De kale waarheid!

Het moet maar eens ronduit gezegd worden, mannen met veel haar zijn aantrekkelijker dan kale(nde). Zo, dat is eruit. Kijk, kaal is lelijk. Kaal staat symbool voor oud en zwak terwijl een dikke bos haar symbool staat voor jeugd en kracht. We kunnen het wel ontkennen met z'n allen, door Bruce Willis leuk te vinden of Vin Diesel, of erger, door ons eigen kalende dak nog kaler te scheren om zo de indruk te wekken dat je niet kaal bent en dat het een bewuste keus is, maar dat helpt niks. Kaal is gewoon minder mooi dan haar op je hoofd.

Kaalheid heeft ergens mee te maken waar ik nog niet uit ben. Het valt mij op dat popsterren zelden kaal worden. Kennelijk weten die al op hun 17e dat ze nooit kaal zullen worden. Of omdat ze muziek maken worden ze niet kaal. Neem nou the Rolling Stones. Allemaal extreem knappe kerels met nog precies hetzelfde haar als toen ze 18 waren! Hoe doen ze dat? Als er eentje kaal was geworden, dan was hun carrière vroegtijdig voorbij geweest want wie gaat er nu naar een concert van een kale? Precies, niemand. Ze moeten het dus geweten hebben. En het zijn echt niet alleen the Stones hoor, zet honderd popsterren naast elkaar en aanschouw dat er niemand kaal is. Ook niet op latere leeftijd. Kaalheid moet op één of andere manier met muziek te maken hebben. Of met films. Of met formule 1. Gewoon met sterrenstatus heeft het te maken. Alleen, is het nu zo dat ik bijvoorbeeld, als ik een ster was, ook niet kalend zou zijn geworden, of was ik bij voorbaat kansloos geweest om een ster te worden omdat ik dun bezaaid ben? Daar kom ik dus niet uit. En als ik nephaar neem, dan blijf ik de uitstraling houden van een voormalige kale, en dat is altijd stukken minder dan een jonge god met wapperende lokken. Eigenlijk is het een foutje van de natuur, kaalheid. Ik zou zelf zover willen gaan door van een genetische afwijking te spreken. Zelfs het argument dat kaalheid op wijsheid zou duiden, gaat niet op. Was Einstein kaal? Neen. Newton? Ook niet. Misschien is het gewoon wel een lagere levensvorm, die kalen(den).

Mack komt overal te laat achter (10)

Nou, het is weer eens zover. Verbijstering alom toen ik vanochtend de krant las. Dat ik daar nu nooit opgekomen ben zeg! Nu is mijn jeugd voorbij dus het is te laat. De nieuwste trend op het gebied van dronken worden is niet de alcohol op te drinken, maar er een tampon in te drenken en die vervolgens in je hol te stoppen. Vaginaal kan eventueel ook, maar in het kader van de wet gelijke behandeling, propageer ik het eerste. Een tampon kan evenveel wodka opslorpen als een gemiddelde Rus. En als je die volgedrenkte OmzetBelasting vervolgens anaal inbrengt, dan schijnt het zo te zijn dat de alcohol nog veel sneller werkt dan oraal. Ik heb het vanmiddag even geprobeerd met een koud biertje maar ik vond het maar niks. Wel de lasten, niet de lusten noem ik dat, want ik vind dronken worden juist een vervelende bijwerking van bier. Bovendien lust ik mijn merk bier anaal niet, kwam ik vanmiddag achter. Het enige voordeel dat ik kan bedenken is dat je niet meer tegen de lamp loopt bij alcoholcontroles van de politie.

