Gewenning

Ik had het laatst over twee zwakheden in mijn karakter naar aanleiding van een film, en daar zou ik nog op terugkomen. Nou, voeg er dan maar gelijk een derde aan toe want ik doe het niet. Ik ben een uur aan het typen en aan het gummen geweest met als eindresultaat dat ik niet krijg uitgelegd wat ik bedoel zonder te persoonlijk te worden. En dat gaat ten koste van mijn zorgvuldig opgebouwde helden-imago, en iets wat je in jaren opbouwt, is eventueel zo gesloopt. Mensen die het per se toch willen weten zullen een afspraak moeten maken voor een persoonlijk gesprek.

Verander ik gewoon even van onderwerp. Een klant komt bij me met zijn definitieve berekening voor de kinderopvangtoeslag. Zijn toetsingsinkomen op de berekening: € 167.000,- Een beetje verontwaardigd vroeg hij hoe ze daar nu weer bij komen, die gasten van de belastingdienst. "Ik wou dat het waar was", voegde hij er aan toe. Waarop ik zijn IB aangifte erbij pakte en hem een verzamelinkomen (box 1, 2 en 3) liet zien van € 167.000,- "Het is waar, beste man." zei ik tegen hem. Waarop hij afdroop en iets mompelde van: "Kennelijk went het snel."

Het Net en ik

Het Net en ik zijn nog steeds geen vriendjes. Misschien herinnert u zich mijn overspannenheid van feb/mrt 2008 nog toen Het net allerlei ellende/leugens/incapabele monteurs op mij afstuurde. Het probleem is dat ik nergens meer aan durf te zitten sinds het weer werkt. Ik durf dus niet naar een ander over te stappen en zo hebben ze mij in de tang.
Een paar weken geleden kreeg ik weer een mailtje waarin werd aangekondigd dat één van mijn inlognamen en bijbehorend wachtwoord werden gewijzigd in verband met ?? Eerst kwam het mailtje met de nieuwe inlognaam, twee weken later het wachtwoord en de mededeling dat de wijziging op drie juni in zou gaan.

Wanhopig, huilend, depressief en suicidaal vertelde ik het aan Linda die lijkbleek wegtrok. "Nee!! Niet Het Net, alstublieft God!" We hebben ons ingeschreven voor preventieve psychotherapie en dat blijkt dus niet voor niks. Want vandaag gaat de wijziging in en ziet u nog de foto van mij en Hans, op een bergweggetje in Frankrijk? Neen! Weg, foetsie, gone, disparu, verdwenen in het zwarte gat dat Het Net heet.

Bibberend van angst heb ik de helpdesk gebeld, niet voordat ik een dubbele dosis kalmeringstabletten had ingenomen trouwens, maar dat mocht niet baten. Waar haal ik trouwens de gore moed vandaan om die instantie lastig te vallen. € 0,45 per minuut, een keuzemenu van drie minuten en 10 minuten gewacht totdat die éne helpdeskmedewerker het goeddunkte om uit zijn pauze te komen en de telefoon van de "al onze medewerkers zijn in gesprek" stand af te halen. Tevergeefs. Ik heb het maar opgegeven.

IK WIL GODVERDOMME MIJN FOTO TERUG, HOERENZOON!

sorry.

*update* De foto is nu weer terug, maar die staat nu op een onbeheerbare plek. Ik kan hem daar niet weghalen of er eentje toevoegen. Alsof het andermans foto is. Kijken of Fred in zijn paarse pak dat ook nog kan oplossen.

