Gedverderrie wat een naar beeld op het journaal. Een motoragent wordt geschept door een auto terwijl hij verkeer naar de andere rijbaan probeert te loodsen. Dat deed hij om vrij baan te scheppen voor een ambulance die net een gewonde aan de andere kant van de weg had opgehaald. De ambulance kreeg inderdaad vrij baan, maar niet helemaal zoals vooraf was bedoeld. Wat moet je trouwens, als ambulancebestuurder als je in zo'n situatie verzeild raakt? Doorrijden naar het ziekenhuis of eerst gaan kijken hoe de agent eraan toe is? De agent raakte zwaargewond bij het ongeval. En die bestuurder van de gele Seat? Tja…die zal zich kapot geschrokken zijn. Hij had wel iets beter op kunnen letten. Maar ook de actie van de motoragent vond ik niet het meest professionele politieoptreden ooit. In elk geval, sterkte en beterschap agent.
Nieuwe lichting dorpsgekken
Praktisch elke avond loopt er hier een hoestende idioot voorbij. Je hoort hem al van verre aankomen en met een heus Dopplereffect hoor je hem ook weer in de verte verdwijnen. Tussen elke hoest zit ongeveer 2 seconden pauze. Ik overdrijf niet. Wie is deze mysterieuze, hoestende idioot, wat mankeert hem en waarom neemt hij geen stophoest?
Evengoed is Vaassen toch een beetje een vreemd dorp. Een poosje geleden kwam ik toen ik Tammar bij de kinderopvang afzette, een niesende idioot tegen. Op de fiets. Die kwam niesend aan fietsen zonder ook maar de moeite te doen om haar hand voor haar mond te doen. Of om ingehouden te niesen. Ik heb zeker twintig niesen geteld. En zeker twaalf fluimen. En dat fietste al niesend gewoon door, met twee handen aan het stuur, alsof er niks aan de hand was. Volgens mij zijn er dan toch een paar draadjes in je nek niet helemaal goed aangesloten.
Record aan flarden.
Ik ben niet het type dat dagelijks zijn weblogstatistieken bekijkt maar zo af en toe als ik de one-stat knop zie staan dan klik ik er eens op. Ik heb ook geen tellertje dat bijhoudt hoeveel mensen er op de site geweest zijn en geen tellertje dat aangeeft hoeveel mensen er momenteel aanwezig zijn. Leuke gadgets maar het boeit me gewoon niet zo. Waar het natuurlijk wel om gaat zijn uw reacties. Die zeggen me iets, niet hoevaak dit weblog wordt bekeken want dat voelt een beetje als SBS6 en de kijkcijfers. En die kun je beïnvloeden met wat marketing-achtige truukjes maar houden wij onszelf al niet genoeg voor de gek?
En al is het vaak onzin hier, toch probeer ik er een zeker kwaliteitsniveau in te houden, want ik lees zelf ook nog wel eens terug in de archieven. En dan wil ik mezelf wél vermaken. En helemaal ongevoelig voor iemand die schrijft dat hij/zij het een mooi, leuk, grappig, ontroerend of inspirerend logje vond ben ik niet.
Webloggen is wat mij betreft ook een aangelegenheid tussen vreemde u (die ik niet ken) en mij (die u niet kent) zodat er een zekere afstand tussen ons blijft maar wij toch een soort zielsverwanten zijn. Er zijn natuurlijk ook mensen (niet-webloggers) die meelezen en die ik wel in het echt ken. Dat voelt soms wat ongemakkelijk omdat zij op de hoogte zijn van wat er zich in mijn hoofd afspeelt. Dus dan roer ik het onderwerp weblog in hun bijzijn meestal niet aan. Nadeel is ook dat die mensen alles al weten wat je hebt meegemaakt die week. Ik vertel ook nooit iemand dat ik een web-log heb, maar dat is vrij zinloos met een vrouw als Linda. Zij is een wandelend reclameblok voor dit log, het zou mij niet verbazen als zij op 28 augustus jl. een proeflesje op het ROC gewijd heeft aan http://www.mack.web-log.nl. Want dat persoonlijke pageviewrecord is aangescherpt op een manier als eigenlijk alleen Usain Bolt records kan aanscherpen. Bij nader inzien komt het natuurlijk gewoon doordat u allemaal een keer extra op uw persoonlijke linkje geklikt heeft op 28 augustus. Of kwam u echt Tammar feliciteren?