Lees verder “Mack komt overal te laat achter (10)”

Vrijdagavond

Ik fietste elke vrijdagavond naar sporthal "Onder de bogen" waar wij judoles kregen van meneer en mevrouw van Gent, zij de zwarte band, hij de zoveelste dan. Op mijn 11e had ik de blauwe band en ik had verkering met Angelique (l) en even daarvoor trouwens ook met Claudia. (r) Angelique zat ook op judo en elke vrijdag om kwart voor negen fietsten wij zo langzaam mogelijk terug naar huis. En als zij afsloeg bij de Hortensiastraat waar zij woonde en ik nog een stukje verder moest, riepen we nog een hele tijd "houdoe" totdat we elkaar niet meer konden horen. Dan kwam ik om negen uur thuis, moest snel douchen en kreeg ik nog een bakje chips. Daarna moest ik naar bed en mocht ik nog even lezen. Mijn spiraalbed stond halverwege de linkermuur en daarachter stond een kastje. Daarop stond een koffertje dat eigenlijk een monopick-up (33,45 en 78) met luidspreker was, en vanuit mijn bed keek ik op een grote deurposter van Elvis die mij, op zijn beurt, lachend aankeek. Ik herinner me zo'n vrijdagavond, ik lag onder de dekens (geen dekbed) met het boek "het spookt op de spoorbaan" uit de serie Arendsoog. Het was half tien op een zomeravond en ik heb toen met mezelf afgesproken dat ik dat moment altijd zou onthouden.

En dan nog eens wat…

Hoever moet tolerantie gaan? Daar worstel ik mee. Hoeveel incidenten moet je registreren voordat je een groep mag veroordelen? Dat mag toch nooit? Al zitten van de 12.719 Vaassenaren, er 12.718 in de gevangenis, dan nog mag je om wille van die ene, de groep niet over één kam scheren. Want misschien ben ik die éne wel. Volgens de wet trouwens wel. In Nederland mag je één persoon uit een groep aansprakelijk stellen voor geleden schade die de groep heeft veroorzaakt. Het wetsartikelnummer ben ik vergeten, maar dit is wat ik onthouden heb van lessen privaatrecht. En dan nog eens wat, wat is dit voor een NSB-praktijk dat de politie heeft gevraagd om uw buurman met een mooie auto aan te geven bij ze? Maak even allemaal landverraders van ons. Laat de politie het lekker zelf uitzoeken zeg! Ik kan het toch niet helpen dat jonge jongens in een veel te dure BMW steeds hun middelvinger naar agenten opsteken?

Overdenking.

Het nieuws van de brand in Kampen waarbij vier jongetjes zijn omgekomen maakte me vanochtend eventjes depressief. Ik hoorde 'Kampen' en ik hoorde '14 kinderen' en ik dacht 'streng gereformeerd'. Natuurlijk dacht ik dat, maar vond het daarom niet minder erg. En ik vraag me wel eens af wat erger is: vier kinderen verliezen als je er vier hebt of vier kinderen verliezen als je er veertien hebt. Ik denk dat eerste, eerlijk gezegd. Hoe dan ook, het is een verschrikkelijk drama waarbij praktisch al het andere verbleekt.
Op nu.nl staan er bij elk bericht rijen met reageerders klaar, zo ook hier. Want de directeur van de school waarop de kinderen zaten had slachtofferhulp geweigerd omdat volgens hem Christenen daar op hun eigen manier mee omgaan. Maar dat was slechts een klein zinnetje uit dat hele nieuwsbericht en toch spitst de discussie zich daar op toe. Want als we tegenwoordig streng gelovigen kunnen pakken, zullen we het niet nalaten. Want ze hebben nu eenmaal ongelijk en ze houden hun ongelijk vol terwijl het overduidelijk is dat ze ongelijk hebben, dus we pakken ze. En vooral die zak van een schooldirecteur die het waagde in zo'n situatie nog steeds in God te geloven, moest eraan 'geloven'.

Slechts een enkeling die de ernst van de situatie begrijpt en slechts zijn medeleven betuigt. En misschien wel heel veel die hun mening ondergeschikt vonden aan dit drama. De meeste oorlogen ontstaan door het geloof is een veelgehoord argument. Ik denk het persoonlijk niet. Want wat als er nu een oorlog ontstaat tussen gelovigen en ongelovigen, kun je dan zeggen dat die oorlog vanwege het geloof is ontstaan?