Billy Elliot

Vanavond was de film Billy Elliot op televisie. Het verhaal speelt in 1984 en gaat over een Schots jongetje dat in een kansarme buurt opgroeit, van de gebaande paden afwijkt en professioneel balletdanser wil worden. Uiteindelijk lukt het hem ondanks de bezwaren en vooroordelen van zijn familie. De flim is low-budget maar weet te boeien. Wat mij persoonlijk erg boeide was de triestheid van zo'n arme arbeiderswijk. Allemaal dezelfde rijtjeshuizen met allemaal dezelfde tuintjes. In alle huizen hing overal was te drogen en overal hadden ze groen bloemetjesbehang zoals je dat alleen in Engeland tegen kunt komen. Geld voor iets fleurigs is er niet, de enige extraatjes zijn de drank en de sigaretten. En toch weten kinderen er wat van te maken. Het is een kansarme wijk vol ellende, maar het is wel hún kansarme wijk vol ellende. Billy Elliot weet eruit te ontsnappen door zijn danstalent maar moet daarvoor op 11-jarige leeftijd wel afscheid nemen van zijn familie en vriendjes om in Londen te gaan wonen en studeren. Het grauwe maar inmiddels ontdooide gezin moet het voortaan stellen zonder het meest kleurrijke gezinslid, Billy. Maar wel in de wetenschap dat een van hun het verder schopt dan ooit iemand uit het trieste dorpje het geschopt heeft.

De film legt ook feilloos twee zwakheden in mijn karakter bloot. Dingen waarvan ik me altijd afvraag hoe ik ermee om zou gaan. Daarom spreekt de film mij ook zo aan. Welke zwakheden dat zijn, daar zal ik in een volgend logje eens over verhalen.

Zwembad

Wij hebben een nieuw opblaaszwembad. Een gi-gan-tisch geval. Pieter van den Hoogenband zou hier zo een record 50 meter vrije slag in kunnen vestigen. Dat blaas je niet zomaar even op. Dat vereist een speciale pomp en een man met doorzettingsvermogen en met spierkracht in zijn armen, ik dus. Ik had me voorbereid op het ergste, qua pompen, maar dat het zo'n gigaklus zou worden, daar had ik geen toch rekening mee gehouden. In de bloedhitte stond ik al zeker tien minuten te pompen zonder zichtbaar resultaat. Maar het was ook een giga-zwembad dus de lucht moest eerst een omtrek van 200 meter afleggen voordat je resultaat zou zien. Het zweet gutste het zwembad vol en ik zag steeds beweging rond het ventiel, aan de pomp lag het dus niet. Nou, maar aan de man toch zeer zeker niet en ik pompte er nog een paar minuten lustig op los. Ik zeg nog tegen Linda: "Ik klaag niet, want ik ben pas een kwartiertje bezig, in Duitse concentratiekampen moesten ze hele dagen werken in de zinderende hitte, en kregen ze maar twee keer per dag wat te drinken." Over mentaliteit gesproken, ik zou geridderd moeten worden.

Maar goed, een ridder zou eerst gecontroleerd hebben of zo'n pomp ook een zuigstand had natuurlijk. Al bestond dat in de ridderjaren helemaal niet, en ik hoorde er gisteren ook pas voor het eerst van.

ZZzzzz snurk zzZZzzzz

Ik ging gisterenavond enigszins gehaast weg en vergat daardoor mijn sleutels. Toen ik net na twaalven terugkwam waren de deuren op slot. Twee egels in de achtertuin hielden zich doodstil, geschrokken als ze waren door mijn onverwachte binnenkomst in de tuin. Ik belde eerst ons vaste nummer maar bedacht al gauw dat dat weinig zin had omdat de telefoon boven niet overgaat. Toen ik Linda's mobiele nummer belde hoorde ik in de huiskamer haar ringtone, the Pianoman, spelen. Probleem. Ik liep naar de voortuin en belde maar aan. Ik verwachtte een Linda met een nachthumeur maar dat bleef uit. Eigenlijk bleef alles uit want ze hoorde me niet. Ik belde nog een keer of vijf, maar het mocht niet baten. Ik riep nog richting het openstaande slaapkamerraam (Lindaaahh), maar het was net of ze expres harder ging snurken.

