter dan de ander. Ik voelde me al wat ongemakkelijk worden. Kinderen waren het versje dat ze van hun ouders geleerd hadden om op te zeggen, aan het oefenen. Een moeder prentte haar kind in dat ze goed de nadruk moest leggen op het feit dat de oorbellen in het doosje van 24-karaats goud waren. Één stel ouders had de plaatselijke fanfare laten aanrukken voor de juf, om haar zo op deze laatste schooldag te bedanken. En daar stonden Hans en ik, met een opgerolde tekening, waar de natte verf haast nog uitliep.
Hans voelde ook dat er iets niet helemaal goed ging want hij zei ineens: "Ik woe nie de tekening aan de juffrouw geven. Jij moet het doen!" "Hans, papa moet helemaal niks, jij moet het zelf doen." "Neeheeheee, da woe'k nie!"
Normaal heb ik veel geduld. Maar niet in dit soort stressvolle situaties waarin ik al voor een kwart voor lul sta, en de enige die me nog kan redden van de overige drie kwart, degene is die staat te blèren dat hij het niet woe. Dus ik siste hem toe: "Kop houden Hans, jij geeft het en verder wil ik er geen woord meer over horen, anders ga je vanmiddag in de kruipruimte tussen de spinnen, begrepen?"
We liepen de klas binnen en de juf stond omringd door tien kinderen alle cadeautjes en versjes in ontvangst te nemen. Tussen de kinderen stak één klein armpje met een opgerolde tekening. Aan het armpje zat een jongetje met een bangig gezichtje. Het armpje probeerde steeds de tekening in de hand van de juffrouw te drukken, maar het klerewijf pakte natuurlijk eerst de mooie cadeaus aan. En toen ze tenslotte de tekening pakte en uitrolde, was het een mooie verfvlek geworden. "Oh, wat mooi Hans, heb jij dat gemaakt?" zei ze tegen het jongetje dat aan het armpje vast zat dat zich uit schaamte los probeerde te maken uit de greep van de juf.

Toen ik weer thuisgekomen verontwaardigd mijn verhaal deed, over dat wij met die armzalige tekening stonden tussen kinderen met goudstaven, en dat ze daar toch wel even wat beter over had kunnen nadenken, was Linda's commentaar: "Ik ga echt niet voor een juffrouw van een ochtend in de week een cadeau kopen hoor! Bovendien had je haar toch even tien euro erbij kunnen geven? Koop er maar wat leuks voor?" En toen schoot ik spontaan in de lach, om kwart voor negen 's ochtends. En da's best ongewoon, nog vóór de koffie.

Mack’s eerste wet van diarree.

In deze voor mij lichamelijk licht ongemakkelijke tijd, bedacht ik vandaag tijdens een toiletbezoek Mack's eerste wet van diarree.

In formulevorm: A=wortel(S²/O)

Waarbij A staat voor afveegtijd en O voor ontlastingstijd, gemeten in seconden. S staat voor stuwkracht, gemeten in Newtonmeters.

Wat heb ik nu ontdekt? De tijd die men op het toilet doorbrengt is de som van de variabelen A en O. Hoe kleiner O wordt, des te groter wordt A. En andersom. Maar er blijkt steeds een logisch verband tussen die variabelen te zijn.
Een cijfervoorbeeld. Bij ernstige diarree is de benodigde tijd voor de ontlasting 3 seconden. S kunnen we dan afleiden door het gewicht van de ontlasting te delen door de wortel uit O. Dus stel 500 gr in 3 seconden heeft een stuwkracht van 500/wortel3 =288,67 nm. Nu hebben we waarde S gevonden, namelijk 288,67

A kunnen we nu afleiden door de vierkantswortel te nemen van het kwadraat van de stuwkracht gedeeld door de benodigde tijd voor de ontlasting. Ingevuld in de formule krijgen we: A=wortel(288.67*288.67/3)
A=wortel 27.777=166,67 We hebben nu aangetoond dat het afvegen na een ontlasting van 500 gr in drie seconden, bijna 167 seconden gaat duren.

Wat heb ik hiermee in begrijpelijke taal aangetoond? De benodigde tijd voor het afvegen neemt omgekeerd evenredig toe met de intensiteit van de diarree. Wat gaat dit betekenen voor de economie? Middels weegunits en stopwatches in het toilet kan aan de ontlaster worden getoond hoelang het afvegen gaat duren, en hoelang iemand zich op het toilet mag bevinden. Alle extra benodigde tijd die iemand op het toilet bevindt, zou men dan aan de ontlaster kunnen doorbelasten in de vorm van milieuheffing. Maar misschien zijn er nog wel belangrijkere voordelen te verzinnen.

Nutteloze gimmicks.

"Diaree dat is niet fijn, je reet staat in de fik en aan je kringspier heb je pijn." Zo begon een gedicht van een bekende dichter over diarree. En het klopt. Niet dat ik weet hoe het voelt om sambal in je bips te hebben, maar ik denk dat het dat gevoel wel benadert. Hans en Linda zijn ook aan de race. Zondag zijn we bij Yukiko geweest, maar dat schaar ik onder toeval, bovendien kregen we lekkere rijstevlaai.