Het sterven van een leeuw.

Een paar dagen voordat hij stierf riep mijn vader ons één voor één bij zich. Hij lag beneden op de bank en als een leeuw die zijn einde voelt naderen en de groep verlaat, vertelde hij dat hij naar het ziekenhuis ging en niet meer terug zou komen. Of hij verder nog wat zei weet ik niet meer, behalve dat hij vroeg of ik ook nog wat wilde zeggen, en dat ik dat niet kon op dat moment. En natuurlijk had ik wat willen zeggen, maar het ging niet. Het heeft me nog lang dwarsgezeten, dat moment, maar inmiddels denk ik dat het niet zoveel had uitgemaakt. Hij wist het waarschijnlijk toch wel. En anders weet hij het intussen wel, prent ik mezelf in.
Drie dagen later kwam mijn moeder thuis uit het ziekenhuis en vertelde ons dat hij was overleden. Een kind-vermorzelende actie was het van hem, om dood te gaan. En ik heb schade opgelopen maar ik ben er gelukkig al een hele poos weer, al kan ik dit vijfentwintig jaar later nog steeds niet schrijven zonder dat mijn handen trillen en zonder dat mijn ogen en mijn keel pijn doen. Een paar maanden later kreeg ik van mijn moeder een brief die hij aan mij gericht had. Vol met adviezen om ons in dit leven te helpen, want ik heb nu een idee hoe machteloos het moet voelen als je weet dat je kinderen het voortaan zonder jou moeten doen. Ik heb ze bijna allemaal opgevolgd. Vandaag zou hij 65 zijn geworden.

Boerensloot.

Ik zat gisteren in de trein van Rotterdam naar Utrecht en bekeek het voorbij glijdende landschap. Ofschoon ik niet van vlak hou, zag ik toch mooie dingen. Zoals brede sloten tussen de weilanden. Ik hou van boerensloten. Hoe het komt weet ik niet, maar ik vermoed dat het iets te maken heeft met mijn voorstelling van hoe de wereld er zestig jaar geleden uitzag. Zo begin jaren vijftig ongeveer toen alle sloten nog dichtvroren 's winters en je erop kon schaatsen. Maar nog veel mooier moeten boerensloten in de zomer zijn geweest, als de zeven kikkers kwaakten. En toen je er nog kon vissen zonder visvergunning, gewoon omdat nog niemand op het idee van een visvergunning was gekomen. Toen ik lichamelijk nog kind was, in de jaren zeventig, vond ik het al jammer dat die jaren vijftig voorbij waren. Ik had toen al het gevoel dat ik te laat was geboren. Ik dacht dat de vrijheid destijds nog veel groter moest zijn geweest, simpelweg omdat er meer ruimte was. Kun je nagaan in wat voor gevangenis ik nu zou zitten, was ik acht jaar geleden geboren. In vrijheid leven heeft niet alleen te maken met het regime dat aan de macht is. De vrijheid van een land moet afgemeten worden aan de mate waarin je 's zomers in het gras bij een sloot kunt liggen zonder dat je opgemerkt wordt.

Foto: Krijn Dijkema http://natuurlogboek.web-log.nl

Emanciplakband.

