Mack

Ik hou van een goed gesprek. Bij voorkeur in aanwezigheid van meerdere mensen en dan het liefst in zo'n goede harmonie dat het gesprek zichzelf op gang houdt. Ik ben niet degene van de meeste woorden, maar aan het eind van de avond scoor ik altijd wel het hoogst op inhoud. Niet dat ik serieus kan praten, nee, dat niet, maar ik mag graag het gesprek goed volgen en op het juiste moment toeslaan met een grap. Of een tegenaanval. Kwestie van timing en ik ben in mijn element.

Maar soms word ik hondsbrutaal uit mijn element gehaald doordat er iemand anders een ander gesprek tegen weer een ander begint, midden door het eerste gesprek. Een hekel heb ik daaraan, want dan zit ik te kijken naar de één die met zijn mond beweegt, maar ik luister naar de ander die ik niet zie. Verwarrend.
Óf, iemand die geen ster is in interessante onderwerpen maar wel ellenlang kan lullen, die vind ik ook irritant. Want bij de minste of geringste afleiding vliegen alle hoofden de andere kant op, behalve die van mij omdat ik dat nu eenmaal onbeleefd vind om ineens afgeleid te zijn. Dan zie je de blik van de verteller zich razendsnel verplaatsen van de oorspronkelijke toehoorder naar mij, en dan ben ik de klos, want de rest gaat gewoon weer over naar een interessant onderwerp en ik zit opgescheept met een verhaal over een bejaarde in een ziekenhuis die op een knop drukte maar er kwam niemand. Tenminste, daar bleek het na vijf minuten op neer te komen.

Maar wat je dus echt niet moet doen bij mij is als ikzelf iets zit te vertellen in een groep, er ineens doorheen gaan zitten praten tegen een ander. Vandaag overkwam het mijn baas. Begint gewoon over iets anders wat-ie in z'n hoofd heeft. En omdat hij de baas is, luistert er ineens niemand meer naar mij maar allemaal naar de baas. Dus ik kijk dat even twee tellen aan en dan roep ik vrij hard: "Hallo!" Dat heeft nooit gelijk effect maar mijn tweede verontwaardigde en hele harde "HALLO" doet iedereen verschrikt opkijken. En dan vertel ik dus gewoon vrolijk verder waar ik gebleven was. Baas of geen baas. Nog geen tien minuten later, mijn collega flikt precies hetzelfde, ik vertel iets en zij vraagt ineens iets totaal anders aan mijn toehoorder. Ja, dat had ze gedacht. "Zeg, boerin, wat mankeert jou? Ik zit iets te vertellen! Het is dan kennelijk niet interessant maar heb tenminste de beleefdheid om dan gewoon te gaan gapen ofzo ja?" De collega keek verschrikt en bood gelijk haar excuses aan. Mooi zo. Ik moet me wel kunnen concentreren als ik iets vertel.

Mijn broer heeft er ook een handje van. Hij hoort en ziet me soms gewoon niet. Op een verjaardag lulde hij ook ineens door mijn verhaal heen. Ik riep vervolgens dwars door hem heen dat ik het gevoel had dat ik genegeerd werd. En dat helpt om niet meer genegeerd te worden. Zelfs zo goed dat ik een week later van mijn zus hoorde dat haar schoonouders er slecht van geslapen hadden omdat ze niet wisten of ik het nu meende of niet. Mijn gezicht verraadt dat ik eigenlijk best grappig vind wat er gebeurt. Maakt niet uit, soms moet je mensen meerdere malen corrigeren, maar uiteindelijk leren ze.

Weet u, ik ben goed bezig vind ik zelf. Misschien niet volgens wat ex-leidinggevenden want die hadden graag gezien dat ik managementcursussen ging volgen om een belangrijk financieel manager te kunnen worden. Maar ik dacht, fokjou, ik woe dat helemaal niet. Ik woe met een opgewekt gezicht naar mijn werk kunnen en werk doen waar ik voldoening uit haal. Dát woe ik. Want ik woe niet gestrest met een leasediesel en een galgdas naar mijn werk. Ik woe met een tweedehands Alfa 6-cilinder naar mijn werk. Dus ik koos voor een klein kantoor. (Huh? Je moet juist bij een groot bedrijf gaan werken, met méér verantwoording en méér mensen onder je, zodat je net zo'n eikel kunt worden als wij.)

Nou ja, ik heb het nu erg druk op mijn werk, maar geen negatieve stress, ik hoef niet meer in files te staan, ik word niet gemanaged maar er worden mij gewoon dingen gevraagd. Ik heb een baas die ook snapt wat ik voor werk doe en ik ben om zes uur thuis. En ik hoef niet zoals een beetje belangrijke manager, elke maand met het vliegtuig naar een ver land. Dat hoeven die managers nu vanwege de crisis ook niet meer, dus ik snap niet zo goed waarom dat dan eerder wel moest, maar dat is een ander verhaal.

Het komt er op neer dat ik een tevreden mens ben. Ik zou misschien zelfs gelukkig gezegd hebben als dat niet zo ontzettend mieterig overkwam, voor een man. Ik doe mijn kinderen dagelijks in bad, speel even met ze en doe ze naar bed. Oke, ik ben dan geen financieel manager bij een grote organisatie, maar ik heb ook geen plannen om te gaan genieten ná mijn pensioen. Ook geen ambitie om bij een rotaryclub te willen. En ik dacht laatst zelfs dat het veel beter dan dat het nu is, niet kan worden. Ondanks geblèr, vieze luiers en kinderen die niet willen eten. En dan vergeet ik haast nog mijn lieve en immer begripvolle vrouw die mij de baas is als het moet, en mij de baas laat als het kan. Zodat mijn ego ook tevreden kan zijn.