Twee buren hebben onze sleutel maar daar was ook al het licht al uit. De buurman die geen sleutel heeft, liet zijn hond uit en ik vertelde hem wat er aan de hand was. Dat vond-ie heel vermakelijk. Ik smste mijn moeder, die tien minuten lopen bij ons vandaan woont of ze nog wakker was. Nee, maar nu wel, want wij Mackjes worden gewoon wakker van waarschuwingssignalen. Vandaar dat Hans altijd rechtstreeks naar mijn kant van het bed loopt midden in de nacht, mama wordt toch niet wakker. Ik liep dus naar mijn moeder om de sleutel op te halen, onderweg nog bijna in elkaar geslagen want een paar jongens zeiden heel bedreigend goedenavond terwijl het al nacht was, en ik vond dat verdacht. Om kwart over één was ik weer thuis met sleutel en kon naar binnen. Hans lag in mijn bed en Linda lag te ronken. Ik heb eerst de slaapkamer op bedwelmend gas gecontroleerd maar mijn zintuigen namen buiten het normale biogasniveau geen verdacht hoge concentraties waar. Hans heb ik naar zijn eigen bed gedragen en heb nog een half uur wakker gelegen omdat ik niet in slaap kwam. Vanochtend hoorde Linda het verhaal ongelovig aan. Maar ik trapte er niet in want ik zei: Ik hoorde je wel tegen Hans fluisteren dat-ie stil moest zijn toen de bel ging.

Marco Kroon

Marco Kroon is kapitein bij het korps commando's. Hij kreeg de hoogste militaire onderscheiding en werd tot ridder geslagen als gevolg van heldhaftig optreden in de oorlog in Afghanistan. Geen jongen om ruzie mee te krijgen lijkt mij. Vroeger zou ik erg opgekeken hebben tegen zo'n held maar tegenwoordig kijk ik er met een wat gezondere waardering tegenaan. Wat niet wegneemt dat ik vind dat hij deze onderscheiding dik verdiend heeft. Marco Kroon zelf is bescheiden en vriendelijk, maar commando's hebben een knop waarmee ze die eigenschappen uit kunnen zetten. Ze veranderen dan in soldaten die onder extreme druk kunnen blijven nadenken. Heel handig, als je zo'n knop hebt. Als je die niet hebt, kun je geen commando worden, zo simpel is dat. Eigenlijk is commando zijn een aangeboren afwijking. Net als hoogbegaafdheid, muzikaliteit en leidinggevende kwaliteiten. Alleen kun je het met sommige afwijkingen wat verder schoppen dan met andere. Dus kijk niet teveel op tegen de president directeur van Shell want reeds in de buik van zijn moeder werd bepaald dat hij eigenschappen zou ontwikkelen waarmee hij zo'n functie kon vervullen.

Voor Marco moeten we respect hebben. Maar voor de koningin nog meer. Want koningin is het enige beroep waarvoor je niet in de wieg gelegd hoeft te zijn, want lig je eenmaal in de wieg van de koningin, dan heb je maar koningin te worden. Zo simpel is dat. Of je er nu geschikt voor bent of niet. Eigenlijk veel knapper. Toch vind ik in het belang van Marco en van de koningin, dat ze het ridderen voortaan weer met een zwaard moeten doen. Want zo'n joviale klap op je schouder, dat lijkt toch nergens op.

http://www.nuvideo.nl/algemeen/27315/koningin-beatrix-net-zo-zenuwachtig-als-ik.html