Mijn besluit staat vast…
Ik keek vanavond een lachwekkende film over vier mannen met een midlife-crisis die het zat waren. John Travolta was een van die vier mannen. Dit meld ik even omdat elke film met John Travolta goed is. En omdat ik alle films waar John Travolta in speelt in één keer snap. En daar hou ik van. Maar de mannen waren het dus zat en pikten het niet langer. Ze gooiden al hun excuses overboord, vormden een motorclubje en reden richting de Pacific. Uiteraard na toestemming van hun vrouwen, maar daar ontkomt niemand tegenwoordig nog aan. En ze beleefden avonturen! Zoals een echt ouderwets eerlijk gevecht, zonder messen, pepperspray of stroomstootwapens. Gewoon elkaar eens even flink voor de bek slaan. En dan zo mooi neervallen en weer opstaan. En als je er een hebt neergeslagen springt de volgende alweer op je. Waar lees je nu nog over zo'n prachtig eerlijk gevecht?
Tijdens de film ben ik eens aan het denken geslagen. Ik moest het ook maar eens doen, een Harley kopen, een leren helm en het ware leven gaan leiden. Zo de A50 op en richting Waddenzee. Als ik vroeg wegga ben ik voor het avondeten nog wel terug..
Levensvragen bij McDonalds
Een paar jaar geleden zag ik bij McDonalds een heel klein jongetje dat geen voetjes en geen handjes had. Zijn vader of moeder droeg hem en ik weet nog dat ik dat heel zielig vond. Een gehandicapt kind, dat de rest van zijn leven zal moeten knokken in plaats van onbezorgd te kunnen spelen, dat deed me toch wel zeer van binnen en ik bedacht me hoe on-vanzelfsprekend het is om een gezond kind te hebben. Niet dat je je dat normaal niet realiseert, maar je staat er ook weer niet elke minuut van de dag bij stil. En ik bedacht me of je als ouder moet ingrijpen als zo'n zware handicap tijdens de zwangerschap al zichtbaar is. Ik neigde ernaar om te zeggen van wel maar ik voelde gemengde gevoelens; zou een abortus in het belang van het kind zijn of is het eigen belang? Zou ik mijn eigen ongeboren kind wel of niet willen omdat het niet gezond is? Het is wel je eigen kind en je kunt er wel populair wetenschappelijk vanuit gaan dat een embryo nog niks merkt, dat er geen God is, en dat je het kind een rotleven geeft, maar weet ik veel of dat klopt!
Feit was in elk geval dat dit kind er gewoon was en dat het op een normale manier de wereld in keek. Als een kind. Alleen zijn ouders droegen hem en gaven hem te eten. Zo'n jochie van een jaar of twee weet nog van niks en voelt zich waarschijnlijk fijn bij zijn ouders. Dus moest hem dit leven inderdaad niet gegeven worden? Ik ben niet voor of tegen abortus omdat ik er nooit mee geconfronteerd ben, en om er dan een mening over te hebben vind ik ook zo wat. Misschien is die beslissing van abortus nog wel moeilijker dan die van euthanasie.
Ik zou het hele jochie waarschijnlijk vergeten zijn als wij hem vanavond bij diezelfde Mac niet weer tegenkwamen. Hij was van Hans zijn leeftijd en hij liep! Met protheses weliswaar maar toch. En hij speelde met een speeltje dat hij tussen z'n twee stompjes vasthield en hij stond bij de glijbaan te kijken. Ik denk niet dat hij erin kon. Ik had de neiging om iets tegen het jochie te zeggen. Dat hij zo goed aan het spelen was of zoiets. Ik heb het niet gedaan omdat ik ook weer bang was dat je hem dan ook niet normaal behandelt. Je spreekt hem immers aan juist omdat hij die handicap heeft, dat zou je bij een gezond kind ook niet gedaan hebben. Ik vond het een dom dilemma van mezelf. Dat je met zoiets niet normaal kunt omgaan. En natuurlijk keek ik af en toe naar hem, ook hoe hij later zijn vader een armpje gaf en zo als het ware hand in hand liep met zijn vader. En zijn moeder zag me ook kijken, maar keek me gelukkig niet vernietigend aan.
Het voorrecht van de jarige.