Maar in elk geval, ik was er gisterenochtend op mijn werk licht ziekjes van. Zo ziekjes dat ik me niet meer kon concentreren en even naar huis ben gegaan om te slapen. Dat had ik tenminste gedacht. Mijn A.R. weigerde dienst. De startonderbreking zag mij voor een dief aan en belette mij het starten. Dus kreeg ik even de auto van mijn baas mee om thuis te gaan slapen. Waar vind je zo'n baas? Toen ik drie uur later weer terugkwam heb ik met de ANWB gebeld en gezegd: startonderbreking. Maar de mevrouw aan de lijn geloofde dat niet en vroeg of ik soms de lichten aan had laten staan. Nee, natuurlijk niet! Ik zeker!
Drie kwartier later kwam een wegenwacht mij te hulp. Wegenwachters zijn altijd vriendelijk. En ik kan het weten want ik heb een Peugeot gehad waarmee ik mijn wegenwachtabonnement er acht keer uit had. Alleen deze man twijfelde ook nog een beetje aan mijn gevoel voor autotechniek en ging de startmotor controleren. Waarschijnlijk een beginneling, maar hij was niet eigenwijs want daarna geloofde hij me.

Nou, een paar minuten later duwde ik zijn Golf voort middels een duwkabel, en ik heb hem richting mijn garage geduwd. En toen de monteur erbij kwam startte mijn auto gewoon weer. Maar ik hoefde mij niet te verontschuldigen want de ANWB meneer was mijn getuige. Nou, en toen heeft de monteur gewoon even definitief de startonderbreking eraf gehaald. Kwartiertje. Ja, wat heeft dat dan voor zin zeg, zo'n startonderbreking? Een beetje Pool doet het dan zeker in vijf minuten als een monteur het in een kwartier kan. Ik denk dat ik het alarm dan ook maar laat uitschakelen. Dat gaat toch alleen maar af als ik een raampje open heb laten staan, of bij dikke ijsvorming op de voorruit. Bovendien, geen hond vindt een autoalarm dat afgaat nog verdacht.

Hartvanvol

Omdat ik de verpakking van wat pilletjes was kwijtgeraakt probeerde ik mijn herhaalrecepten via de receptenlijn van de dokter te krijgen. Ik luisterde naar een bandje dat mij vertelde wat ik allemaal na de piep moest inspreken. Naam, adres, geboortedatum, apotheek, naam van het medicijn, sterkte en hoeveelheid.

Piep: naam, adres, geboortedatum, apotheek Vaassen, tuuttuuttuuttuut.

Ja hallo, zo lukt het niet hoor. Maar, niet gewanhoopt, ik zag dat je je ook via de site kon registreren en zo het herhaalrecept kon doorgeven. Toen ik bijna alles ingevuld had kwam ik bij het nummer van mijn ziektekostenverzekering. Dat had ik niet bij de hand. Dus ook dat mislukte.

Nou ja, dan maar een fax gestuurd.

Naam, adres, geboortedatum, apotheek

Omeprazol
Salbutamol
Sennocol
Sotalol
Pantozol
Paracetamol
Propanolol
Purinethol
Polidocanol

Zo…kan ik er weer een poosje tegen.

Krijg ik even later een fax terug.

Beste Mack, het is allemaal gelukt, alleen Emmafasol, dat kennen we niet.

Vrijgezel

In de krant stond dat de meeste mannen nadat ze eenmaal kinderen hebben, niet meer terugverlangen naar de tijd dat ze nog vrijgezel waren. 66% ongeveer. Zelf hoor ik hier ook bij. Want vrijgezel zijn in de tijd dat het nog vrijgezel heette in plaats van single was heus geen pretje. Vrijgezel had ook meer de betekenis van "overgebleven", terwijl single meer de betekenis heeft van "beschikbaar". Ik had dus mezelf dus beter single kunnen noemen in die tijd, maar dat kreeg ik m'n bek niet uit. Vrijgezel trouwens ook niet. Oké, je had vrijheid. En je kon je koffiemokken als asbak gebruiken. En die drijvende peuken een nachtje laten staan. En je kon naar iedere mooie vrouw kijken in de hoop dat ze met je wilde trouwen. Maar dat wilde ze niet. Vrouwen zijn egoïstische wezens. Ze willen je pas als je jezelf niet meer zielig vindt. Ze willen winnaars. Mannen die succes uitstralen. Of als je al getrouwd bent natuurlijk, dan lachen ze ineens ook allemaal naar je.

Mannen zijn zo niet. Die maakt het niet uit of een vrouw zichzelf zielig vindt. Welnee. Mannen zijn onbaatzuchtig en bieden zo'n zielig meisje gelijk een slaapplaats aan! Één van de zeven werken van barmhartigheid is dat, een vreemdeling herbergen. Maar daar hoor je dan nooit iemand over, over deze opofferingsgezinde karaktereigenschap die vrijwel elke man heeft. Welnee.