Frits

Wij hebben twee katten, Sophie en Anna Bob, en daar is de nieuwigheid wel vanaf. Sophie is netjes, schoon maar ook een verwaand nest. Bob is een dikke goedzak, maar tevens een smeerpijp. Als Bob zit te eten, liggen er in een straal van een meter kattenbrokken op de vloer. Dus het voer werd 's avonds buiten gezet. Het gevolg: binnen de kortste keren zat er een egel van te eten. En egels zijn Linda's favoriete dieren (als ze had mogen kiezen, was ze van sterrenbeeld egel) dus ik doorzag het complot van het voer buiten. Eerst ging er een half blikje per dag door, nu twee! Ook alle merels uit het dorp vieren feest in onze tuin. En al snel meldde zich een uiterst mager, schuw en schurfterig poesje. Heel voorzichtig betrad zij onze tuin en schrokte zich vol. Als ze iets zag bewegen schoot ze er vandoor. Behalve als het Bob was, want Bob en dit meisje kenden elkaar kennelijk al. En elke avond hoorden wij een zielig gemauw, en het kleine katje kwam zich vol eten. Eergisteren, van de een op de andere dag was het beest niet zo schuw meer en liet zich benaderen. Je geeft ze een vinger en ze liggen op je bank. Het is een heel lief en mooi katje, beetje klein en ondervoed, maar verder lijkt ze wel gezond. Misschien wormen en schurft maar dat lost een dierenarts met een diploma zo op. Ik wil er geen drie, hoe graag ik zo'n beestje ook een goed huis gun. Linda denkt er net zo over. Zaterdag brengen we haar naar een opvang voor zwerfkatten. Tenzij iemand dit katje heel graag wil natuurlijk. Wij hebben haar even tijdelijk Frits genoemd, naar een oud collega van mij. Maar ik heb geen idee waarom want ik zie werkelijk geen enkele overeenkomst.

© Alles is al eens geschreven.

Ik kwam voor het eerst op een weblog en las de volgende tekst:

© jacq. veldman, 2003-2009
Alle teksten op dit weblog zijn auteursrechtelijk beschermd. Citeren van teksten zonder de bron te melden kost geld.

God, wat voelde ik me gelijk welkom. Ik heb mijn portemonnee naast me gelegd en ik heb eens lekker hardop zitten citeren. Ik begrijp werkelijk niet wat mensen bezielt. Ik hoor iedereen over eerlijk en legaal bloggen en mensen met dwangbevelen in hun brievenbus omdat ze een keer iets uit een krant hebben gekopieerd en op hun weblog gezet. Wat is dat toch de laatste tijd? Mis ik iets? Heeft iedereen collectief last van grootheidswaanzin of zo, dat ze denken dat teksten van hun weblog worden gejat? Jat er lekker op los zou ik zeggen als je zelf niks kunt verzinnen. Alsof je daar iets mee opschiet.

Ik heb dat van die auteursrechten nooit begrepen. Wie gaat er nu een boek óverschrijven? Dat kost toch veel te veel tijd? Als je die tijd zou gebruiken om vakken te gaan vullen in de supermarkt kun je met de opbrengst dat boek toch makkelijk honderd keer betalen? Ingewikkeld gedoe. Met muziek of software snap ik het nog, die auteursrechten, maar ja, als het ergens niet helpt om er auteursrecht op te vestigen is het wel muziek of software. Elke jandoedel kopieert en downloadt er op los dat het een lieve lust is. Het is bijna gelegaliseerd, zo normaal is dat. En als je iets op je weblog zet wat een ander heeft geschreven dan verdien je daar in elk geval geen geld aan, en het is maar zeer de vraag of de 'gedupeerde' er geld mee verliest. Ik krijg sterk het gevoel van een gat in de markt voor een paar handige jongens. Nu doen ze subsidies, dan doen ze auteursrechten en morgen verdienen ze aan mazen in de wet. En vroeger maakten ze porno. Zitten de hele dag met dollartekens in hun ogen naar bepaalde zinnen te googlen. En als ze een hit hebben, veranderen ze in maniakale speurhonden. Graai. Maar ik zal het punt wel missen.