Afgezien van dat er drie van de vier gezinsleden niet lekker waren, haat ik verjaardagen in mijn eigen huis. Na een nacht met een overgevend kind dat twee keer zijn bed onderspuugde had ik er eigenlijk al geen zin meer in. De eerste keer heb ik hem in een ander bed gelegd en de kots laten liggen maar toen ik dat een uur later aan Linda (die ook niet lekker was en daardoor wakker lag) opbiechtte, vond ze dat geen goed idee. Dus kon ik alsnog de zooi opruimen. Een uurtje daarna had hij weer z'n bed onder gespuugd en werd de nacht voor de derde keer op grove wijze onderbroken. En toen ik de vanmiddag wat slaap probeerde in te halen op de bank terwijl Hans een dvd'tje keek, was het na vijf minuten alweer kotsalarm. En natuurlijk haalde hij de wc niet, dus die hogedrukstraal kwam in de gang terecht.
Ik heb geen idee waarmee je braaksel opruimt, en Linda en Tammar lagen ook slaap in te halen, dus ik heb het met een emmer en een dweil gedaan. Was dat goed? Toen ik het opgeruimd had en Hans weer voor de televisie zette, en ik m'n ogen weer dicht deed stond na een kwartiertje de eerste visite al voor m'n neus.
Ik zeg het ze ook gewoon, dat ik het haat al die visite. Dat het niet persoonlijk is maar die tsunami van visite elke keer, gek word ik ervan. Ik heb vanavond in mijn eentje besloten dat ik mijn aankomende verjaardag niet vier. Mijlpaal of niet. Ik ben er niet en ook niet op een andere dag. Gewoon alsof ik niet jarig ben. Want ik ben jarig, dus ik mag kiezen.
Ballon.
Weet u wat mij een heel erg naar, triest en depressiegevoelig beroep lijkt? Ballonkunstenaar. Man, ik moet er niet aan denken wat er met me gebeurd was als ik destijds op de Havo handelswetenschappen had laten vallen i.p.v ballonkunsten. Als ik zo'n trieste ballonnenblazer in de stad tegenkom die van een paar ballonnen een hond maakt en daarmee kleine kinderen vermaakt dan springen de tranen in m'n ogen. Van verdriet ja! Kunt u een erger beroep verzinnen? Daarbij, als ik iets níét heb zijn het wel knoop-in-een-ballon-leg-genen. Mijn moeder kon dat als de beste, een knoop in een ballon leggen, Linda ook, geen enkel probleem, maar ik kan alleen maar blazen en ze vervolgens met plakband proberen dicht te krijgen. Hoe gaat dat in godsnaam, zo'n knoop in een ballon? Wat een hel! Ja, Tammar is vandaag jarig dus vieren we het morgen en Linda heeft vanavond al twee keer overgegeven dus ik heb slingers opgehangen en zes ballonnen opgeblazen waarvan er één ontploft is en twee er op dit moment zachtjes aan het leeglopen zijn. En de andere drie zieligerds hangen aan de slingers. Met een boterhamzakjesdichtmaakstripje. Meer waren er niet. En het waren geen gewone ballonnen met een ballonvorm, nee nee nee nee, het waren ballonnen in de vorm van een zeehond. Wat een dolle boel!
Hoe lang kennen wij elkaar eigenlijk?
Dat vroeg ik me vanavond af. En daar heb ik spijt van want het was een hels karwei om het uit te zoeken. Maar de doorzetter wint. Zie onderstaand het logje waarop u uzelf voor het eerst hier meldde. Gek eigenlijk, net toen ik er mee bezig was schoten er allerlei dingen door mijn hoofd die ik hier en op deze plaats zou schrijven in plaats van deze regels. Want nu weet ik niet meer welke dingen dat waren. Komt omdat ik compleet gaar ben nu. Nou ja, veel plezier ermee. Ik hoop dat het voor u leuker is dan voor mij.
Tot uw dienst.
Kent u dat? Je opent een weblog en de dwangmatige logger heeft gemeend een keer overijverig te moeten zijn en er staat me toch een lap oninteressante tekst! Allemachtig, wat denkt-ie wel niet, dat ik geen andere dingen te doen heb? Soms staat het dan nog helemaal vol met linkjes waarvan het de bedoeling is dat je ze allemaal aanklikt. Ja doeehooeeiii. Ik wacht wel even tot er een korter logje verschijnt.
Ik ben tegen zinloos werken.
Een paar jaar geleden had ik een frustratie waar ik inmiddels weinig last meer van heb, maar die nog steeds latent aanwezig is. Het gaat hier over de zogenaamde managersfrustratie. Als je bij een middelgroot bedrijf werkt krijg je er gegarandeerd mee te maken, met de manager. In het begin denk je nog dat het aan jezelf ligt. Hij kan het allemaal prachtig vertellen. Veel beter dan jij ooit zult kunnen en hij heeft zijn zaakjes op orde. Dus als hij zegt dat het allemaal heel anders moet, dan zal dat wel beter zijn voor het bedrijf. Want hij is de deskundige. Hij vertelt jou hoe je je werk beter kunt doen zonder dat hij snapt wat je doet.
