Mack

Soms kom ik tot de ontdekking dat ondanks dat we hier met z'n allen bevoorrecht zijn omdat we in zo'n prettig land wonen, waar ons het aan niks ontbreekt en waar van overheidswege goed voor ons wordt gezorgd, het toch af en toe voor kan komen dat ik een klein beetje, ietsiepietsie uit m'n humeur kan raken van de regeltjes en de naleving daarvan. Nee, ik moet zeggen, van de controle op de naleving daarvan.

Eerlijk gezegd was ik pisnijdig vandaag. Wat was er aan de hand? Twee jaar geleden kregen wij controle van een ambtenaar inzake het anti-rookbeleid. Mijn baas stoomt zware shag, even verderop zit er eentje sigaren te roken, gewoon met de deuren open zodat wij de deur van ons kantoor dicht moeten doen om niet in een hoestbui te schieten. En dat ruik je zelfs als je buiten staat. De ambtenaar zei destijds: "Nou, je kunt ruiken dat hier niet gerookt wordt. Prima, houden zo."
Vandaag, weer controle. Drie onbenul sterk! Mijn baas kreeg een telefoontje van beneden dat de controleurs er waren dus hij had even tijd om de asbakken op zijn kamer te verwijderen. Toen de controleurs kwamen vroegen ze: "Wordt hier gerookt?" Mijn baas: "Nee, alleen buiten." "Mogen we even in de kantoren kijken? Prima, houden zo."

Nou, geef die controleurs een uitkering ter hoogte van hun salaris en laat ze lekker in hun bed liggen de hele dag. Dat scheelt mij zoveel ergernis. Mijn baas doet alsof hij mijn ergernis niet ziet en steekt nog eens een lekker zwaar shaggie op tijdens het eten. Een ander probeert nog enigszins fatsoenlijk in de deuropening te gaan staan zodat je dubbel last hebt van de rokers. Rook en tocht.
Ik ben maar weer gaan werken. Onder protest deze keer.

Ik verlang een beetje terug naar de tijd dat de term 'talent' nog was voorbehouden aan jonge sporters, muzikanten of eventueel televisiepresentatoren. Waarom, ach waarom waait toch alles uit de wereld van glitter en glamour over naar bedrijfsleven en politiek? In het bedrijfsleven zitten nu eenmaal de glitter-en glamourlozen anders waren ze wel ergens op televisie opgedoken. Waarom wordt er niet meer gewoon gewerkt onder de bezielende leiding van een deskundige? Waarom is ons doel niet meer het verdienen van de kost maar is het invulling geven aan een carrière een doel op zich? Waarom bestaat er tegenwoordig politiek talent, fiscaal talent, journalistiek talent, en zit het bedrijfsleven te wachten op aanstormend jong talent? Ik haat dat soort talent! Irritant tuig is het. Wist u dat topmanagers tegenwoordig ook personal coaches hebben? Net als een topsporter? Want, redeneren de topmanagers, het is topsport wat we doen. "Nou", denk ik dan, "als je er een coach bij nodig hebt, heb je er geen talent voor, hoor!"

Ik zit te wachten op iemand met het talent om de wereld weer met beide benen op haar eigen grond te krijgen. Want anders is het wachten straks op vakbondsmasseurs, op de WK senior account-managing 2011 en op het televisieprogramma "bookkeeping-insite". En hebben we straks kapsters die uit vorm zijn. Of ambtenaren die afzien. Misschien moeten we eens introduceren dat iedereen stopt met werken en in plaats daarvan in training gaat. Zodat we op zondag aan de bussines-competition mee kunnen doen? Of is dat net een stapje te ver?

Of zal ik me niet langer verzetten en er aan meedoen? Wij zoeken nog huishoudelijk talent, agrarisch talent, tuinkundig talent, bezinepompbedieningstalent, administratief talent, bejaardenverzorgingstalent, stratenmakerstalent, aanstormend verkeersbordenwasserstalent…

Ik loop er vrijwel dagelijks tegenaan; mensen die het niet te nauw nemen met wetten en regels. Ik irriteer. Me eraan. (omdat je irriteren niet wederkerend kunt gebruiken) Onder ondernemers ben je sowieso zo goed als kansloos om er eentje aan te treffen die goudeerlijk is. Vrijwel iedereen probeert de belasting af en toe op te lichten, en dat is tot daaraan toe, maar het is moeilijk iemand te vinden die zich er ook voor schaamt. Het lijkt juist iets om trots op te zijn. Ik persoonlijk zie het anders, en ik denk dat het is zoals ik het zie. Er is een grote berg geld, daar heeft iedereen een aandeel in, en ieder die er van steelt zorgt dat een ander meer moet betalen om die berg op peil te houden. Dat besef, dat zou er toch eens wat harder in geramd moeten worden.

Is het in deze tijd nog goed om goudeerlijk te zijn, of is het een beetje dom? Is deze visie nog wel juist of moet je het oogluikend allemaal toestaan omdat het onderliggende belang groter is? Economie schijnt namelijk voor een aanzienlijk deel op zwart geld te draaien. Of is het geoorloofd om te zeggen: als ik het niet doe, dan doet een ander het wel? Of: zolang de overheid van ons steelt mag je terug stelen? Vroeger waren de meeste mensen nog bang van God, maar daar hebben er niet zo heel veel meer last van. Waar is het tegenwoordig eigenlijk nog goed voor, dat eerlijk zijn?

Vorige week liet ik mij even verleiden tot het invullen van een iq-quizje op internet. Even snel, dacht ik. Maar natuurlijk moest je aan het eind weer sms-en om je iq op je mobiel te kunnen aflezen, maar ja, ik wilde het weten dus ik heb het gedaan. Met als gevolg dat ik nu dagelijks een zogenaamd dienstbericht gesmst krijg waarvan ik vermoed dat het mij geld kost, en degene die ze verstuurt, oplevert. Misschien begrijpt u nu mijn hekel aan commerciëlen. Ik vind het terroristen, niets minder. Op het binnenvliegen van de Twin Towers en op het ongevraagd versturen van sms-jes die geld kosten, zou dezelfde straf moeten staan. Hoe schakel ik deze terreur uit? Aan degene die het weet maak ik mijn iq bekend. Nou ja, niet mijn iq, maar het aantal punten dat dit testje aangaf.