Kijk, het is natuurlijk allemaal heel mooi wat er bereikt is op het gebied van emancipatie. Natuurlijk is het mooi dat we tegenwoordig samen zwanger zijn en natuurlijk is het mooi, samen naar pufcursus. Een man achter de kinderwagen daar kijkt niemand meer raar van op. Wat zeg ik? Velen zullen niet eens weten dat er een tijd was dat mannen niet achter kinderwagens liepen. Sterker nog, dat ze helemaal niet bij de bevalling aanwezig waren. Die tijd is gelukkig voorbij en mannen zijn zachte, meevoelende, begripvolle, tere wezentjes geworden. En terecht! Niks mis mee. Ik gaf Tammar de fles midden in de nacht en ik breng haar 's ochtends naar de kinderopvang. Ik doe haar in bad en ik verschoon luiers. Leve mij! Maar nog nooit heb ik mij zo gelukkig gevoeld als afgelopen zaterdag, toen ik eindelijk weer een ouderwets klusje mocht doen, dat alleen voor vaders is weggelegd. Een oergevoel maakte zich van mij meester. Hans, mijn stoere jongen van vier, is de eerste in de buurt die zijn complete achterband aan gort heeft geslipt. De brandgaten erin! Ook de binnenband aan barrels! Uiteraard heb ik hem vermanend toegesproken want slippen mag niet! Nee, duhuh.. Een nieuwe binnen- en buitenband. Achterwiel los, ketting eraf, oude band eraf, nieuwe erop en alles weer piekfijn afgesteld daarna. Er kwamen oerkreten uit de schuur. Overwinningsschreeuwen. Dat moest even om mij uit te leven. Om dat duivelse testosteron weer in te tomen. Anders had ik Linda bij haar haren gepakt en mee de trap op gesleurd.

Bavaria City Race

Vandaag bij de Bavaria City Race in Rotterdam, kon ik met twee pitspoezen op de foto. Gratis, maar dan bij de tribuneprijs in. Ik heb nog even gedacht: "Zal ik het doen?" Het waren twee mooie jonge meiden in een blauw glimmend Bavariapak met reliëfletters op hun borst. En elke keer als ze poseerden met een man in hun midden toverden ze een prachtige lach tevoorschijn. "Nee," dacht ik. "Dat is geen gezicht. Ten eerste kan ik niet voor een foto lachen en ten tweede is ik het knap zielig, als bijna veertig-jarige met inhammen op de foto gaan met twee jonge meiden. Ten derde realiseerde ik me dat ik helemaal geen fototoestel heb.

Speciale dank aan de Finse WRC-coureur Jari nogwat, die niemand minder dan J.P. Balkenende naast zich plaats liet nemen en onze minister-president een gezicht liet trekken dat het midden hield tussen blij kijken en pure angst. Een beetje het gezicht dat ik zou hebben getrokken als ik op de foto was gegaan met de pitspoezen. Het was maar goed dat Balkenende vanavond niet meer hoefde te regeren.

Mack komt overal te laat achter (9)

En vandaag ontdekte ik wat er tegenwoordig allemaal mogelijk is met een mobiele telefoon. Ik heb zelf een Nokia die kan bellen en sms-en, maar een collega van me, een sympathieke, maar uiterst irritante meeloper die altijd het nieuwste van het nieuwste heeft liet mij zijn I-phone zien. Een apparaatje zonder knopjes met een touch-screen. Eigenlijk een laptop die kan bellen. Je kunt er een racespelletje op spelen en dan gebruik je het apparaat zelf als stuur. Je zit ongeloofelijk voor lul want iedereen denkt dat jij denkt dat je telefoon een stuur is. Verder zit er een werkend kompas op, en een agenda die alle afspraken doorzet naar je eigen pc. Navigatie en een track&trace-achtig iets dinges. Ik voel me gelijk zo'n hopeloos geval als ik zoiets ontdek. Nooit zal ik in staat zijn om te begrijpen wat er allemaal kan in de I-wereld. Uiteraard sprak de collega: "het is dat ik 'm nodig heb voor m'n werk, anders had ik hem ook niet." Ja, sommige mensen schoppen het ver. Als klap op de vuurpijl kon het ding muziek herkennen. Dat geloofde ik natuurlijk niet, maar hij demonstreerde. Ik mocht een nummer laten horen uit de computer en dan zou dat ding weten wat het was. Natuurlijk. Geloof je het zelf? Ik zocht een enorm moeilijk nummer en liet het hem horen. Een seconde of veertig later stond er op het scherm van het ding: (That's what you get) For lovin'me! – Elvis Presley. Met een afbeelding van zijne koninklijke hoogheid erbij. Hij liep triomfantelijk weg en ik bleef beduusd achter. Gelukkig zong Elvis door.