Orakel

Oeh, ik droomde laatst iets, het was geniaal, eerlijk waar. Het was een verbluffend kinderlijk eenvoudig verband, dat nog niemand eerder gezien had. Ik dacht nog in mijn droom: "Nu moet ik wakker worden en het even goed laten doordringen zodat ik het straks nog weet." En toen ik vijf tellen later wakker was, was ik het kwijt! Echt. En dat was zonde want de grondvesten schudden reeds onder de nobelprijzen. Het was qua importantie ongeveer even zwaarwegend als de relativiteitstheorie en de uitvinding van het wiel. En dat komt zomaar in een droom bij mij langs. Simpel en briljant. Maar ik heb echt geen idee meer waar het over ging.

Ik vind trouwens dat ik steeds briljanter word. Want ik kan tegenwoordig vragen stellen waar geen sterveling het antwoord op weet. Ik dus ook niet. En het enige waar die briljantheid toe leidt is dat je inzicht krijgt in hoe ingewikkeld het leven van een westerling eigenlijk is. Het baart mij zorgen. Vroeger was alles deelbaar in goed en slecht, ja en nee. Door dat eeuwige gefilisof..gefilosi..gefolis…gedenk help je je eigen grondgedachten nog om zeep. Niet te veel nadenken helpt het leven simpel te houden. Inzichtelijk. Hokjes. Daar hou ik van. Waarschijnlijk zit ik in een tussenfase en gaat het over. Waar ik vroeger in hokjes dacht en overtuigd was van mijn gelijk, daar denk ik nu in hokjes met ontsnappingsmogelijkheden rondom en dan word je soms tureluurs. Maar het is hoopvolle tureluurzie. Want de antwoorden lijken al in mij aanwezig, het enige wat ik nog moet is ze even aan de juiste vraag zien te koppelen.

Voor vaderdag vraag ik een orakel. Een alles overstemmend en definitief orakel. Bij Blokker zullen ze er vast wel eentje hebben. Want anders kom ik ooit nog een keer in de levensfase dat je je hebt neergelegd bij het feit dat je nooit exacte antwoorden zult krijgen op levensvragen, oftewel, wijsheid.

Mwah…aardig logje zo voor net na middernacht. Al zeg ik het zelf.

Max en Olaf

Max Rufus Mosley is voorzitter van de FIA, (internationale automobiel federatie) en bedenker van de spelregels in de Formule 1. De man ziet eruit als een real gentleman, maar is inmiddels niet meer van onbesproken gedrag. Zijn vader was een Engels fascistenleider die het niet zo druk had omdat er in Engeland praktisch geen fascisten zijn. Echter, wat de vader doet, daar mag je de zoon niet op afrekenen. Nee, maar ik wilde het toch even genoemd hebben omdat er vorig jaar in een Engelse krant foto's van hem op een nazi-sexfeest opdoken. Als ik het allemaal goed gevolgd heb is hij vrijgesproken van het feit dat het om een nazi-sexfeest ging. Het ging kennelijk om een gewoon sexfeest. Oooh..nou ja, wat maakt het uit wat je in je vrije tijd doet, toch? Nee, dat maakt mij echt niet uit, al gaat JPB naakt in de Linda* staan, ik neem hem er geen greintje minder serieus door.

Evengoed, als je ergens van beschuldigd wordt treedt het "waar rook is, is vuur" principe in werking en je bent vanaf dat moment de Sjaak, want voor de rest van je leven ben je schuldig in de ogen van het publiek. Bram Peper bijvoorbeeld, is nog steeds een grote fraudeur. Mosley is dus een nazi. Gelukkig hebben wij in Nederland de bekwame en altijd serieuze Olaf Mol, F1 commentator van beroep, die vooral geen kritische vragen aan belangrijke mensen stelt uit angst dat hij voortaan alleen nog maar de 4e monteur van het Toro Rosso team mag interviewen. Dus wat zegt Olaf tegen Max Mosley, afgelopen weekend toen er even verwezen werd naar de rechtzaak over het nazi-sexfeest: "The Dutch are very liberal and don't mind about such things". Mol moet wel de grootste Nederlandse flapdrol aller tijden zijn. Leve Murray Walker!

* De Mol!!!!