Na een tijdje met hem gewerkt te hebben, in zijn vergaderingen gezeten te hebben, zijn workshops gevolgd te hebben en naar verfrissende nieuwe ideeën geluisterd te hebben, heb je hem door. Hij zegt maar wat, brengt ook maar in praktijk wat ze hem op de managerscursus geleerd hebben, zit er vooral voor zichzelf in plaats van voor het bedrijf (net als iedereen, alleen hij ontkent het) en houdt anderen van hun werk om zelf ook iets te doen te hebben. En je doet er niks aan, je krijgt hem niet weg en hij blijft je dingen toezeggen die hij niet waar gaat maken. Dat laatste is niet erg, maar zeg het dan ook niet toe. Als jij hem een probleem voorlegt en hij luistert, probeert hij het probleem echt niet te analyseren en op te lossen. Nee, hij steekt een lang verhaal met irrelevante details af zodat jij de draad kwijt raakt en opzout uit z'n kantoor. En als hij je weggekregen heeft is hij vergeten wat je kwam zeggen, du moment que je weer buiten staat.
En juich niet te hard als hij ontslagen wordt, eh pardon, een onoverkomelijk meningsverschil over de te varen koers met de directie heeft, want je kunt je eventjes bevrijd voelen maar vroeg of laat komt er een ander die zegt: "we gaan het helemaal anders doen."
Ja, lang heb ik deze managersontleding verkondigd maar ergens dacht ik nog steeds dat het wel aan mij zou liggen en dat ze best een functie hebben. Maar neen, hoe langer ik zonder manager werk (ik heb tegenwoordig gewoon een chef) hoe meer ik overtuigd raak van mijn gelijk. Managers zijn onzin! Zonder hen verloopt alles stukken beter, bovendien scheelt het het bedrijf klauwen met geld. Want je spaart niet alleen hun loonkosten uit, er kunnen ook nog eens een aantal fte's uit die hij dagelijks van het werk houdt! Dat noem ik nog eens een win-win situatie om hem eens even met z'n eigen termen om de oren te smijten.
Een banden- en uitlaatspecialist hier uit de regio staat bekend om zijn kwaliteit en ultralage prijzen. Uit het hele land komen zijn klanten. Een poosje geleden stond er een interview met de eigenaar in de krant. Hoe het toch kon dat zijn bedrijf zulke lage prijzen hanteerde. "Simpel," zei de eigenaar. "Wij hebben hier geen managers in dienst. Iedereen is dus productief" Een gevoel van triomf maakte zich van mij meester toen ik het las. Toch maak ik mij geen illusies dat alle managers op korte termijn omgeschoold worden tot productieve medewerker. Ze hebben nu eenmaal wel het talent om hele groepen mensen te overbluffen met hun waarheid. Groepen mensen die ook maar voor zoete koek slikken dat ze een cursus management by exception moeten gaan volgen omdat ze daar nu eenmaal beter van gaan werken.
De hele maatschappij is vervuild en doordrenkt van bestuurders op zelfverzonnen functies. Het houdt elkaar wel lekker bezig, dat wel. Scholen hebben hun complete leerdoelen aangepast om het de managers maar naar de zin te maken. Zodat elke loodgieter tegenwoordig een scriptie aflevert die hij op het loodgietersexamen moet verdedigen tegenover een stuk of vier hoogloodgieters. En niemand die zich ooit eens afvroeg: is dit nu allemaal wel nodig? Kunnen we niet beter gewoon aan het werk gaan en luisteren naar mensen die ervoor hebben geleerd? Maar ook daar speelt de maatschappij dan weer handig op in door het gelijkheidpricipe te verkondigen, zodat elke huisarts zich tegenwoordig tegenover een patient zit te verantwoorden waarom hij hem een bepaald middel voorschrijft. Zo ontstaan discussies tussen leken en experts en wie varen daar wel bij? Precies, degenen die liever praten dan werken.
Tot slot wil ik eindigen met een mooie overdenking. Als je tijdens een hevige onweersbui je computer aanzet en op buienradar gaat zitten kijken of het al zo hard onweert dat je de pc uit moet zetten, dan ben je heel geschikt als manager.
Mack 