Mack

Ik vroeg mij regelmatig af hoe herkenning werkt. En ik denk het nu te weten. Herkenning werkt net als alle andere kunstjes. Weet u hoe kunstjes werken? Als volgt. Stel, u kunt een kunstje, bijvoorbeeld jongleren. Er was een tijd dat u dat nog niet kon, u heeft dat ergens onderweg in uw leven geleerd. In uw hersenen zitten neuronen. Heel veel neuronen zelfs, misschien wel 100. Ik heb trouwens geen idee wat neuronen zijn maar iedereen schijnt ze te hebben. Als u iets oefent, dan maakt neuron 1 een verbinding met neuron 2. Er groeit een flinterdun stroomdraadje tussen de ene en de andere neuron. En als u verder oefent wordt er een verbinding gelegd met neuron 3, 4 enz. Als u het kunstje beheerst is er dus een verbinding van stroomdraadjes in uw hoofd gelegd en de volgende keer als u het kunstje wilt doen, dan hoeft u alleen even de stekker erin te doen. Dat verklaart dus ook als ik bijvoorbeeld van lichaam zou ruilen met Marco van Basten, dat ik dan nog steeds geen topspits ben maar zou ik ruilen van hersenen, dan zou ik ineens weten hoe ik een omhaal tegen FC den Bosch in de kruising moest krijgen.

Nou, met herkenning is het net zo. Als u iemand voor de eerste keer ziet begint het verbindingen leggen. Als u diegene na een week weer tegenkomt ziet u wel iets bekends maar u weet niet precies wat. Maar na twee ontmoetingen zijn de verbindingen wel gelegd en weet u het een week later wel. En hoe vaker u iemand ziet, hoe steviger de verbinding. Vandaar dat u uw klasgenoten van vroeger direct herkent als u ze jaren later weer eens tegenkomt. Of dat u een bekende Nederlander op straat kunt herkennen. De bekende Nederlander heeft echter geen idee van wie u bent. Want die heeft geen neuronencircuit opgebouwd.

Met herkenning is nog iets raars aan de hand. U herkent een klasgenoot van vroeger, ondanks dat u de persoon die voor u staat nog nooit heeft gezien. Dat wil zeggen, geen lichaamscel van die persoon is nog dezelfde als die van het kind waar u destijds mee belletje trok. Alle cellen waaruit die persoon bestaat zijn inmiddels vervangen door andere dus letterlijk niks is meer hetzelfde. En toch herkent u die persoon. Dat werkt als volgt: het stevig gelegde circuit in uw hoofd wordt constant afgeracet door stroompjes. Bliksemsnel. Zo snel dat er hier en daar wel eens een bochtje wordt afgesneden of te ruim genomen. Er ontstaat wat speling in de afgelegde weg. Soms wordt een rondje afgelegd in 38,3 nanoseconden, dan weer in 36,9. Zodat u iemand ook nog herkent als de moleculaire opbouw van die persoon licht is gewijzigd. Want dat gebeurt natuurlijk al als u tegen de wind in fietst. En dan zou u niet meer herkend worden door degene naar wie u onderweg was. Dat zou toch lullig zijn.

Nou, zo werkt het volgens mij.

Ik las vandaag een slaapverwekkend interview met een mij bekende in een plaatselijke bedrijvengids. Een ondernemer die vertelde over kansen en uitdagingen en over toegevoegde waarde. Over spelers op de markt en over een deel van de koek. Als je erover nadenkt, wat heb je dan eigenlijk een armoedig bestaan als je in het bedrijfsleven terecht bent gekomen hè? Gelukkig dat ik het zelf allemaal niet door heb anders zou je toch soms niet goed worden. En hoe vreemd eigenlijk dat er scholen zijn die mensen leren hoe ze zo goed mogelijk kunnen functioneren in die wereld van zakencentra en maatpakken. Ik denk er maar niet teveel over na want ik moet nog tot 2034 las ik in een door Zwitserleven aan mij gerichte brief.

Het is ook beter om niet na te denken en gewoon mee te doen. Maar soms word je geconfronteerd met iemand die liever aan de kunstacademie ging studeren dan aan het grote ja-knikken mee te doen. En die pakt bijvoorbeeld een gitaar en zingt spontaan een lied. Of schildert een mooi schilderij. En tenzij je veel geluk hebt en er uitzonderlijk goed in bent verdien je daar geen droog brood mee. Een gedurfde toekomstkeuze want je bent in de onbegrepen minderheid. Maar als je dood gaat aan het eind van je leven heb je wel gezongen.

In tegenstelling tot wat ik vroeger dacht zingt Bob Marley niet dat er zonder vrouw ook geen huil zou zijn, nee, hij zingt in Jamaicaans dialect: huil maar niet meisje. Is dat niet mooi van Bob? Ik vind het mooi.

Omdat het buiten weer kouder wordt, en de zomervakantie net achter ons ligt zal ik proberen u nog éénmaal mee terug de zomer in te trekken, en u te leiden naar een mooie zomervakantie in het verleden.
U bent in een warm land, waar u destijds net de liefde van uw leven ontmoet heeft, althans, dat dacht u want hij/zij zit momenteel niet bij u in de huiskamer, en eigenlijk wist u dat toen ook al, diep van binnen, dus u bent in een geluksstemming met een tikkeltje tristesse erdoor. U ligt in een hangmat en een petje bedekt uw gezicht. De krekels beginnen wat zachter te krieken want het is al laat in de middag. De warmte van de dag begint nu pas aangenaam te worden. Mede-vakantiegangers zijn al begonnen met het bereiden van de avondmaaltijd en u hoeft straks alleen maar aan te schuiven. Het belooft nog een heerlijke avond te worden. Op de radio speelt een zomernamiddagmuziekje en tevreden luistert u de dag uit.

http://www.youtube.com/watch?v=5Da2TmOEZ0o