Ik was niet zo'n succesvol vrijgezel vroeger. Zeker niet in het begin. Pas vanaf m'n 14e kon ik het wat beter accepteren. Vlak voor mijn dertigste was ik zo'n tevreden vrijgezel, dat kon natuurlijk nooit lang goed gaan. Dat accepteert geen vrouw, een man die zich prima alleen redt, en de eerste van een lange reeks mislukkingen diende zich al spoedig aan. Tot Linda kwam, mijn gestuntel met andere vrouwen even een poosje aangekeken heeft en toen een einde aan mijn lijden heeft gemaakt. Gelukkig straal ik tegenwoordig succes uit. Let maar op binnenkort als ik met mijn diesel stationwagen met dakkoffer (en dvd-schermpjes aan de hoofdsteunen) richting camping in Frankrijk tuf. Man, wat straal ik een succes uit! Ik zuig gewoon iedereen mee in mijn succes. Rij achter mij aan!

Ik durf het bijna niet te vragen..

Er is muziek die lijkt wel door engelen geschreven. Het bloemenduet uit Lakmé is zulke muziek. Het zou mij niet verbazen als ze dit ten gehore brengen in de tunnel die naar de hemel leidt. Toen ik de muziek voor het eerst hoorde werd het gebruikt voor een anti-alcohol spotje waarin een fotoalbum van een jong meisje bladzijde voor bladzijde werd omgeslagen en je het kind zag opgroeien tot een jaar of 16. Daarna hoorde je een auto remmen, er volgde een klap en vervolgens zag je alleen nog maar zwarte bladzijden.

Ik wist niet hoe het stuk heette en pas jaren later, toen ik op de achterkant van een cd zat te kijken kreeg ik ineens een ingeving. Flower Duet Delibes. Ik wist gelijk dat dat de muziek moest zijn die ik zocht. En het klopte. Ik heb dit kunstje een paar jaar later nog een keer herhaald toen ik hartgrondig op zoek was naar een nummer waarvan later bleek dat ik het allang op cd bezat. Gewoon nooit de cd afgeluisterd. Ineens zag ik het staan.

Maar terugkomend op het bloemenduet. De meisjes in dit filmpje lijken me niet echt profs. Maar toch klinkt het al geweldig. Ik wist niet dat dat kon, dit nummer live zo te brengen dat het geweldig klinkt. Er zijn nog veel meer uitvoeringen te vinden, ook nog betere, maar dit is goed genoeg. En het lijken mij gewone Nederlandse meisjes. Één stem gaat nog iets hoger dan de andere. Ik durf het bijna niet te vragen maar als ik nu die iets lagere stem doe, is er dan iemand die de hogere stem aandurft zodat ik zelf ook eens hemels duet kan zingen met één van u? Het zou me geweldig lijken.

Venetië van de Veluwe.

Hier wonen wij. Wat niet veel mensen weten is dat Vaassen ook wel het “Venetië van de Veluwe wordt genoemd. Onze huizen zijn gebouwd in het water. Elke ochtend pakken wij de gondel om ons te verplaatsen. Niet altijd even handig, maar het heeft wel zijn charme. Boodschappen doen bijvoorbeeld. Vanmiddag voer ik even langs de bakker en door de supermarkt. Ik deed een euro in het winkelbootje en deed mijn boodschappen. Best leuk hoor, maar je moet geen haast hebben. Motorboten zijn verboden in het centrum, alleen gondels worden toegelaten.

’s Avonds is het hier natuurlijk de meest romantische plek van heel Nederland, met alle sfeerlampjes die op elke hoek van de vaarweg staan. Vaassenaren staan ook bekend als enorme romantici en altijd geeft ergens wel iemand een aria weg. Ik denk dat ik vanavond maar weer eens met mijn gitaar in het raam ga zitten.

♪♪ Oh sole mio ♪♪

straat onder water

straat onder water

Mack aan de crack

Hoera, er heeft weer een onderzoek plaatsgevonden. En gelukkig is het rapport 100 bladzijden dik zodat het nog niet zo eenvoudig is om de juiste conclusies eruit te trekken, maar dat is natuurlijk ook helemaal niet de bedoeling. Zowel niet van mij, niet van de onderzoekers en niet van Ab Klink, die het onderzoek liet uitvoeren. Want onderzoeken zijn ervoor om uitkomsten te genereren die we verwachten. Of die ons goed uitkomen. Zo niet, is het onderzoek onvolledig.

Dit onderzoek heeft uitgewezen (let wel, onderzoek heeft uitgewezen dus het is waar) dat alcohol na crack de meest giftige drug is. Alcohol is precies even giftig als heroïne. Roken is weer stukken minder giftig dan alcohol, maar roken scoort weer een leuke twee plaats qua verslaving. En alcohol en roken zijn allebei schadelijker dan cocaïne. (zie bladzijde 88 van het rapport)

Dat werpt ander licht op zaken. Ik heb ook gerookt. Ik was een junk. Verslaafd aan de harddrugs.